คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะทุกคน เนื่องจากวันนี้ครบรอบ 7 ปีของ JJ Project เราเลยมาลงนิยายเพื่ออวยพรให้เขารักกันนานๆ แม้ว่าเขาจะรักกันมากอยู่แล้วก็ตาม เหม็นความรักเนอะ 5555555 ไปอ่านกันเลยดีกว่าค่ะ :)

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 23 พ.ค. 62 / 23:41

บันทึกเป็น Favorite



จินยอง

จบม จินลืมงานไว้ที่ห้องอ่ะ เอามาให้หน่อยได้ป่าว

แจบอม

อีกแล้ว?

แดกข้าวบ้างนะไม่ใช่เคี้ยวแต่หญ้า

จินยอง

ปากหมาอีกแล้ว

แจบอม

เรื่องกู

อ่านแล้ว

08.30

ลงมา

กูอยู่หน้าตึก

อ่านแล้ว

 

ระหว่างที่ยืนรอจินยองใต้ตึกคณะ แจบอมก็หยิบหูฟังขึ้นมาใส่ก่อนเปิดเพลงเสียงดังกลบเสียงเซ็งแซ่ของนักศึกษาใต้ตึกที่กำลังนั่งทำงานกลุ่มกันเพื่อตัดรำคาญ แต่ฟังไปได้ไม่ถึงครึ่งเพลงก็มีมือปริศนามาดึงหูฟังของเขาออก ตอนแรกแจบอมจะหันไปด่าแต่พอเห็นหน้าคนที่รบกวนการฟังเพลงของเขา คำสบถก็ถูกกลืนหายไปแทนที่ด้วยรอยยิ้ม

 

คิดถึงบี๋จัง ไม่เจอกันนานเลย แจ็คสันเอ่ยทักพลางยกแขนขึ้นพาดบ่ากว้างของแจบอม

 

เออ เหมือนกัน ไปไงมาไงวะถึงมาที่นี่ได้ แจบอมถาม

 

มารับแจนอ่ะ จะพาไปกินชาบู 

 

อ่อ

 

แล้วบี๋ล่ะมาทำไร

 

เอางานมาให้จิน มันลืมไว้ที่ห้อง


แฟนบี๋อ่ะหรอ

 

อือ

 

รักมากใช่ป่ะคนนี้ เห็นตามใจทุกอย่างเลย

 

“เรื่องกู

คำตอบที่ดูไร้เยื่อใยตรงกันข้ามกับใบหูที่แดงก่ำของแจบอมทำให้แจ็คสันอมยิ้ม ด้วยความหมั่นไส้ปนเอ็นดูจึงเอื้อมมือไปดึงแก้มของอีกคนแรงๆ

 

สัส ดึงทำเหี้ยอะไร แก้มคนนะไม่ใช่ชีส

 

ก็หมั่นไส้อ่ะ รักมากก็แค่บอกตรงๆ เขินอะไร

 

เรื่องของกู

แจบอมบอกพลางปัดมือแจ็คสันที่ดึงแก้มตัวเองออก ก่อนสายตาจะหันไปเห็นจินยองที่ยืนมองเขากับแจ็คสันอยู่

 

มองอะไรมึง มาเอางานไปดิเดี๋ยวก็ไม่ทันส่งอาจารย์หรอก 

แจบอมพูดพลางยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้จินยอง มือเรียวยื่นมารับเอกสารแต่สายตากลับจดจ้องไปยังแขนของแจ็คสันที่พาดบนบ่าแจบอมเขม็ง

 

ได้งานแล้วก็รีบขึ้นไปเรียนดิ มัวแต่มองอะไรอยู่ แจบอมบอกเสียงดุ

 

คนนี้ใครหรอจบม จินยองเมินเสียงและสายตาดุของแจบอมก่อนเอ่ยคำถามที่คาใจ

 

แจ็คสัน เพื่อนกูเอง

 

สวัสดีครับ แจ็คสันเพื่อนบี๋เองครับผม แจ็คสันบอกด้วยรอยยิ้ม

 

บี๋?

