Take Me to Wonderland

ตอนที่ 3 : 1 :: Welcome to New Life

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 ต.ค. 57







1


 

Welcome to New Life

 

 

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนห้องหนึ่งจากในบรรดาทั้งหมดเจ็ดห้อง (พ่อกับฉันเราเลือกที่จะอยู่ชั้นสองด้วยเหตุผลว่าขี้เกียจเดินขึ้นบันไดหลายชั้นให้เหนื่อย) ของบ้านสามชั้นหลังใหญ่เบิ่มราคาชวนลมจับที่ทำให้เงินที่เราได้มาหายไปมากกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์ พลางพิจารณาว่ามันคือวันอะไร...


 

จันทร์ อังคาร พุธ พฤหัสบดี ศุกร์ เสาร์ หรืออาทิตย์กันนะ? การปิดเทอมนานๆ และต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่กับบ้านเพื่อรอวันเปิดเทอมนี่ บางทีก็ทำให้ฉันกลายเป็นพวกหลงลืมวันเวลาไปได้เหมือนกัน -_-; แต่ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็...อีกแค่ไม่กี่วันก็จะถึงวันเปิดเทอม...ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในโรงเรียนใหม่แล้วสินะแต่...ก่อนอื่นฉันต้องนึกให้ได้ก่อนว่าวันนี้เป็นวันอะไร เพื่อที่จะได้รู้ว่าอีกกี่วันจะถึงวันเปิดเทอมที่ว่านั่น =_=


 

ฉันลุกออกจากเตียง ก่อนจะเดินเกาหัวโงนเงนลงบันไดไปที่ชั้นล่าง


 

พ่อคะ วันนี้วันอะไรแล้วคะ


 

ฉันร้องถามด้วยเสียงที่คิดว่าดังมากพอ และน่าจะทำให้พ่อที่อาจจะอยู่ในห้องครัวไม่ก็ห้องนั่งเล่นได้ยิน แต่กลับ...


 

เงียบ...


 

ไม่มีเสียงตอบรับจากคุณพ่อที่คุณเรียกซะงั้น =_=??


 

เอาใหม่ก็ได้แฮะ...


 

พ่อคะ วันนี้วันอะไรแล้วคะ"


 

เงียบ...เงียบเหมือนเดิม...


 

แปลก แปลกจังแฮะ พ่อไม่อยู่แถวนี้หรอกเหรอ ปกติเวลาประมาณนี้พ่อน่าจะอยู่แถวนี้นี่นา?


 

พ่อคะ?” ฉันร้องเรียกอีกหน "พ่อ?” และอีกหน พร้อมกับเริ่มต้นเดินสำรวจ


 

แต่ไม่เจอ...และไม่มี...ไม่มีเงาพ่ออยู่ตรงไหนของบริเวณชั้นล่างเลย ฉันว่าฉันสำรวจครบถ้วนทุกจุดแล้วนะ เว้นก็แค่ห้องครัวที่แค่ชะโงกหน้าเข้าไป ไม่ได้ลองเข้าไปเปิดตู้เย็นหรือตู้แขวนผนังดู =_=


 

ฉันตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้องครัว บางทีพ่ออาจจะนึกสนุกอยากเล่นซ่อนแอบแล้วให้ฉันเป็นคนหาอะไรทำนองนั้น แต่เปล่า...พ่อไม่ได้อยู่ในห้องครัว ฉันหมุนตัวกลับตั้งใจจะลองกลับขึ้นไปหาพ่อที่ชั้นสองกับชั้นสามของบ้านเผื่อพ่ออาจทำอะไรสักอย่างอยู้บนนั้น แต่กลับสังเกตเห็นกระดาษเอสี่แผ่นใหญ่วางอยู่บนโต๊ะอาหารซึ่งฉันไม่ทันได้มองในตอนแรกเข้าเสียก่อน ฉันเดินไปที่โต๊ะอาหารหยิบมันมาดู ข้อความในกระดาษถูกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของพ่อว่า...


 

 

'เอริสลูกรัก


 

พ่อมีความจำเป็นที่จะต้องหายไปจากบ้านสักพัก (หรืออาจจะเป็นพักใหญ่ๆ) ลูกโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วใช้มั้ยลูกรัก ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วย เรื่องที่เรียนไม่ต้องเป็นห่วง พ่อจัดการทุกอย่างให้หมดแล้ว เปิดเทอมอีกสามวันข้างหน้า ลูกแต่งตัวให้สวยเข้าไว้แล้วหิ้วกระเป๋าเข้าไปเรียนได้เลย

 

แต่สิ่งที่พ่ออยากจะเน้นย้ำกับลูกก็คือ...

 

ข้อแรก ถ้ามีคนที่เราไม่รู้จักโทรเข้าเบอร์บ้านแล้วขอสายพ่อ ให้บอกไปว่า 'ไม่รู้จัก' นะลูกรัก หรือ! ถ้ามีคนแปลกหน้ามาถามหาพ่อถึงที่บ้าน ก็ให้บอกไปว่า 'ไม่รู้จัก' เหมือนกันนะลูกรัก

 

ข้อสอง เพราะว่าพ่ออาจจะไม่อยู่สักพัก บ้านเราหลังใหญ่เกินความจำเป็นไปจริงๆ พ่อก็เลยจัดการทำอะไรนิดหน่อยตามไอเดียที่ลูกเคยให้เอาไว้ก่อนหน้านี้ เพื่อที่ลูกจะได้ไม่เหงา ยังไงก็เข้าใจพ่อสักนิดนะลูกรัก

 

 

Love you & welcome to new life

 

ป๊ะป๋าของลูก'



 

นะ...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ยยยย =[]=;;!?


