[END] CHRISTMAS GIRL (Michellina) +:YURI:+

ตอนที่ 3 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    22 ก.ย. 63


Chapter 3



 


เนลสัน คอร์ป


มิเชลล์อ่านชื่อผู้ส่งที่จ่าอยู่บนหน้าซองจดหมายที่เธอเพิ่งรับจากบุรุษไปรษณีย์ เธอเดินกลับเข้าไปในร้าน ตรงไปหาผู้จัดการร้านที่กำลังบอกลาลูกค้าพร้อมกับส่งถุงใส่ของให้พวกเขา

“คุณเลสลี่คะ จดหมายจากคุณคอร์ปค่ะ” มิเชลล์ยื่นจดหมายให้เขาหลังจากที่ลูกค้าเดินจากไปจากเคาน์เตอร์

“โอ้...คุณคอร์ปงั้นหรอ เขาส่งการ์ดวันคริสต์มาสมาให้ล่ะสิ” จอร่าห์ไม่ได้ยื่นมือมารับจดหมายที่มิเชลล์ยื่นให้ เขาก้มตัวลงไปจัดของที่อยู่ในตู้กระจกใต้เคาน์เตอร์และให้เธอเปิดจดหมายแทน

มิเชลล์แกะซองจดหมาย และดึงกระดาษแข็งที่อยู่ในนั้นออกมา มันเป็นการ์ดวันคริสต์มาสสีเขียว ข้างในเป็นลายมือของคุณคอร์ปที่เขียนอวยพรทุกคนในร้านรวมถึงคุณโจลี่ 

“ใช่ค่ะ” 

“เขาส่งมาทุกปีเลยล่ะ มาถึงวันนี้ของทุกปี” จอร่าห์ส่งเสียงบอก ก่อนที่จะกลับมายืนปกติตามเดิม เขาเดินไปเปิดตู้ไม้ที่อยู่ด้านหลังร้าน กลับออกมาที่เคาน์เตอร์อีกครั้งพร้อมกับต้นคริสต์มาสขนาดเล็กเท่าศอก จอร่าห์ส่งมันให้มิเชลล์นำไปวางที่ตู้กระจกโชว์หน้าร้านแทนที่ของเดิมที่เพิ่งมีคนซื้อกลับบ้านไป

“เล่าให้ฉันฟังได้มั้ยคะว่าทำไมคุณคอร์ปถึงขายร้านนี้ให้คุณโจลี่” มิเชลล์ถามเมื่อเธอเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์

“ช่วงนั้นเศรษฐกิจค่อนข้างแย่ คนไม่ค่อยจับจ่ายซื้อของกันเท่าไหร่ ก็จะมีแค่ช่วงเทศกาลที่พอจะมีคนเข้าร้านบ้าง คุณคอร์ปเขาก็พยายามเต็มที่แล้ว แต่สุดท้ายพอเราขาดทุนเกือบสองปีเขาก็คิดจะวางมือและเปลี่ยนไปทำธุรกิจอย่างอื่นแทน”

“แล้วคุณโจลี่ เธอสนใจอะไรร้านเราหรอคะ” มิเชลล์รู้สึกสงสัย ได้ยินว่าเธอมีธุรกิจผลิตเฟอร์นิเจอร์ขนาดใหญ่ แล้วทำไมถึงได้มาสนใจร้านของเล่นเล็กๆที่ซบเซาแถมยังตั้งอยู่ในทำเลไม่ดีได้

“เธอว่าเธอประทับใจในบริการร้านของเรา ครอบครัวของเธอมาซื้อของจากร้านเราบ่อยๆก็เลยอยากให้กิจการนี้อยู่ต่อไป เธอเป็นผู้หญิงที่ใจดีมากเลยล่ะ เธอให้ผมเป็นผู้จัดการร้าน และไม่ไล่พนักงานที่ทำงานอยู่ออกเลยสักคน แถมยังให้สวัสดิการดีอีกด้วย”

“คุณโจลี่เลือกผู้จัดการได้ถูกคนแล้วค่ะ” มิเชลล์ยิ้มให้จอร่าห์ จำได้ว่าสมัยก่อนเขาเป็นนักบัญชีที่ระเอียดรอบคอบ มีความรับผิดชอบสูง และมีน้ำใจ เป็นพนักงานคนโปรดของคุณคอร์ป หากเธอเป็นคุณโจลี่ก็คงเลือก จอร่าห์ เลสลี่ ให้เป็นผู้จัดการร้านเช่นกัน

จอร่าห์ก้มศีรษะขอบคุณในคำชมที่มิเชลล์มอบให้ เขานำลูกบอลหลากสีสำหรับประดับต้นคริสต์มาสที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ใส่ลงถุงกระดาษ มิเชลล์ช่วยจับปากถุงกระดาษสีน้ำตาลให้อ้ากว้างมากขึ้น

“แล้วตอนนี้ คุณคอร์ปเขาทำงานอะไรอยู่หรอคะ”

“เขาเปิดร้านเช่าวีดีโออยู่บ้านเกิดที่แคลิฟอร์เนีย ดูจะไปได้สวยเลยทีเดียว” จอร่าห์ตอบ เขาดึงเทปใสมาแปะปากถุงให้แนบติดกัน และวางไว้ข้างหลังเคาน์เตอร์เพื่อรอให้ลูกค้ากลับมารับ คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยเมื่อกล่าวต่อไป “แต่ผมอ่านข่าวเมื่อวันก่อน เห็นเขาว่าอีกไม่กี่ปีแผ่นซีดีจะเข้ามาแทนที่วิดีโอ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงล่ะก็เขาอาจจะเจอกับวิกฤตการเปลี่ยนแปลงที่ต้องรับมือ”

“หวังว่าจะไม่เป็นอย่างนั้นนะคะ แค่คิดก็เหนื่อยแทนแล้ว” มิเชลล์ทำหน้าตาไม่พึงประสงค์ที่ได้ยินเช่นนั้น เธอไม่อยากเห็นคุณคอร์ปตกอยู่ในสภาวะลำบาก “เขาเป็นเจ้านายที่ใจดีกับฉันมากเลยค่ะ”

