(MPreg) Dear you, my husband รักที่สุดคุณสามี

ตอนที่ 42 : ติดเหรียญ RAW สามีภรรยาที่มาพร้อมหน้าที่ 42 : เรื่องของเราสองคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 ก.ค. 63

"ครับ พี่ไม่แกล้ง แค่อยากรู้ว่ามีแผลรึเปล่า” หลี่หยางสวินเผยเจตนาของตนออกมาพลางเอ่ยปากถามอย่างห่วงใย “วันนี้ทำกันนานเลย เฉิงเฉิงไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เจ็บ" คนถูกถามส่ายหน้า

"แน่ใจนะ ถ้าเจ็บจะได้รีบกินยา"

"แน่ใจครับ" เทียบกับครั้งก่อนแล้ว คราวนี้เจ็บน้อยลงมากอีกทั้งมีการเตรียมตัวที่ดีดังนั้นจึงไม่ร่องรอยฉีกขาดใด ๆ เฉินอวี่เฉิงหันไปมองสีหน้าห่วงใยของหลี่หยางสวินแล้วหัวเราะยืนยัน "ไม่เป็นไรเลย ไม่เจ็บเลยครับ จะให้นอนค้างยาวทั้งอาทิตย์เลยยังได้"

“หึ” พูดจาแบบนี้ได้แสดงว่าไม่เป็นไรจริง ๆ หลี่หยางสวินยิ้มมองคนปากดีน่ามันเขี้ยวในอ้อมแขน “มาค้างที่บ้านสกุลหลี่บ่อย ๆ เดี๋ยวคุณแม่ก็น้อยใจเอาหรอก”

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็กอดไม่ปล่อยเชียวนะ คนโดนกอดแอบแซวคู่หมั้นในใจ เฉินอวี่เฉิงอมยิ้มเมื่อตนเองนั้นถูกหลี่หยางสวินรวบตัวไว้อย่างง่ายดายราวกับตุ๊กตา จากนั้นก็อุ้มพาไปนอนกกกอดและพูดคุยกันที่อีกมุมหนึ่งของเตียงซึ่งยังไม่เสียหาย ขณะที่ร่างเพรียวเปลือยเปล่าก็เบียดซุกกายอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอย่างอารมณ์ดี

"ผมบอกแม่ไว้แล้ว คุณแม่เข้าใจครับ” เฉินอวี่เฉิงมองมือใหญ่ที่วางอยู่ใกล้ ๆ ชายหนุ่มขยับไปสอดปลายนิ้วเกาะกุมไว้ว่าพลางสบตาคู่หมั้นตาแป๋ว "บอกว่ามาฝึกการเป็นสะใภ้ที่ดี อีกอย่าง การทำตัวให้สนิทสนมคุ้นเคยกับบ้านและเตียงของสามีถือเป็นหน้าที่ของภรรยา อย่าว่าแต่งานนี้ที่เราหมั้นกันแล้วพี่ต้องแจ้นไปเฉิงตูต่อเลย”

ขอโทษด้วยนะ ทำให้ต้องลำบากหลายเรื่อง” ได้ยินเสียงบ่นหงุงหงิง พูดจาทำนองว่าความจริงเราควรได้ใช้เวลาด้วยกันมากกว่านี้ หลี่หยางสวินก็ต้องขอโทษออกมา เรื่องนี้ใช่เขาจะไม่เข้าใจ ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากให้ลุกในเช้าวันแต่งงานวันแรกเพื่อไปรบนี่มันช่างเลวร้าย ดังนั้นเมื่อกลับมาจึงต้องเอาคืนช่วงเวลานั้นอย่างขยันขันแข็งแบบนี้ไงล่ะ ชายหนุ่มกระชับอ้อมแขนแล้วกดจูบบนเส้นผมนุ่มของอีกฝ่ายเบา ๆ

ไม่ได้ว่าหรอกครับ ก็แค่เสียดายอ่ะ จริง ๆ ก็อยากไปด้วย”

“พี่ไปทำงาน เราจะตามไปได้ยังไง”

“ผมรู้ เพราะรู้นั่นล่ะครับเลยได้แค่บ่นแล้วก็รออยู่ตรงนี้” เรื่องแบบนี้เขาใช่จะไม่เข้าใจ เฉินอวี่เฉิงรู้ดีว่าทั้งเรื่องงาน ความเหมาะสมหรือกระทั่งตัวเองก็ติดสอบ ทุกอย่างมันทำให้เขาบินไปอยู่ข้าง ๆ หลี่หยางสวินไม่ได้ รู้ดีแหละเลยได้แค่บ่นเท่านั้น

“ช่างเถอะครับ เรื่องมันจบไปแล้วก็ให้แล้วไป เอาเป็นว่าคราวหน้าตอนงานแต่งน่ะต้องไปฮันนีมูนด้วย”

“หือ?” คิ้วเข้มยกขึ้นเมื่อได้ยินคนวางแผนเรื่องงานแต่ง ท่าทางเหมือนจะแปลกใจนิด ๆ

“ทำไมล่ะครับ วางแผนล่วงหน้าไง ผมจองตัวพี่ไว้แล้วห้ามงานหรือใครขโมยไปเด็ดขาด” เฉินอวี่เฉิงว่าแล้วทำเสียง เฮอะ

แบบนี้นี่เอง” หลี่หยางสวินยิ้มกับท่าทางเอาเรื่องนั่น “ได้สิ ตกลงตามนั้น”

ดีมากครับ ตามที่ผมคิดไว้นะหลังคืนวันแต่งเราก็จะบินเลย ดังนั้นพี่ต้องเริ่มเคลียร์งานตั้งแต่ตอนนี้ ปีหน้าพอถึงเวลาแต่งจะได้ไม่ต้องหัวหมุนวิ่งจัดตารางเวลา ผมเองก็จะช่วยพี่ด้วย แล้วจากนั้นเราก็ไปฮันนีมูนด้วยกัน ผมอยากไปเที่ยวสเปน แล้วก็ทะเลแถบเมดิเตอร์เรเนียน แล้วก็...”