 

พ่อทิ้งฉันไว้ที่นี่ ส่วนตัวเองก็หายต๋อมไปไหนไม่บอกเนี่ยนะ!? เวลคัมทูนิวไลฟ์บ้าบอะไรกัน TOT!! โอ๊ยยย ฉันอยากตาย ฉันอยากตายยย พ่อทำกับฉันแบบนี้ได้ไงเนี่ย หายไปดื้อๆ ไม่บอกไม่เกริ่นสักนิดเดียว แล้วไอ้ข้อแรกที่ว่า ถ้ามีคนที่เราไม่รู้จักโทรมาขอสายพ่อหรือคนแปลกหน้ามาถามหาพ่อ ก็ให้ฉันบอกว่า ไม่รู้จัก นี่มันหมายความว่าอะไร พ่อฉันไปมีเรื่องกับยากูซ่าที่ไหน หรือไปติดหนี้ใครเอาไว้เหรอ ถ้าจำไม่ผิดหลังจากซื้อบ้าน ปรับปรุงซ่อมแซมนั่นนี่ ซื้อของเข้าบ้าน แล้วก็สมัครที่เรียนใหม่ให้ฉันเสร็จ พ่อยังมีเงินเหลืออยู่ตั้งเยอะแยะนี่นา!


 

แล้วไอ้ข้อสองอีกกก ข้อสองนี่คืออะไร เป็นห่วงกลัวว่าฉันจะเหงาก็เลยจัดการทำอะไรนิดหน่อยที่ว่าเนี่ย? พ่อทำอะไรทำไมไม่บอกให้มันเคลียร์ๆ ไปเลย แถมยังเอาไอเดียของฉันมาใช้ด้วย แล้วไอ้ไอเดียที่ว่าคืออะไรล่ะ ฉันคุยกับพ่อไม่รู้กี่พันกี่หมื่นเรื่องแชร์ไอเดียกันและกันก็ไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่จนจำไม่ได้แล้ว หายตัวไปดื้อๆ แล้วยังบอกอะไรไม่เคลียร์แบบนี้ ยังมาขอให้ฉันเข้าใจอีกเนี่ยนะ ฉันจะไปเข้าใจอะไรได้เล่า TOT!?


 

โอ๊ยยย นี่พ่อหายตัวไปจริงๆ เหรอเนี่ย ไม่ได้เล่นมุกใช่มั้ย แล้วฉันจะทำยังไงต่อดีล่ะ


 

ติ๊งต่อง~


 

หือ? ระหว่างที่ฉันเอาแต่คิดไม่ตกกับอนาคตตัวเองจนใกล้จะเพี้ยน เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น


 

เวรกรรม เอาแล้วไงล่ะ เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าจำไม่ผิด เท่าที่อ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นมาเมื่อกี้ พ่อเขียนไว้ว่า ถ้ามีคนแปลกหน้ามาถามหาพ่อถึงที่บ้าน ฉันต้องบอกว่าไม่รู้จักใช่มั้ย


 

ละ...แล้วไอ้คนที่มากดออดอยู่นี่ล่ะ เอาไงดี =O=;;


 

ติ๊งต่อง~


 

ดะ...ดังอีกรอบแล้ว ไม่ผิดแน่ๆ เสียงออดบ้านฉันจริงๆ แง เอาไงดี ฉันควรออกไปดู หรือไม่ต้องออกไป ทำเหมือนไม่มีใครอยู่บ้านไปซะ เผื่อว่าใครก็ตามที่มานั่นจะตัดใจไปเอง


 

ติ๊งต่องๆๆๆๆๆ


 

หรือไม่ก็...เอ่อ ดูท่าจะไม่ตัดใจง่าย =O=;;


 

ฉันค่อยๆ ย่องออกจากห้องครัว พยายามเดินให้เสียงฝีเท้าเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไปยังประตูหน้าบ้าน ก่อนจะเบี่ยงตัวออกจากบานประตูที่ไร้ช่องตาแมวไปนิดเพื่อแอบส่องดูคนด้านนอกตรงกระจกหน้าต่างที่มีผ้าม่านปิดอยู่แทน


 

ติ๊งต่องๆๆ


 

เสียงออดยังดังต่อเนื่องอีกสองสามหน ก่อนที่มันจะหยุดลง พร้อมกับการก้าวขยับออกห่างจากบานประตูของคนด้านนอกก็ช่วยให้ฉันลอบมองเขาได้ถนัดมากขึ้น หมอนั่นเป็นมนุษย์ตัวสูงโย่ง สวมเชิ้ตสีเทาพับแขน ผมสีดำยาวปรกหน้าปรกตา เงาของหมวกแก๊ปสีดำปักตัวเลขปิดบังใบหน้าบางส่วนเอาไว้


 

ประหลาด...หมอนั่นมาทำอะไรที่บ้านฉันกันล่ะ แล้วยัง...หือ? หอบหิ้วกระเป๋าใบโตมาด้วยตั้งสามสี่ใบ นั่นมัน...อย่าบอกนะว่าหมอนั่นจะมาขออาศัยอยู่ที่นี่อะไรทำนองนั้นน่ะ เพราะเห็นบ้านฉันหลังใหญ่ใช่มั้ย แต่บ้านฉันไม่ได้เป็นโรงแรมนะยะ และฉันก็มั่นใจด้วยว่า ครอบครัวเราไม่มีญาติที่ไหนเหลือแล้ว เว้นแต่บรรดาเพื่อนๆ ผู้หิวเงินของพ่อที่พยายามจะมาขอเงินจากพ่อหลังจากที่ได้ยินข่าวว่าพ่อถูกสลากล็อตเตอรี่น่ะ =O=;;


 

อะ...โอเค ถ้าอย่างนั้นทางแก้ไขขั้นต้น ฉันควรจะเนียนๆ ว่าไม่มีใครอยู่บ้านไปซะสินะ บางทีหมอนั่นอาจจะกดออดรัวอีกสักชั่วโมง แต่สุดท้ายก็คงยอมตัดใจกลับไปเองล่ะน่า...


 

ปัง~!!


 

โอะ มีคนอยู่นี่ครับ O_O!”


 

=[]=;;!?”


 

ฮะ...เฮือกกก ยะ...อยู่ๆ ก็มีผู้ชายหน้าแบ๊วขาวใสดูเอเชียแต่ผมสีแพลตตินั่มบลอนด์พองๆ อีกคน โผล่หน้าเข้ามาที่หน้าต่างตรงหน้าฉัน อ๊ากกก เกือบหัวใจวายตายไปแล้ว


 

รุ่นพี่ มีคนอยู่บ้านล่ะ เธอแอบอยู่ตรงนี้ครับ ><!”


