(MPreg) Dear you, my husband รักที่สุดคุณสามี

ตอนที่ 51 : ติดเหรียญ RAW 51 : ความลับของสกุลหลี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 ส.ค. 63


 

 

นายแพทย์ จอร์จ สแตนลีย์ เป็นสูติแพทย์ชื่อดังที่เชี่ยวชาญเป็นพิเศษด้านการตั้งครรภ์ในเพศชาย มีงานวิจัยและเขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้ออกมาหลายเล่ม อีกทั้งยังเป็นคนมีฝีมือที่ช่วยดูแลเคสยาก ๆ จนผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้ประจำอยู่ที่โรงพยาบาลชื่อดังในกรุงลอนดอน เป็นคุณหมอที่บรรดาคนไข้ชายรีเควสว่าอยากให้เป็นคนดูแลมากที่สุด

เฉินอวี่เฉิงนั่งอยู่บนเตียงพยาบาล ชายหนุ่มอ่านข้อมูลจากไอแพดด้วยท่าทางสนอกสนใจ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายระยับขณะค่อย ๆ กดเข้าไปดูข่าวมากมายเกี่ยวกับนายแพทย์คนนี้ ยิ่งพบว่าอีกฝ่ายเป็นคนมีความสามารถในใจก็ยิ่งเต็มไปด้วยความหวัง ตั้งแต่วันก่อนที่หลี่หยางสวินเปรยเรื่องนี้ขึ้นมาตัวเขาก็รู้สึกเหมือนมีไฟลุกขึ้นอีกกอง ทั้งแรงฮึดและกำลังใจเต็มเปี่ยมยิ่งกว่าเคยเมื่อคิดว่าจากนี้ตนจะสามารถสร้างโอกาสที่ดีแก่เด็กในท้องได้ เฉินอวี่เฉิงกระตือรือร้นในการทานข้าว กินยา เดินออกกำลังกาย เขาทำทุกอย่างตามคำแนะนำของคุณหมออย่างตั้งอกตั้งใจ หวังว่าร่างกายจะแข็งแรงมากยิ่ง ๆ ขึ้นไป สามารถผ่านพ้นระยะแรกของการตั้งครรภ์ และก้าวสู่สัปดาห์ที่สิบสองอย่างแข็งแรงปลอดภัย

มีอายุครรภ์ครบสามเดือนโดยไม่มีเรื่องน่าหนักใจ ไม่ปวดท้อง มีเลือดออก หรือแสดงความผิดปกติใด ๆ นี่คือจุดหมายแรกที่ชายหนุ่มวาดหวังไว้และอยากให้มันเป็นจริง เฉินอวี่เฉิงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจุดหมายต่อไปอย่างการไปอยู่ใต้ปีกผู้เชี่ยวชาญและพยายามเพื่อลูกของเขาจะรอดชีวิต มันจะต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน  ดูสิว่าเด็กน้อยในท้องคนนี้น่ารักแค่ไหน อยู่มาหลายสัปดาห์แล้วไม่เคยทำให้คุณแม่ลำบากใจสักนิด ไม่มีอาการแพ้ท้อง อาเจียนหรือหงุดหงิดวุ่นวาย น้ำหนักของเขาค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเพราะยาบำรุงและการดูแลเอาใจใส่  หน้าตาเองก็ยิ้มแย้มผ่องใสท่ามกลางความพอใจของทุกคน

ดังนั้นทุกอย่างจะออกมาดี.. ดีอย่างแน่นอน

ก๊อกๆ

"เข้ามาเลยครับ"

เฉินอวี่เฉิงให้กำลังใจตัวเองอย่างร่าเริงกระฉับกระเฉง ชายหนุ่มเงยหน้าจากจอไอแพดและขานรับเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เห็นเวลาใกล้เที่ยงแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามื้อกลางวันวันนี้นัดใครมาทานข้าวด้วยกัน นี่สงสัยว่าจะแอบออกมาก่อนแน่ ๆ เขาคิดพลางหันไปฉีกยิ้มทักทาย

"..." แต่คนที่มากลับไม่ใช่คนที่รอ นั่นทำให้เขาชะงัก

"สวัสดี ดูเหมือนคุณตาจะทำให้หลานสะใภ้ตกใจแล้วนะ"