“พนันได้ว่าเขาต้องดีใจที่รู้ว่าเธอกลับมาที่นี่ เดี๋ยวผมจะเขียนบอกเขาในจดหมายให้นะ” จอร่าห์ขยิบตาให้เธอ 

“ขอบคุณค่ะ ฝากความคิดถึงจากฉันไปด้วยนะคะ”

ร้านเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง นอกจากเด็กผู้ชายตัวเล็กที่วิ่งไปมาในร้านก็ไม่มีลูกค้าคนอื่นแล้ว เธอกับคุณจอร่าห์ยืนรอพายุลูกค้าที่อาจจะพัดเข้ามาอีกที่หลังเคาน์เตอร์ เจนเดินไปเช็ดกระจกหน้าร้านที่ขึ้นฝ้าจางๆ ส่วนอัลฟี่ยกลังของเล่นจากหลังร้านมาเติมของที่ชั้นของเล่น

“คุณเลสลี่คะ เธออายุเท่าไหร่หรอคะ คุณโจลี่น่ะ” มิเชลล์ถามขึ้น ในหัวของเธอวันนี้มีคุณโจลี่ผลุบขึ้นมาในความคิดบ่อยๆ

“ปีนี้ก็สามสิบแล้วล่ะ”

“สามสิบงั้นหรอ.. เด็กกว่าเรามากเลยนี่นา” มิเชลล์พึมพำ 

“ถามถึงอายุของฉันทำไมหรอคะ”

มิเชลล์หันขวับไปหาเจ้าของเสียงที่ยืนอยู่ข้างหลัง แองเจลีน่าเข้ามาทางประตูหลังร้าน มิเชลล์จึงไม่ได้สังเกตถึงการมาของเธอ

“คุณโจลี่.. เลิกงานแล้วหรอคะ”

“ค่ะ”

“แต่ฉันยังไม่เลิกเลยค่ะ อีกนานเลย” มิเชลล์ว่าพลางมองนาฬิกาข้อมือ

“ทราบค่ะ ไม่ต้องกดดันนะคะ ฉันรอได้ ยืนมองคุณแบบนี้ก็เพลินดี” แองเจลีน่าถอดแว่นสีชาออก และยิ้มให้มิเชลล์

“นัดกันไปไหนต่อหรอครับ” จอร่าห์ถามเมื่อได้ยินบทสนทนาของผู้หญิงทั้งสอง

“ฉันชวนเธอเดทน่ะค่ะ” แองเจลีน่าตอบ มิเชลล์ตาโต เธอรีบยกมือโบกปฏิเสธ

“เปล่านะคะคุณเลสลี่ คุณโจลี่เธอแค่พูดเล่นน่ะค่ะ”

“ฉันไม่ได้พูดเล่นนะคะ”

“คุณโจลี่คะ” มิเชลล์ทำเสียงดุใส่คนเป็นนาย แต่คุณโจลี่ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอเพียงแค่ยิ้มและมองเธอจนมิเชลล์ต้องหันหลังและหนีไปทำอย่างอื่น ส่วนคุณเลสลี่ก็เอาแต่หัวเราะ

 




เด็กน้อยที่วิ่งเล่นอยู่ในร้านหกล้มเข้าจนได้ มิเชลล์รีบเข้าไปช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น 

“เป็นอะไรมั้ย?” 

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เจ็บ” เด็กน้อยตอบเธอแบบนั้น ทว่าสีหน้านี่เหยเกเชียว มิเชลล์มองดูที่หัวเข่า เห็นเลือดซึมออกมา

“เลือดออกเลยนี่นา ..มานี่ พี่มีพลาสเตอร์ เดี๋ยวจะทำแผลให้นะ นั่งลงก่อน” มิเชลล์พาเด็กน้อยไปนั่งบนเก้าอี้ เดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาจากในตู้เล็กๆที่ติดบนผนังก่อนจะเดินกลับมา 

“ทำไมถึงมาอยู่ในร้านนี้คนเดียวคะ พ่อกับแม่ของหนูไปไหนซะล่ะ”

“อยู่ร้านข้างๆครับ” มิเชลล์พยักหน้าร้องอ๋อเบาๆเมื่อได้คำตอบ เธอนั่งลง ม้วนขากางเกงของเด็กน้อยขึ้น

“ชื่ออะไรหรอคะ” 

“ไมเคิล”

“หกล้มบ่อยหรอเรา” เธอถามเพราะเห็นรอยแผลบนหัวเข่าของไมเคิลเต็มไปหมด

“ครับ ขาของผมไม่ค่อยดีเลยล้มบ่อยๆ” เสียงของเขาฟังดูเศร้าๆ มิเชลล์ยกมือขึ้นวางบนศีรษะของเด็กน้อยและลูบเบาๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องคอยระวัง ถนอมขาของหนูไว้นะ ต่อไปจะได้วิ่งได้เร็วๆแซงหน้าคนอื่นในชั้นไปเลย แล้วก็พี่แนะนำว่าอย่าวิ่งในร้านเลยนะ วิ่งในที่โล่งๆจะดีกว่าจะได้ไม่หกล้มอีก เข้าใจมั้ย”

“ครับ ขอบคุณนะครับ” ไมเคิลพยักหน้า และยิ้มแฉ่งให้มิเชลล์เมื่อเห็นเธอหยิบลูกกวาดออกมาจากกระเป๋า หลังจากที่ทำแผลให้เขาเสร็จ

Merry Christmas นะไมเคิล”

Merry Christmas ครับพี่สาว” ไมเคิลดูจะมีความสุขกับลูกกวาดที่ได้รับมาก เขาวิ่งออกจากร้านไปพร้อมกับรอยยิ้ม หันมาโบกมือให้กับมิเชลล์ผ่านกระจกหน้าร้าน ก่อนจะวิ่งหายไปจากสายตา

 “คุณใจดีอย่างนี้กับทุกคนเลยหรือเปล่าคะ” แองเจลีน่าถาม เธอยิ้มให้กับภาพที่เธอเห็นเมื่อครู่ มิเชลล์หันไปมองเจ้าของร้านที่ยืนอยู่เหนือตัวเธอที่นั่งอยู่ที่พื้น เธอลุกขึ้น

