หย่งเหิง มิมลายสิ้นสูญ (สนพ.สถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 29 : ๒๖ : ภรรยาไม่ให้เข้าห้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 403 ครั้ง
    2 มี.ค. 62



 

                “ข้าบอกสักคำแล้วหรือว่าเป็นห่วงท่าน”


                ถ้อยคำนั้น... เรียกนัยน์ตาคมตวัดขึ้นมองทันที เห็นเจ้าของเสียงใสส่งยิ้มกวนสายตามาให้ เขาหรี่ตาลงน้อยๆ แล้วส่งเสียงหึหนึ่งครั้งกับการเอาคืนเช่นเด็กน้อยของนาง


                “มารดาเจ้าช่างเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียจริง โตขึ้นเจ้าอย่าได้เอาอย่างนิสัยเช่นนี้ของนางเล่า” ชายหนุ่มเสไปสั่งสอนเด็กน้อยบนตัก


                ไฉ่ชุนขยับริมฝีปากขมุบขมิบ อยากย้อนคืนเขานักว่ากล่าวอบรมตอนนี้ เด็กน้อยย่อมไม่รู้เรื่องด้วย ทว่าคิดแล้วก็ไม่อยากพูดจาดูเบาเสี่ยวหมิงของนาง


                แต่แล้วคนคิดเคืองแต่ไม่อาจพูดกล่าวก็ได้ยิ้มกว้างส่งเสียงหัวเราะ หึๆๆดังกว่า เมื่อเจ้าหนูน้อยช่างอาจหาญ มือป้อมคว้าเส้นผมดำยาวของเขามาได้ปอยหนึ่งก็ดึงกระตุกเล่น เท่านั้นไม่พอยังเอาเข้าปากหวังเคี้ยวกินคำใหญ่


                จินหย่งเฉินรีบดึงผมตนเองออกจากปากและมือเด็กน้อย ระมัดระวังออมแรงอยู่มากจึงเชื่องช้าไปสักหน่อย เส้นผมดำเงาปอยนั้นจึงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายเจือกลิ่นข้าวตุ๋น


                “เจ้าเด็กตะกละผู้นี้ แก้แค้นข้าแทนมารดาของเจ้ารึ” เขาขมวดคิ้วดุไม่จริงจัง


                “เสี่ยวหมิงของข้าช่างฉลาดเฉลียว รู้ความดีนักเชียวว่าควรจะอยู่ข้างผู้ใด” นางได้ทีก็กล่าวข่ม


                จินหย่งเฉินมองปลายจมูกเล็กรั้นที่เชิดชี้ขึ้นท้องฟ้า ส่ายหน้าไปมาช้าๆ แต่เขาไม่เพียงไม่โกรธ กลับหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ ชอบใจนักกับความบังอาจของสองแม่ลูก


                มุมหนึ่งในความมืดดำเหน็บหนาว... ไม่มีผู้ใดรู้ ไม่มีผู้ใดเห็น... หัวใจเย็นชาของบุรุษผู้ไม่ยอมเปิดใจรับสตรีคนใหม่ ถูกรอยยิ้มและประกายสุกใสในดวงตาของเด็กสาว สาดส่องความสว่างอบอุ่นเข้าไปอีกครา


                แม้คุณชายเฉินกล่าวว่าจะรอนางกินจนเสร็จก่อน แต่ไฉ่ชุนไม่อาจปล่อยให้เขาต้องรอกินต่อทีหลัง จึงเรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้เอาชามข้าวกับตะเกียบมาอีกคู่หนึ่ง ถือวิสาสะสั่งกับข้าวเพิ่มให้เขาอีกสองอย่าง ซึ่งล้วนเป็นของที่จดจำได้ดีว่าเขาชอบกินยามเช้า


                “ว่าแต่ท่านหายไปไหนมาเจ้าคะ ข้าเคาะประตูเรียกปลุกยามเช้าจึงไม่เห็น” ไฉ่ชุนเอ่ยถามเมื่อลับหลังเสี่ยวเอ้อร์


                จินหย่งเฉินมองความเอาใจใส่เขาของนาง อารมณ์ดีจนยอมตอบคำถามโดยไม่แกล้งถ่วงเวลาเล่นลิ้น “หอชื่นราตรี”


                “หอชื่นราตรี? ชื่อเช่นนี้... คงมิใช่หอคณิกากระมัง...”


