(MPreg) Dear you, my husband รักที่สุดคุณสามี

ตอนที่ 54 : ติดเหรียญ RAW สามีภรรยาที่ก้าวเดินไปด้วยกัน 54 : จะรอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ก.ย. 63


 

เฉินอวี่เฉิงตั้งครรภ์ลูกแฝด ข่าวนี้แพร่กระจายไปสู่คนทั้งสองบ้านอย่างรวดเร็ว ดังนั้นในเวลาเที่ยงของวันนี้จึงมีคนเข้าเยี่ยมคลาคล่ำกว่าทุกครา ว่าที่คุณแม่เอนหลังลักษณะกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงมองพ่อ แม่ พี่ชาย และแม่สามีอย่างหลี่อี้เหมยมากันพร้อมหน้า และตอนนี้ทุกคนก็เอาแต่จ้องมองภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำตาไม่กะพริบ ปากก็พูดถึงหลานที่จะเกิดมาอย่างนั้นอย่างนี้ ท่าทางตื่นเต้นยินดีพร้อมกับพูดคุยกันถึงเรื่องเตรียมของขวัญเพิ่มทำให้คนฟังหัวเราะได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

ดวงตาคู่สวยทอยิ้ม เฉินอวี่เฉิงมองมื้อเที่ยงที่วันนี้เป็นคุณแม่จัดเตรียมมาให้ตนแล้วเอ่ยปากขอบคุณ เขามองเมนูเพื่อสุขภาพเบื้องหน้า มีทั้งไข่ตุ๋นหน้ากุ้งรสอ่อน น้ำแกงไก่บ้าน ตับผัดกุยช่ายและเมนูบำรุงต่าง ๆ ชายหนุ่มทานข้าวไปคุยไป ฟังว่าที่คุณตาคุณยายคุยกันไป จนรู้ตัวอีกทีก็กินข้าวไปได้ถึงสามถ้วยแล้ว

"อิ่มแล้วเหรอลูก"

แต่ถึงกินได้เยอะกว่าปกติ เถาเยว่หรงแม่ของเขาก็ยังถามแบบนั้น

"อิ่มแล้วครับ วันนี้กินเยอะมากเลยนะ ปกติผมกินแค่สองถ้วยเอง" เฉินอวี่เฉิงตอบขณะดื่มน้ำนมถั่วเหลืองปิดท้าย มือขาววางบนหน้าท้องที่เขาเริ่มรู้สึกว่ามันเริ่มป่อง ๆ ขึ้นมานิดหน่อยไปด้วย

"พยายามกินเยอะ ๆ นะลูก ถือว่ากินเผื่อหลานแม่ทั้งสองคน" มืออุ่นนุ่มของมารดาลูบศีรษะเขาเบา ๆ และยิ้มหวาน "อาเฉิงน่ะโชคดีที่ไม่แพ้ท้องเลยไม่มีปัญหาเรื่องน้ำหนักลด แต่ก็ใช่จะวางใจได้นะลูก เพราะงั้นต้องบำรุงให้มากในขณะที่ยังบำรุงได้ ดื่มยาบำรุงก่อนจ้ะ"

"ครับแม่" เฉินอวี่เฉิงเชื่อฟังผู้มีประสบการณ์อย่างไม่มีข้อแม้ ชายหนุ่มรับเอาสมุนไพรที่เคี่ยวเป็นยาบำรุงมาทานแต่โดยดี แม้จะรู้สึกแขยงกับกลิ่นของมันมากก็เถอะ

"ดีมากจ้ะ คนเก่งของแม่" เถาเยว่หรงยิ้มหวาน อดคิดไม่ได้ว่าตั้งแต่รู้ตัวว่าท้องลูกชายของหล่อนก็ว่าง่ายขึ้นมากจริง ๆ ไม่ว่าให้กินให้ดื่มหรือทานอะไร ตราบใดที่ไม่เป็นอันตรายกับเจ้าตัวเล็กในท้องก็ไม่เคยปฏิเสธ ช่างรู้ความแต่ก็ชวนให้ใจหายนิด ๆ ลูกชายที่เลี้ยงมายี่สิบกว่าปี รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นคุณแม่ไปเสียแล้ว

"แล้วนี่ ลูกชายคุณไปไหนเสียล่ะคุณอี้เหมย คุณ!"

"อ๊ะ คะ มีอะไรเหรอคะ?" ขณะที่แม่ลูกคุยกันอยู่คนพ่อก็หันไปคุยกับบ้านสกุลหลี่ หลี่อี้เหมยซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาสะดุ้งเมื่อโดนเรียก สีหน้าเช่นนั้นบ่งชัดว่าไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย เฉินหลวนซีผู้อยู่ในฐานะว่าที่คุณตาจึงกระแอมไอ

"ผมถามถึงลูกชายคุณ ลูกเขยผมน่ะ เขาไปทำงานแล้วเหรอ?"

"ใช่ค่ะ อาสวินลามาแค่ช่วงเช้าน่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ระยะนี้งานที่บริษัทค่อนข้างยุ่งพอสมควร" หลี่อี้เหมยตอบพลางยิ้มสดใส  

"อืม ผมเข้าใจ" คนฟังพยักหน้า เฉินหลวนซีทราบดีว่าตอนนี้ทางสกุลหลี่กำลังจัดการอะไรกันอยู่จึงไม่ก้าวก่าย หากแต่พุ่งตรงไปในประเด็นที่ตนต้องการพูดถึง "ช่วงเช้าลูกชายคุณโทรหาผม เจ้าลูกเขยบอกว่าอยากจดทะเบียนสมรสโดยเร็วที่สุด อยากให้ติดต่อนายทะเบียนขอให้แวะมาที่โรงพยาบาลสักครั้ง คุณทราบหรือยัง?"