“บอกตามตรง ก็ไม่นะคะ แต่ฉันจะใจดีกับเด็กเป็นพิเศษค่ะ”

“ทำไมคะ” แองเจลีน่าเลิกคิ้วขึ้น

“ฉันชอบพวกเขาเพราะพวกเขาบริสุทธิ์ค่ะ พวกเขาเห็นก้อนเมฆก็คิดว่าเป็นสายไหม มีจินตนาการและไม่คิดอะไรซับซ้อน”

“เพราะอย่างนั้นคุณเลยใจดีกับพวกเขาเป็นพิเศษอย่างนั้นสินะคะ”

“ค่ะ ฉันคิดว่าพวกเขาสมควรได้รับคำพูดดีๆ สิ่งดีๆ ก่อนที่จะเติบโตมาเจอโลกแห่งความจริงที่จะเปลี่ยนพวกเขาไป โลกที่ก้อนเมฆไม่ใช่สายไหมอีกต่อไปแล้ว” มิเชลล์หันไปมองท้องฟ้าที่อยู่ข้างนอกผ่านกระจกร้าน “แล้วก็อาจเป็นเพราะตอนเด็กๆฉันไม่ได้รับคำพูดดีๆจากผู้ใหญ่เท่าไหร่ ฉันเลยอยากจะมอบมันให้พวกเด็กๆน่ะค่ะ  ฉันชอบทำงานที่ร้านของเล่นก็เพราะอย่างนี้ ได้เห็นรอยยิ้มของเด็กๆ ได้เห็นพวกเขามีความสุข”

 “รู้มั้ยคะ บางครั้งฉันเห็นก้อนเมฆก็รู้สึกหิวเพราะคิดว่ามันเป็นสายไหมเหมือนกันนะคะ” แองเจลีน่าว่าหลังมองก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าข้างนอกร้านสักพัก มิเชลล์หัวเราะเพราะสิ่งที่หล่อนเอ่ย

“ฉันเชื่อเสมอว่าความเป็นเด็กยังอยู่ในตัวเรา เพียงแค่โดนหน้าที่ ความรับผิดชอบกดทับไว้ คุณว่ามั้ยคะ”

“ฉันเห็นด้วยค่ะ” แองเจลีน่าพยักหน้า มิเชลล์คิดว่าเธอไม่ควรจะอยู่นิ่งๆนาน เธอจึงเดินไปจัดบ้านของเล่นที่วางบนชั้นระหว่างที่ไม่มีอะไรทำ เธอคิดว่าคุณโจลี่อาจจะปลีกตัวออกไป แต่ดูเหมือนหล่อนอยากจะสนทนากับเธอต่อ

“ได้ยินคุณพูดทั้งหมดนี่แล้ว ฉันว่าคุณเหมาะกับงานที่ร้านนี้มากเลยนะคะ”

“จริงหรอคะ”  

“จริงค่ะ เหมาะมากกว่าที่ นิวยอร์ค มิดไนท์ เป็นไหนๆ”

มิเชลล์หัวเราะ เธอรู้สึกอายเมื่อพูดถึงการทำงานที่นั่น

“ฉันก็ว่าฉันไม่เหมาะกับที่นั่นเท่าไหร่”

“มิเชลล์ ช่วยห่อของขวัญตรงนี้แทนผมหน่อย เดี๋ยวผมกับเจนจะเข้าไปหลังร้าน” จอร่าห์ตะโกนมาจากอีกฝั่งหนึ่งของร้าน

“ได้ค่ะคุณเลสลี่” มิเชลล์ส่งเสียงบอกกลับไป ก่อนจะหันมาหาเจ้าของร้านที่ยืนอยู่ข้างๆ “ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

“ไว้คุยกันต่อนะคะ”

“ค่ะ” เธอยิ้มตอบรอยยิ้มสวยของคุณโจลี่ก่อนจะเดินไปประจำที่ที่หน้าเคาน์เตอร์

 

 



 

“ฉันเลิกงานแล้วค่ะ ขอโทษนะคะที่ทำให้รอนาน” มิเชลล์สะกิดเรียกแองเจลีน่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หลังร้าน

“รอแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” แองเจลีน่าหันมาคลี่ยิ้มให้มิเชลล์ เธอคว้าถุงกระดาษสามใบที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมายกให้มิเชลล์ดู “นี่ของตกแต่งห้องที่ฉันเลือกจากในร้านมา คุณอยากได้อะไรเพิ่มก็หยิบได้เลยนะคะ”

“อา...ฉันไม่รู้จะเลือกอะไรดีเลยค่ะ ที่คุณเลือกมาน่าจะพออยู่ใช่มั้ยคะ”

“ค่ะ แน่นถุงเลย” แองเจลีน่าลุกขึ้นยืน “ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะค่ะ”

“ฉันขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนได้มั้ยคะ” มิเชลล์ถามแองเจลีน่าหลังจากที่เธอเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ

“ค่ะ” แองเจลีน่าตอบง่ายๆ และพามิเชลล์ไปที่อพาร์ทเมนต์ของเธอ มิเชลล์ลงจากรถ รีบเดินเข้าไปในห้อง ทำเวลาในการเลือกชุดและแต่งหน้าทำผมให้เร็วที่สุด เธอหยิบชุดสำหรับงานกลางคืนที่เธอเคยซื้อมาแต่คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้ใส่ จนเมื่อตอนได้ทำงานที่นิวยอร์ค มิดไนท์ถึงได้มีโอกาสใส่ออกมา ดวงตาสีฟ้าพิจารณาพวกมันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเลือกเดรสสั้นสีเงินมาสวม

แองเจลีน่าถึงกับประหลาดใจเมื่อพนักงานสาวจากร้านโพลาร์เบิร์กหายเข้าไปในห้องเพียงชั่วครู่ และกลับออกมาด้วยลุคที่สวยจนยากจะละสายตา

