ตอนที่ 6 : Episode 5 Ex-Slime Queen Momoe

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ในป่าสนแถบทวีปหิมพานต์,ยามเช้าตรู่

“ร้อนจนร่างสไลม์ของผมจะกลายเป็นเยลลี่ไร้ชีวิตอยู่แล้วนะ”สไลม์ซัคคิวบัสสีชมพูหน้าอกคัพ M นามฮิคาริพูดในขณะที่ตนเองกำลังเดินผ่านแมกไม้สนที่ปกคลุมกันเยอะมาก

“ฮิคาริ รออีกนิดนะจะถึงทางออกจากป่าสนแล้วล่ะ”เซลีนพูดในขณะที่ตนเองกำลังเดินออกจากป่าสนของทวีปหิมพานต์จนเห็นทุ่งหญ้าแพรี่สีสันสวยงามที่ประดับประดาไปด้วยพืชพรรณต่างๆทั้งไม้เถาที่ออกผลคล้ายขาหมู ต้นพืชที่มีใบเหมือนเนื้อเบคอนดิบๆรวมถึงพืชแปลกๆนับร้อยชนิด

ก่อนที่จะเหลือบเห็นซอโรพอดขนาดใหญ่มีหนามเรียงกันตรงคอเป็นคู่ๆตัวสีแดงเข้มฝูงหนึ่งกำลังกินผลไม้ที่คล้ายรวงผึ้ง

“อาร์มากาซอรัสนี่”ฮิคาริในสภาพสไลม์ซัคคิวบัสสีชมพูพูดด้วยความดีใจในขณะที่ตนเองกำลังเห็นฝูงซอโรพอดกำลังทานผลรวงผึ้งอย่างเอร็ดอร่อย

ก่อนที่ตนเองจะเห็นเทอโรพอดขนาดใหญ่วงศ์อัลโลซอร์ตัวสีน้ำตาลอ่อนๆจำนวน 2 ตัวค่อยๆเดินออกมาจากป่าอย่างรวดเร็วแล้วมันก็วิ่งเข้าไปกัดเข้าที่ด้านหลังของอาร์มากาซอรัสวัยรุ่นแล้วทำการข่วนหลังของซอโรพอดตัวนั้นจนเกิดรอยแผลเป็นขนาดใหญ่แล้วมันอีกตัวก็ทำการกัดเข้าที่คอของซอโรพอดตัวนั้นจนค่อยๆล้มลงไปบนพื้นหญ้า

“แกร๊ซซ”เทอโรพอดตัวนั้นร้องคำรามเสียงดังพร้อมกับกัดเข้าที่ข้างลำตัวของอาร์มากาซอรัสแล้วทำการกัดและฉีกเนื้อของมันจนเศษเนื้อค่อยๆร่วงลงไปบนพื้นดินพร้อมกับที่เทอโรพอดขนาดเล็กจะค่อยๆเดินตามมารออาหารมื้อใหญ่

“พวกนี้น่าจะเป็นทอร์โวซอรัสนะ แต่ว่าเราคงจะต้องหาทางหลบหนีก่อนแล้วล่ะ”ฮิคาริพูดในขณะที่กำลังมองพวกเทอโรพอดที่กำลังล้มซอโรพอดจนมันค่อยๆตายแล้วตนเองก็พยายามหาทางหนีพดร้อมๆกับที่เซลีนจะค่อยๆหลบหนีไปยังพื้นที่ป่าสนอีกครั้งหนึ่ง

ภายในป่าสนอันกว้างใหญ่ของทวีปหิมพานต์

“กา กา กา”นกกาตัวสีดำสนิทดั่งถ่านหินฝูงหนึ่งร้องในขณะที่พวกมันกำลังช่วยกันกินซากของกวางขนาดใหญ่ที่น่าจะเน่ามาหลายวันแล้ว

“หวังว่าเราคงจะไม่เจอตัวอะไรแปลกๆนะ”ฮิคาริพูดในขณะที่ตนเองกำลังเดินท่ามกลางป่าสนในทวีปหิมพานต์ทางตอนเหนือพร้อมๆกับที่เซลีนกำลังตามหาเส้นทางไปยังหมู่บ้านเอลฟ์ในทวีปแห่งนี้

ก่อนที่ตนเองจะเดินไปเห็นศพมนุษย์ที่น่าจะเป็นชาวจีนจากช่วงยุคปัจจุบันที่มีรอยกัดของสัตว์บางชนิดที่น่าจะทำให้นักสำรวจจากประเทศจีนตายได้

“จากรอยกัดนี้เหมือนจะเป็นพวกนักล่าขนาดใหญ่นะ ไม่กอร์โกนอปซิดส์ก็พวกมังกร”เซลีนพูดในขณะที่ตนเองกำลังดูรอยกัดที่อยู่บริเวณศพของชาวจีนที่น่าจะมาสำรวจทวีปหิมพานต์ แต่ขณะนั้นเองก็เหมือนท้องฟ้าจะมืดพร้อมๆกับที่ฝนจะเริ่มตกลงมาอย่างช้าๆ