                “บังเอิญว่าเจ้าเดาถูก”


                เมื่อแน่ชัดในคำตอบแล้ว คล้ายว่ากลิ่นสุราเคล้าแป้งหอมกลิ่นดอกไม้หอมฉุนที่ติดตัวเขามาจะคละคลุ้งขึ้นมาทันควัน ไฉ่ชุนนิ่วหน้ามองผู้ที่ยังสงบนิ่งไม่แปรเปลี่ยน


                “ท่านไปที่นั่นทำไมกันเจ้าคะ”


                เห็นแววตาจับผิดไล่อ่านความคิดเขาของนาง จินหย่งเฉินอดไม่ได้ที่จะแกล้งยั่ว “ภรรยามีลูกอ่อน วันๆ ไม่สนใจสามี ข้าก็สมควรไปหาความสุขนอกบ้าน”


                “ความสุขนอกบ้าน?” ไฉ่ชุนฟังแล้วก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะทำปากยื่น เอ่ยเสียงขุ่นอย่างรู้เท่าทันว่าเขาโป้ปด “ท่านเก็บประโยคนี้เอาไว้บอกคนนอกเถอะ”


                “น้ำเสียงไม่พอใจเช่นนี้... เจ้ากินน้ำส้มเสียแล้ว ฉุนเฉียวจนอยากไล่ตะเพิดสามี คืนนี้ไม่ยอมให้เข้าห้องใช่หรือไม่”


                ไฉ่ชุนจับจ้องเขาให้ดีอีกครา เริ่มมองเห็นเค้าร่างบางสิ่งบางอย่าง เอ่ยเออออตามน้ำ


                “ข้าออกจะเป็นภรรยาผู้ว่าง่าย... หากท่านอยากให้ข้าหึงหวงไล่ตะเพิด ก็เอาตามนั้นเถิด”


                วาจาไล่ตามทันของนางพาให้จินหย่งเฉินพอใจหนักหนา มองดวงตากลมโตส่งค้อนขวับๆ แล้วอดไม่ได้ ถึงกับหัวเราะเสียงทุ้มต่ำออกมา


                “ท่านพี่...” ความอยากรู้อยากเห็นทำให้ไฉ่ชุนเปลี่ยนมาบีบเสียงอ่อนหวาน “จะไม่บอกข้าจริงๆ หรือเจ้าคะ ว่าที่หอชื่นราตรีมีสิ่งใดกวักมือเรียกให้ท่านไปเยือน”


                ช่างรู้ดีนัก!


            จินหย่งเฉินลอบนินทาชมเชย แต่พอได้นึกถึงเรื่องราวเบื้องหลังหอโคมเขียวแห่งนั้น เขาก็เก็บรอยยิ้ม สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เริ่มต้นบอกเล่าความจริงต่อเด็กสาวและท่านหมอเทวดาอย่างไม่ปิดบังอำพรางอีกต่อไป


                “หอชื่นราตรีมีหญิงชู้รักของเจ้าเมืองหงซานเป็นแม่เล้า แต่แท้จริงแล้วเขาเองที่เป็นเจ้าของหอโคมเขียวแห่งนั้น นอกจากที่นั่นจะมีหญิงสาวเด็กสาวมากมายถูกกักขังไว้เพราะไม่เต็มใจ ยังพบว่ามีการนัดพบของเจ้าเมืองชั่วกับพวกโจรป่าอีกด้วย”


                ไฉ่ชุนและท่านหมอซือเค่อฟังแล้วก็ออกอาการขุ่นข้องไม่พอใจ เหตุใดผู้มีอำนาจเพื่อใช้คุ้มครองดูแลประชาชนกลับกระทำการชั่วช้าลับหลัง


                ที่โจรปล้นขบวนสินค้าและกองเสบียงบรรเทาทุกข์ไม่ถูกจับกุมเสียที ไม่ใช่ว่าพวกเขาเก่งกาจจนจับไม่ได้ แต่เป็นเพราะพวกเขาคงไม่มีวันถูกจับโดยคนพวกเดียวกัน