 

และไม่ใช่แค่โผล่พรวดมาทำให้ฉันขวัญหนีดีฝ่ออย่างเดียว หมอนี่ยังหันหน้าไปกวักมือเรียกเพื่อนคนแรกที่สวมหมวกแก๊ปให้หันมาดูฉันอีก เวรแล้ว แบบนี้ก็แกล้งทำเป็นว่าไม่มีคนอยู่บ้านไม่ได้แล้วน่ะสิ


 

อีตาผู้ชายตัวสูงโย่งสวมหมวกแก๊ปเดินฉับๆ ตามเสียงและการกวักมือเรียกของหนุ่มหัวพองเหมือนสายไหมมาที่หน้าต่างตรงหน้าฉัน ด้วยระยะห่างที่ใกล้มากขึ้นทำให้ฉันมองเห็นหน้าดุๆ เครียดๆ ของเขาที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของปีกหมวกได้อย่างชัดแจ่ม


 

เฮ้ ยัยหัวทอง เปิดประตูเดี๋ยวนี้"


 

ไม่ -*-!”


 

ฉันตะโกนตอบกลับไปแม้ว่าจริงๆ แล้วไอ้กระจกบางๆ ที่กั้นอยู่ มันคือกระจกธรรมด๊าธรรมดา ไม่ใช่กระจกเก็บเสียงอะไรที่ไหน พูดกันในระดับเสียงที่ดังกว่าปกตินิดหน่อยก็ได้ยินชัดแจ่มแล้ว


 

โอยตายแล้ววว คนพวกนนี้เป็นใครแล้วฉันจะทำยังไงดีเนี่ย? ตอนแรกเห็นมีคนเดียวฉันก็ว่าแย่แล้วนะ ไปๆ มาๆ มีตั้งสองคน ถึงจะหน้าตาไม่ได้เหมือนโจรผู้ร้ายอะไรแบบนั้นก็เถอะ แต่ว่า... แต่ว่ามันก็คนแปลกหน้าที่ฉันไม่ควรหลงเชื่อง่ายๆ อยู่ดีไม่ใช่เหรอ ฉันอยู่คนเดียวนะ แถมสองคนนั้นยังเป็นผู้ชายอีกต่างหาก!


 

ฉันบอกให้เปิดประตูไง ข้างนอกเริ่มแดดแรงแล้วนะยัยบ้า"


 

ไม่" ฉันย้ำเสียงหนักแน่นสุดๆ "ทำไมฉันต้องเปิดประตูให้พวกนายด้วย นี่มันบ้านฉันนะ!”


 

บ้านพวกฉันเหมือนกันเว้ย พวกฉันเช่าห้องพักที่นี่แล้ว มันก็ต้องเป็นของพวกฉันด้วยเซ่" อีตาหมวกแก๊ปตะโกนกลับมา


 

ฮะ? เมื่อกี้หมอนี่พูดว่าไงนะ


 

นะ...นาย?”


 

"อย่ามาขี้ตู่กันนะ" แต่หมอนี่ก็ยังร่ายต่อเหมือนไม่ได้แคร์ว่าฉันกำลังงงเต๊กแค่ไหน "ตอนทำสัญญาเช่าห้อง ตาลุงเจ้าของบ้านบอกเอาไว้ว่า ถึงก่อนมีสิทธิ์เลือกห้องก่อนนะ ฉันจำได้ นี่ฉันอุตส่าห์รีบขนของออกจากหอเก่ามาที่นี่แต่เช้าตรูก็เพื่อการนี้เลยนะ รีบๆ เปิดประตูให้ฉันเข้าไปเลือกห้องได้แล้วยัยผู้หญิงหัวทอง"


 

สัญญาเช่าห้อง? ใครทำสัญญาเช่าห้องอะไรกัน!?”


 

ก็ตาลุงเจ้าของบ้านที่ชื่อแอนดรูว์ เรนฟอร์ดอะไรนั่นไงเล่า -*-!” อีตาหมวกแก๊ปตะเบ็งเสียงดังขึ้นกว่าเดิม เหมือนเขากำลังใกล้จะปรอทแตกแล้วว่างั้น "ต้องให้ดูสัญญามั้ยหา ข้างนอกนี่แดดมันร้อนนะเฟ้ย!!”


 

พ่อฉันไปทำสัญญาอะไรกับพวกนาย ทำไมพ่อต้องให้พวกนายเช่าห้องด้วยล่ะ!?”


 

ระ...เราไม่ได้โกหกนะครับ!!” ผู้ชายหัวสีแพลตตินั่มบลอนด์นุ่มๆ พองๆ โผล่หน้ามาอีกครั้งพร้อมกับยื่นเอกสารที่เป็นกระดาษเอสี่แผ่นหนึ่งมาวางแปะบนกระจกหน้าต่าง "นี่เป็นสัญญาเช่าห้องพักที่ผมทำกับคุณแอนดรูว์เมื่ออาทิตย์ก่อนครับ เช็กลายเซ็นกับวันที่ได้เลย O_O;;”


 

ฉันหรี่ตาลงพิจารณาเอกสารที่ว่านั่นอย่างละเอียด และใช่จริงๆ ด้วย...ข้อความในเอกสารแผ่นนี้พูดถึงการอนุญาตให้คนที่ทำสัญญาสามารถเข้ามาพักอาศัยในบ้านหลังนี้ได้โดยจะต้องเสียค่าเช่าห้องเป็นรายเดือน แถมไอ้ลายเซ็นในช่องผู้ให้เช่าก็เป็นของพ่อฉันจริงๆ ด้วย


 

แต่ว่า...ไหงงั้นล่ะ ลายเซ็นพ่อฉันไปอยู่ในนั้นไงได้กัน =O=;;


 

เดี๋ยวนะ...หรือว่า...


 

'ข้อสอง เพราะว่าพ่ออาจจะไม่อยู่สักพัก บ้านเราหลังใหญ่เกินความจำเป็นไปจริงๆ พ่อก็เลยจัดการทำอะไรนิดหน่อยตามไอเดียที่ลูกเคยให้พ่อเอาไว้ก่อนหน้านี้ เพื่อที่ลูกจะได้ไม่เหงา ยังไงก็เข้าใจพ่อสักนิดนะลูกรัก'ไอเดียของฉัน? นี่คือไอเดียของฉันงั้นเหรอ


 

ใช่ตอนที่เรามาดูบ้านครั้งแรกนั่น แล้วฉันก็...