“มากเกินไปหรอคะ” มิเชลล์ดึงกระโปรงของเธอลง ขณะที่ค่อยๆก้าวขาลงบันได เธอไม่ถนัดเดินลงบันไดด้วยส้นสูงเท่าไหร่ และสายตาคู่นั้นยิ่งทำให้เธอประหม่า


“เปล่าค่ะ... คุณสวยมาก” 







“รู้มั้ยคะ ฉันไม่มั่นใจเลยในชุดแบบนี้ แต่เป็นเพราะคุณ ฉันถึงเลือกใส่ชุดนี้เลยนะคะ” มิเชลล์เอ่ยกับแองเจลีน่าหลังจากที่รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากอพาร์ทเมนต์ของเธอ แต่แล้วเธอก็ชะงัก เธอไม่ต้องการให้แองเจลีน่าเข้าใจผิดว่าเธอแต่งตัวสวยเพื่อมาพบหล่อน เธอไม่ได้ตั้งใจสื่ออย่างนั้น  เพราะนี่ไม่ใช่เดทสักหน่อย

“คุณจ้างฉันด้วยราคาแสนแพง ฉันก็ควรจะบริการคุณให้ดีที่สุด จะเป็นนักร้องที่ใส่ชุดกะโปโลในห้องสูทสุดหรูไม่ได้หรอกค่ะ” เธอเอ่ยเสริม

“ประทับใจจังเลยค่ะ คุณแต่งแบบนี้แล้วสวยมากเลยรู้ตัวมั้ยคะ” 

มิเชลล์หัวเราะเบาๆแก้เขิน เธอรู้สึกเขินทุกครั้งที่คนสวยขนาดคุณโจลี่ชม

“แต่ถึงคุณจะแต่งตัวธรรมดาๆ ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่อยากใช้เวลากับคุณก็เท่านั้น”

“ใช้เวลากับฉันหรอคะ”

“ค่ะ วันนี้คุณจะอยู่เป็นเพื่อนฉันไงคะ”

“อ๋อ..ค่ะ จริงด้วยสิ”

พูดถึงเรื่องใช้เวลาอยู่กับใครสักคน เธอก็รู้สึกผิดกับเบลล่าบลูขึ้นมาที่ทิ้งมันไว้ที่ห้อง แต่เธอได้เทอาหารและน้ำไว้ให้มันเตรียมไว้แล้วก็ลดความเป็นห่วงในเรื่องอาหารการกินไปเรื่องหนึ่ง จะว่าไปเธอเองก็ยังไม่ได้หาอะไรลงท้องเลย

“คุณทานอะไรมาหรือยังคะ” มิเชลล์เอ่ยถามเจ้าของรถ

“ยังค่ะ ฉันรอทานพร้อมคุณ”

“เอ่อ..คุณไม่ต้องรอฉันก็ได้นะคะ ฉันว่าเราแยกกันทานก่อนแล้วค่อยมาเจอกันอีกทีก็ได้”

“อยู่เป็นเพื่อนฉัน ทานอาหารค่ำด้วยกันนะคะ ฉันจะเลี้ยงมื้อค่ำคุณเองค่ะ”

“ฉันยินดีจะอยู่เป็นเพื่อนคุณค่ะ แต่ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงฉันหรอกนะคะ ฉันว่ามันมากเกินไปยังไงไม่รู้ เรื่องเสื้อโค้ทของคุณฉันยังรู้สึกผิดไม่หายเลยค่ะ” 

“เลิกรู้สึกผิดเรื่องนั้นได้แล้วค่ะ คุณจ่ายฉันเป็นบทเพลงแล้วนี่คะ” แองเจลีน่าหันมามองคู่สนทนา รอยยิ้มสวยมัดใจคนมองค่อยๆคลี่ออกราวกับต้องการมัดใจอีกฝ่าย “คิดว่าเป็นเดทแล้วกันค่ะ ฉันเลี้ยงเอง”

หล่อนคงจะแค่พูดเล่นอีกแล้วสินะ แม้ว่ามิเชลล์จะรู้สึกว่าแววตาของคุณโจลี่ไม่ได้บอกว่าเธอกำลังพูดเล่นเลยก็ตาม แต่ก็พยายามจะไม่คิดว่ามันเป็นเดท เพราะคุณโจลี่น่ะสุดจะเกินเอื้อมเลย นอกจากฐานะที่ต่าง อายุก็ใช่ว่าจะใกล้เคียง หน้าตาของมิเชลล์อาจจะจัดว่าดูดี แต่มันธรรมดามากเมื่อเทียบกับใบหน้าของคุณโจลี่ เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง หล่อนสนใจอะไรในตัวเธอกัน

“เผื่อว่าคุณจะไม่รู้ ฉันอายุสี่สิบเอ็ดแล้วนะคะ” มิเชลล์บอกกับอีกฝ่าย เผื่อว่าหล่อนจะไม่รู้ว่าเธออายุมากกว่าที่เห็นจากภายนอก

“ฉันทราบค่ะ” แองเจลีน่าตอบกลับมาด้วยโทนเสียงปกติ

“คุณรู้อยู่แล้วหรอคะ”

“ค่ะ จากประวัติพนักงานของคุณ”

หรือว่าคุณโจลี่จะสนใจผู้หญิงมีอายุมากกว่างั้นหรอ? มิเชลล์คิดในใจ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ยังมีผู้หญิงมีคลาสที่เหมาะกับเธออีกมาก ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรน่าสนใจอย่างเธอมีอะไรให้คุณโจลี่สนใจตรงไหนกันนะ

 

 


 

 

มันเป็นมื้อค่ำที่เลิศหรูและรสชาติก็เลิศพอกับหน้าตาของมัน มิเชลล์มองจานอาหารที่เธอเพิ่งทานเสร็จ ก่อนจะเงยหน้ามองผู้หญิงสวยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กล่าวขอบคุณสำหรับอาหารเลิศรสที่เธอคงไม่มีปัญญาจ่ายในใจ

