หย่งเหิง มิมลายสิ้นสูญ (สนพ.สถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 7 : ๐๖ : แข็งนอกอ่อนใน (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,532 ครั้ง
    8 ก.พ. 62


มิมลายสิ้นสูญ


๐๖


 

                สายลมหนาวกระแสหนึ่งพัดแทรกเศษผ้าเก่าขาดเข้ามาบาดผิว... ร่างเล็กๆ ที่คุดคู่อยู่ในตรอกต้องขดตัวเข้าหากันแน่นเข้า ความหนาวที่มาเยือนในช่วงหลายวันมานี้ทำให้ไม่อาจหลับสนิทได้เลย แต่ในขณะที่กำลังพยายามข่มใจหลับต่อ เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งก็ตรงเข้ามาหยุดอยู่ไม่ไกล เมื่อคนบนพื้นปรือตาขึ้นมองก็ต้องสะดุ้งตกใจที่พบว่าตนถูกรุมล้อมด้วยชายฉกรรจ์ถึงสี่คน

                มือหยาบกร้านยื่นมาตะปบใบหน้า ปิดปากที่กำลังจะร้องตะโกนเอาไว้ ร่างเล็กผ่ายผอมดีดดิ้น มือเท้าปัดป่ายต่อสู้เต็มที่ ทว่าไม่นานก็เจ็บจุกเจียนหมดแรง เมื่อถูกกำปั้นหนักๆ ชกอัดเข้ากลางท้อง

                ร่างอ่อนปวกเปียกโดนอุ้มขึ้นพาดบ่า มุ่งหน้าออกไปยังที่รกร้างนอกเขตเมือง แต่ด้วยความรักตัวกลัวตายที่พลุ่งพล่าน ทำให้ขอทานน้อยกัดฟันฮึดสู้ นิ้วมือเล็กๆ กางออกจิกทึ้งผม และข่วนหน้าชายที่แบกร่างนางเต็มแรง

                ชายผู้นั้นถึงกับร้องลั่นเมื่อปลายนิ้วและเล็บสกปรกจิกข่วนเข้าตา เขาสะบัดเหวี่ยงร่างบนไหล่ทิ้งอย่างโมโห ร้องสั่งให้ชายอีกสามคนจัดการเจ้าขอทานฤทธิ์มากให้ตายเสียตรงนี้

                ร่างเล็กผอมถูกเหวี่ยงลอยละลิ่วไปหล่นลงกลางกองขยะเปียก ยังมิทันหายมึนก็รีบพลิกกายคลานหนี ก่อนจะลุกวิ่งอย่างลนลาน แต่ยังไม่ทันถึงไหน ผู้ที่ไล่ตามมาทันก็กระชากผมฉุดดึงร่างผอมโซให้ล้มลงไปนอนหงายท้องบนพื้น เท้าใหญ่กระทืบตามลงมาเต็มกลางอก ทั้งเจ็บจุกทั้งหายใจไม่ออก จากนั้นก็ตามมาด้วยความเจ็บปวดไม่รู้จบจนเจียนตาย แม้จะร้องขอร้องวิงวอนเท่าใดก็ไม่ได้รับความปรานี ในหูยังคล้ายจะได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขเสียด้วยซ้ำ

            “ร้องไปก็เท่านั้น ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก”

            “ต้องโทษความวุ่นวายสอดรู้สอดเห็นของเจ้าเอง อย่าได้อาฆาตถือแค้นพวกข้าเลย!

                ในยามที่เลือดจากศีรษะไหลอาบหน้า หยาดซึมเข้าตาจนราตรีมืดมัวถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน ร่างกายอ่อนล้า ลมหายใจโรยแรง และสติสัมปชัญญะจวนจะดับวูบ... นอกจากใบหน้าเหี้ยมโหดของคนร้ายทั้งสี่แล้ว สายตาของเจ้าขอทานน้อยยังมองเห็นร่างเลือนรางในเครื่องแต่งกายแปลกประหลาดร่างหนึ่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

                ยามนั้น คนใกล้ตายดั่งได้เจอกับขอนไม้กลางสายธารเชี่ยวกราก สองมือเล็กๆ อาบเลือดคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของร่างที่เปล่งแสงสว่างจางๆ ทันควัน


                - - - - - - - - - - - - - -


                “ช่วยด้วย... ช่วยข้าด้วย... ผู้มีบุญ...”