นอนซุกในอ้อมแขนพลางขยับนิ้วนับอย่างเริงร่า คนพูดจาถึงแพลนงานแต่งแจ้ว ๆ ท่ามกลางสายตาเอ็นดูอย่างที่สุดของหลี่หยางสวินชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นฉายแววลังเลเล็กน้อย เฉินอวี่เฉิงขยับริมฝีปาก ท่าทางเหมือนจะพูดแล้วก็นิ่งไป เขานิ่ง ๆ ไปแบบนั้นก่อนจะตัดสินใจได้ ที่สุดจึงเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลที่แม้ทอแววสงสัยแต่ก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“จากนั้น...” เฉินอวี่เฉิงขยับริมฝีปากและยิ้มออกมาด้วยแก้มที่แดงเรื่อ ดวงตาเป็นประกาย แล้วจากนั้นเรามาขยันทำลูกกันนะครับ”

ลูก

“...”

คล้ายกับลมหายใจสะดุด และเพียงหนึ่งคำก็ทำให้บรรยากาศแสนรื่นรมย์บนเตียงกว้างจางหาย เหมือนความอบอุ่นหายไปเหลือเพียงความหนาวเหน็บในแววตา มันเป็นเช่นนั้นเมื่อเขาได้แตะลงไปยังเขตต้องห้าม เฉินอวี่เฉิงรู้ดีว่ายามเอ่ยถึงเรื่องนี้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ยังทำ

มองดวงตาที่แฝงความรวดร้าวของหลี่หยางสวิน ชายหนุ่มนึกถึงเรื่องที่ครั้งหนึ่งได้สร้างรอยบาดหมางและความปวดร้าวมากมายจนเราสองต่างไม่อยากเอ่ยถึงมัน จงใจข้ามผ่าน และเลือกที่จะทำเป็นว่าไม่มีอะไร แต่ความจริงก็คือสิ่งนี้เป็นหนึ่งในประเด็นที่ยังคงค้างคาและสร้างรอยแผลในอก มันยังเจ็บปวดและกลัดหนองเขารู้ ทว่าตอนนี้เฉินอวี่เฉิงก็ตัดสินใจพูดขึ้นมา เขาเอ่ยด้วยดวงตาคาดหวังและเต็มไปด้วยความสุขที่จะได้เริ่มต้นใหม่ เขาพูดด้วยรอยยิ้มอันเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ที่สามารถพูดออกมา เขาอยากให้พี่หยางสวินได้เห็นว่าในหลาย ๆ สิ่งจะเปลี่ยนไปแล้ว

ผมคาดหวังจริง ๆ นะ” เฉินอวี่เฉิงยังคงยิ้ม เขารู้สึกปวดแปลบในใจกับแววตาของหลี่หยางสวินซึ่งเงียบลง ชายหนุ่มมองมือของสองเราที่ยังประสาน เขากระชับปลายนิ้วทั้งห้าและบีบเบา ๆ เพื่อหวังสื่อความรู้สึกออกไป “ผม.. ต่อให้จะยังรู้สึกแย่เรื่องของเด็กคนนั้น แต่ว่า.. แต่ผมก็อยากเดินหน้า และอยากให้เราสองคนเดินไปข้างหน้าด้วยกัน พี่จะทำความฝันของผมให้เป็นจริงได้ไหม?”

“...”

ปีหน้าผมจะพร้อมแล้ว เท่าที่ปรึกษาหมอก็ไม่มีปัญหาอะไร ดังนั้นพอแต่งงานแล้วพวกเราก็สามารถมีเจ้าตัวเล็กได้เลย” เฉินอวี่เฉิงสบตาคู่นั้น “ผมคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว ยิ่งช่วงหลัง ๆ ที่พี่ไปทำงานที่จีนผมก็ยิ่งแน่ใจ พี่หยางสวิน ผมอยากเห็นครับ อยากรู้ว่าพี่เวลาอยู่กับเด็ก ๆอยู่กับลูกของเราจะเป็นยังไง อยากรู้ว่าพวกเขาจะน่ารักแค่ไหน และที่สำคัญคราวนี้ผมจะปกป้องเขาให้ได้ จะไม่ให้ใครมาทำร้ายลูกของเราได้อีก”




********************************************************

ตอนนี้ติดเหรียญนะคะ เนื้อหาทั้งหมดอยู่ที่ รี้ดอะไรท์ ขอบคุณที่มาอ่านน้องเฉิงเฉิงเเล้วชอบนะคะ ขอบคุณที่คอมเมนต์ด้วยค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น