น้ำเสียงอบอุ่นเช่นเดียวกับสีหน้าและรอยยิ้มนั้นเอ่ยขึ้นมา ที่อยู่ตรงหน้าของเฉินอวี่เฉิงคือชายแก่คนหนึ่งที่ดูมีอายุมากแล้วแต่ก็ท่าทางใจดีเหลือหลาย คนคนนั้นแต่งตัวเรียบง่าย มือข้างหนึ่งถือไม้เท้าไว้ขณะที่อีกข้างมีคนคอยประคองให้เดินเข้ามา ท่าทางเช่นนั้นไม่ต้องมองชัดก็รู้ว่าคงสุขภาพไม่แข็งแรงเท่าใด แต่ถึงกระนั้นดวงตาที่หยีโค้งดูอบอุ่นน่าชิดใกล้ก็ตรึงใจผู้พบเห็นยิ่งนัก

และสำหรับเฉินอวี่เฉิง ความรู้สึกของเขาที่มีต่อไอ้เฒ่านี่มันยิ่งกว่าตรึงใจไปหลายขุม

"คุณตาเล็ก"

กะพริบตาช้า ๆ เปลี่ยนจากท่าทางนิ่งตะลึงเป็นรอยยิ้มอย่างรวดเร็วและซ่อนความอาฆาตมาดร้ายไว้จนมิด จะอย่างไรเฉินอวี่เฉิงก็คือคนที่เคยอยากเข้าวงการบันเทิง ดังนั้นทักษะการแสดงของชายหนุ่มจึงแนบเนียนพอสมควร เคยแสร้งทำไม่รู้เรื่องได้ดียังไง ตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น เขาวางตัวเป็นลูกหลานที่เห็นญาติฝ่ายสามีมาก็ไม่ทันตั้งตัวเลยเงียบไป จากนั้นก็ทำเสียงอ่อนทักทายเพราะรู้ความผิดของตัวเองดี

"อื้อ.. ว่าไงล่ะหลานสะใภ้ ทำหน้าแบบนั้นเพราะนึกได้ว่าปิดบังอะไรคุณตาไว้เหรอ"

นั่นไงล่ะ ไม่พูดออกมาเองไอ้เฒ่าสารพัดพิษนี่ก็พล่ามออกมาแล้ว ในใจเฉินอวี่เฉิงก่นด่า แต่ฉากหน้ายังทำยิ้มเขินและทำหน้าไม่ถูก "ขอโทษด้วยครับ แหะ ๆ"

"ขอโทษทำไม ตาสิต้องดีใจที่กำลังจะมีหลาน" เฮอะ ๆ คนเราพอรู้ว่าไส้ในของอีกฝ่ายเป็นยังไง ต่อให้คนแสดงได้แนบเนียนแค่ไหนก็ยังคิดว่าตอแหลไร้สาระ เฉินอวี่เฉิงก็เป็นแบบนั้นล่ะ เขามองเห็นกระทั่งว่าดวงของตาเฒ่านี่วาววับขึ้นอย่างไม่น่าไว้ใจ "หลานชายจะมีลูก ตามีเหรอจะไม่ยินดี เพียงแต่ออกจะคิดไม่ถึงจริง ๆ นะว่าหมั้นกันสองสามเดือนก็ท้องซะแล้ว วัยรุ่นนี่ใจร้อนจริง ๆ"

"ก็... อืม  ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกันครับ" เฉินอวี่เฉิงตอบแบบเขิน ๆ แบบที่รู้ว่าทำสีหน้ามีความสุขยังไงให้ตาแก่นี่ขัดตาที่สุดน่ะ

 "เพราะคาดไม่ถึงเลยไม่ยอมบอกตารึไงหือ เฮ้อ... มันน่าน้อยใจจริง ๆ นะ นี่ถ้าเฉาซีไม่บอก กว่าตาเฒ่าคนนี้จะรู้หลานชายคงคลอดพอดี"