                “ตื่นเดี๋ยวนี้!

                เสียงเข้มกับแรงเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน เรียกปลุกผู้ที่ตกอยู่ในอำนาจฝันร้ายให้ลืมตาพรึบ ก่อนจะสะดุ้งเฮือกใหญ่กับเงาทะมึนที่ลอยอยู่เหนือร่างห่างไปไม่กี่คืบ

                ไฉ่ชุนที่รอดตายจากความฝันกะพริบตาปริบ พยายามรวบรวมสติ แยกแยะความจริงความฝันออกจากกัน แต่เมื่อเส้นผมดำยาวเรียบลื่นปอยหนึ่งเลื่อนหล่นจากบ่ากว้างลงมาแตะโดนผิวหน้า ใจที่ยังเต้นกระดอนตื่นกลัวก็ยิ่งกระแทกตัวรัวแรง กระแสคุกคามขุมใหญ่ครอบคลุมกดดันจนคิดอะไรไม่ออก

                “ปล่อยมือ!” เสียงเข้มดุเอ่ยสั่งผู้ที่ดูท่าจะยังได้สติคืนมาไม่เต็มส่วน

                ไฉ่ชุนผุดสะดุ้งอีกครั้ง เหลือบมองมือตัวเองก็เพิ่งรู้ตัวว่ามันบีบกุมข้อมือของเขาที่ยื่นมาจับกุมหัวไหล่และเขย่าตัวนางไว้แน่น ซ้ำร้ายปลายเล็บสั้นๆ ยังจิกเข้าผิวเนื้ออันล้ำค่าของเขาอย่างน่าตาย ดวงตาแตกตื่นของเด็กสาวตวัดไปมองดวงตาดุดันที่ลอยอยู่ตรงหน้า ไม่แน่ใจนักว่าตนเองรอดตายจากความฝันเพื่อตื่นขึ้นมาตายด้วยน้ำมือของบุรุษผู้แผ่รังสีอันตราย ผู้ที่ทำให้ห้องมืดๆ ยิ่งมืดครึ้มผู้นี้หรือเปล่า

                ไฉ่ชุนรีบคลายมือออกโดยพลัน จากนั้นก็ไม่กล้าขยับตัวหรือแม้แต่หายใจแรง ฉีกยิ้มแห้งๆ ประจบประแจงนำไปก่อน “ขออภัยเจ้าค่ะ เจ็บไหมเจ้าคะนายท่าน”

                จินหย่งเฉินสะบัดมือหนึ่งครั้ง ไม่เอ่ยถึงแผลเล็กๆ จากแรงเท่ามดสะกิดของนาง ยืดกายถอยห่างไปยืนอยู่ข้างๆ ปรายตาลงมองเจ้าตัวปัญหาบนเตียงด้วยแววตาหงุดหงิดขุ่นใจ

                “ฝันอันใดของเจ้าอีก จึงได้ร้องลั่นรบกวนความสงบยามราตรีของข้า”

                “ข้า... ผู้น้อยฝันถึงค่ำคืนที่ถูกรุมทำร้ายเจ้าค่ะ” คนฝันร้ายเอ่ยตอบพลางลุกขึ้นนั่ง

                “เช่นนั้นหรือ” แววตาจินหย่งเฉินฉายรอยสนอกสนใจขึ้นมาทันใด “แล้วเจ้าจดจำสิ่งใดได้อีกบ้าง”

                “พวกเขา... หาว่าผู้น้อยไปสอดรู้สอดเห็นบางเรื่องเข้า สมควรพูดต่อไม่ได้ สมควรตายไปเสีย” เสียงที่คนเหล่านั้นหัวเราะเยาะ บอกให้นางจงโทษตัวเองยังดังวนเวียนอยู่ในหัว

                “แล้วเจ้าไปพบเห็นสิ่งใดเข้า”

                คนที่อยู่ในร่างผู้อื่นขมวดคิ้ว พยายามบีบเค้นความทรงจำของเจ้าของร่าง จู่ๆ ภาพในฝันคราก่อนก็วูบผ่านเข้ามาในหัว

                “พี่สาวแจกทาน... ประตูสีแดง... ยังมีรถม้ากับหีบใบใหญ่ด้วยเจ้าค่ะ!