                ไหนจะยังมีเรื่องบีบบังคับหญิงสาวที่ไม่เต็มใจให้พลีกายขายเรือนร่างอีกเล่า


                “ท่านพี่... ข้าฟังแล้วโกรธเคืองอย่างยิ่ง ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้ท่านเข้าห้องข้าสักเดือนสองเดือน ท่านอยากจะไปสำเริงสำราญที่ใดก็เชิญตามสบายเถิด”


                “เดือนสองเดือนเชียวรึ? เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว ข้าไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ค้างคายาวนานเช่นนั้นแน่” 

 

- - - - - - - - - 


                นอกจากออกเที่ยวหอชื่นราตรีติดต่อกันหลายค่ำคืน คุณชายเฉินเยว่เฟยยังไม่ลืมจุดประสงค์หลักที่มาเมืองหงซานด้วยเรื่องเจรจาการค้า คหบดีคนแรกที่เขาติดต่อเชื่อมสัมพันธ์เป็นเจ้าของร้านยาผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงคนค้าขายผู้หนึ่ง โดยเขาเข้าไปเจรจาให้ท่านหมอเทวดาได้ตั้งโต๊ะตรวจโรคตรงมุมหนึ่งของร้านเป็นใบเบิกทาง


                การตรวจโรคโดยท่านหมอซือเค่อทำให้ร้านยาแห่งนี้คึกคักขึ้นมากโข คนเจ็บคนป่วยที่ได้ยินกิตติศัพท์ชื่อเสียงของหมอเทวดาก็มาเข้าแถวรอตั้งแต่ฟ้ามืด ตัวยาและสมุนไพรถูกจ่ายออกจากร้านยาเป็นจำนวนไม่น้อย ผู้ใดมีเงินมากพอจ่ายก็เรียกเก็บ ผู้ใดยากจนขัดสนก็ลงบัญชีของคุณชายเฉิน สหายต่างวัยของหมอเทวดาผู้เปี่ยมเมตตาเอาไว้


                หลายวันให้หลัง เหล่าคหบดีและพ่อค้าใจบุญก็มาขอร่วมออกหน้าให้ลงบัญชีรักษาคนยากไร้ เหล่าผู้มีเงินใจกว้างขวางได้ทำความรู้จักและนั่งกินอาหารจิบสุราพบปะพูดคุยกันไม่กี่ครั้ง คุณชายเฉินก็ได้รับการเปิดประตูต้อนรับอย่างดีจากเจ้าถิ่นที่นี่


- - - - - - - - - -

 

                 “ท่านหมอหญิงน้อย หลายวันก่อนข้าเป็นไข้หวัดทั้งไอทั้งจาม ตัวร้อนดุจไฟเผาไม่ยอมลด ทั้งปวดศีรษะ ทั้งปวดเมื่อยแขนขา อ่อนล้าเพลียแรงไปทั้งตัว เช่นนี้... ข้าจะตายหรือไม่”


                ไฉ่ชุนนั่งอยู่ข้างโต๊ะของท่านอาจารย์ จับชีพจรพิจารณาดูสีหน้าอาการคนไข้แล้วก็ปลอบประโลมให้หายกลัว


                “ท่านลุงท่านนี้... ท่านเพียงแค่เป็นไข้หวัดรุนแรงกว่าปกติเล็กน้อยเท่านั้น ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้ไปรับที่ร้านยา ต้มดื่มตามใบสั่งและกินยาลูกกลอนนี้ตามลงไป นอกจากนี้ขอให้ท่านนอนพักให้มาก ดื่มน้ำต้มสุกให้ได้วันละสามกา และหากท่านลุงไม่อยากให้คนในบ้านติดโรคนี้ไปด้วย ท่านต้องเลี่ยงอยู่ใกล้ชิด อย่าใช้ข้าวของร่วมกัน กินข้าวก็ต้องแยกสำรับกับพวกเขาไปก่อน” เสียงหวานใสของดรุณีวันเยาว์สั่งความคนไข้ เน้นย้ำการปฏิบัติตัวขั้นพื้นฐานที่คนเหล่านี้ยังไม่มีความรู้สักเท่าใด


