[Boku no hero academia] ฮีโร่? โทษทีผมลืมมันไปแล้วล่ะ

ตอนที่ 2 : ไดอารี่บทที่ 1: เด็กชายผู้ถูกทอดทิ้ง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    21 ต.ค. 61





           "เสียใจด้วยนะครับ เด็กคนนี้ไม่มีอัตลักษณ์"


           เป็นคำพูดที่เสียบแทงเข้ามาทะลุถึงหัวใจของมิโดริยะ อิซึคุ วันที่เขาอายุครบสี่ขวบแม่พาเขามาตรวจอัตลักษณ์แต่ว่าคำตอบที่ได้กลับมานั้นทำให้ดวงหน้าของเด็กน้อยซีดลง ความฝันที่อยากจะเป็นฮีโร่ที่คอยช่วยเหลือผู้คนด้วยรอยยิ้มอย่างออลไมค์ต้องพังลง


           แม่ของเขาเอาแต่พร่ำบอกขอโทษซ้ำไปซ้ำมา หยาดน้ำตาของแม่ที่เสียมาให้เขา มิโดริยะไม่อยากเห็นมันเลย คงเป็นเพราะเขาที่ทำให้แม่ร้องไห้


           'ไม่ใช่ความผิดของแม่หรอกครับ ผมเองต่างหากที่ผิดเอง...ผิดที่เกิดมาไร้อัตลักษณ์แบบนี้'

.

.

.

.

.

.

.


           เวลาล่วงเลยมาหลายปีมิโดริยะยังคงไม่เคยคิดที่จะล้มเลิกความฝัน เพราะไม่มีเหมือนคนอื่นเขาเลยต้องพยายามมากกว่าคนอื่น ถึงแม้จะถูกเเบ่งแยกหรือเหยียดหยามเขาก็ไม่สน


           "วันนี้เราจะมาเรียนทฤษฎีของแรงกันนะ" อาจารย์เริ่มขีดเขียนบนกระดานดำไปมา มิโดริยะจดตามอย่างตั้งใจ วันนี้คงเป็นอีกวันที่ต้องเผชิญ


           หลังเลิกคาบเรียนภาคเช้าพักเที่ยงก็มาถึง มิโดริยะปรายตามองเพื่อนร่วมชั้นที่ทยอยกันเดินออกไปนอกห้อง สายตาสะดุดกับคนผมสีฟางที่ชี้ฟูดูยุ่งเหยิง


           "คัตจัง...." เสียงแผ่วเบาลอดผ่านริมฝีปากของเด็กหนุ่ม นานแค่ไหนแล้วที่เขายังคอยเฝ้ามองและเดินตามหลังคัตสึกิเสมอแม้ว่าเขาจะไม่หันมามองก็ตาม รอยยิ้มแห้งๆปรากฎบนใบหน้าของคนผมเขียวยุ่งเหยิง 


           ไม่ว่าจะพยายามเดินตามเท่าไหร่ คัตจังก็ไม่เคยหันหลังมามองเค้าเลย


------------


            มิโดริยะเหม่อมองคนผมสีฟางด้วยความรู้สึกหลากหลายทั้งชื่นชม และหวาดกลัวเช่นกัน วันนี้ก็คงเป็นอีกวันที่คนไร้ค่าอย่างเค้าต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไป


            "เห้ย! ไอ้ไร้ค่าแกพอจะมีเงินให้ฉันยืมป่าววะ" คำพูดหยาบคายจากปากเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนที่ล้อมมิโดริยะอยู่ทำให้เขาพลันหลุดออกจากห้วงความคิด ก่อนที่จะค่อยๆปรายตามองพวกเขา


           "เอ่อ..ค..คือ..ม..ไม่มีครับ" เสียงเบาๆ แต่หวาดหวั่น มิโดริยะตัวสั่นวันนี้เขาจะโดนอะไรอีกกันแน่ เพราะมิโดริยะไม่ค่อยจะสู้คนเท่าไรนัก จึงตกเป็นเป้าของการโดนแกล้งเสมอมาครั้งนี้เองก็เช่นกัน ไม่มีใครสนใจอะไรเลยทุกคนต่างเดินออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