เธอไม่ได้มีที่ไปที่ไหนที่อยากไปหรือมีคนพิเศษคนไหนที่อยากอยู่ด้วยในวันคริสต์มาส คิดแค่เพียงหลังทำงานเสร็จแล้วจะกลับไปที่อพาร์ทเมนต์และผ่านคืนคริสต์มาสไปกับเบลล่าบลู ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้อยู่ในที่สุดหรูหราและสะดวกสบาย กับคนที่ทำให้ทั้งอึดอัดและสบายใจในเวลาเดียวกันแบบนี้เลย

มิเชลล์มองคุณโจลี่เปิดถุงกระดาษร้านโพลาร์เบิร์ก หยิบของในนั้นออกมา วางบนพื้นรอบๆต้นคริสต์มาสที่ตั้งอยู่ข้างหน้าต่าง เธอเดินเข้าไปช่วยหล่อนตกแต่งต้นคริสต์มาส ลูกบอลสีเงินและทองถูกประดับลงบนปลายกิ่งต้นสน ดาวสีเงินดวงใหญ่ถูกวางไว้บนยอด สายไฟสีวอร์มไลท์ถูกพันรอบๆต้น ดูเหมือนว่าคุณโจลี่จะอารมณ์ดีเพราะผลงานชิ้นนี้เป็นอย่างมาก เธอยิ้มและมองมันอย่างชื่นชม

“คุณโจลี่คะ”

“ฉันชื่อแองเจลีน่า เรียกแองจี้เถอะค่ะ”  

“ค่ะ..แองจี้”

“คุณอยากให้ฉันร้องเพลงอะไรให้ฟังคะ” มิเชลล์มองดูเวลาบนนาฬิกาที่แขวนบนผนัง ห้าทุ่มแล้ว เธอควรจะรีบร้องเพลง แล้วรีบกลับไปอยู่กับเบลล่าบลู

Makin Whoopee ได้มั้ยคะ  วันนั้นคุณดูเหมือน ซูซี่ ไดมอนด์ ใน เดอะ เฟบูลัส เบเกอร์ บอย ฉันเลยนึกถึงเพลงนี้น่ะค่ะ” แองเจลีน่าเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้เปียโน ซึ่งทำให้มิเชลล์ทึ่งในใจเพราะเธอไม่คิดว่าแองเจลีน่าจะสามารถเพอร์เฟ็คไปกว่านี้ได้แล้ว

นิ้วเรียวของแองเจลีน่าไล่เรียงลงบนแป้นเปียโน บรรเลงจังหวะให้มิเชลล์ได้เริ่มเปล่งเสียงร้องร่วมออกมาเป็นบทเพลงที่สมบูรณ์

หลังจากที่บทเพลงที่มิเชลล์ร้องจบลง และเสียงสุดท้ายของเปียโนที่แองเจลีน่าเล่นจางหายไป แองเจลีน่าทอดสายตามองนักร้องสาวที่ยามร้องเพลงมีเสน่ห์มากขึ้นเป็นเท่าตัว เธอมองมิเชลล์พลางเอื้อมมือไปลูบแขนบางอย่างถนอมราวกำลังแตะต้องศิลปะอันงดงามที่โลกเพิ่งค้นพบ

เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปเปิดไวน์ผลิตในปี 1943 ใส่แก้วที่เธอเตรียมไว้ จากนั้นรินของเหลวสีแดงข้นใส่แก้วอีกใบ เธอกดให้เครื่องเล่นแผ่นเสียงทำงาน เสียงเพลงนุ่มหูค่อยๆดังออกมาจากลำโพง 

เธอหมุนตัวกลับ และเดินตรงไปหามิเชลล์พร้อมกับแก้วสองใบในมือ

 “คุณเลสลี่เล่าให้ฉันฟังว่าก่อนหน้านี้คุณเคยทำงานอยู่ที่ร้านโพลาร์เบิร์กมาก่อน..” 

“ใช่ค่ะ มันก็นานมากแล้ว”

“แล้วทำไมคุณถึงไปจากที่นี่คะ” แองเจลีน่าส่งแก้วไวน์ให้มิเชลล์ มิเชลล์รับมันไว้ เอนกายพิงแผ่นหลังกับเปียโน

“แฟนของฉันเขาเป็นนักท่องเที่ยวจากไมอามี่ค่ะ ฉันย้ายไปอยู่กับเขาที่นั่น แต่ว่าเขาจากไปแล้วล่ะค่ะ ทิ้งฉันไว้กับลูก” มิเชลล์อธิบายชีวิตคู่สั้นๆของเธออย่างรวบรัด

“คุณทำงานอะไรคะตอนอยู่ที่นั่น” 

“ฉันทำงานอยู่ที่ร้านหนังสือค่ะ ฉันเล่านิทาน สอนสิ่งที่ฉันรู้ให้กับเด็กๆ เด็กๆชอบฟังฉันเล่านิทาน และฉันเข้ากับพวกเขาได้ดี พ่อแม่ของเด็กๆในระแวกนั้นเลยไว้ใจจ้างฉันสอนพิเศษหรือจ้างฉันเป็นพี่เลี้ยงให้พวกเขาตอนที่พ่อแม่ของพวกเขาไม่อยู่ รายได้ก็ใช้ได้เลยล่ะค่ะ”

“แล้วอะไรทำให้คุณตัดสินใจย้ายกลับมาที่นี่ล่ะคะ”

“ลูกชายของฉันก่อเรื่องไว้น่ะค่ะ เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจสีเทาของมาเฟียกลุ่มใหญ่ที่นั่น แล้วกลายเป็นว่าตอนนี้เขาหายตัวไป ทิ้งฉันไว้กับภาระที่ฉันไม่ได้ก่อ” พูดมาถึงตรงนี้มิเชลล์ดื่มไวน์ที่อยู่ในแก้วไปอึกใหญ่ “ฉันให้เงินเก็บทั้งหมดกับเขาไปใช้หนี้ แต่เขาจากไปและไม่กลับมา เจ้าหนี้พวกนั้นหันมาหาฉันแทน กะจะใช้ฉันขู่เขา ตำรวจก็ไม่ช่วยอะไร ฉันก็เลยหนี”

“ฉันมาที่นี่เพื่อหวังเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง แต่ดูเหมือนคนพวกนั้นจะมีสายอยู่ในทุกเมือง ไม่รู้ฉันคิดระแวงไปเองหรือเปล่า แต่ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของพวกมัน” มิเชลล์ตัวสั่น เธอวางแก้วไวน์ลงบนเปียโน พยายามที่จะไม่ร้องไห้ต่อหน้าคุณโจลี่อีก

แองเจลีน่าลุกขึ้นยืน เธอโอบไหล่ของมิเชลล์และลูบเบาๆ

“คุณปลอดภัยค่ะ คืนนี้จะไม่มีใครจ้องมองคุณให้อึดอัดใจ ทั้งลูกค้าในบาร์ หรือคนจากไมอามี่..”