                “หีบอันใด”

                “ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่เป็นหีบไม้สีเข้ม ใบใหญ่เกือบเต็มรถม้าเลยเจ้าค่ะ”

                จินหย่งเฉินมองเด็กน้อยที่เป็นผู้รอดตายจากการฆ่าปิดปาก สีหน้าเคร่งขรึมครุ่นคิด เป็นไปได้หรือไม่ว่าเรื่องที่เจ้าเด็กนี่ไปล่วงรู้จนชักพาเภทภัยมาสู่ตัว จะเกี่ยวข้องกับคดีที่เขากำลังสืบหา

                “อีกอย่างหนึ่ง... ผู้น้อยจดจำใบหน้าของพวกเขาได้แม่นยำนักเจ้าค่ะ” ไฉ่ชุนกล่าวเสริมน้ำเสียงแค้นใจ

                ครานั้นตอนลืมตาขึ้นมานางมัวแต่ตกตื่น สนใจแต่จะหนีเอาตัวรอด ครั้งนี้พอได้จับจ้องพวกเขาด้วยจิตใจแค้นเคืองให้ความฝัน ใบหน้าทั้งสี่ก็ประทับติดแน่นในความทรงจำ

                จินหย่งเฉินมองแววตาเอาเรื่องของเจ้าเด็กน้อยอย่างครุ่นคิด คนโฉดทั้งสี่นั้น แม้เขาจะได้เผชิญหน้าประมือ แต่ก็ไม่กี่พริบตา จนนึกได้เพียงคลับคล้ายคลับคลาเท่านั้น

                “เจ้าวาดภาพคนร้ายออกมาให้ข้าได้หรือไม่”

                คำถามจากชายหนุ่ม เปลี่ยนแววตาลุกวาวให้กลายเป็นละห้อยเหี่ยวแห้ง ฝีมือการขีดเขียนที่นางภูมิใจที่สุดก็มีเพียงแค่การเขียนโครงสร้างโมเลกุลของสารพัดสาร ต่อให้มีกี่สิบอะตอมกี่ร้อยพันธะก็ไม่เคยหวั่น แต่สำหรับภาพเหมือนบุคคลนั้น...

                “เกรงว่าวาดแล้วจะกลายเป็นภาพไม่เหมือนเจ้าค่ะ”

                จินหย่งเฉินถึงกับหลุดหัวเราะในลำคอให้กับเสียงอ่อนเบาและสีหน้ายุ่งยากใจของเจ้าขอทานน้อย แต่ทว่าคำตอบของนางก็ไม่นับว่าเหนือความคาดหมาย

                “เช่นนั้นก็ตามข้ามา”

                “ไปไหนหรือเจ้าคะ” ไฉ่ชุนไม่เคยสิ้นคำถาม

                “วาดประกาศหาคน”

                “ยามนี้น่ะหรือเจ้าคะ!

                “หรือจะรอจนรุ่งเช้า ให้สมองทึ่มทื่อของเจ้าลืมเลือนทุกอย่างไปเสียก่อน” จินหย่งเฉินเอ่ยไม่ไว้หน้า ทั้งยังหันมามองเร่ง จนเจ้าของดวงตาโตๆ ต้องรีบกระโดดลงจากเตียง เดินตามเขาออกจากห้องอย่างไม่กล้าชักช้า

               

                - - - - - - - - - - - - - -


                ราตรีล่วงเลยมาจนถึงยามอิ๋น (ช่วงเวลา 3.00 4.59 น.)