           "อย่ามาแหล! เห้ยเอากระเป๋ามันมาดิ๊!!" กระเป๋าเป้สีเหลืองใบโตถูกกระชากออกมาจากเจ้าของ มิโดริยะเสียหลักล้มลงบนพื้นก่อนที่ ของในกระเป๋าจะถูกเททิ้งลงมาอย่างไม่ใยดี


           "ในนี้ไม่มี งั้นค้นตัวมันต่อเลยจับ ไว้!" 


           "อ...อย่านะ...ผมขอล่ะ!!"กระเป๋าสตางค์ใบหนึ่งถูกดึงออกมาจากเสื้อ มิโดริยะหน้าซีด นั่นมันค่าอาหารกลางวันของเขาถ้าไม่มีเขาก็ไม่ได้กินข้าวนะสิ อีกอย่างนั่นมันเงินที่คุณแม่อุตส่าเหนื่อยยากหามันมาให้เขานะ


           "น้อยชิบ นี่มันพอแค่ค่าข้าวตอนเที่ยงนี่ แต่ยังไงฉันก็ขอรับไว้ก่อนนะ ฮ่าๆๆ" เสียงหัวเราะของทั้งสองดังระงม มิโดริยะนั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น นี่เขาทำอะไรไม่ได้จริงๆหรอ? 


           คำเยาะเย้ยถากถางมากมายออกมาจากเพื่อนร่วมชั้นทั้งสองคน มิโดริยะได้แต่ก้มหัวยอมรับคำถากถางเหล่านั้น


           "นี่ๆ ฉันจะบอกวิธีหาเงินดีๆให้แม่แกนะ ลองให้แม่แกไปขายตัวดูสิเผื่อจะมีเงินให้แกมาโรงเรียนมากกว่านี้ ฮ่าๆๆๆ" มิโดริยะเลือดขึ้นหน้ากับคำพูดที่ดูถูกแม่ของเขา เขายอมโดนดูถูกโดนกระทำอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่แม่ของเขา!!


           ผัวะ!

           หมัดหลุนๆของมิโดริยะชกเข้ากลางใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างจัง


           "นี่แกทำบ้าอะไรของแกห๊ะ!" อีกฝ่ายโมโหจัดก่อนที่จะให้เพื่อนอีกคนล็อคตัวมิโดริยะไว้


           ผัวะ! 

           "แกกล้าดียังไงถึงมาต่อยฉัน หึย! เวรเอ้ย!"


           ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!!

           เขาชกมาที่มิโดริยะอย่างไม่ยั้งมือและมีท่าทีว่าจะไม่เลิกราง่ายๆ


           "อ่อก!!" มิโดริยะสำลักออกมาก่อนที่จะโดนต่อยไม่ยั้งอีกครั้ง


           'เจ็บมันเจ็บเหลือเกิน พอสักทีเถอะไม่เอาแล้ว'

           มิโดริยะได้แต่กู่ร้องในใจ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นคนผมสีฟางที่เดินผ่านมา สายตาของเขาเหลือบมองมิโดริยะก่อนที่จะเดินจากไปราวกับว่าไม่มีอะไร


           ทำไมกันนะ? ทำไมต้องเป็นเขาที่ต้องต้องมาเจออะไรแบบนี้? พอเถอะ พอสักที!!!


           เเรงดันอากาศมหาศาลพุ่งเข้าใส่เพื่อนร่วมห้องทั้งสองที่กำลังซ้อมมิโดริยะอยู่เขาอย่างจังจนกระอักก้อนเลือดคำโตออกมา มิโดริยะเบิกตากว้างนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาทรุดลงกับพื้นอย่างสั่นเทา นี่เขาทำอะไรลงไปกันแน่?