 

บี๋ก็แจบอมนี่แหละ พี่เรียกมันว่าบี๋อ่ะ คำตอบของแจ็คสันทำให้คิ้วเรียวของจินยองขมวดมุ่น ชื่อนี้มันชื่อพิเศษไม่ใช่หรอ ขนาดตัวเขาแจบอมยังไม่ให้เรียกเลย แล้วทำไมคนคนนี้ถึงเรียกได้ล่ะ?

 

น้องแจน! ทางนี้ครับ ต้องไปแล้วอ่ะบี๋ ไว้เจอกันนะที่รัก จุ๊บๆ ยังไม่ทันที่จินยองจะได้ตอบอะไรกลับไป แจ็คสันก็หันไปเรียกคนที่เขามารอรับก่อนจะหันมาบอกลาแจบอมพร้อมทำท่าส่งจูบให้หนึ่งที แจบอมส่ายศีรษะไปมากับท่าทางนั้นก่อนทำมือเป็นสัญญาณว่าไปเถอะ

 

พี่ไปก่อนนะครับจินยอง ไว้โอกาสหน้าค่อยคุยกันใหม่นะ แจ็คสันหันมาบอกจินยองที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีด้วยรอยยิ้ม จินยองก็ตอบรับโดยการพยักหน้าและส่งยิ้มบางๆให้

 

หลังจากแจ็คสันกลับไปแล้ว จินยองก็หันมาหาแจบอมที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว

จะยืนตรงนี้อีกนานมั้ย รีบไปส่งงานได้แล้วไป

 

รู้แล้วน่า จบมอย่าดุจินสิ

 

รู้แล้วก็ทำด้วย รีบไปได้แล้ว ช้าเป็นเต่าแบบนี้ถ้ากูเป็นอาจารย์กูตัดคะแนนมึงแล้ว

 

กำลังจะไปนี่ไง บี๋ห้ามดุ

 

เรียกกูว่าอะไรนะ?

 

บี๋

 

กูบอกว่าไง อย่าเรียกชื่อนี้

 

พ่อแม่จบมยังเรียกได้เลย พี่แจ็คสันก็เรียกได้ ทำไมจินเรียกบ้างไม่ได้

 

บอกว่าห้ามก็ห้ามดิ รีบไปส่งงานไป

 

ครับ ยังไงก็ขอบคุณนะที่เอางานมาให้

จินยองบอกก่อนจะหันหลังเดินกลับขึ้นไปบนตึกเรียน แจบอมมองตามแผ่นหลังของอีกคนจนสุดสายตาก่อนที่ตัวเขาจะหันหลังกลับไปยังรถของตัวเองบ้าง

 

 16.30

................

บรรยากาศการรับประทานมื้อเย็นในวันนี้เงียบกว่าปกติ แจบอมที่กินเสร็จแล้วเงยหน้าจากจานข้าวเพื่อสบตากับจินยองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่คนตรงหน้าเขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากจานอาหารเลย

 

มึงเป็นอะไร

คำถามของแจบอมทำให้มือที่กำลังตักข้าวเข้าปากหยุดชะงัก จินยองถือช้อนค้างไว้แบบนั้นก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย

 

เปล่าครับ

 

ถามครั้งสุดท้าย เป็นอะไร 

 

ไม่มีอะไรจริงๆครับ ผมอิ่มแล้ว เดี๋ยวเก็บจานไปล้างให้นะครับ จินยองพูดพลางลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะหยิบจานข้าวของตัวเองและแจบอมไปยืนล้างอยู่ที่ซิงค์

 

เฮ้อ

เสียงถอนหายใจที่ไม่เบานักของแจบอมทำให้จินยองที่กำลังยืนล้างจานอยู่น้ำตาคลอ เขาน้อยใจเรื่องอะไรทำไมอีกคนถึงไม่รู้ แล้วเสียงถอนหายใจนั่นมันอะไรกัน เบื่อกันแล้วหรอ นี่เขางี่เง่าเกินไปใช่ไหม หลากหลายความคิดประดังเข้ามาในหัวของจินยองจนมือเรียวหยุดล้างไปซะดื้อๆ

 

