(MPreg) Dear you, my husband รักที่สุดคุณสามี

ตอนที่ 57 : ติดเหรียญ RAW เริ่มชีวิตครอบครัว บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ก.ย. 63


 

ห้องกว้างสีฟ้าอ่อนผนังติดวอลล์เปเปอร์เป็นลวดลายของเมฆขาวจรดเกลียวคลื่นสร้างบรรยากาศของท้องทะเล หน้าต่างบานยาวเปิดกว้างรับลมเย็นและให้แสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบผ้าม่านโปร่งสีขาว อากาศภายในห้องปลอดโปร่งสดชื่น เตียงเด็กขนาดพอเหมาะสองเตียงวางเคียงกัน พื้นห้องถูกปูด้วยพรมสีขาวหนานุ่มและไม่เป็นอันตรายต่อทารก จากนั้นก็เป็นเตียงเสริมขนาดใหญ่กว้างขวางพร้อมคอกกั้นสำหรับเจ้าตัวเล็กหัดคลาน และของเล่นเด็กสีสันสดใสสารพัดอย่างที่ถูกจัดเรียงไว้ในชั้นวางแบบบิลท์อิน ห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้มีเฟอร์นิเจอร์ครบถ้วน ไม่มากและเกะกะเกินไปเพื่อจะได้ไม่เป็นอันตรายต่อเด็ก

เสียงกรุ๋งกริ๋งคลอไปกับเสียงร้องอ้อแอ้ปนเสียงหัวเราะใส ๆ มาจากเด็กน้อยวัยสองเดือนกับอีกสิบวันสองคนซึ่งถือว่าเป็นเจ้าของห้อง เป็นทารกเพศชายผิวขาวผ่องอวบอ้วนกำลังดีที่บัดนี้กำลังนอนยิ้มโชว์เหงือกรำไร ท่าทางของเด็ก ๆ บ่งชัดว่ากำลังอารมณ์ดี เจ้าตัวน้อยแม้จะยังทำได้เพียงนอนหงายก็ยังกระตือรือร้นส่งเสียงไม่หยุด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกลมแป๋วสี่คู่จับจ้องไปยังตุ๊กตายีราฟสีสันสดใส พวกเขาดูทั้งชอบใจและอยากได้ แขนเล็กป้อมจึงขยับไปมาไม่หยุดด้วยท่าทีตื่นเต้นสนุกสนาน ดูคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

“มองอะไรเหรอครับลูก เสี่ยวเหนียนอยากได้ตุ๊กตารึเปล่า หรือว่าเป็นเสี่ยวเสียงนะที่อยากได้ ไหนส่งเสียงบอกหม่ามี้หน่อยเร้ว”

“อ... อา..”

“น่ารักใช่ไหม น่ารักเนอะ ไหนยกมือขึ้นหน่อยสิครับ ใครบอกว่าน่ารักยกมือขึ้น”

“แอ้! อ๊า!

“เสี่ยวเหนียนนี่กระตือรือร้นดีจริง ๆ”

  เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้ผู้ใหญ่คนเดียวภายในห้องที่กำลังเล่นกับเด็กน้อยทั้งสองชะงัก เฉินอวี่เฉิงเงยหน้ามองคนรักที่เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องและยิ้มหวาน หลี่หยางสวินเองก็ยิ้มตอบเช่นกัน ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงใหญ่อยู่ในชุดเสื้อผ้าลำลองกึ่งทางการ เหมาะสำหรับรับแขกอยู่บ้านไม่น้อย

“เสี่ยวเสียงก็เหมือนกันนะครับ แต่ตัวเล็กชอบมองมากกว่า นิสัยคล้ายพี่เลย” คนเป็นแม่เอ่ยกลั้วหัวเราะพลางพาดพิง เฉินอวี่เฉิงพูดแล้วขยับตัวเล็กน้อย เขาเว้นที่ให้สามีเดินเข้ามาในคอกเด็กเพื่อหยอกเล่นกับเจ้าตัวเล็กทั้งสองซึ่งบัดนี้ยังร้องอ้อแอ้ไม่หยุด

“งั้นเสี่ยวเหนียนจะคล้ายใครดีล่ะ เฉิงเฉิงเหรอ?”