-------------


           "นี่! เป็นอะไรกัน?!" สีหน้าของเด็กหนุ่มซีดลง มือเอื้อมไปหวังจะเขย่าพวกเขาให้ได้สติ แต่กลับกลายเป็นเพียงปลายนิ้วสัมผัสเพื่อนร่วมชั้นทั้งสองก็หายไปต่อหน้าต่อตาทันที 


           "กรี๊ดด!!" มิโดริยะหน้าซีดลงกว่าเดิมเมื่อเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆเริ่มทยอยกลับมา คนที่เห็นเหตุการณ์ก็เริ่มวิ่งไปบอกอาจารย์


           เมื่ออาจารย์ที่ทราบเรื่องนี้ ก็รีบมาที่ห้องทันที และพบกลุ่มคนที่กำลังมุงดูอยู่หน้าห้องอย่างมากมาย


           "เห้ย! อาจารย์มาแล้วหลีกทางสิ" เมื่อแหวกฝูงชนเข้าไปก็พบเพียงมิโดริยะที่นั่งหน้าซีดอยู่บนพื้น


           "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?" ทุกคนต่างโพล่งคำถามมากมายใส่มิโดริยะ


           "ม..มิโดริยะ! มันทำให้ชุนตะ กับอิจิหายไป!! ป..ปีศาจ!!!" เด็กสาวผู้เห็นเหตุการณ์เริ่มเล่าอย่างหวาดผวาราวกับกังวลว่ามิโดริยะจะเข้ามาทำกับตนแบบเดียวกับที่ทำกับเพื่อนของเธอ


           "ผ..ผม..มะได้ทำนะ..." เสียงเบาๆลอดผ่านริมฝีปากอันสั่นเทาของมิโดริยะ เขาสับสน นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น? ไม่เข้าใจสับสนไปหมด


           "จะยังไงก็ช่าง มิโดริยะเธอต้องมาพบครูเดี๋ยวนี้" คำขาดจากปากอาจารย์เริ่มทำให้มิโดริยะหวั่นใจแต่ก็เดินตามไปแต่โดยดี เมื่อมาถึงที่หมายอาจารย์ก็ให้มิโดริยะนั่งรอ ก่อนที่จะกดโทรศัพท์เรียกผู้ปกครองของทั้งสองฝ่ายมา


           ไม่นานนักผู้ปกครองของทั้งสองฝ่ายก็มาถึง ทั้งพ่อแม่ของชุนตะและอิจิ และมิโดริยะ อินโกะ แม่ของมิโดริยะด้วยเช่นกัน


           "แก!! แกทำอะไรลูกฉัน!!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของอีกฝ่ายทำให้มิโดริยะตัวงอ ทั้งๆที่พึ่งทำแผลมาแท้ๆ ใบหน้าของมิโดริยะแทบมองไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะมันเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวเต็มไปหมด แม่ที่เห็นสภาพของเขาที่หน้าเต็มไปด้วยผ้าก๊อชทำแผลแบบนั้น ยิ่งทำให้มิโดริยะกลัวมากยิ่งขึ้น


           เมื่อพูดทำความเข้าใจหรือจะเรียกว่าทะเลาะวิวาทดี? เพราะอีกฝ่ายเอาแต่ต่อว่าแม่ของเขา ชักอยากทำให้พวกมันหายไปสะแล้วสิ แต่ก็กลัว กลัวว่าแม่จะรังเกียจเขา ข้อตกลงคือให้มิโดริยะทำให้ลูกๆของพวกเขากลับมาให้ได้ไม่งั้นพวก้ขาจะแจ้งจับมิโดริยะ


           "ออกมาเถอะนะ!" มิโดริยะพยายามทำให้พวกเขาออกมาสักเท่าไหร่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น


           "นี่แก!! รีบๆเอาลูกฉันคืนมาได้แล้ว!" ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังจะตบแม่ของเขา มิโดริยะทนไม่ไหวจนเผลอจ้องพวกเขาเขม้งด้วยความรู้สึกที่อยากเอาคืนอยู่เต็มอก


           วูบ!