                ท่านลุงผู้เป็นไข้หวัดใหญ่ลุกจากไปแล้ว ไม่นานก็แทนที่ด้วยคนไข้คนใหม่คนแล้วคนเล่า วันนี้นับได้ว่ายังเป็นโรครักษาได้ง่ายทั่วไป ไม่มีผู้ใดป่วยหนักอาการสาหัส

 

                ล่วงเลยเข้าสู่ยามตะวันคล้อยต่ำ... บุรุษผู้หนึ่งก็เดินแทรกแถวของผู้คนเข้ามาในร้าน บ่าวรับใช้ของร้านยาที่มาช่วยท่านหมอดูแลผู้คนหันมากำลังจะกล่าวตำหนิให้เขากลับไปต่อแถว แต่กลับชะงักไม่อาจส่งเสียงแข็งกร้าว เมื่อเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหล่อเหลาราวหยกสลัก


                กลับเป็นชาวบ้านผู้อยู่ในแถวที่เอะอะขึ้นมาอย่างไม่ยอมถูกแซงหน้า เรียกดึงสายตาของศิษย์อาจารย์ที่กำลังตรวจโรคอยู่ด้านในให้เงยขึ้นมามอง


                “พี่เจี้ยน! ท่านมาแล้วหรือ?”


                ได้ยินเสียงร้องทักอย่างยินดีของหมอหญิงน้อย ผู้ที่กำลังโวยวายใส่ผู้มาใหม่ก็ชะงักเงียบเสียงลง เพิ่งจะมองเห็นกล่องลิ้นชักไม้ที่เขาแบกอยู่บนหลัง... นั่นมิใช่ว่าเป็นกล่องยาเหมือนของท่านหมอเทวดาหรอกหรือ


                “อ่า... ล่วงเกินแล้ว”


                “ไม่เป็นไรพี่ชายท่านนี้” ผิงเจี้ยนคลี่ยิ้มนวลตาให้เขาอย่างไม่ถือสา หมุนกายเดินตรงไปยังโต๊ะตรวจโรคอย่างสง่าผ่าเผย หากมีใครบอกว่าเขาเป็นคุณชายตระกูลผู้ดีผู้หนึ่งไม่ใช่ท่านหมอ ทุกคนย่อมเชื่อตามได้อย่างสนิทใจ


                ร่างสูงโปร่งในชุดยาวปักลายใบไม้เขียวที่หมองลงไปบ้างเพราะการรอนแรมเดินทางไกล ทำความเคารพท่านอาจารย์ แล้วสนทนาทักทายกันสองสามประโยค ก่อนที่เขาจะหันไปทางศิษย์น้องคนเล็กที่เขามีใจลำเอียง รักใคร่เอ็นดูมากกว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่น


                “ว่าอย่างไรเสี่ยวชุนเอ๋อร์ คิดถึงศิษย์พี่ของเจ้าหรือไม่” คำเรียกขานประดุจนางเป็นเด็กหญิงตัวน้อยเช่นนี้ ยังคงติดปากเขาไม่หลุดหายไปง่ายๆ


                “ข้าย่อมคิดถึงพี่เจี้ยนที่สุดเสมอ” ไฉ่ชุนกล่าวจริงใจผสมสอพลอ ผิงเจี้ยนกำลังจะยิ้มให้นางมากขึ้นอยู่แล้ว ในยามที่ประโยคหลังต่อตามมา “ท่านจากไปเกือบปี ย่อมมีของดีของแปลกมาฝากข้ามากมายเป็นแน่”


                “ชะ! สาวน้อยถูกตามใจจนเสียนิสัยผู้นี้ ตกลงเจ้าคิดถึงแต่ของฝากเท่านั้นใช่หรือไม่”


                “พี่เจี้ยนเข้าใจข้าดีแท้เจ้าค่ะ” คนถูกตามใจพยักหน้ายอมรับเสียงแจ่มชัด แต่เมื่อเห็นมือใหญ่กางมาก็รีบเอนกายหลบอย่างไหวตัวทัน


