หย่งเหิง มิมลายสิ้นสูญ (สนพ.สถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 39 : ๓๕ : หลินเหอชิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 199 ครั้ง
    28 เม.ย. 62






 

                ไฉ่ชุนและผิงเจี้ยนเดินกลับโรงเตี๊ยมก่อนเวลาตั้งโต๊ะอาหารค่ำเล็กน้อย ในมือทั้งคู่มีของกินหลายอย่างจากน้ำใจชาวบ้านร้านตลาด นับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญของท่านหมอเทวดาและเหล่าศิษย์ สำหรับการเป็นที่รักใคร่บูชาของชาวบ้านในทุกแห่งหนที่พวกเขาเดินทางผ่าน


                ศิษย์พี่ศิษย์น้องก้าวเข้าไปหาอาจารย์หมอเทวดาที่นั่งอยู่ในห้องโถงกลางเรือน ครั้นไฉ่ชุนไม่เห็นสองพ่อลูกที่กลับมาก่อนก็เอ่ยถามหาเป็นสิ่งแรก


                “คุณชายเฉินกับเสี่ยวหมิงเล่าเจ้าคะ” ถามพลางสอดส่ายสายตามองหาไปด้วย


                “เข้าไปผลัดเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เสี่ยวหมิงอยู่ในห้อง”


                คนถามพยักหน้าส่งเสียงรับทราบ เรื่องการดูแลเสี่ยวหมิงนี้ ทีแรกนั้นนางยังไม่อยากเชื่อเลยว่าบุรุษผู้เย็นชาสูงส่งจะรู้วิธีดูแลเด็กน้อยผู้หนึ่งจริงๆ แต่เขาก็ทำมันให้เห็นต่อตาจนนางรู้ซึ้ง ซ้ำบางอย่างยังทำได้ดี คล่องแคล่วกว่านางเสียด้วยซ้ำ


                ถามหาบุตรกับสามีแล้ว ต่อมาไฉ่ชุนก็สอบถามถึงอาการของคนเจ็บที่นางช่วยเอาไว้


                “ช่วงบ่ายเขาฟื้นขึ้นมาครู่หนึ่ง แต่ยังอ่อนเพลียอยู่มาก ข้าจึงไม่ทันได้สอบถามอันใด ให้ยาสงบใจแล้วปล่อยให้เขาหลับพักฟื้นร่างกายให้มาก แต่ยามนี้ก็เย็นมากแล้ว ปลุกเขาตื่นมากินอาหารสักหน่อยก็ดี” ท่านหมอตอบศิษย์


                “เช่นนั้นข้าไปสั่งโจ๊กมาให้เขาสักชามดีหรือไม่เจ้าคะ”


                เมื่อเห็นอาจารย์พยักหน้า ไฉ่ชุนก็ผุดลุกจากโต๊ะไปร้องหาเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่แถวหน้าเรือนพัก ปล่อยให้ผิงเจี้ยนที่กำลังรินน้ำชาให้นางยกจอกค้าง มองความกระตือรือร้นนั้นแล้วขมวดคิ้วมุ่น


                “ท่านว่าเสี่ยวชุนเอ๋อร์ห่วงใยใส่ใจคนเจ็บไร้ที่มาผู้นี้มากเกินไปหรือไม่” เขาเปรยถามขึ้นมา


                “นางบอกว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณมิใช่หรือ ย่อมต้องใส่ใจมากกว่าคนเจ็บทั่วไปเป็นธรรมดา” ท่านหมอตอบกลางๆ ทั้งที่เห็นท่าทางแปลกไปของศิษย์หญิงคนเดียวเช่นกัน


                “ข้าเกรงแต่นางจะหลงใหลบุรุษงามขึ้นมา หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าคงย่ำแย่”


                ถ้อยคำของชายหนุ่มเรียกสายตาพินิจมองจากท่านหมอเทวดา ครู่หนึ่งก็เอ่ยถาม


                “เจ้ายังไม่ยอมแพ้ ไม่คิดตัดใจจากนางเช่นนั้นหรือ”


                “ไม่ปิดบังท่าน ข้าจะยังหวังของข้าต่อไปเช่นนี้ ขอเพียงนางมีใจให้ข้า ข้าก็จะรอคอยวันที่ท่านอ๋องปลดปล่อยนางจากพันธะจอมปลอม”