“ฝนตก”ฮิคาริพูดในขณะที่ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆแล้วทั้ง 2 คนก็รีบวิ่งไปหาที่หลบฝนอย่างเร็วที่สุดแล้วขณะนั้นเองก็มีสัตว์เลื้อยคลานขนาดประมาณ 14 เมตร ยืน 4 ขา มีหน้ายาวเหมือนพวกกอร์โกนอปส์เมื่อยุคเพอร์เมียน มีเกราะหนาสีน้ำตาลปกคลุมหัวถึงหางที่หนาประมาณ 14 มิลลิเมตร ตัวสีแดงชาดจำนวน 2 ตัวค่อยๆเดินมาท่ามกลางป่าสนช่วงที่พายุเข้า

ก่อนที่พวกมันจะค่อยๆวิ่งมาหาเซลีนและฮิคาริพร้อมคำรามเสียงดัง

“พวกมันคือตัวอะไรน่ะ เหมือนกอร์โกนอปส์ขนาดยักษ์เลย”ฮิคาริพูดแบบกล้าๆกลัวๆในขณะที่พวกกอร์โกนอปส์ยักษ์เหล่านั้นจะค่อยๆวิ่งมาทางพวกของฮิคาริอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าหญิงสาวผมยาวถึงเอวสีชมพู ตาสีชมพู มีหน้าอกขนาดใหญ่ยักษ์ สวมชุดคล้ายนักสำรวจกลับกระโดดลงมาจากยูเอฟโอสีทองขนาดเล็กแล้วลงมาช่วยพวกฮิคาริด้วยการเตะคอของกอร์โกนอปส์ตัวนั้นจนกระเด็น

“ฮิคาริ ตอนนี้ทางอาณานิคมชิน โตเกียวกำลังตามหาเธออยู่นะ กลับไปเถอะ”หญิงสาวบอกกับฮิคาริว่าตอนนี้คนในอาณานิคมชิน โตเกียวกำลังตามหาเขาอยู่

“คุณใช่ อดีตราชินีสไลม์ โมโมเอะหรือเปล่าครับ”ฮิคาริถามหญิงสาวว่าเธอใช่อดีตราชินีสไลม์ โมโมเอะหรือเปล่า

“ใช่ ฉันคืออดีตราชินีสไลม์ โมโมเอะ และตอนนี้ขอจดบันทึกว่าเจ้ากอร์โกนอปส์ตัวนี้คือชนิดใหม่หรือเปล่า”หญิงสาวตอบฮิคาริว่าตนเองคืออดีตราชินีสไลม์ โมโมเอะแล้วตนเองก็ทำการวาดรูปเจ้ากอร์โกนอปส์ตัวนั้นพร้อมๆกับที่มันค่อยๆพุ่งมาอย่างรวดเร็วแต่ว่าหญิงสาวกลับทำการเตะใส่มันจนชนต้นสนแล้วมันก็ค่อยๆสลบไปจากการที่ถูกลูกเตะอันรุนแรง

ก่อนที่โมโมเอะจะพาฮิคาริและเซลีนขึ้นยูเอฟโอสีทองขนาดเล็กที่บรรจุได้ประมาณ 3-4 คนกลับไปยังอาณานิคมชิน โตเกียวหลังผ่านไปหลายวันแล้วที่ทุกคนในอาณานิคมตามหาฮิคาริแล้วหาไม่เจอ

เมืองชิน โตเกียว,อาณานิคมชิน โตเกียวของประเทศญี่ปุ่นในเขตทวีปหิมพานต์

“ฮิคาริ นายอย่าออกไปไหนคนเดียวอีกล่ะ พวกเราเป็นห่วงนะ”เด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นที่เป็นเพื่อนของฮิคาริบอกกับเขาว่าเขาไม่ควรออกไปไหนคนเดียว พวกตนเองเป็นห่วง

“ก็ได้ๆ จะไม่ออกไปไหนคนเดียวแล้วล่ะ”ฮิคาริในร่างของเด็กหนุ่มตอบเพื่อนของตนเองว่าจะไม่ออกไปไหนคนเดียวอีกแล้ว

ก่อนที่โมโมเอะจะขึ้นจานบินสีทองมินิเมเตอร์กลับแล็ปที่เกาะหลักพร้อมกับที่เซลีนและฮิคาริจะโบกมือลาเธอ

“ฉันคงจะต้องใช้ชีวิตในเมืองนี้พร้อมกับเธอแล้วล่ะ ฮิคาริ”เซลีนบอกฮิคาริว่าตนเองคงจะต้องใช้ชีวิตในเมืองชิน โตเกียวกับเขาแล้วล่ะ

“แต่สัญญาณการติดต่อกับญี่ปุ่นหายไปตั้งแต่ 10 วันก่อนแล้วล่ะ เราคงจะไม่มีเสบียงมาเพิ่มแล้วล่ะ”ผู้ใหญ่บ้านพูดพร้อมถอนหายใจเพราะว่าทางอาณานิคมขาดการติดต่อกับญี่ปุ่นไปเมื่อ 10 วันก่อนแล้วและคงจะไม่มีเสบียงมาเพิ่มแล้ว

“เนื่องจากฉันเป็นคนที่เกิดที่นี่เดี๋ยวฉันจะหาเสบียงมาให้น่ะ”เซลีนบอกผู้ใหญ่บ้านว่าเนื่องจากตนเองเกิดที่นี่เดี๋ยวจะตามหาเสบียงให้

ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปนอนในกระท่อมริมหาดของเมืองเล็กๆหรือหมู่บ้านนี่แหละเพื่อเตรียมตัวใช้ตามหาเสบียงในวันต่อมา


1 ความคิดเห็น