                หานคุนที่เฝ้าคุ้มครองผู้เป็นนายอยู่ไม่ไกลจากหน้าห้องทำงานยังคงยืนนิ่งดุจศิลาดำก้อนใหญ่ไม่แปรเปลี่ยน แต่หากมีใครกล้าเพ่งพิศสังเกตสีหน้าเขาให้ดี จะเห็นว่าคิ้วเข้มหนาคู่นั้นขยับเข้าหากันไม่คลายมาสักพักใหญ่แล้ว

                องครักษ์หนุ่มให้แปลกใจกับการกระทำของนายเหนือหัวผู้สูงศักดิ์มากขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ช่วงกลางวันที่ได้ยินเสียงซักไซ้ถามตอบเรื่องการชงชา ช่วงหัวค่ำยังได้ยินเสียงเรื่อยเอื่อยของนายท่านบอกสอนให้เจ้าเด็กไฉ่ชุนรู้จักใบชาตั้งมากมาย ยินยอมให้อดีตขอทานไร้หัวนอนปลายเท้าได้มีวาสนาชงและชิมชาล้ำค่าหายากที่นายท่านสะสม แล้วไหนจะเสียงต่อปากต่อคำที่เกิดขึ้นได้น้อยนักนี่อีกเล่า

                ดูเหมือนนายท่านที่นิยมเก็บสะสม คนใช้การได้ มากยิ่งกว่าบรรดามวลหมู่สิ่งของล้ำค่ามหาศาลที่มีอยู่ในกำมือ จะนึกเมตตาเอ็นดู และเริ่มหยิบยื่นโอกาสพัฒนาก้าวหน้าให้เด็กสาวผู้นี้ในชั่วเวลารวดเร็วจนเขาเองยังคาดไม่ถึง

                นัยน์ตาคมขรึมเคร่งมองไปยังห้องทำงานที่ยังมีแสงไฟส่องสว่าง เห็นเงาร่างคนสองคนก้มหน้าใกล้ชิดกันอยู่เหนือโต๊ะทำงาน เสียงเจื้อยแจ้วยังดังแว่วออกมาให้ได้ยินไม่ขาดสาย

               

                - - - - - - - - - - - - - -


                “ใช่เลยเจ้าค่ะ! จมูกแหลมงุ้ม ปากบนบางเฉียบ ปากล่างหนาเตอะเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ เอ่อ... เพียงแต่ว่า...”

                ไฉ่ชุนที่คอยฝนหมึก คอยอธิบายลักษณะคู่แค้นทั้งสี่ให้นายท่านได้ตวัดพู่กันวาดภาพ เอียงหน้ามองภาพบนกระดาษ คิ้วเรียวเล็กขดเป็นปมครุ่นคิด

                ฝีมือวาดภาพของบุรุษผู้นี้ไม่อาจดูเบาได้เลย ทั้งลื่นไหลรวดเร็ว ทั้งถ่ายทอดสิ่งที่นางบอกออกไปได้อย่างชัดเจนใกล้เคียงนัก ซ้ำแววตาของคนในภาพยังดูขึงขัง ดุจมีไฟโมโหลุกโชน สมกับเป็นภาพเหมือนของอันธพาลโฉดชั่ว

                เสียแต่เพียงว่า...

                “ผู้น้อยคิดว่าดวงตาชี้ๆ ของเขาสมควรจะห่างกันกว่านี้อีกสักนิด” นางวิจารณ์ออกมา

                “เจ้าเป็นผู้จิ้มชี้ตำแหน่งตรงนี้ให้ข้าเอง”

                “ทีแรกผู้น้อยก็คิดว่าจิ้มถูกแล้วนะเจ้าคะ แต่พอท่านวาดเสร็จ จึงเพิ่งเห็นชัดว่ายังออกมาไม่เหมือนจริงนัก” ไฉ่ชุนหลบตางึมงำบอกเสียงแผ่ว

                จินหย่งเฉินฟังแล้วก็ถลึงตาใส่เจ้าเด็กดีแต่ปาก ไม่คิดเลยว่านางจะไร้ความสามารถเชิงศิลป์ถึงเพียงนี้ ต่อให้จับพู่กันวาดภาพไม่เป็นก็แล้วไปเถิด แต่ถึงขนาดเขาให้มายืนกำกับอยู่ข้างๆ คอยจิ้มชี้ตำแหน่งต่างๆ บนใบหน้าอย่างนี้... สุดท้ายก็ยังไม่ได้เรื่อง!