                ไม่ว่าจะสิบปี หรือยี่สิบปี... แต่สุดท้ายบทบาทพ่อแม่ลูกของหยินหย่งเหิงอ๋องย่อมมีวันสิ้นสุด


                คงไม่มีใครเข้าใจปลายทางของเรื่องนี้ได้ดีเท่ากับเขาอีกแล้ว


- - - - - - - - - - -

 

                เห็นดวงตาที่ปิดสนิทมานานของบุรุษบนเตียงปรือเปิดขึ้น เสียงเรียกปลุกของไฉ่ชุนจึงแปรเปลี่ยนเป็นเรียกเร่งเขาอย่างตื่นเต้น


                “พี่ชายท่านนี้รีบตื่นเร็วเข้า ตื่นมากินโจ๊กร้อนๆ เสียก่อนเถิด แล้วค่อยนอนต่อ”


                ชายหนุ่มที่เจ็บตึงไปทั้งร่างฝืนยกเปลือกตาหนักอึ้งให้เปิดกว้างขึ้น แล้วเขาก็ได้เห็นเด็กสาวผู้หนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เบื้องหลังของนางยังมีองครักษ์ขาวดำยืนหน้าตึงอยู่อีกสองคน


                ภาพที่เห็นทำให้คนบนเตียงขมวดคิ้วเรียวงามเข้าหากันทันที


                “ท่านเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บแผลมากหรือ” ไฉ่ชุนรีบสอบถามเสียงอาทรห่วงใย


                “มิใช่... แม่นาง...” ชายหนุ่มตอบกระท่อนกระแท่นแล้วชะงักลง มองดวงตากลมโตบนใบหน้าเกลี้ยงเกลานี้แล้วก็รู้สึกคุ้นนัก คล้ายว่าเคยพบเห็นมาก่อน


                “ข้าไฉ่ชุน... พี่ชายจำได้หรือไม่ ท่านเคยช่วยข้าไว้จากฝูงจิ้งจอก คราวนั้นยังไม่ทันได้ทราบนามพี่ชายผู้มีพระคุณเลย ครั้งนี้ท่านคงไม่กระโดดหนีข้าไปอีกกระมัง” นางบอกเล่าเสียงอารมณ์ดี ดีใจที่เห็นเขาฟื้นมาพูดจากันได้เสียที


                ดวงตาคู่งามซึ้งสีน้ำตาลฉายแววระลึกได้ทันที แต่ไม่นึกเลยว่านางผู้อ่อนเยาว์ที่เขาเคยช่วยเหลือจะเกี่ยวข้องกับหมอเทวดา


                “ข้า... หลินเหอชิง ขอบคุณแม่นางที่ช่วยเหลือ” เสียงทุ้มนุ่มแนะนำตัวสุภาพให้เกียรติยิ่ง แต่ไฉ่ชุนฟังแล้วกลับโบกมือส่ายหน้า


                “แม่นงแม่นางอันใดกัน พี่ชายไม่ต้องเกรงอกเกรงใจกันเช่นนั้น เรียกข้าว่าไฉ่ชุนก็พอ หรือจะถือเอาที่พวกเรามีวาสนาได้เกื้อหนุนช่วยเหลือกัน เรียกข้าว่าน้องชุนหรือชุนเอ๋อร์ก็ย่อมได้”


                เห็นท่าทางแจ่มใสเป็นมิตรของนางแล้ว ใบหน้างามประณีตของบุรุษที่ยังซีดเซียวก็ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนสะกดสายตา


                “เช่นนั้นเจ้าเรียกข้าว่าพี่เหอชิงก็คงได้กระมัง”


                “ได้สิเจ้าคะ พี่เหอชิง” ไฉ่ชุนแย้มยิ้มกว้าง เรียกเขาตามที่ได้รับอนุญาตทันควัน


                ยามคำเรียกขานหลุดจากปาก พลันในอกสะท้อนสะท้านทั้งผู้เรียกและผู้ถูกเรียก กระแสความคุ้นเคยจากเลือนราง ผูกเชื่อมสานต่อจนเด่นชัดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด... ผู้คนที่ชะตาต้องกันก็คงจะเป็นเช่นนี้เอง