 

'แต่มันมากเกินไป...บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เปิดเป็นห้องเช่าได้เลยด้วยซ้ำ'


 

'เราไม่ทำบ้านเป็นห้องเช่านะลูกรัก'


 

'หนูก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องทำแบบนั้นจริงๆ ค่ะ แค่พูดให้ฟังถึงเรื่องความคุ้มค่าที่ว่า ถ้าพ่อจะซื้อบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ไว้เพื่อรองรับญาติที่เราไม่เคยมีล่ะก็ สู้เปิดห้องให้คนอื่นเช่าไปเลยดีกว่า พ่อบอกว่าแถวนี้อยู่ใกล้โรงเรียนไม่ใช่รึไง ทำแบบนั้นนอกจากจะไม่เป็นการทิ้งห้องไว้เปล่าๆ ยังได้เงินจากค่าเช่ารายเดือนอีก -*-'


 

โอ้ มาย ก๊อด...ไม่จริงใช่มั้ยเนี่ย


 

ของรุ่นพี่แมทก็มีนะครับ” ผู้ชายผมสีแพลตตินั่มพูดต่อด้วยสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย “คือเราทำสัญญาพร้อมกันพอดีน่ะ เชื่อผมเถอะครับ"


 

ตะ...แต่ว่า...”


 

ไม่ต้องมีตงมีแต่อะไรทั้งนั้นน่ะแหละ" อีตาตัวโตสวมหมวกแก๊ปผลักผู้ชายตัวเล็กนั่นให้ขยับออกจากกระจกหน้าต่างไป ก่อนจะยื่นหน้าดุๆ ลงมาในระดับเดียวกับฉันที่อยู่หลังหน้าต่าง "เปิดประตูบ้านให้ฉันเข้าไปเลือกห้องนอนได้แล้วยัยหัวทอง -_-+"


 

ตะ...แต่...ฉันไม่รู้จักพวกนายนี่นา แล้วฉันก็ไม่ได้เห็นด้วยกับเรื่องที่พ่อเปิดห้องให้เช่าแบบนั้นน่ะ -_-;;"


 

อย่างกับฉันรู้จักเธอ -*-” เขาตอกกลับ "เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ฉันมีส่วนร่วมในบ้านหลังนี้ในฐานะผู้เช่า หรือถ้าเธอจะเปลี่ยนใจ ก็เอาเงินค่าเช่าห้องล่วงหน้าที่เราจ่ายให้ตาลุงนั่นคืนมาพร้อมกับค่าเสียหายเรื่องที่ผิดสัญญาและทำให้พวกเราต้องเสียเวลาด้วย"


 

ค่าเช่าห้องล่วงหน้า!?”


 

ก็ใช่สิ ไม่ใช่น้อยๆ ด้วยนะนั่น -*-”


 

เท่าไหร่กันในบัญชีฉันเองก็พอมีอยู่นี่นะ เพราะงั้นถ้ามันไม่มากเกินไปแล้วล่ะก็...

 

ค่าเช่าเดือนละสี่พันบาท คูณหกเดือนก็เป็นสองหมื่นสี่ ส่วนค่าเสียหายเรื่องที่ผิดสัญญาและทำให้ฉันเสียเวลาก็คิดเท่ากับค่าเช่าห้องหนึ่งเดือน รวมทั้งหมดเป็นสองหมื่นแปดพันบาท...ต่อราย -_-”


 

สะ... สองหมื่นแปดพันบาทต่อรายเนี่ยนะ!?”


 

หมายถึง...ของหมอนี่สองหมื่นแปดพันบาท แล้วของนายหน้าเด็กนั่นอีกสองหมื่นแปดพันบาท เป็นทั้งสองคนห้าหมื่นหกพันบาทเลยอย่างนั้นเนี่ยนะ? ล้อเล่นรึเปล่า ฉันจะไปหาเงินจากที่ไหนมาคืนให้ได้ล่ะ TOT พ่อนะพ่อ เปิดบ้านเปิดห้องให้ใครต่อใครมาเช่าโดยไม่บอกให้ฉันเตรียมใจล่วงหน้าก็ว่าแย่แล้วนะ ยังมีการเรียกเก็บค่าเช่าล่วงหน้าซะแพงขนาดนั้นอีก!? โอเค ดูจากความโอ่อ่าของบ้านเราแล้วก็สมควรเก็บค่าเช่าห้องต่อเดือนแพงได้อยู่ แต่ว่าเล่นเก็บล่วงหน้าซะตั้งครึ่งปีเนี่ยนะ? นี่พ่อคิดจะเปิดที่นี่เป็นโรงเตี้ยมหรือหอพักอย่างถาวรรึงายยย


 

ใช่ สองหมื่นแปดพันบาทต่อราย...ถ้าให้ไม่ได้ก็เปิดประตู ฉันจะเข้าไปเลือกห้อง -*-!!”


 

แต่...”


 

เปิดประตู~!!! ไอ้พวกฝาแฝดจอมป่วนโลกมานั่นแล้วเห็นมั้ย ถ้าฉันไม่ได้เลือกห้องก่อนไอ้พวกนั้นล่ะก็...”


 

ฝาแฝดงั้นเหรอ!?”


 

ล้อเล่นน่า! นี่แปลว่านอกจากสองคนนี้ ยังมีตามมาอีกสองคนเหรอเนี่ย พ่อฉันทำบ้าอะไรลงไป จู่ๆ ก็เปิดบ้านเป็นหอพักดื้อๆ แบบไม่มีปรึกษา ไถ่ถาม หรือบอกให้รู้สักคำ อ้างว่ายืมไอเดียฉันมาใช้ นั่นมันไอเดียที่ไหนกัน ฉันแค่ต้องการประชดท่านต่างหากล่ะ! แล้วยังเก็บค่าเช่าห้องล่วงหน้าตั้งคนละหกเดือนอีก บ้าไปแล้ววว TOT นี่อย่าบอกนะว่ามันคือไอ้ 'ข้อสอง' ที่พ่อเขียนเอาไว้ในจดหมายนั่น


 

กลัวฉันเหงาอยู่บ้านกว้างๆ นี่คนเดียวก็เลยเปิดบ้านเป็นหอพัก แล้วให้ฉันใช้ชีวิตอยู่กับคนพวกนี้เนี่ยนะ!?