“คุณจะอึดอัดจากสายตาของฉันแค่คนเดียวเท่านั้นค่ะ” เธอยิ้มอย่างขี้เล่นให้มิเชลล์ ทำให้มิเชลล์ยิ้มออกมา

“ฉันไม่อึดอัดเพราะคุณหรอกค่ะ”

“จริงนะคะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอมองคุณอย่างนี้ทั้งคืน คุณจะว่ายังไง”

มิเชลล์รู้สึกว่าฤทธิ์ไวน์ที่ดื่มเข้าไปส่งผลทำให้ใจของเธอเต้นเร็วขึ้นกว่าเดิม และทำให้ร่างกายของเธอร้อนกว่าปกติ ยิ่งใกล้คุณโจลี่แบบนี้ ได้ยินคำพูดที่ชวนให้ยากที่จะไม่รู้สึกหลงตัวเองเหล่านั้น เธอทั้งรู้สึกดี แต่ก็สับสน ลังเล ที่จะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ทำให้เธอใจเต้นไปมากกว่าเดิม ความรู้สึกอึดอัดว่าตัวเธอนอกจากจะอายุมากกว่าหล่อนหลายปีแล้ว ยังไม่มีเงินอีกด้วย ก่อตัวมากขึ้นจนมิเชลล์เอ่ยความในใจออกไป  

“ฉันไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ถึงได้ปฏิบัติกับฉันอย่างนี้”   

แองเจลีน่านิ่งไปครู่หนึ่ง

“คุณชอบเล่านิทานให้เด็กๆฟังใช่มั้ยคะ สนใจอยากฟังนิทานของฉันบ้างมั้ยคะ” เธอกล่าวกับมิเชลล์ก่อนจะหันหลัง เดินไปนั่งลงบนเตียง เธอวางมือลงบนเตียงและเรียกให้มิเชลล์เดินตามมานั่งด้วยกัน  

“ฉันเห็นด้วยกับที่คุณบอกว่าคำพูดของผู้ใหญ่มีผลอย่างมากกับเด็ก.. สำหรับเด็กคนหนึ่ง คำพูดบางคำเป็นแรงบันดาลใจที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเขาได้เลย” แองเจลีน่าเท้าแขนกับหมอนหนานุ่ม หันหน้ามาหามิเชลล์ที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ยี่สิบเอ็ดปีก่อน เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านโพลาร์เบิร์ก เธอชมพนักงานสาวในร้านว่าสวย และพี่สาวคนนั้นก็บอกกลับมาว่าเธอเองก็สวยเช่นกัน 

แต่เด็กหญิงคนนั้นไม่เชื่อเพราะที่โรงเรียนเธอถูกเพื่อนๆล้อและกลั่นแกล้งเพราะไม่สวย ปากของเธอที่ใหญ่ถูกล้อว่าดูตลก แต่พนักงานร้านโพลาร์เบิร์กไม่คิดอย่างนั้น เธอบอกว่าปากของเด็กหญิงมีเสน่ห์ และบอกว่าเด็กคนนั้นสวยราวนางฟ้าเหมือนความหมายชื่อของเธอ”


มิเชลล์รู้สึกคุ้นกับเรื่องที่แองเจลีน่าเล่า ราวกับว่ามันคือหนึ่งในเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของเธอ

 

“หลังจากนั้นหลายวัน เด็กหญิงกลับไปที่ร้านแต่พนักงานคนนั้นลาออกไปแล้ว”

 

ม่านตาของมิเชลล์ขยายกว้างขึ้น



“แองจี้...” 



แองเจลีน่าช้อนตามองมิเชลล์

 


“ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้เจอพี่อีก”

 


“พี่คะ ปากของฉันตอนนี้ดูมีเสน่ห์สำหรับพี่หรือเปล่า”

 


“แล้วตอนนี้ฉันโตแล้ว ฉันดูสวยเหมือนนางฟ้ามั้ยคะ..”



Kindness in your eyes.. I guess you heard me cry..

You smiled at me like Jesus to a child

I'm blessed, I know .. Heaven sent and heaven stole

You smiled at me like Jesus to a child ~♪


ดวงตาสีเขียวเป็นประกายจ้องมองพนักงานสาวจากร้านโพลาร์เบิร์กไม่กะพริบ ลมหายใจอุ่นๆ นัยน์ตาคมที่ซุกซ่อนความหวาน รอยยิ้มจางๆ และเพลงที่ชวนเคลิ้มไปกับอารมณ์วาบหวามหลอมร่างบางละลายจมกับเตียงนุ่มอย่างไม่มีหนทางหนี แล้วจูบของนางฟ้าก็เคลื่อนลงประทับลงบนริมฝีปากบาง สัมผัสทุกรอยหยักบนริมฝีปากนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างเนิบนาน รสจูบผสานเข้ากับบทเพลงจากแผ่นเสียงที่ดังคลอ แสงจากไฟต้นคริสต์มาสระยิบระยับทำให้ดวงตาของมิเชลล์ที่ลืมขึ้นมองนางฟ้าพร่ามัว 


But now I know, When you find your love, When you know that it exists 

Then the lover that you miss will come to you on those cold, cold nights ~♪


Merry Christmas ค่ะพี่” แองเจลีน่ากระซิบแทรกเสียงหอบหายใจของมิเชลล์


.


.


.