                 ผิดจากชายสองคนด้านหลังที่พลอยได้ยินไปด้วย ผู้หนึ่งสีหน้ายิ่งมืดดำหม่นมัวเสียยิ่งกว่าสีอาภรณ์ประจำกาย ส่วนหมอหนุ่มชุดขาวนั้นทนไม่ได้จนต้องส่งเสียงขัดจังหวะขึ้นมา


                “มัวแต่แนะนำตัวกันยืดยาวเช่นนี้ เจ้าจะให้คนป่วยของเจ้าได้กินข้าวหรือไม่เสี่ยวชุนเอ๋อร์”


                “จริงสิข้ามัวแต่ดีใจมากไป ดีที่พี่เจี้ยนช่วยเตือนข้า พี่เหอชิงลุกขึ้นมากินอะไรสักนิดเถิด ท่านลุกไหวหรือไม่”


                ไฉ่ชุนสอบถามพลางตั้งท่าจะเข้าไปช่วยคนเจ็บให้ลุกนั่ง ทว่าสองบุรุษด้านหลังกลับแทรกกายเข้ามาว่องไวยิ่ง ซ้ำยังลงมือสอดประสานกันอย่างดี คนหนึ่งประคองคนเจ็บให้ลุกนั่ง คนหนึ่งจับหมอนนุ่นใบใหญ่สอดเข้าด้านหลังให้เขาเอนพิง นางเห็นเช่นนั้นแม้จะแปลกใจไม่น้อยแต่ก็ยังพยักหน้าวางใจ หันกายไปยกถาดใส่ชามโจ๊กและถ้วยยาที่วางบนโต๊ะมา


                “โจ๊กแปดเซียนชามนี้ข้าให้ห้องครัวเตรียมมาให้ท่านโดยฉะ... อ้ะ!” กล่าวไม่ทันจบดี ถาดอาหารของคนเจ็บก็ถูกช่วงชิงไปจากมือโดยศิษย์พี่ของนาง


                “ข้าจัดการต่อเอง เจ้าได้มาเห็นเขารู้สึกตัวพูดจาได้เช่นนี้ น่าจะพอใจแล้วกระมัง ยามนี้สมควรออกไปได้แล้ว อย่าให้ท่านอาจารย์ต้องรอนาน”


                แล้วไฉ่ชุนก็ได้แต่ยืนงง มองคนเอ่ยปากไล่หมุนกายไปนั่งลงข้างเตียง วางถาดอาหารลงแล้วคว้าชามโจ๊กกับช้อนขึ้นมา ตั้งท่าจะป้อนคนเจ็บด้วยใบหน้าขึงขังนัก


                “ขอบคุณน้ำใจท่าน แต่ข้ากินเองได้” หลินเหอชิงไม่ต้องการเป็นคนอ่อนแอปวกเปียกถึงเพียงนั้น จึงยื่นมือไปยกประคองชามโจ๊กมาถือไว้เอง จังหวะที่มือของเขาแตะโดนหลังมือของคนที่ถือชามอยู่ก่อนนั้น ทำเอาใครบางคนตาโตขึ้นมา


                อึดใจต่อมาดวงตากลมโตคู่นั้นก็หรี่ลงกึ่งหนึ่ง ปากจิ้มลิ้มกลั้นยิ้มจนแก้มป่อง ชมดูบุรุษหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาในชุดขาว นั่งอยู่ข้างเตียงบุรุษรูปงามที่กายท่อนบนมีเพียงเสื้อคลุมชั้นในคลุมไว้หลวมๆ สาบเสื้อแบะออกให้เห็นผ้าพันแผลและแผ่นอกขาวผ่องรำไร


                ยิ่งมอง แววตาพริบพราวของนางก็ยิ่งแลคล้ายเคลิบเคลิ้มระคนมีเลศนัยไม่น่าไว้ใจเป็นอย่างยิ่ง


                แต่แล้ว... จู่ๆ ภาพทั้งหมดก็ถูกแทนที่ด้วยสีดำสนิท มองให้ดีก็พบว่าเป็นอกเสื้อของใครคนหนึ่ง ไฉ่ชุนมุ่นคิ้วแล้วเลื่อนสายตาขึ้นมองก็พบดวงตาดุดันคู่หนึ่งรอคอยอยู่