                ตอนนางยังผมสั้นไม่ทันงอกยาว เขาก็ชื่นชอบขยี้ผมนางจนยุ่งเหยิงเป็นที่สุด โตขึ้นแม้จะมัดรวบครึ่งศีรษะบิดม้วนปักปิ่นแล้วเขาก็ยังไม่ละเว้น หากคราใดหลบไม่ทันย่อมมีอันต้องรวบผมใหม่


                ไฉ่ชุนจ้ำพรวดไปหลบหลังท่านอาจารย์ ยื่นหน้าออกมากล่าวประจบประแจงตาใสหน้าชัง


                “แต่ในบรรดาของฝากจากศิษย์พี่ทั้งหลาย ข้าคิดถึงและชื่นชอบของฝากจากพี่เจี้ยนที่สุดนะเจ้าคะ”


                ผิงเจี้ยนทำหน้าเคร่งมองเด็กสาวที่ทำตาโตแล้วกะพริบสองปริบ คันไม้คันมืออยากลงมือกับนางยิ่งนักแต่ไม่อาจกระทำได้ สุดท้ายก็วางห่อผ้าห่อหนึ่งลงบนโต๊ะเบื้องหน้า หยิบห่อกระดาษห่อหนึ่งออกมายื่นส่งให้นาง


                “เดินทางฝึกฝนวิชาครั้งนี้วุ่นวายลำบากลำบนนัก มีเพียงแค่เซาปิ่งไส้ถั่วเค็มมาฝากเจ้าเท่านั้น รีบกินตอนมันยังร้อนๆ เถิด”


                ไฉ่ชุนผู้ถูกกลั่นแกล้งเอาคืนมองจ้องของฝากจากศิษย์ผู้พี่ เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งซื้อมันมาจากตลาดในเมืองนี่เอง ดีไม่ดีอาจเป็นแผงลอยที่ตั้งอยู่ห่างจากร้านยาไปไม่กี่ก้าว


                ดวงตากลมช้อนมองใบหน้าหล่อเหลามองแล้วรื่นตา ยื่นมือไปรับห่อขนมมาพร้อมกับพึมพำเสียงอ่อน “ขอบคุณเจ้าค่ะ เมื่อครู่เสี่ยวชุนเอ๋อร์เพียงกล่าวล้อเล่นเท่านั้น พี่เจี้ยนอย่าได้ถือโทษโกรธเคืองจริงจังนักเลย... สิ่งอื่นที่อยู่ในห่อผ้า ท่านยังไม่มอบให้ตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงอย่าขว้างทิ้งก็พอ ข้ารอได้เจ้าค่ะ”


            เจ้าไฉ่ชุนน่าชังผู้นี้นี่!


            ผิงเจี้ยนฮึดฮัดในใจ ภายนอกทำนิ่งเงียบไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมรับว่านางช่างรู้ดีเกินไปแล้ว


                ทั้งขนมกินเล่นจากร้านขนมชื่อดังในเมืองหลวง ทั้งน้ำมันสกัดจากดอกไม้นานาพรรณและเครื่องเทศชั้นเลิศ ทั้งลูกปัดดินเผาสีสดใสลวดลายแปลกตาจากตลาดชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ และอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังกองรวมอยู่ในห่อผ้าของเขา... ทั้งหมดล้วนเป็นของนางจริงๆ


- - - - - - - - - - - -



พี่เจี้ยนก็มาแล้วเน้อ มีใครคิดถึงท่านหมอหน้าหล่อคนนี้บ้างเจ้าคะ

เรื่องนี้ตีพิมพ์กับ สนพ. สถาพรบุคส์ กำหนดเป็นช่วงงานหนังสือนะคะ และจะมีอีบุ๊คด้วยค่ะ

ใครอ่านแล้วชอบใจ หยอดกระปุกไว้รออุดหนุนได้เลยน้าาา

ขอบคุณค่าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 403 ครั้ง

3,046 ความคิดเห็น

  1. #2843 annylycan (@annylycan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:11