 

ยัยหัวทอง...ฉันเตือนเป็นหนสุดท้ายนะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นจะหาว่าฉันไม่เตือนและชอบทำลายข้าวของไม่ได้นะ ให้ฉันพังหน้าต่างนี่เป็นอย่างแรกซะเลยดีมั้ยหา -*-”


 

ระ...รู้แล้ว หยุดความคิดโหดๆ ของนายเลยนะ TOT!!”


 

ฉันแหกปากอย่างหมดทางเลือก ก่อนจะผละออกจากหน้าต่างแล้วรีบเดินไปเปิดประตูต้อนรับอีตาตัวใหญ่หน้าดุเหมือนคนบ้ากับหนุ่มน้อยหัวพองเหมือนสายไหมนั่นให้เข้ามา


 

ขอบคุณ ผมชื่อ ทานากะ คาโอทสึ ครับ แต่ว่าไหนๆ เราก็พักที่บ้านเดียวกันแล้ว เรียกว่าคาโอทสึไปเลยก็ได้นะครับ :D” นายหัวพองพูดแนะนำตัวเองขณะหอบหิ้วกระเป๋าสัมภาระสองใบเข้ามาในบ้าน จากนั้นก็ชี้นิ้วไปที่อีตาขมึงทึงซึ่งเดินนำเข้ามาก่อนแล้ว "อ้อ ส่วนผู้ชายคนนั้นชื่อ แมท เขา เอ่อ...รุ่นพี่เขาค่อนข้างขี้หงุดหงิดง่ายแบบนี้ประจำล่ะ อย่าไปโกรธเลยนะครับ"


 

=O=;”


 

เอาล่ะ ถ้างั้นผมขอตัวขึ้นไปเลือกห้องก่อนนะครับ ><"


 

เดี๋ยวสิ" ฉันรั้งเขาไว้ "แล้วที่ผู้ชายหน้าดุ เอ่อ...แมทบอกว่า 'พวกฝาแฝด' มานั่นแล้วล่ะ หมายความว่าไงกัน"


 

อ๋อ ก็ไม่ทำไมหรอกครับ ก็แค่นอกจากผมกับรุ่นพี่แมทแล้ว พวกฝาแฝดปาร์คก็ทำสัญญาเช่าที่นี่เหมือนกัน และพวกเขาก็มาแล้วด้วยน่ะครับ"


 

"นี่ยังมีคนมาอีกเหรอเนี่ย!?" ฉันยกมือตบหน้าผากตัวเองก่อนถอนหายใจยาวเหยียด "แล้วทำไมรุ่นพี่ของนายต้องทำท่าขยาดพวกเขาแบบนั้น"


 

"อ๋อ" คาโอทสึหัวเราะร่าจนตาแทบปิด "ก็พวกฝาแฝดปาร์ค...สองคนนั้นค่อนข้างจะทำตัว 'ป่วน' นิดหน่อยน่ะครับ เพราะงั้นแล้ว เอ่อ...ดูเหมือนพวกเขาจะเดินมาถึงแล้ว ผมว่าผมขอตัวขึ้นไปเลือกห้องก่อนดีกว่าครับ บันไดอยู่ทางไหนนะครับ O_O;”


 

ทางนั้น"


 

อา ขอบคุณนะครับ"ฉันมองตามคาโอทสึที่ถือกระเป๋ากับข้าวของพะรุงพะรังเดินเซไปเซมานิดหน่อยขึ้นบันไดไป ก่อนจะหันหน้ากลับมาถอนหายใจ


 

เฮ้ เธอเป็นเจ้าของบ้านเหรอ~!?”


 

=O=;;!?”


 

แต่ถอนหายใจยังไม่ทันสุดดีก็ต้องมาสะดุ้งเฮือกอีกครา เมื่อใบหน้าใสกิ้งแกมทะเล้นของคนแปลกหน้าชะโงกลงมาตรงหน้าฉันในระยะประชิดแบบสุดๆ


 

เฮ้ นายว่ายัยนี่เป็นเจ้าของบ้านรึเปล่า =_=?”


 

คำถามลอยๆ ที่ไม่มีทางส่งมาให้ฉันแน่ทำให้ฉันขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นกะพริบตารัวอย่างทึ่งๆ เมื่อพบว่าคนหน้าตาทะเล้นตรงหน้าเป็นเอกลักษณ์ตรงหน้า 'ไม่ได้มีเพียงหนึ่ง'


 

ไม่รู้สิ ก็น่าจะใช่ล่ะมั้ง ยืนอยู่ในบ้านนี่นา =O=”


 

ใช่...ไม่ได้มีเพียงหนึ่ง แต่มีด้วยกันถึงสองคน? พวกเขาเป็นฝาแฝดแท้จากไข่ใบเดียวกันเลยสินะ ถึงหน้าเหมือนกันเปี๊ยบ ทั้งใบหน้าใสกิ๊งแต่ดูกวนๆ ดวงตาสีน้ำตาลเรียวฉายแววซนๆ ความสูงในระดับที่ไม่ธรรมดา และผมสีน้ำตาลอ่อนจนเกือบทอง แตกต่างกันก็แค่ทรงผมของพวกเขาเท่านั้น ผู้ชายคนที่เอ่ยทักฉันเป็นคนแรกตัดผมค่อนข้างสั้นกว่าคนที่สองแล้วก็ปัดผมด้านหน้าลงมาตรงๆ ในขณะที่อีกคนไว้ผมรองทรงที่มีความยาวมากกว่าแล้วก็แสกปัดไปด้านข้าง แต่ไม่ว่าจะทรงไหน พวกเขาก็ดูทะเล้นเหมือนกันเด๊ะอยู่ดี


 

เฮ้ ตกลงเธอใช่เจ้าของบ้านรึเปล่าคนผมสั้นกว่าชะโงกหน้าลงมาถามอีกหน


 

เอ่อ ใช่" ฉันพยักหน้าตอบ "อย่าบอกนะว่าพวกนายเป็น...”


