ปราบนายตัวร้ายด้วยรัก [Yaoi][ระบบ]

ตอนที่ 13 : ชายหาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 165 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

 

 

เจมี่ตื่นขึ้นอีกทีบนชายหาดเดิม เขาลุกขึ้นนั่งงอเข่าพลางเอามือปิดหน้าร้องไห้เงียบๆ

[โฮสต์ คุณช่วยทุกคนไม่ได้หรอก คุณเดินทางไปยังโลกนั้นเพื่อช่วยคนคนเดียว] ระบบพยายามปลอบ

เจมี่เหม่อมองผืนน้ำแสนไกล เขาคิดว่าเห็นเกาะเล็กๆ เลือนราง เหมือนมีเหมือนไม่มี หรือบางทีอาจเป็นแค่เส้นขอบฟ้า เขานั่งอยู่ตรงนั้นเนิ่นนานจนตะวันเริ่มคล้อยต่ำ ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีม่วงและชมพู ดาวเหนือส่องประกาศสดใส อดคิดไม่ได้ว่าจะดีแค่ไหนถ้าคณิณอยู่ด้วยกันตรงนี้...

"หลังจากนี้ทุกคนเป็นยังไงบ้าง" เจมี่ถามขึ้นในที่สุด

[ฟ้าลดาแต่งงานกับผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง มีชีวิตสงบสุขอยู่ต่างประเทศ หลังจากออกจากบ้านหลังนั้นแล้ว เธอถึงค้นพบวิธีเป็นมนุษย์ปรกติ]

[คุณหญิงย่าไม่รอด ใจเธอไม่ต้องการมีชีวิตอยู่แล้ว ร่างกายจึงไม่ตอบรับการรักษาใดๆ]

[คุณหญิงพวงผกาหลบอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ เธอจะไม่กลับออกมาอีกตลอดชีวิต]

[ส่วนคณิณ..] ระบบเว้นจังหวะครู่หนึ่ง

[เขากำลังรักษาตัวอยู่กับจิตแพทย์ชื่อดังในต่างประเทศ ภายใต้การดูแลของทนายเกรียงไกร นานๆ ทีก็ออกไปดื่มกาแฟกับฟ้าลดา เล่นกับลูกของเธอ และคิดถึงคุณอยู่เสมอ]

เจมี่เริ่มร้องไห้อีกครั้ง ระบบไม่ได้พูดอะไรอีก ราวกับรู้ว่าเขาต้องการเวลาเพื่อโศกเศร้ากับตัวเองเงียบๆ

ความมืดเริ่มโรยตัว ดาวบนฟ้าส่องแสงระยิบระยับราวกับมีหิ่งห้อยนับล้านกำลังโบยบินอยู่เบื้องบน เจมี่ล้มตัวนอนลงบนพื้นทราย จู่ๆ เขานึกอยากได้เตียงผ้าใบสักอัน แล้วทันใดนั้นเตียงชายหาดสีสันสดใสก็ปรากฏขึ้น

[ที่นี่คุณสามารถมีทุกอย่างที่อยากมี] ระบบอธิบาย [เมื่อคุณพักผ่อนจนสบายใจและพร้อมสำหรับโลกต่อไปแล้ว ได้โปรดเรียกฉัน]

 

เจมี่ใช้เวลาเป็นอาทิตย์อยู่บนเกาะ แม้ว่าที่นี่จะสามารถเนรมิตทุกอย่างขึ้นมาได้แม้กระทั่งโรงแรมศรีพันวาหรือดิสนีย์แลนด์ แต่กลับไม่สามารถเนรมิตคนขึ้นมาได้แม้แต่คนเดียว เจมี่ว่ายน้ำในสระหรูหราแต่ว่างเปล่า เล่นเครื่องเล่นต่างๆ คนเดียวจนเหนื่อย ทานอาหารเลิศรสทุกมื้อเท่าที่จะจินตนาการได้ แต่มันยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้นทุกที ในที่สุดเจมี่จึงตัดสินใจเปลี่ยนชายหาดสุดแฟนตาซีให้กลับมาเป็นแบบดั้งเดิม คือแบบที่ไม่มีอะไรเลยสักอย่างเดียว