ยืนเหม่อแบบนี้ชาตินี้จะล้างเสร็จมั้ย หลบไป

แจบอมที่ลุกขึ้นมาตอนไหนไม่รู้เอื้อมมือมาแย่งจานข้าวไปล้างเอง ภาพเจ้าของไหล่กว้างที่กำลังยืนล้างจานด้วยท่าทางคล่องแคล่วยิ่งทำให้น้ำตาไหลออกมา เขารักคนคนนี้ จินยองรักพี่แจบอม ไม่อยากเสียคนคนนี้ให้ใครทั้งนั้น

 

ร้องไห้ทำไม

หลังจากล้างจานเสร็จ แจบอมก็หันกลับมามองเด็กน้อยของเขาที่ปกติมักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอแต่ตอนนี้กลับยืนร้องไห้พลางมองมาที่เขาอย่างน่าสงสาร

 

ไม่ไปไหนได้มั้ย ฮึ.ก จบมอยู่กับจินได้มั้ย

 

จะให้ไปไหนวะ กูก็อยู่กับมึงเนี่ย


บี๋ ฮึ.ก พี่แจ็คสันเรียกจบมว่าบี๋ได้แสดงว่าเป็นคนพิเศษ ขนาด ฮึ.ก จินยังเรียกไม่ได้เลย จินกลัวจบมทิ้งจินไป

 

ชื่อบี๋ พ่อกับแม่กูก็เรียกมั้ยล่ะ มึงจะงอแงทำไม

 

............. จินยองเงียบเสียงลง ทำไมพี่แจบอมถึงไม่เข้าใจเขานะ หรือเขาไม่สำคัญอีกคนถึงไม่แคร์เขาเลย ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา

 

หยุดร้องได้แล้ว กูไม่ชอบน้ำตาของมึง

จินยองเงยหน้าขึ้นมองคนพูดแทบจะทันทีแต่เขาก็ต้องหลับตาลงเมื่อริมฝีปากอุ่นของแจบอมทาบทับลงบนเปลือกตาของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เบาบางแต่กลับอุ่นซ่านในหัวใจ เพียงแค่อีกคนสัมผัสเขาจินยองก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว

 

หยุดร้องสักทีนะ 

แจบอมพูดขึ้นหลังผละริมฝีปากออกมาแล้ว มือหนาเอื้อมไปขยี้กลุ่มผมนุ่มของจินยองแรงๆหนึ่งทีก่อนจะหมุนตัวกลับเพื่อเดินไปยังห้องนั่งเล่น

 

เกือบลืม อันที่จริงมันมีชื่อนึงที่พิเศษกว่าบี๋ ชื่อนี้มีคนเพียงคนเดียวบนโลกที่กูอนุญาตให้เรียก

 

ชื่ออะไรหรอ จินยองที่หยุดร้องไห้แล้วถามขึ้นอย่างสงสัย

 

จบม 

แจบอมพูดจบก็เดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นแล้วเปิดโทรทัศน์หารายการทีวีดู ทิ้งให้คนที่ได้ฟังคำตอบยืนใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดอยู่คนเดียว

 

บ้าจริง คนคนนี้จะทำให้เขาตกหลุมรักมากขึ้นอีกสักเท่าไหร่ถึงจะพอใจ จินยองคิดในใจก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆแจบอมพร้อมทั้งเอนศีรษะของเขาไปซบบ่ากว้าง

 

จินรักจบมนะ รักที่สุดในโลกเลย ไม่พูดเปล่า แขนทั้งสองข้างยังเอื้อมไปโอบเอวสอบไว้แน่นพร้อมแนบแก้มลงบนไหล่หนาอย่างออดอ้อน

 

เออรู้ กูก็รักมึงเหมือนกัน เด็กโง่..ของกู 


-FIN-





Talk

เป็นยังไงกันบ้างคะ สนุกกันบ้างรึเปล่า ชอบไม่ชอบยังไงก็บอกกันได้นะคะ ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านน้า <3

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ The_Sunrise จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • นิยายวาย

    เรื่องสั้น

    24/94

    0

    0%

    23 พ.ค. 62

  • นิยายวาย

    5

    4/90

    1

    0%

    1 มี.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น