                ในค่ำคืนนี้ เขาสิ้นเปลืองแรงวาดภาพหน้าคนไปเกือบสิบหน้าแล้ว แต่เพิ่งได้ภาพเหมือนคนร้ายไปแค่สองคน

                ผู้จดจำหน้าตาคนร้ายได้แม่นยำแต่ไม่อาจถ่ายทอดออกมาได้ดีพอก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าเอ่ยปากบอกให้เขาเริ่มวาดแผ่นใหม่ ในใจนางก็ให้ละอายกับความไม่ได้เรื่องของตนเองนัก

                ให้พูดบอก ให้มองแล้ววิจารณ์ นางพอทำได้ แต่จะให้กะเกณฑ์สัดส่วนภาพอะไรทำนองนั้น นางมันพวกไร้พรสวรรค์โดยแท้

                “นายท่านอย่าได้หงุดหงิดขุ่นใจไปเลยเจ้าค่ะ พักสักหน่อยดีไหมเจ้าคะ หลับตาผ่อนคลายสักครู่ บางทีอะไรๆ อาจจะดีขึ้น”

                เด็กรับใช้พยายามพูดเอาใจนาย แต่กลับกลายเป็นทำให้นัยน์ตาคมดุยิ่งขุ่นคลัก

                “เจ้าพูดราวกับตัวข้าเป็นต้นเหตุให้งานไม่คืบหน้า!

                “มิใช่! ผู้น้อยย่อมไม่ได้หมายความเช่นนั้นเจ้าค่ะ สาเหตุนั้นย่อมมาจากความอ่อนด้อยของผู้น้อยผู้เดียว ไม่อาจปฏิเสธโยนความผิด... แต่ผู้น้อยเพียงแค่อยากให้นายท่านได้พักผ่อนคลายสักครู่ จะได้ไม่เคร่งเครียด หงุดหงิด ตีหน้าบึ้งตึงต่อเนื่องยาวนานเกินไปนัก...” ไฉ่ชุนรีบชี้แจงแถลงคำ

                หากนางใจกล้ามากกว่านี้ หรือนายท่านดุดันไว้ตัวน้อยกว่านี้... หากสามารถยกมือบีบนวดแขนทุบไหล่ประจบเอาใจเขาได้ นางก็คงทำไปแล้ว

                “หึ! รู้ด้วยหรือว่าข้ากำลังหงุดหงิด”

                “รู้สิเจ้าคะ... สีหน้าคนร้ายหลังๆ ราวกับกำลังโมโหผู้ใดมาก็ไม่รู้” ประโยคหลังนางพึมพำเบาแผ่ว นึกหวั่นเกรงอยู่เหมือนกันว่าเขาจะหมดความอดทน เอาความฉุนเฉียวมาลงกับนาง หรือสั่งให้คนจับไปโยนทิ้งเมื่อไร

                จินหย่งเฉินมองเจ้าเด็กรู้มากด้วยหางตา ถึงแม้จะไร้ทักษะ แต่ดวงตานางก็หาได้ไร้แวว ซ้ำรายละเอียดต่างๆ ที่นางจับมาบอกกล่าวก็ละเอียดลออจัดเป็นข้อมูลที่ดีไม่น้อย

                การมองหน้าเด็กรับใช้ครั้งนี้ ทำให้ชายหนุ่มเพิ่งสังเกตเห็นร่องรอยอิดโรยซูบซีดบนดวงหน้าเล็ก ปลายจมูกกับสองแก้มก็แดงเรื่อ ดวงตาแดงก่ำฉ่ำวาวพราวหยาดน้ำตา

                คิ้วกระบี่ที่พาดอยู่เหนือนัยน์ตาเฉียบคมขยับเข้าหากันเพียงนิด ก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งออกไปข้างหน้า

                “อ้ะ! จะทำอะไรเจ้าคะ!” นางร้องถามหน้าตื่น เมื่อจู่ๆ เขาก็คว้าข้อมือของนางเอาไว้ไม่บอกไม่กล่าว แม้จะสะบัดหนีด้วยความตกใจเต็มแรงก็ไม่หลุด

                “เป็นเจ้ามากกว่าที่ต้องการพัก” จินหย่งเฉินกล่าวออกมา หลังจากตวัดสายตามองคนแตกตื่นด้วยแววตำหนิปนรำคาญแล้วก็ปล่อยข้อมือผอมแห้งทิ้ง

                “บอกรายละเอียดของคนร้ายคนที่สี่มา”