           แรงดันอากาศมหาศาลพุ่งเข้าใส่ท้องอีกฝ่ายอย่างจัง เป็นอีกครั้งที่มิโดริยะทำเรื่องแบบนี้โดยไม่รู้ตัวอีกครั้งคราวนี้ดูไม่ค่อยรุนแรงเท่าไหร่ จึงทำให้แค่อีกฝ่ายล้มลงอย่างแรงเท่านั้น


          "นี่แก!!"

          "มิโดริยะ! หยุดนะ!" อาจารย์เข้ามาจับตัวมิโดริยะไว้ก่อนที่เขาจะได้ลงมือทำอะไรไปมากกว่านี้


           "นี่อิซึคุ..ลูกอย่างให้เขากลับมาจริงๆใช่มั้ย?" แม่ของเขาถามพลางเข้ามากอดมิโดริยะไว้


           "ผ...ผม..." 


           "ไม่เป็นไร...ลูกพูดมันออกมาให้แม่ฟังเถอะ"


           "ม...ไม่!!! ผมไม่อยากให้พวกมันกลับมา! มันดูถูกแม่!!" มิโดริยะส่งเสียงร้องออกมาพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด


-------------


           มิโดริยะเขากำลังสับสน ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดีอย่างน้อยแม่ของเขาก็คอยปลอบเขาอยู่ข้างๆ ทำให้ความกดดันในตัวมิโดริยะลดน้อยลงมากกว่าเดิม เขาคิดว่าทั้งสองคนนั้นก็เคยเป็นเพื่อนของเขามาก่อนอย่างน้อยเขาก็ควรตอบแทนช่วงเวลาสั้นๆที่เราเคยเป็นเพื่อนกัน มิโดริยะคิดได้ดังนั้นจิตใจของเขาก็สงบลง พลางตั้งสามธิเรียกพวกเขากลับมา


           วูบ!

           ฉับพลันร่างของเพื่อนร่วมชั้นทั้งสองก็ปรากฎตัวออกมา พ่อแม่ของพวกเขารีบโผเข้ากอดลูกของตัวเองแน่นราวกับว่าพวกเขาจะหายไปจากอ้อมอกอีก หลังจบเรื่องราวทั้งหมดทั้งสองคนก็ไม่เคยเข้ามาใกล้มิโดริยะอีกเลยรวมถึงคนอื่นๆด้วย พอคาบบ่ายเริ่มเรียนอาจารย์ก็แจกใบสอบถามว่าจะเรียนไหนต่อ มิโดริยะลังเล เขาไม่รู้ว่าจะเลือกอย่างไรดี? ระหว่างความฝันครั้งวัยเยาว์ และความเป็นจริงที่ตอกย้ำ


           เมื่อเขียนเสร็จแล้วทุกคนก็ส่งให้อาจารย์ มิโดริยะเข้าสู่ห้วงภวังค์อย่างสมบูรณ์ ประสาทสัมผัสทั้งห้าราวกับถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีมรกตเริ่มฉายแววว่างเปล่า ราวกับร่างกายร่วงหล่นลงมาจากขอบหุบเหว สัมผัสความว่างเปล่าแล่นวาบไปทั่วร่างกาย สมองพลันโล่งขาวไร้ความคิดอย่างน่าปะหลาด


           "_____เด!!!"


           "เห้ย! ไอ้เดกุ!!!"


           ปัง!!

           เสียงระเบิดดังก้องทั่วโสตประสาทเสียงนี้ทำให้มิโดริยะหลุดออกจากภวังค์ ก่อนจะเงยหน้ามองคนผมสีฟางที่ดูอารมณ์เสียอย่างมาก นี่เขาทำอะไรผิดไปรึเปล่า?


           "เหอะ!" บาคุโกวเบือนหน้าหนีก่อนที่จะเดินออกไป


           มิโดริยะสับสนเมื่อตอนที่เขาไม่ รู้สึกตัวคัตจังพูดอะไร??