ร้านโพลาร์เบิร์ก เดือนธันวาคม ปี 1975



พี่สาวสวยจังค่ะ


ขอบคุณค่ะ หนูเองก็สวยนะ


ไม่จริง หนูไม่สวย เพื่อนๆชอบล้อปากหนูใหญ่


ใครว่า.. นิ้วเรียวลูบริมฝีปากอิ่ม มันมีเสน่ห์ออกนะ


หนูชื่ออะไรคะ


แองเจลีน่าค่ะ


แองจี้.. หล่อนคลี่ยิ้มเอ็นดู หนูน่ะสวยปานนางฟ้าเหมือนชื่อของหนูเลย 


...เชื่อพี่นะคะ




Theme Song : Jesus to a Child   George Michael



31/12/19

เราเคยลงพาร์ทสุดท้ายของตอนที่เป็นบทสนทนาในวัยเด็กไว้ในทวิตเตอร์ประมาณเดือนตุลาค่ะ ถ้าใครเคยเห็นน่าจะจำกันได้

แล้วทีนี้เกิดมีไอเดียอยากจะเขียนเรื่องของตอนโต หาอะไรแต่งเพลินๆ ก็เลยเป็นที่มาของเรื่องนี้ล่ะค่ะ :D

ตอนเด็ก ค่าได้ค่า โตมาคือ ฆ่าได้ฆ่า555

วันนี้ลงฟิคส่งท้ายปี Happy New Year ทุกคนนะคะ ^^

ปล.ขอบคุณรูปประกอบ รูปสุดท้าย ผลงานพี่ @myimmortal00 ชอบรูปนี้มากๆ ฟีลโรแมนติกลอยฟุ้งออกมาเลย <3

#XmasGirlMichellina

THE DAG


 

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #54 คุณชายปีศาจ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 14:00
    งือออออออ ละมุน ละมุนมาก ละมุนีเกินไป เขินนนนนนน ก็ยังยืนยันคำเดิมว่า ตายยยยยยยยย แพ้ความอบอุ่นนี้ อั๊ยยยยยยยย คุณโจลี่ไม่เคยอ่อนโยนกับเลาจริงๆ
    #54
    0
  2. #48 FadeSHU (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 00:55
    เจ้าพระคุณเอ้ย มันดีอะไรขนาดนี้ เสียดายตอนนั้นน่าจะรีบมาอ่าน ถ้านอยด์ๆอยู่มาอ่านเรื่องนี้บอกเลยว่าหายแน่นอน ชอบตอนเขารู้จักกันมาก่อน เขารักกันมาก่อนค่ะแม่ เขารักกันมาก่อน! โอ้โห่พี่มิตอนวัยรุ่นหนูแยากกรี๊ดดดด โคตรสวยยยย สวยแบบำานไนไย แบบนี้เลยค่ะ เป็นจูบที่ละมุนจนหนูเคลิ้ม โอ๊ยยย ดีเกินไปแล้ว แล้วก็ชอบตอนต้นตอนแองจี้โผล่มาตอนถามอายุ แง้โคตรน่ารัก น่ารักอะไรขนาดนี้คะ อยากจะบ้าตาย โอ้โหๆๆ สำลักควัมสวยของพวกพี่ทั้งสอง แล้วก็ๆๆๆ อยากตีพวกล้อแองจี้ หนอยพวกแก ไม่รู้อะไรซะแล้ว!!!! โตมาเขาสวยจนฆ่าคนตายได้เลยนะ ตย.ก็นุเอง อุแง้ บรรยายดีมาก แบบดีมากๆๆๆๆๆ
    #48
    0
  3. #42 daylittle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 00:56

    อบอุ่นมากๆ คุณโจลี่ชวนมิเชลออกเดท ตลกพิโจ "ฉันไม่ได้พูดเล่นนะคะ" 5555555555 มิเชลเสียงดุใส่ ในใจพี่เค้าเปงเขินแล้วววววว คือคุณโจลี่เค้าไม่ได้มาเล่นๆนะคะรอบนี้ / วนมาเจอกันอีกรอบโอ๊ยยยย มิเชลเคยเจอหนูน้อยแองจี้มาก่อน น่ารักมากกก TT ปากใหญ่โดนพวกเด็กๆล้อฉงฉารน้องเค้าาา ได้คำปลอบโยนจากคุณมิเชล คุณโจลี่ถึงจำจนมาถึงทุกวันนี้ >.<

    #42
    0
  4. #38 LvPMich (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:24

    ดีมากกกก ดีมากๆๆๆ ที่ดีกับเขาขนาดนี้เพราะหลงรักแต่เด็กอยู่แล้วนี่เอง ความโตเป็นสาวแล้วมาจีบเธอของคุณโจลี่คือแบบ ;//^//; คิลมี

    ประทับใจกับรูปตอนสุดท้ายมากเลยค่ะ เข้ากับเนื้อเรื่องมากๆ ทัช

    #38
    1
    • #38-1 THE DAG(จากตอนที่ 3)
      11 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:55
      แงมีคนชมเรื่องรูปด้วย เราเองก็ชอบรูปมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #38-1
  5. #31 drmiizz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 23:28
    หืมมมรู้จักกันมาก่อนนี่เองอะถึงว่าทำไมจี้ไปหลงพี่เค้าแรงนัก บุพเพสันนิวาสชัดๆเลยย ฮือชอบตอนนี้มากกมันเพลินมันละมุนไปหมดเลย ในใจน้องดูท่าจะมีแต่พี่มิแต่เล็กแต่น้อย พี่สาวคับตอนนี้หนูเป็นสาวแล้วคับ ไม่ใช่สาวธรรมดาสาวรวยมากกก มากพอจะจ้างพี่มานั่งเชยชมได้อะ แต่ไอจูบกันนี่มันนอกเหนือจากที่จ้างปะ ไม่ยอมๆๆๆอิจ!! แงเขินตัวม้วนเข้าไปในผ้าห่ม พี่มินี่น่าเปย์จริงๆอะเอ็นดู อยากเปย์ได้แบบคุณโจลี่ แต่เปย์ได้แค่ซื้ออาหารแมวไปฝากแมวเขาก่อน love you love your cat ค่ะพี่มิซารางเฮ

    อยากซึมซับความอินในช่วงปีใหม่แต่ร่างกายไม่อำนวยเลย กว่าจะตั้งสติมาอ่านได้ ช้าเลย เซ็ง แต่มานะ
    #31
    1
  6. #30 xxiv (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 17:33

    มูฟออนไม่ได้เลยค่ะ????