                ไฉ่ชุนยืนงงอยู่พักหนึ่งก็ถูกถลึงตาเร่ง จึงร่ายลักษณะเด่นของคนร้ายรายที่สี่ออกมาอย่างละเอียดยิบ ดวงตากลมๆ มองหน้าผู้ที่ตั้งใจฟัง ประหลาดใจหนักเมื่อเห็นเขาฟังจบแล้วก็พยักหน้าทีหนึ่ง จากนั้นก็สะบัดมือไล่ให้นางกลับไปนอน

                “เอ... ไม่ให้ผู้น้อยอยู่ช่วยดูจนเสร็จหรือเจ้าคะ”

                “อยู่ไปก็ไม่ได้เรื่อง กลับห้องไปซะ และอย่าได้หลงลืมหน้าที่ยามเช้าของเจ้าอีก”

                แม้จะยังงุนงงสงสัย แต่เมื่อผู้เป็นนายกำชับไล่ถึงสองครั้งสองครา ไฉ่ชุนก็ไม่รั้งรออยู่ให้เขาออกปากไล่เป็นครั้งที่สาม เดินหน้ายับยุ่งออกจากห้องทำงานอันอบอุ่นสว่างไสว มุ่งกลับไปยังห้องนอนเล็กของตน

                สายลมเย็นจัดพัดผ่านมาระหว่างทาง เล่นงานให้ร่างเล็กหยุดยืนจามเสียงดังออกมาหนึ่งชุด แล้วสูดน้ำมูกเข้าจมูกฟึดฟัดอีกสองสามหน

                คนที่ครั่นเนื้อครั่นตัว กระบอกตาผ่าวร้อนมาพักใหญ่หน้ายุ่งขึ้นเล็กน้อย ดูท่าว่าไข้หวัดจะโจมตีเล่นงานนางเข้าให้เสียแล้ว คงเป็นเพราะตอนหัวค่ำที่ต้องยืนตัวชื้นตัวสั่น รอนายท่านเรียกใช้อยู่พักใหญ่เป็นแน่

                คิดแล้วคนตั้งท่าจะป่วยก็หน้าบูด นึกกล่าวโทษคนดุร้ายหวงตัวที่สาดน้ำใส่ มิได้ใคร่ครวญให้ลึกซึ้งอีกสักนิดเลยว่า บุรุษใจร้ายเย็นชาผู้นั้น... ไล่นางกลับห้องมานอนพักด้วยเหตุผลใด





แหม... นายท่าน... เป็นพวกหน้าดุแต่แอบใจดีซ่อนลึก... รึเปล่า?

หากถูกใจก็ฝากแอด ฝากเม้นต์ ฝากโหวต ฝากแนะนำเรื่องนี้ด้วยนะเจ้าคะ

เป็นกำลังใจก้อนโตๆ ให้เถียนเมิ่งคนนี้ด้วยน้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.532K ครั้ง

3,046 ความคิดเห็น

  1. #2831 annylycan (@annylycan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 14:25

    ชอบนิยายเรื่องนี้อ่าค่ะ.... พึ่ง มาอ่าน แต่ชอบ
    #2831
    1
    • #2831-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      31 มีนาคม 2562 / 17:49
      ขอบคุณค่าาาา ติดตามกันยาวๆ เลยน้า
      #2831-1
  2. #1793 numayza555 (@numayza555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 10:59
    น่ารัก ถามตลอดดด
    #1793
    1
    • #1793-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      19 สิงหาคม 2561 / 14:50
      เด็กวัยอยากรู้อยากเห็น 55+
      #1793-1
  3. #1720 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 09:41
    555+ ไฉ่ชุนเจ้าเด็กจำไม
    #1720
    1
    • #1720-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      13 สิงหาคม 2561 / 17:39
      มันติดเป็นนิสัย แก้ไม่หายเจ้าค่ะ
      #1720-1
  4. #1593 Patsiri McNab (@jumpsuit_bb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 15:46
    น่ารักอ้ะ ขอสมัครเป็นแฟนด้วยคน
    #1593
    1
    • #1593-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      23 กรกฎาคม 2561 / 17:43
      มาเจ้าค่ะๆ หาที่นั่งดีๆ ปูเสื่อรอติดตามกันยาวๆ ค่า
      #1593-1
  5. #1518 Dreammimi1 (@Dreammimi1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 15:46
    ได้วิธีชงชาระวาเดี๋ยวชงกินบ้างเน้อะ
    #1518
    1
    • #1518-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      20 กรกฎาคม 2561 / 16:44
      เชิญจิบชาพร้อมอ่านตอนต่อๆ ได้เลยไปเจ้าค่า
      #1518-1
  6. #1401 BEIBEI (@nipaporn_43) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 09:32