                “มัวแต่จับจ้องมองสิ่งใดอยู่หรือน้องหญิง”


                ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ คำว่าน้องหญิงนี้ช่างแฝงรอยอำมหิตอย่างไรชอบกล ถ้าหากนางตอบออกไปว่ามองภาพเจริญใจของสองหนุ่มรูปงามแล้วคิดต่อเติมไปไกล เขาจะฟาดนางด้วยข้อหาคิดนอกลู่นอกทางหรือไม่หนอ


                “ข้าแค่พินิจดูสีหน้าพี่เหอชิงเท่านั้นเอง ไม่มีสิ่งใดเป็นพิเศษ ไม่มีจริงๆ เจ้าค่ะ”


                “ข้ามั่นใจว่ามี เพราะคำว่า ไม่มีจริงๆ ของเจ้านี่แหละ” จินหย่งเฉินกล่าว สายตาทั้งกล่าวหาทั้งตักเตือนจนเด็กสาวหน้างอง้ำตวัดค้อนมาให้


                “ท่านนี่ชอบมองข้าในแง่ร้ายนัก”


                “เรียกว่ามองทุกแง่มุมที่เป็นเจ้าได้ทะลุปรุโปร่งคงเหมาะสมกว่า” และแง่มุมที่ชื่นชอบมองบุรุษหล่อเหลาด้วยสายตาเคลิ้มฝันของนางก็ช่างน่าตีนัก


                ทั้งที่คิดว่านางน่าตี แต่สายตาที่มองคนหน้างอบ่นอุบอิบกลับแฝงรอยอบอุ่นเอ็นดู จนไฉ่ชุนที่มองสบถูกดึงเข้าไปในภวังค์ และคงจะมีแววตาเคลิ้มฝันให้เขาได้เห็นเป็นแน่ หากจะไม่มีเสียงดังขัดจังหวะดังขึ้นมา


                “เสี่ยวชุนเอ๋อร์! เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ ป่านนี้ท่านอาจารย์นั่งรอจนกระเพาะทะลุแล้วกระมัง” ผิงเจี้ยนบอกศิษย์น้อง แต่สายตากลับมองบุรุษไร้หัวใจผู้หว่านเสน่ห์โดยไม่รู้ตัวอย่างไม่ชอบใจ


                “ไปแล้วๆ ไปแล้วเจ้าค่ะพี่เจี้ยน ท่านไม่ต้องพูดซ้ำๆ เป็นตาแก่” ไฉ่ชุนปากยื่นเตรียมจะหมุนตัวออกจากห้อง แต่กลับถูกเสียงหัวเราะของศิษย์พี่รั้งเท้าเอาไว้


                “ข้าหรือเป็นตาแก่? เจ้าเก็บคำนั้นไว้เรียกคนข้างๆ เจ้าเถิด”


                คำหยอกเจ็บคันของผิงเจี้ยน เรียกสายตาขรึมดุจากผู้อาวุโสมากวัยที่สุดในห้อง ส่วนไฉ่ชุนนั้นเบิกตาโตตวัดมอง ‘คนข้างๆ ทันที แต่ต่อมาต้องรีบเก็บซ่อนรอยยิ้มเห็นด้วยกับศิษย์พี่เอาไว้แทบไม่ทัน เมื่อเขาตวัดสายตามองมา


                “เจ้าพวกเด็กลามปาม!


                จินหย่งเฉินแม้ไม่ชอบใจแต่ก็ทำอะไรพวกเขาไม่ลง เพียงแค่ดุด่าเสียงเข้ม แล้วสะบัดชายชุดยาวเดินจากไป ไม่ต้องมีดวงตาอยู่หลังศีรษะก็รู้ว่าเจ้าเด็กน้อยที่เดินตามออกมาด้วยแสดงสีหน้าเช่นไร


                คล้อยหลังหนึ่งตาแก่หนึ่งเด็กสาว ผิงเจี้ยนก็หันกลับมามองคนเจ็บที่ถือช้อนค้าง มองตามทั้งสองออกไปด้วยแววตาครุ่นคิด หมอหนุ่มตรึกตรองบางสิ่งชั่วครู่ก็เอ่ยออกมา


                “ดังที่เจ้าได้เห็นได้ยินแล้ว เสี่ยวชุนเอ๋อร์มิใช่สตรีตัวเปล่า อย่าได้หมายปองคิดอันใดต่อนางเด็ดขาด”