"ยังไม่รู้เลยครับว่าจะได้หลานชายหรือหลานสาว คุณตาบอกว่าหลานชายนี่ผมกดดันนะ" คิดไม่ผิดว่าคนปากโป้งต้องเป็นไอ้เวรนั่น ยังดีที่วันนี้อีกฝ่ายไม่เสนอหน้าติดตามหลี่เฉียงมา เฉินอวี่เฉิงตอบพลางมองไปยังตาแก่ที่ถูกคนติดตามที่ตนไม่คุ้นหน้าพยุงให้นั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงคนป่วย ชายหนุ่มรู้ดีว่าเขาเสียมารยาทลืมเชิญนั่งแต่ก็ทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้และหัวเราะเจื่อน ๆ "ส่วนที่ไม่ได้บอกก็... ขอโทษจริง ๆ ครับ  พอดีมันค่อนข้างฉุกละหุก แล้วก็ผมนึกว่าพี่หยางสวินบอกทุกคนแล้วเสียอีก"

"บอกที่ไหนล่ะ หยางสวินช่วงนี้ยุ่งอยู่กับงานที่บริษัทกับเลขาคนนั้น ปู่หมายถึงอาสวินเขางานยุ่ง แทบไม่ได้คุยกันเลย ปู่เลยไม่รู้เรื่องอะไร"

"เอ๊ะ! อ๋อ ช่วงนี้พี่หยางสวินก็บอกอยู่ครับว่าที่บริษัทกำลังยุ่ง" หึ ก็ยังมาแผนเดิม ชาติที่แล้วยุเขาเรื่องหลี่อิงอิง ชาตินี้พอเห็นว่าใช้เด็กนั่นไม่ได้ก็เปลี่ยนเป็นเว่ยซูเหยา เฉินอวี่เฉิงนึกเหยียดหยามอีกฝ่ายในใจขณะแสร้งทำเป็นกังวลออกมา "พี่หยางสวินเองก็แวะมาหาผมไม่บ่อยนัก บอกว่ากำลังปรับโครงสร้างบริษัท งานเลยยุ่งมาก ๆ ถึงกับต้องให้คุณแม่อี้เหมยไปช่วย"

ชายหนุ่มตอบเสียงเจื้อยแจ้วราวกับพยายามหาความขุ่นใจให้ตัวเอง ชายหนุ่มพูดเรื่องบริษัทไม่พอ เขายังเสริมเรื่องหลี่อี้เหมยไปด้วยเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ส่วนเรื่องหลี่หยางสวินที่เขาพูดก็ไม่ใช่เรื่องโกหก คนรักนั้น 'แวะ' มาหากันไม่บ่อยจริง ๆ เพราะปกติแล้วหลี่หยางสวินจะมาค้างทุกคืนมากกว่า เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้เองก็ถูกนำมาจากที่บ้านแล้วแขวนเก็บไว้ในตู้ พี่หยางสวินคนดีหลังจากนอนค้างแล้วก็จะรีบอาบน้ำแต่งตัว หอบกระเป๋าเอกสารออกจากโรงพยาบาลไปประมาณเจ็ดโมงเช้า จากนั้นก็กลับมาทานข้าวเย็นด้วยกันประมาณหกโมงเย็น  ไม่ว่าวันนั้นจะมีงานหนักงานด่วนจนไม่ได้พักแค่ไหนอีกฝ่ายก็จะไม่อยู่ดึกเด็ดขาด ซ้ำยังคอยดูแลประคบประหงมเขาตลอดเวลา ทำหน้าที่เป็นสามีที่ดีเสียจนน่ายกย่องเทิดทูน คนแบบนั้นจะไปกิ๊กกับเลขาตัวเองได้ยังไง ไม่นับเรื่องที่เว่ยซูเหยาถูกจับได้เป็นที่รู้ ๆ กันอยู่แล้ว

แต่ตาเฒ่านี่มันยังไม่รู้ ดูคนเล่นละครก็สนุกดี




*************************************** ตอนที่เหลือติดเหรียญที่ RawAWrire นะคะ เเละอาจจะติดยาวจนถึงตอนพิเศษค่ะ ขอบคุณรี้ดที่เข้ามาอ่านด้วยนะคะ 


เรื่องนี้จะมีการรวมเล่มเเละขายอีบุ๊คค่ะ โดยทุกช่องทางที่มีการเปิดขายจะลงเหมือนกันหมดรวมทั้งตอนที่ติดเหรียญเเต่จะมีโปรฯ พิเศษเพิ่มเข้ามา ไรท์จะมาอัพเดตอีกครั้งไม่ทิ้งทุกช่องทางเเน่นอนค่ะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น