           มิโดริยะยังภะวงกับเรื่องนี้มากเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนเขาก็เดินทางกลับบ้านตามปกติ เขาเดินมาเรื่อยๆอย่างเหม่อลอยำพยายามคิดทบทวนว่าคัตสึกิพูดอะไรกับเขา ด้วยความไม่ระวังตัวมิโดริยะจึงโดนโคลนสีเขียวเหนียวหนืดที่น่าขยะแขยงจับตัวเอาไว้ โคลนเหล่านั้นเริ่มรัดร่างกายเขาแน่นขึ้น แม้กระทั่งใบหน้ายังไม่มีช่องว่างที่จะให้หายใจ


           "อื้อ!!!!!!!!!" มิโดริยะเริ่มดิ้นรนแต่ไม่ว่าจะพยายามดิ้นสักเท่าไหร่ ก็ไม่อาจทำให้เขาหลุดออกจากเจ้าโคลนเหนียวหนืดนี่ สติเริ่มเลือนลาง ไม่รู้ว่าทำไมดวงตาของเขาถึงหนักอึ้งถึงเพียงนี้ ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับลงในภาพอันพร่ามัวเขาเห็นใครบางคน.......


---------


          "โทษทีนะหนุ่มน้อยแต่คงเป็นไปไม่ได้หรอก" คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของคนที่เขาศรัทธาอย่างออลไมค์ ทำให้มิโดริยะทรุดลงกับพื้นมองร่างอันผอมแห้งของคนตรงหน้าที่เดินจากไปอย่างไม่เหลียวหลังมา มิโดริยะแค่อยากเป็นฮีโร่อย่างเขา แต่กลับกลายเป็นคนที่เขาศรัทธาและยกย่องมาทั้งชีวิตเป็นคนทำลายมันลงเพียงคำพูดเพียงประโยคเดียว


          มิโดริยะเดินลงมาจากตึกอย่างเศร้าใจและสิ้นหวัง แต่ภาพที่อยู่ตรงหน้าของยิ่งตอกย้ำความอ่อนแอของตนเองเข้าไป ร่างของมารดาที่รักนอนจมกองเลือดอยู่ข้างหน้าเขา ผู้คนรอบข้างตื่นตระหนกไม่มีใครที่เรียกรถฉุกเฉินพวกเขาต่างบอกว่าเดี๋ยวฮีโร่ก็มา ไม่....ไม่เลยฮีโร่ในเขตนี้กำลังวุ่นวายกับเหตุที่วิลเลินโคลนจับตัวนักเรียนไว้ และนั่นยิ่งทำให้มิโดริยะตระหนักได้ว่า


           ฮีโร่ที่เขารู้จักไม่มีอีกแล้ว...


End

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #23 MitsukiCarto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 07:02
    น้องงงงงงงงงงงงงT^T Come here baby
    #23
    0
  2. #13 GiPopo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 00:04

    ปูเรื่องมาชอบมากเลย~รออยู่น่ะอย่าลืมมาอัพล่ะ^^
    #13
    0
  3. #11 Superdog2006 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 15:46

    รรออยู่น้า

    #11
    0
  4. #10 cool_muW (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 00:23
    น้องไม่ผิด สงสารน้อง อนากอ่านต่อมากค่ะไรท์สู้ๆนะคะ
    #10
    1
    • #10-1 cool_muW(จากตอนที่ 2)
      27 กันยายน 2561 / 00:24
      *อยากอ่าน
      #10-1
  5. #8 intira123 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 12:39

    จัดการมันค่ะลูกก
    #8
    0
  6. #7 กินเด็กคุกนะเออ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 22:58

    หึยยย กล้าต่อยน้องเดหรอ!! จัดการมันเลย!!
    #7
    0
  7. #6 Earn Waranluk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 18:12
    รอนะคะ สนุกมาก
    #6
    0
  8. #4 กินเด็กคุกนะเออ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 09:58

    สู้ๆค่าาา!!
    #4
    0