 

พวกเราเช่าห้องที่นี่ไว้น่ะ" คนผมยาวปัดข้างตอบ พร้อมกับรีบหยิบเอกสารทำสัญญาเช่าที่ฉันเคยเห็นก่อนหน้านี้ขึ้นมาโชว์ "แต่เราเป็นพี่น้องกัน เลยเช่าห้องเดียวกัน"


 

เช่าห้องเดียวกัน??”


 

ช่ายยย" คนผมสั้นกว่าลากเสียงยาว "ตาลุงแก่ๆ ที่ทำสัญญากับพวกเราบอกว่าที่นี่มีอยู่ห้องนึงที่เป็นเตียงเดี่ยวขนาดสามฟุตสองเตียงนี่นะ"


 

พวกเราจองห้องนั้น O_O!”


 

ช่ายยย พวกเราจองห้องนั้นเอาไว้แล้ว~”


 

แต่ว่า...อุ๊บส์ =x=;” ฉันกำลังจะแย้ง ถ้าไม่ติดว่ามีฝ่ามือของใครสักคนในสองคนนี้ยื่นมาปิดปากฉันเอาไว้ก่อน เพื่อไม่ให้ขัดจังหวะการพูด (ไม่ก็พล่าม) ของพวกเขา


 

เราจ่ายค่าเช่ามากกว่าปกติห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยน้า ในสัญญาก็ระบุไว้แล้ว"


 

ช่ายยย ไม่เชื่อก็ดูด้วยตาตัวเองได้เลยนะ O_O”


 

ฝาแฝดคนผมสั้นว่าพลางยื่นเอกสารทำสัญญาเช่ามาตรงหน้าฉัน ก่อนที่เจ้าตัวจะเอานิ้วชี้มาวนๆ ตรงแถวๆ 'ข้อตกลง' ที่ว่า...พวกเขาขอทำสัญญาเช่าห้องสำหรับอยู่สองคนจริงๆ และก็จ่ายเงินค่าเช่ามากกว่าสองคนก่อนหน้าอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์ รวมเป็น...


 

เอ่อ...สี่พันบาทคูณหกเดือนสำหรับค่าเช่าล่วงหน้า รวมเป็นสองหมื่นแปดพันบาทงั้นเหรอ!? อีกแล้วเหรอเนี่ย!? บะ...บ้าไปแล้ววว พ่อฉันเรียกเก็บเงินค่าเช่าล่วงหน้าหกเดือนจากทุกรายเลยเหรอเนี่ย เป็นแบบนี้แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนไปชดใช้ให้ ถ้าไม่ยอมให้พวกเขาเข้ามาอยู่ในบ้านจริงๆ ล่ะ TOT!!


 

ทำหน้าแบบนี้แปลว่าเข้าใจแล้วสินะ O_O” ฝาแฝดคนผมปัดข้างถาม พร้อมกับปล่อยมือที่ปิดปากฉันเอาไว้ออก


 

อื้อ T_T” สาบานเลยว่าฉันพยักหน้าทั้งน้ำตาของจริง


 

งั้นก็เยี่ยมไปเลย~” ฝาแฝดคนผมปัดข้างร้องขึ้นพร้อมกับดีดนิ้วดังเป๊าะ รับด้วยเสียงลากยาวๆ ของฝาแฝดคนผมสั้น


 

ช่ายยย เยี่ยมไปเลย~!”


 

แต่เราควรแนะนำตัวกับเธอก่อนสินะ เพราะว่าเธอน่าจะเป็นผู้ดูแลที่นี่ใช่มั้ย"


 

"ฉัน เอ่อ คนที่พวกนายทำสัญญาด้วยคือพ่อของฉันน่ะ -_-;”


 

"อาฮะ เป็นลูกของตาลุงนั่นเอง~” แฝดคนผมปัดข้างยิ้มร่าพยักหน้ารับก่อนยกนิ้วชี้ใส่ตัวเอง "ฉันชื่อ ปาร์คแฮอัน :D"


 

ส่วนฉัน ปาร์คแฮซู :D”


 

ฉัน เอ่อ เอริส ยินดีที่ได้รู้จัก เอ่อ...ปาร์คแฮอันกับปาร์คแฮซู?” เมื่อกี้ชื่อไหนเป็นของใครแล้วนะ -_-;


 

ช่ายยย ฉันปาร์คแฮซู" คนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเริงร่า ก่อนจะยกนิ้วโป้งชี้ตัวเองสลับกับชี้ฝาแฝดอีกคนกันไปมา "ฉันปาร์คแฮซู ส่วนหมอนี่ก็ปาร์คแฮอัน หมอนี่ปาร์คแฮอัน ส่วนฉันก็ปาร์คแฮซู :D”


 

ฮะๆๆๆ~” แล้วอีกคนก็หัวเราะรับ ก่อนจะยกนิ้วโป้งขึ้นและทำแบบเดียวกันบ้าง "ฉันปาร์คแฮอัน ส่วนหมอนี่ก็ปาร์คแฮซู หมอนี่ปาร์คแฮซู ส่วนฉันก็ปาร์คแฮอัน :D”


 

คะ...ใครปาร์คแฮอัน ใครปาร์คแฮซูนะ -_-;;”


 

ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเธอก็จำได้เองล่ะน่า" คนผมปัดข้างเอามือมาตบไหล่ฉันปุๆ


 

หรืออาจจะจำไม่ได้...ก็เท่านั้นเอง~” ส่วนอีกคนก็หัวเราะรับเริงร่า จากนั้นทั้งสองคนก็หันไปพยักหน้าให้กัน "ไปเหอะ ไปตามหาห้องของเรากัน~”


 

อา...ตอนนี้ฉันปวดหัวชะมัดเลย T^T นี่มันวันบ้าบออะไรกันเนี่ย ขอให้เรื่องวุ่นวายนี่เป็นแค่ความฝันได้มั้ยนะ ถ้าหยิกตัวเองแล้วฉันจะตื่นขึ้นมามั้ยยย


 

...ไหนลองหยิกซิ (._.)