    มีเล่มด้วยเหรอค่ะ....รออออออออคร้า
    #2843
    1
    • #2843-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      31 มีนาคม 2562 / 17:48
      เล่มออกแล้วน้าาาา สามารถอุดหนุนได้ที่งานหนังสือ ร้านทั่วไป หรือที่อาเมิ่งก็ได้ค่าาา
      #2843-1
  2. #2739 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 06:49
    ebook เมื่อไหร่จะมาคะ รอโหลดเลย ชอบมากกกกก
    #2739
    0
  3. #2688 niceday777 (@niceday777) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 10:44
    พี่เจี้ยนน่ารัก ถ้าได้คู่กับน้องก็ดีสิ ตอนนี้ขอโยนนายท่านไปไกลๆ
    #2688
    1
    • #2688-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      3 มีนาคม 2562 / 20:06
      พี่เจี้ยนโผล่มานิดเดียวก็โกยคะแนนซะแล้ววว ^^
      #2688-1
  4. #2687 sereensereen (@sereensereen) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 21:57
    พี่เจี้ยนงานดี
    #2687
    1
    • #2687-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      3 มีนาคม 2562 / 20:07
      เนอะๆ มีความหล่ออารมณ์ดี
      #2687-1
  5. #2686 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 21:26
    คิดถึงพี่หมอเจี่ยน...... ลงเรือพี่หมอ ไม่รู้ไม่ชี้
    #2686
    1
    • #2686-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      3 มีนาคม 2562 / 20:07
      สละเรือนายท่านซะแล้วววว
      #2686-1
  6. #2685 Pimmy27pb (@Pimmy27pb) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 20:16
    คิดถึงพี่เจี้ยน
    #2685
    1
    • #2685-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      2 มีนาคม 2562 / 20:20
      ศิษย์พี่มาแล้วววว
      #2685-1
  7. #571 Boomsakalaka999 (@Boomsakalaka999) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:45

    ไหจงแตกอีก เป็นระยะๆ จะได้ตบะแตกซักที หุฮิ

    #571
    1
    • #571-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      18 พฤษภาคม 2561 / 16:53
      มีเรื่อยๆ ล่ะเจ้าค่ะ
      #571-1
  8. #570 Kung 11906 (@kung11906) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:44
    สงสารพี่องครักษ์จัง โดนขนาดนี้ยังคิดบวกได้อีก เห้อ~~~
    #570
    2
    • #570-1 Kung 11906 (@kung11906) (จากตอนที่ 29)
      17 พฤษภาคม 2561 / 18:48
      อ่านไปอมยิ้มไป~~มีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณนะคะไรท์ที่มาบ่อยๆให้หายคิดถึงกัน ^-^ รอตอนต่อนไปนะค๊าาา~~~
      #570-1
    • #570-2 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      18 พฤษภาคม 2561 / 16:53
      ขอบคุณค่าาาา อ่านเม้นต์แล้วรู้สึกดี... ดีใจที่สร้างรอยยิ้มให้ได้นะเจ้าคะ
      #570-2
  9. #569 mbgt (@fai-27) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:43
    ชอบมากกกก ตลกนายท่าน
    #569
    1
    • #569-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      18 พฤษภาคม 2561 / 16:53
      มาดเมิดไปหมดแล้ว
      #569-1
  10. #568 mooda (@mooda) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:37
    นายท่านช่างกลบเกลื่อน
    #568
    1
    • #568-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      18 พฤษภาคม 2561 / 16:54
      ที่สุดเจ้าค่ะ แต่ตัวท่านเหม็นเปรี้ยวมาก
      #568-1
  11. #567 Plaiiiy (@paipaiza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:28
    ช่วยอยู่ก่อกวนนานๆๆๆ 5555 นายท่านท่านมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวนัก
    #567
    4
    • #567-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      17 พฤษภาคม 2561 / 18:32
      เปรี้ยวน้ำส้ม หรือนายท่านไม่อาบน้ำ??
      #567-1
    • #567-3 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      17 พฤษภาคม 2561 / 18:34
      มีความสะใจแทนน้องไฉ่นะเนี่ย
      #567-3
  12. #566 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:26
    ฮาไปค่ะตอนนี้ ยกนี้นายท่านแพ้ค่ะ
    #566
    1
    • #566-1 TianMeng (@TianMeng) (จากตอนที่ 29)
      17 พฤษภาคม 2561 / 18:32
      ให้น้องไฉ่แกล้งคืนบ้างเนาะ
      #566-1