[ขอประกาศรางวัลภารกิจ] ระบบพูดขึ้นขณะที่เจมี่กำลังเดินเก็บเปลือกหอยตามชายหาดแก้เซ็ง

[ค่าความอบอุ่นในการกอด +5]

[ค่าการเกลี้ยกล่อม +5]

[ค่าความน่ารัก +5]

[ค่ามองตาแล้วสบายใจ +5]

[ค่าการมีความสุขเมื่อมีปฏิสัมพันธ์ทางร่างกาย +5]

เจมี่ไม่อยากจะสนใจแล้วว่าคะแนนพวกนี้มันคืออะไร "ป่านนี้คณิณจะเป็นยังไงบ้างนะ..."

[โฮสต์ ฉันคิดว่าหนทางแห่งการมูฟออนคือต้องไปต่อเท่านั้น] ระบบพูดเรียบๆ

"เขาเกลียดการกินยา เขาจะกินยาบ้างหรือเปล่าถ้าไม่มีผมคอยเตรียมให้..."

[ฉันคิดว่า มนุษย์ทุกคนต้องรู้จักดูแลตัวเอง]

"ระบบ นี่คุณมีหัวใจบ้างหรือเปล่าเนี่ย -- " เจมี่ถามอย่างเหนื่อยหน่าย

[บอกตามตรงว่า เห็นคุณตอนนี้แล้วฉันดีใจที่ไม่มี หัวใจมนุษย์เป็นภาระที่หนักหนาจริงๆ]

"..." แล้วทำไมคุณพูดจาเป็นปรัชญาได้ด้วย

สุดท้ายเจมี่ก็ลงเอยด้วยการพยายามจะหาอะไรทำเพื่อให้ใจไม่ฟุ้งซ่าน เขายังไม่พร้อมจะเข้าสู่โลกถัดไป ความจริงคือเขาไม่นึกอยากไปไหนทั้งนั้น

เจมี่ถอดเสื้อยืดออกมาโพกหัวไว้เหลือแต่กางเกงขาสั้นตัวเล็ก ออกเดินทางไปทั่วเกาะ รวบรวมกิ่งไม้มากมายสร้างกระท่อมหลังเล็กๆ ทรงสามเหลี่ยมเหมือนกระโจมอินเดียนแดงโดยใช้กิ่งมะพร้าวแห้งมุงเป็นหลังคา พยายามใช้ชีวิตเหมือนในเรื่อง Cast Away หนังเรื่องโปรดที่เขากับคณิณเคยนั่งดูด้วยกันบนโซฟาตัวเก่า

เขาถึงขนาดเอากิ่งไม้เหลือๆ มาเรียงบนชายหาดเป็นคำว่า Help me ไม่รู้ว่าทำไปทำไมเหมือนกัน แต่ก็อย่างที่ระบบได้กล่าวไว้ ทั้งหมดนี่ไม่ช่วยให้เขาลืมคณิณได้แต่อย่างใด

เจมี่ยืนมองกระท่อมหลังน้อยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจออกเดินทางต่อ

 

 

__________________________

 

 

Talk ขออนุญาติรวมพาร์ทกลับชายหาดของตอนที่แล้วมาไว้นี่เพื่อความสมูทของเรื่องนะคะ

Cast Away เป็นหนังเก่าที่ดีมากเรื่องนึงเลยค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 165 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #109 PorPeaKitcharoen (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 23:48
    สุดท้ายน้องก็ไม่รู้ว่าจะถูกขอแต่งงาน
    #109
    0
  2. #23 bee11 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 10:45
    มาต่อเร็วน่ะ
    #23
    0