 

หนึบบบ~


 

อา...ไม่ตื่น ไม่ใช่ความฝัน แถมยังเจ็บตัวฟรีด้วย TOT


 

เฮ้ ยัยหัวทอง" น้ำเสียงกระแทกกระทั้นเหมือนเป็นนิสัยปกติดังขึ้นอีกหน


 

อะไรอีก -_-;”


 

ฉันหันไปถามกลับเสียงเพลียๆ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าหมอนี่ไม่ได้สวมหมวกแก๊ปแล้ว คงเพราะว่าในนี้ไม่มีรังสียูวีจากแสงแดดให้เขาต้องกลัวแล้วล่ะมั้ง ฉันเลยได้เห็นใบหน้าดุดันกับดวงตาคมๆ สีเขียวของเขาได้อย่างชัดเจนเลยล่ะ


 

ฉันจองห้องนอนที่ชั้นสามทางทิศตะวันตกนะ ลงชื่อจองไว้ด้วย เกิดใครมาแอบอ้างสิทธิ์ฉันไม่ยอมหรอกนะ -*-”


 

...เข้าใจแล้วน่า"


 

เข้าใจแล้วอะไรของเธอ นี่ฟังนะ ถ้ามีใครมายุ่งวุ่นวายกับห้องของฉันล่ะก็...”


 

O_O??”


 

ฉันกะพริบตาปริบๆ อย่างสงสัยเมื่อจู่ๆ อีตาแมทจอมแมด (mad) ชะงักคำพูดไปดื้อๆ ฉันเกือบนึกว่าเขาเป็นหุ่นยนต์ที่แบตเตอรี่หมดกะทันหันอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าดวงตาสีเขียวของหมอนี่หรี่ลงด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน ก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มคำรามเสียงต่ำ


 

ไอ้หมอนั่น...ทำไม


 

คำว่า 'ไอ้หมอนั่น' กับสายตาที่มองข้ามหัวฉันไปยังนอกบ้านที่ประตูเปิดค้างไว้อยู่ ทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นมาอีกครั้งว่า 'ความวุ่นวาย' ที่เผชิญในวันนี้ ดูท่าจะยังไม่จบง่ายๆ แน่...


 

อ้าว แมท บังเอิญจัง~”


 

ใช่แน่ๆ โดยเฉพาะเมื่อประเมินเอาจากน้ำเสียงทุ้มติดเริงร่าของ 'ใครบางคน' ที่ฉันยังคงยืนหันหลังให้อยู่ กับสีหน้าและน้ำเสียงของมิสเตอร์แมดตรงหน้า...


 

บังเอิญฉันค่อนข้างเกลียดเรื่องบังเอิญ...บอกมาว่า 'คนอย่างนาย' มาทำบ้าอะไรที่นี่ -*-”


 

ผมเช่าห้องที่นี่อยู่น่ะ แล้วคุณล่ะ :D”


 

...ฉันก็เช่าห้องอยู่ที่นี่"


 

โฮ่ งั้นก็คงสนุกน่าดูสินะเนี่ย"


 

ใครสนุกฮะ -*-?”


 

โอเค...ฉันค่อนข้างสับสนกับสถานการณ์ตรงหน้านิดหน่อย ผู้ชายสองคนกำลังใกล้จะฆ่าแกงกัน โดยที่มีฉันยืนบื้ออยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาใช่มั้ย =_=;;


 

อ่ะแฮ่ม!”


 

ฉันตัดสินใจกระแอมเสียงดังลั่น อย่างน้อยฉันก็ไม่ควรตายเอาวันนี้ ตอนนี้ แถมยังตายเพราะโดนลูกหลงจากเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเลยด้วยซ้ำ


 

ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ แต่ว่า...” ฉันหันกลับไปหา 'ผู้เช่าห้องรายล่าสุด' ที่เกือบจะมีเรื่องฆ่ากันตายกับ 'ผู้เช่าห้องรายก่อนหน้า (เมื่อสิบห้านาทีก่อน)' พร้อมกับพูดเปลี่ยนเรื่อง "นายได้เอา เอ่อ เอกสารที่ทำสัญญาเช่าห้องกับพ่อฉันมาด้วยรึเปล่า


 

หืม เอกสารทำสัญญาเช่าห้องงั้นเหรอ


 

คนตรงหน้าฉันเบิกดวงตาสีเทากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเม้มริมฝีปากเหมือนพยายามนึกว่ามันอยู่ที่ไหนพร้อมกับเอาเป้ยีนใบใหญ่ออกจากหลังมาลองเปิดค้นหา


 

และว้าว...ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ใช่ธรรมดาเหมือนกันนะ เมื่อกี้ตอนหันมามองแวบแรก ฉันถึงกับเกือบลืมไปว่าควรจะพูดอะไรดี O_O// จะว่าไงดีล่ะ...ผู้ชายคนนี้ช่างดูดีอย่างประหลาด ตัวสูงโย่งจนฉันต้องเงยหน้าขึ้นมอง ปากนิดจมูกหน่อยได้รูปพอดี หน้าตาของเขาจัดไปทางดูดีแบบคุณชายหน่อยๆ ถ้าไม่ติดว่าเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของเขาถูกจัดเป็นทรงแปลกๆ อย่างการปัดผมที่ค่อนข้างยาวนั่นมาปรกใบหน้าด้านหนึ่งเอาไว้ ส่วนอีกด้านก็เหน็บไว้ที่หลังใบหูเผยให้เห็นต่างหูหลากหลายแบบอา เจอแล้วล่ะ อยู่นี่เอง" เขาบอกก่อนจะหยิบเอกสารที่ว่านั่นออกมายื่นให้ พร้อมกับแย้มยิ้มสวยๆ ที่ราวกับมีเลศนัยแฝงอยู่มาให้ฉันด้วย


 

โอเค...ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้" ฉันรับเอกสารที่ว่านั่นมาก่อนจะหันกลับไปหามิสเตอร์แมด เอ๊ย แมท "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายเคยมีเรื่องอะไรกัน แต่ขอร้องว่าอย่ามาทะเลาะกันที่นี่"


 

...” ไม่ตอบแฮะ -_-


 

เอาเป็นว่า...นายก็อยู่ชั้นสามไป ส่วนนายอยู่ชั้นสอง" ฉันบอกพร้อมกับชี้นิ้วไปที่แมทและต่อด้วยผู้เช่าคนใหม่ล่าสุด "ต่างคนต่างอยู่ จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกัน...”


 

...”