"ฉันรู้แล้วค่ะ" คุณนายหลี่พยักหน้า เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หล่อนก็เหลือบไปมองลูกสะใภ้บนเตียงพยาบาลด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เดิมทีที่อาสวินคุยกับฉัน เขาตั้งใจว่าจะรอให้เสี่ยวเฉิงออกจากโรงพยาบาลเสียก่อน แต่เพราะเมื่อคืนเกิดเรื่องขึ้นและเช้านี้ยังได้รู้ว่ามีลูกเพิ่มมาอีกคน อาสวินเขาก็เลยตัดสินใจ อยากจะรีบจัดการอะไร ๆ ให้รวดเร็วที่สุดจะได้ไม่มีปัญหาตอนส่งตัวไปรักษาที่อังกฤษ"

"..."

เฉินหลวนซีนิ่งฟังคำพูดจริงจังและท่าทีของคุณนายหลี่ตรงหน้า ชายวัยกลางคนนิ่งใคร่ครวญเงียบ ๆ ดวงตาคู่นั้นหันไปมองภรรยาซึ่งมีสีหน้าไม่สู้ดีทันทีที่เอ่ยถึงการรักษา ไม่ต่างอะไรกับลูกชายคนกลางซึ่งยืนขมวดคิ้วมุ่น สุดท้ายแล้วจึงหันไปหาลูกชายคนเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง ซึ่งเฉินอวี่เฉิงก็จ้องมองมาเช่นกันด้วยแววตามุ่งมั่นเป็นประกาย

ท่าทางแบบนั้นเห็นได้ชัดว่าตกลงใจไปแล้ว

คนอายุมากกว่าคิดไปถึงสิ่งที่ตนได้รู้พร้อมกับข่าวดีเรื่องหลาน หลี่หยางสวินเป็นผู้โทรมาแจ้งและอธิบายเรื่องราวทุกอย่างแก่ตนแล้วในช่วงเช้าของวันนี้ ลูกเขยไล่เรียงตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อคืน คำเตือนของหมอ ความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของการตั้งครรภ์แฝด รวมไปถึงการตัดสินใจในฐานะพ่อ ทั้งหมดนั้นเฉินหลวนซีเห็นด้วยและไม่คัดค้านแม้แต่ครึ่งคำ เรื่องราวมันดำเนินมาถึงจุดที่ต้องทุ่มเทสุดตัวแล้ว การจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายเพื่อจะจัดการอะไรได้อย่างสะดวกเป็นเพียงส่วนหนึ่ง ตนไม่คิดจะขัดข้อง ที่มาเยี่ยมและตั้งใจคุยกันต่อหน้าลูกชายก็เพื่อให้เจ้าตัวรับรู้ว่าทุกคนคอยสนับสนุนอยู่

"ถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ" เฉินหลวนซีพูดขึ้นหลังเงียบไปอึดใจ "ถึงจะเคยบ่นว่าอยากให้มีการแต่งงานและประกาศให้ทุกคนรู้ก่อนก็เถอะ แต่ตอนนี้ยังไงเรื่องของหลาน ๆก็สำคัญกว่า ถ้าทำอย่างที่ลูกเขยบอกแล้วจะสะดวกขึ้น ทางนี้ก็ไม่ขัดข้อง"

“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ และฉันขอโทษแทนลูกชายด้วยค่ะที่ตัดสินใจทำอะไรฉุกละหุกเหลือเกิน”

“อย่าขอโทษเลยคุณอี้เหมย พวกเรารู้เหตุผลดี” เฉินหลวนซีกล่าว ดวงตาคมกริบหันไปจ้องสบตาเจ้าลูกชายคนเล็กก่อนโพล่งถามเจ้าตัว “อาเฉิงล่ะ รู้เหตุผลที่พี่เขารีบร้อนแบบนั้นใช่ไหม?”

“ผมรู้ครับพ่อ” เฉินอวี่เฉิงพยักหน้า ทุกอย่างที่หลี่หยางสวินทำก็เพื่อเขาและลูกทั้งนั้น

“รู้ตัวก็ดี ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะสู้ก็สู้ให้เต็มที่” คนเป็นพ่อเอ่ยปากสั่งสอนด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “รักษาตัวให้ดี นะอาเฉิง ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ตัวเองแล้วเพราะฉะนั้นเวลาทำอะไรก็คิดให้มาก ส่วนเรื่องไปอังกฤษก็หรือเรื่องอื่น ๆ ก็ไม่ต้องกังวล”

            “ขอบคุณนะครับ คุณพ่อ”

เฉินอวี่เฉิงพยักหน้ารับคำสั่งสอนนั้นอย่างเชื่อฟัง ใบหน้าอ่อนเยาว์ปรากฏรอยยิ้มดีใจที่อย่างน้อยคนเป็นพ่อและทั้งสองครอบครัวก็สนับสนุนการตัดสินใจของเขา แม้มันจะยาก แม้การดิ้นรนพยายามรักษาเด็กในท้องไว้จะเป็นการกระทำที่เหล่าคุณหมอต่างส่ายหน้า บอกว่าเต็มไปด้วยความเสี่ยงและมีอันตรายถึงชีวิต แม้จะดื้อดึงขนาดนั้น แต่ที่สุดแล้วหลี่หยางสวินและเฉินอวี่เฉิงก็ยังมีคนเข้าใจ แค่คำขอบคุณเหมือนจะน้อยไปด้วยซ้ำ



********************* ตอนที่เหลืออ่านได้ที่ ReadAWrite  ค่ะ อีก 2 ตอนจบนะคะ ขอบคุณที่เเวะเข้ามาอ่านกันด้วยค่าาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น