สามีผู้ถูกกระเซ้าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ชายหนุ่มมองลูกชายที่จ้องตนตาแป๋วแล้วยิ้มกว้าง คงเพราะเด็กวัยนี้ไวต่อเสียงมากรวมทั้งเริ่มจำหน้าคนที่เจอบ่อย ๆ ได้ ดังนั้นหลี่หยางสวินจึงไม่แปลกใจยามพบว่าเจ้าตัวเล็กวัยสองเดือนที่คอเริ่มแข็งกำลังพยายามขยับตัวพร้อมแขนขาและยังมองมายังตัวเขา ส่วนเจ้าตัวน้อยอีกคนที่เสียงดังอยู่แล้วก็ดังขึ้นยิ่งกว่าราวกับจะร้องต้อนรับกันท่ามกลางเสียงกรุ๋งกริ๋งจากของเล่นในมือคนเป็นแม่ สร้างบรรยากาศคึกคักได้เป็นอย่างดี

“แบบนั้นก็ได้ ถือว่าแบ่ง ๆ กันไป” เฉินอวี่เฉิงอมยิ้ม “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับ”

“เรียบร้อยแล้ว” หลี่หยางสวินมองเจ้าตัวเล็กที่ส่งยิ้มด้วยเหงือกสีชมพูสดให้กันแล้วหัวเราะแผ่วเบา ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบของเล่นอีกชิ้นมาร่วมด้วยช่วยกันเล่นกับลูก ๆ “เฉิงเฉิงล่ะอยากเข้าห้องน้ำหรือไปทำธุระอะไรรึเปล่า เดี๋ยวพี่ดูลูกให้”

“ไม่มีครับ ผมจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว” ชายหนุ่มตอบยิ้ม ๆ ขณะเอื้อมมือไปจับแขนอวบ ๆ ของหลี่อี้เสียง หรือเสี่ยวเสียง “เด็ก ๆ เองก็ด้วย แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยพร้อมลงไปแล้วล่ะ”

“อืม พอแต่งแบบนี้ยิ่งกลมเหมือนลูกบอลเข้าไปใหญ่”

“พูดอะไรอย่างนั้น เด็ก ๆ ออกจะน่ารักต่างหาก” เฉินอวี่เฉิงส่งเสียงประท้วงพลางหันไปคุยกับลูกน้อง “เสี่ยวเสียงบอกคุณพ่อสิครับ ผมแต่งตัวแบบนี้น่ารักที่สุดแล้ว”

“อา.. อะ..”

หลี่หยางสวินมองเจ้าตัวน้อยที่หันไปออกเสียงคุยกับคุณแม่อย่างกระตือรือร้นแม้จะไม่เป็นคำอะไร แต่ท่าทางตื่นเต้นเจี๊ยวจ๊าวพร้อมเรียนรู้นั้นก็น่ารักจนหัวใจพองโต ชายหนุ่มก้มมองเสี่ยวเหนียนลูกชายที่กำลังชันคอขึ้นและมีท่าทีเหมือนอยากจะพลิกตัวยิ้ม ๆ

“น่ารักครับ ลูกชายพ่อน่ารักที่สุด ถึงจะกลมปุ๊กแบบนี้ก็ตาม”



******************************** ตอนที่เหลืออ่านได้ที่ ReadAWrite นะคะ ขอบคุณที่อ่านกันมาจนถึงตอนนี้  เจอกันอีกทีเปิดจองเดือนพฤศจิกายนค่ะ  ฝากนิยายเรื่องอื่นด้วยนะคะ  



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น