 

หรือถ้าไม่อยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกันจริงๆ ก็ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมเป็นคนไป แต่มีข้อแม้นะว่า...ฝ่ายที่อยู่ต้องเป็นคนจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าคืนให้กับอีกฝ่ายด้วย เพราะในกรณีนี้ถือว่าอยู่นอกเหนือจากความรับผิดชอบของที่นี่ -_-”


 

ฉันยื่นข้อเสนอสุดท้ายออกไป ในใจก็ภาวนาขอให้เรื่องคลี่คลายพลางหันไปมองหน้าทั้งสองคนที่ตั้งท่าจะกัดกันตั้งแต่ตอนเจอหน้าสลับกันไปมา


 

และเรื่องก็คลี่คลาย...


 

เฮอะ -*-”


 

อีตาแมดแมทถอนหายใจหนักๆ และส่งท้ายด้วยการเหลือบสายตาขุ่นใส่ผู้เช่ารายใหม่อีกหน ก่อนจะกลับหลังหันแล้วเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีก


 

เฮ้อออ ค่อยยังชั่วหน่อย -_-;;


 

อื้อ นับว่าเป็นวิธีการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่ไม่เลว :D”


 

น้ำเสียงพอใจอยู่บ้างเล็กน้อยทำให้ต้องฉันหันกลับไปหาผู้เช่ารายใหม่อีกรอบ และสาบาน...ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่าบ้านหลังนี้เหมือนเป็นศูนย์รวมของเหล่าผู้ชายหน้าตาดี ไม่ก็เหล่าดาราไอดอลอะไรทำนองนี้เลย

 

ตกลงห้องนอนผมอยู่ที่ชั้นสองใช่มั้ย


 

...ฉันคิดว่าน่าจะยังเหลือห้องอยู่น่ะนะ -_-;”


 

งั้นก็ตามนั้น" เขาพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง "ขอตัวขึ้นไปดูห้องก่อนนะ"


 

เดี๋ยวสิ" ฉันเรียกเขาเอาไว้


 

หือ?”


 

...อย่างน้อยนายก็น่าจะแนะนำตัวหน่อย แบบว่า...ฉันควรจะต้องรู้จักชื่อของผู้เช่านี่...จริงมั้ย


 

อา จริงด้วยสินะ"


 

เขาพยักหน้าพร้อมกับเปิดรอยยิ้มกว้างออกช้าๆ อย่างใจเย็น


 

"ถ้างั้น...เรียกผมว่า 'เคลย์ ' ก็แล้วกัน :D”




*******
Talk ::

- เริ่มต้นลงไปทีละตอน ทีละตอน หุหุ
- ตัวละครแอบเยอะนิดนึง เลยเอาบรีฟคาเรคเตอร์ที่ทำไว้มาแปะให้กันงงด้วย
- คาดว่าเจอกัน ธค. นะจ้ะ!!
- งานหนังสือรอบนี้ ก้อยไปวันอาทิตย์ที่ 19 นะคะ ใครที่ว่างอย่าลืมแวะมาหากันที่ห้องโลตัสรูม เวลา 16-18.00 น. นะ :D


 

@SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

132 ความคิดเห็น

  1. #26 Autchittha (@autchittha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 14:40
    กริ๊ดดดด ผู้ชายยยยยยยยยยยยยย
    #26
    0
  2. #23 Boboman~! (@boboman) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 20:00
    ตัวละครเยอะจริงๆ 
    ว่าแต่ ใครเป็นพระเอกกันหว่า?
    #23
    0
  3. #21 My Melody (@koonrawisara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 09:52
    สนุกอ่ะ 555+ อยากรู้จังว่ามครเป็นพระเอก แต่หล่อทุกคนเลยแฮะเลือกไม่ถูก
    #21
    0
  4. #20 piggycute (@piggycute) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 23:40
    อ่านแค่ตอนแรกก็ชอบแล้วค่าา
    ชอบแมทอ่ะ คือคาแร็คเตอร์มันใช่
    เรื่องนี้หนุ่มเยอะมากเลยค่ะ
    รอตอนต่อไปนะค้าาาา
    ปล.อ่านตอนแรกก็อยากรู้พระเอกแล้วค่ะ555
    #20
    0
  5. วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 22:26
    กรี๊ดดดดดดดดดด มาแล้ววววว♥️
    พ่อไม่อยู่ หนูร่าเริง~ /ณ จุดจุดนี้ลืมพ่อไปแล้ว555555555
    ถึงพ่อจะทำอะไรแบบไม่ถงไม่ถามซ้ากกกคำ เราก็ให้อภัย (☆_☆)
    ตะไมเรื่องนี้หนุ่มๆเยอะแยะไปโหม้ดดดด คึๆๆๆๆ(*≧▽≦*)
    เอริสเป็นแอลแฟนนิ่ง แอลแฟนนิ่งเป็นเอริส ได้ฟีลมากค่ะพี่ก้อยย
    แต่ถ้าผช.ส่วนตัวชอบหนุ่มเอเชียมากกว่า รอดูแฝดปาร์คจอมป่วน อร๊ายยยย
    จริงๆก็ชอบแมทมากกว่า อ่านปุ๊บชอบเลยง่ะ(>人<)คือสเปคอ่ะ!
    ชอบผช.คาแร็คเตอร์แบบนี้ กรี๊ดๆๆ(?)แมทนี่ต้องmadhatter!
    I'm sureee 99.9% ยังไงก็รอติดตามอยู่นะคะพี่ก้อยยยย
    อัพไปจนถึงธ.คเลยน้า หนูรออ่าน จะคอยเม้นต์ห้ายย o(^▽^)o
    รักพี่ก้อยนะเค๊อะ ! -..- บทหน้าก็รอค่าาาา~ เลิฟ เลิฟ เลิฟ♥️
    Ps.ยิ่งถ้าสมมุติถ้าพี่วิกได้วาดปกจริงนี่กรี๊ดด 5555555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 ตุลาคม 2557 / 22:29
    #19
    0
  6. #18 nummunmy (@nongnunummun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 21:58
    ตัวละครเยอะน้องจำไม่หมด สงสารพี่ก้อยจำหมดได้งายยย
    #18
    0
  7. #17 TheLittleFinger~* (@Thelittlefinger) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 21:17
    ตอน 1 :)
    #17
    0