                หลินเหอชิงเลื่อนสายตากลับมามองคนเอ่ยเตือน ใบหน้าเรียวยาวสลักเสลามุ่นน้อยๆ “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าหาได้มีเจตนาต่อนางเช่นนั้น”


                “แต่ท่าทางของเจ้าออกจะสนิทสนมกับนางเกินไปหรือไม่” ผิงเจี้ยนหรี่ตาเอ่ยดักทาง “มีอย่างรึ ทำความรู้จักกันครั้งแรกก็ยิ้มแย้มเรียกขานพี่น้อง”


                “คุณชายผู้นี้... ข้าเพียงถูกชะตาในความร่าเริงสดใสของนาง เห็นน้องชุนเป็นน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น” คนถูกเข้าใจผิดใจเย็นอธิบาย


                เมื่ออีกฝ่ายยืนยันมาเช่นนั้น ผิงเจี้ยนก็ไม่อาจคาดคั้นมากความ ได้แต่ย้ำเตือนให้เขาจดจำคำพูดของตนเอาไว้ให้ดี จากนั้นก็รับชามโจ๊กที่ว่างเปล่ากลับคืนมา แล้วส่งถ้วยยาไปให้เขาต่อ


                หลินเหอชิงส่งเสียงรับหนักแน่น ก่อนจะดื่มยาขมฝาดลงคอในคราเดียว ในใจนึกว่าประหลาดนัก ชายผู้นี้เหตุใดจึงแสดงทีท่าหวงแหนออกหน้าออกตา ไม่ใช่ว่าเขาเองหรอกหรือที่หมายปองภรรยาผู้อื่นอยู่




- - - - - - - - - 




ใครสนใจอุดหนุนรูปเล่ม สามารถสั่งซื้อได้ที่...
สนพ. สถาพรบุ๊คส์ >> goo.gl/TtwTey จ้าาา

หรือสั่งซื้อกับเถียนเมิ่งเพื่อขอลายเซ็น มีส่วนลด 20% เหลือ 344 บาท แถมที่คั่นฉลุลายจีน 

ค่าจัดส่ง eco-Post 35 บาท หรือ ems 65 บาท

>>> คลิกเพื่อสั่งซื้อรูปเล่ม <<< 

หรือสอบถามในข้อความเพจได้ค่ะ 

inbox : http://m.me/kanfun.writer


สายอีบุ๊คก็พร้อมให้โหลดน้าาา หรือใครจะแวะไปมอบหัวใจให้กันก็ได้เจ้าค่ะ
????Meb >>> http://bit.ly/YHeBMeb
Hytext >>> http://bit.ly/YHeBHytx
????Naiin >> http://bit.ly/YHeBnaiin


หย่งเหิง มิมลายสิ้นสูญ
เถียนเมิ่ง
www.mebmarket.com


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 199 ครั้ง

3,046 ความคิดเห็น

  1. #2938 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 16:19

    ทำไมผู้เยอะเหลือเกิน

    #2938
    0
  2. #2708 ihang2 (@ihang) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 09:39
    เราใช้สิทธิในเดือนเกิดลด 30% นิ สถาพรบุ๊ค
    #2708
    1
    • #2708-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 39)
      11 มีนาคม 2562 / 23:08
      ไม่แน่ใจว่าหนังสือใหม่ใช้โปรเดือนเกิดได้หรือเปล่านะคะ ต้องลองเช็คดูค่า
      #2708-1
  3. #830 spunchpat0211 (@spunchpat0211) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 19:14
    ค้างอีกล้าววววววว
    #830
    1
    • #830-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 39)
      5 มิถุนายน 2561 / 20:28
      งุงิๆ จะได้อยากอ่านตอนต่อไปงายยยยย
      #830-1
  4. #829 Elios (@Elios) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 19:03
    เมื่อไหร่พระเอกจะรู้ว่าหนูชุนเป็นคนรักเก่าตัวเอง
    #829
    1
    • #829-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 39)
      5 มิถุนายน 2561 / 20:29
      หู้ยยยย ถ้ารู้ปุ๊บนี่ ตอนต่อไปก็ตอนจบปั๊บเลยนะเจ้าคะ
      #829-1