    #30
    1
  7. #29 My_Bae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 07:30
    คือดี ดีมาก ดีที่สุดดด อ่านแล้วใจฟูเขินม้วนไป 10 ตลบเลยแงงงง ยัยเด็กคนนั้น วันนี้รุกแรงมากๆๆๆเลยนะ “ปากของฉันมีเสน่ห์สำหรับพี่หรือเปล่า” “ฉันดูสวยเหมือนนางฟ้ามั้ยคะ” ฮืออออ ที่สุดเลยจ้าาา ที่สุดเลยเว้ยแก
    #29
    1
  8. #28 bearismcff (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 15:36
    หนู30แล้วพี่ใกล้40แล้ว ด้อนวอรี่นะคะหนูชอบคนเป็นผู้ใหญ่อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นไม่รอพี่คนสวยมาถึงวันนี้หรอกค่ะ “พี่คะ ปากของฉันตอนนี้ดูมีเสน่ห์สำหรับพี่รึเปล่าคะ” อยากรู้ว่าเค้าตอบกันยังไงนะคะ งื้อออออ☺️
    #28
    1
  9. #27 ploypieee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 11:42
    สำหรับเด็กบางคนคำพูดเป็นแรงบันดาลใจที่เปลี่ยนชีวิตเขาได้ มันจริงมากๆค่ะ แล้วคุณโจลี่ก็ละมุนมากกกกก ที่แท้คุณมิเชลล์ก็เป็นพี่สาวใจดีของคุณโจลี่ในวัยเด็กนี่เอง จินตนาการคุณโจลี่เล่นเปียโนบวกกับเสียงร้องของคุณมิเชลล์แล้วอยากเป็นอากาศในห้องนั้นมากค่ะ แม้คุณมิเชลล์จะพยายามไม่คิดว่ามันคือเดท แต่จริงๆก็มีแอบคิดจริงบ้างแหละใช่มั้ยล่ะคะ แต่คุณโจลี่นี่รุกหนักมากนะคะ รวยมากเช่นกัน ดูพร้อมเปย์เสมอได้หมดทุกอย่างถ้าเป็นคุณมิเชลล์ เราแอบรู้สึกผิดกับเบลล่าบลูนิดนึงแต่เขินคุณโจลี่มากกว่า คุณโจลี่ตอนนี้แสนจะเพอร์เฟคเลยนะคะ พี่สาวใจดีคนนั้นพูดถูกทุกอย่างเลย
    #27
    1
    • #27-1 THE DAG(จากตอนที่ 3)
      8 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:27
      เอนดูความรู้สึกผิดกับเบลล่าบลูค่ะ55
      #27-1
  10. #26 Duggy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 03:06
    ฮื่อออ ดีมากกก บ้าที่สุดดด พี่คะ😳😳😳
    #26
    0
  11. #25 Lilmooitsme (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 02:33
    อ๊ากกกกกก เขินนนยนนนนนยนน เด็กมันร้ายนะคะคุณมิเชล ถ้ารับมือไม่ไหว ส่งมาให้หนูได้นะคะ แค่กๆ
    #25
    0
  12. #24 RainAndSky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 01:02
    ยิ่งอ่านยิ่งหลงรักคุณนางฟ้า เขินตัวบิด โอ๊ยยย ปล คุณนางฟ้ารุกเร็วมากค่ะ หนูชอบบ
    #24
    1
    • #24-1 THE DAG(จากตอนที่ 3)
      8 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:32
      หลงคุณนางฟ้ามากเลยค่ะตอนนี้
      #24-1
  13. #23 polajan1994 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 00:19
    โอ้ยย อะไรจะละมุนเบอร์นี้อยากมียัยหนูแองจี้เป็นของตัวเองเลยค่ะ
    #23
    1
    • #23-1 THE DAG(จากตอนที่ 3)
      1 มกราคม 2563 / 01:02
      จะฟัดให้แก้มยุบเลยย
      #23-1
  14. #22 my cactus. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 23:55
    อห.มันแบบบเขฟะฟภื่าเหฟไำะกฟฟฟหัากลัลแแช เขินมากค่ะฮือออ เขินไปหมดจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้ว เปนไงคะพี่มิเชลน้องโตมาสวยเหมือนนางฟ้าสมชื่อเลยฮือ / พี่มิชก็คือไม่มั่นใจในตัวเองเก่งมั้ก อยากจะบอกว่าพี่น่ะใส่อะไรก็สวย แถมยังร้องเพลงเพราะอีกอห. ช่อบนะคะอยากได้! อยากได้ปัยหมดทุกสิ่งทุกอย่างทั้งคุณโจลี่และพี่มิชเลย ถึงว่าทำไมใจดีขึ้นเงินเดือนให้นู่นนี่ ตอนแรกก็นึกว่าแบบรักแรกพบงี้

    ยิ่งมาเปนแบบนี้คือผจพหพัป้ลก้ก้กฟ เขิงมาก ยืนยันอีกทีว่าอ่านไปบิดตัวไปจริงๆ เปนคริสต์มาสที่ดีมากๆเลยฮ้ะ
    #22
    2
    • #22-1 my cactus.(จากตอนที่ 3)
      31 ธันวาคม 2562 / 23:56
      ตอนเค้าจูบกันคืออยากแทรกตรงกลางค่ะฮือออออ มันดีไปหมดเลยแง้ ดีมากจริงๆ
      #22-1
    • #22-2 THE DAG(จากตอนที่ 3)
      1 มกราคม 2563 / 01:00
      อยากได้ทั้งพี่มิทั้งคุณโจลี่เลย คนสวยมั้งหลายมาเปนของเราเถิดหนาาา //กรี๊ดดด เปนปลื้มจาย
      #22-2