    เป็นนิยายจีนที่สนุกที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาแล้ว ไฉ่ชุนนางน่ารักเนอะ

    #1401
    1
    • #1401-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      17 กรกฎาคม 2561 / 19:35
      ขอบคุณค่าาา อ่านเม้นต์นี้แล้วดีใจ... ติดตามเอาใจช่วยน้องไฉ่ต่อไปน้าาา
      #1401-1
  7. #1147 gan8824 (@gan8824) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 19:40
    นางเอกนี่ตรงตามลักษณะของนักวิทยาศาสตร์เลยนะ555
    #1147
    1
    • #1147-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      24 มิถุนายน 2561 / 21:02
      ช่างสงสัย ช่างอยากรู้ไว้ก่อนค่ะ
      #1147-1
  8. #1142 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 16:38
    ขอบคุณมากคร้าไรท์. นางเป็นเจ้าหนูจำไมกลับชาติมาเกิดรึคร้าาา.
    #1142
    1
    • #1142-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      23 มิถุนายน 2561 / 19:00
      คนมันขี้สงสัยเป็นนิสัยอ่ะเจ้าค่ะ 555+
      #1142-1
  9. #1061 Naruko (@Naruko) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 00:33
    ถ้ารู้ว่าวิญญาณคือใคร คงไม่ไล่แน่นอนล่ะ
    #1061
    1
    • #1061-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      21 มิถุนายน 2561 / 19:52
      ตอนนี้ยังไม่รู้ เลยไล่ไปไกลๆ ก่อนนนน
      #1061-1
  10. #916 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 20:18
    ตื่นสายทีหลังนายท่านนะคะหนู
    #916
    0
  11. #906 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 17:15
    น้องเรียนรู้ไว ส่วนนายท่านก็แอบมีเมตตานะเจ้าคะ ถึงจะแอบไว้ลึกม้ากมากก็เถอะ 55555
    #906
    1
    • #906-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      13 มิถุนายน 2561 / 08:36
      ต้องหาทางขุดความเมตตานี้กันนานหน่อยเจ้าค่ะ
      #906-1
  12. #750 Kuroko Pai (@paichiroko) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 17:49
    ขำแรงมาก ตอนถามถึงขนาดธูป 55555
    #750
    1
    • #750-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      28 พฤษภาคม 2561 / 16:26
      นั่นสิ ไม่รู้ว่าขนาดไหนเนาะ!
      #750-1
  13. #558 vooda (@vooda) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 22:16
    ตลกมาก555555 ชอบฉากที่คุยกันเรื่องความฝัน
    #558
    1
    • #558-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      17 พฤษภาคม 2561 / 18:23
      เรื่องกินเรื่องใหญ่!
      #558-1
  14. #408 MHEEPQ12 (@MHEEPQ12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 11:34
    ค่อนที่จะ คอมเมดี้จีๆ5555
    #408
    1
    • #408-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      11 พฤษภาคม 2561 / 17:40
      มีให้มันครบรสเจ้าค่ะ
      #408-1
  15. #47 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:16
    น่ารักๆๆๆๆ
    #47
    1
    • #47-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      9 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:29
      ขอบคุณค่าาาา
      #47-1
  16. #25 กระต่ายสีขาว (@LeeZen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 23:15
    ชงเผื่อเค้าสักถ้วยจิ
    #25
    1
    • #25-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      27 มกราคม 2561 / 11:48
      ให้สองถ้วยเลยเจ้าคะ ค่อยๆ จิบระวังร้อนน้า
      #25-1
  17. #24 ลักซ์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 02:11
    ขำมากเลย กะล่อนจริงๆ
    #24
    1
    • #24-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 7)
      26 มกราคม 2561 / 16:22
      ความจริงไฉ่ชุนมิได้กะล่อนเลยนะเจ้าคะ จำเป็นต้องเอาตัวรอด 55+
      #24-1