ตอนที่ 8 : ของขวัญ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 พ.ย. 61

ตอนที่8

“นนท์”

เสียงหวานแว่วมาจากด้านหลังของชายหนุ่ม เขาหันมามองด้วยความสงสัยว่าใครเรียก

            “อ้าวหวาน” หวานถือกล่องใส่ของขวัญเดินมาตรงนั้นเป็นมุมลับตาคน ความเขินอายของหวานทำให้แก้มเป็นสีชมพู เธอยื่นกล่องของขวัญให้ชายหนุ่ม นนท์มองด้วยความงุนงงในมือของหญิงสาวถือกล่องของขวัญสีหน้าแช่มชื่นพลางยื่นกล่องของขวัญไปข้างหน้า ยิ้มระเรื่อ เธออายม้วนตัวอุ้ยอ้าย มีพนักงานแอบมาเห็นหนึ่งในนั้นมีสามสาวที่มาสอดแนม นนท์ยืนนิ่งยิ้มๆมองสถานการณ์ตรงหน้า เพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นต่างก็ส่งเสียเชียร์ หวานหน้าแดง

            “เราซื้อของขวัญมาให้”

            “เอ่อ คือว่า”

            “เราเห็นว่าวันนี้เป็นวันเกิดนนท์ เราเลย”

หวานทำท่าทีเขินอายผู้ชายตรงหน้า มีหลายคนที่แอบด่วนคิดในใจว่าช่างกล้าเนอะ ผู้ชายเพอร์เฟ็คแบบนายนนท์เขาคงไม่เอายัยหมูป่าราชบุรีไปทำแฟนหร๊อก อย่างน้อยก็เป็นได้แค่ของเล่น

รอบข้างทั้งสองมีแต่คนแอบรอบมอง ชัยเดินมาส่งเอกสารพอดีเห็นว่ามุมอับตรงนั้นมีคนมุงดูอะไรกันอยู่ ชัยจึงรีบเดินมาดู

            “ขอบใจนะ” นนท์ยิ้มรับของขวัญแบบเสียไม่ได้ ชัยมาและเดินจากไปโดยหวานที่ยื่นกล่องให้ก็ก้มหน้าก้มตาไม่มองอะไร มัวแต่ยืนเขินอายอยู่ตรงนั้น “ไม่เป็นไรหรอก เราเต็มใจ” พอเงยหน้ามา นนท์เดินหายไปแล้วปล่อยให้เธอเขินอายแบบเก้อๆ

ในแชทไลน์ กรุ๊ปลับขาเมาท์ขาเผือกในออฟฟิศต่างก็มาแชร์เรื่องราวยัยหวานโอ่งมังกรกันสนุกปากจนบางคนเอ่ยถึงภัยน่าล็อกกันเลยทีเดียว

                        พัชนก               โอ้ยไม่น่าเชื่อว่าจะกล้า

                        มิว                    ใครย่ะหลอน

                        ลิตา                  เผือกด้วยคนจ้า

                        พัชนก               ก็ยัยหมูป่าราชบุรี นางงามโอ่งใส่น้ำไงจ้ะ

                        ป้าทูล                เมาท์ด้วยเด้อทุกคน

                        หญิงอ้าย           ฉันเห็นแล้วไม่รู้ไอนนท์มันจะกล้ามาชั้น 15 อีกหรือเปล่า

                        ลิตา                  เป็นฉันก็ไม่กล้ามาหรอก

                        มิว                    กลัวยัยหวานลากไปกิน

                        ชายโต               555555

                        หญิงหมัด          แหมมาเกือบไม่ทันขาเมาท์ขอเม้าท์ขอเผือกด้วยคนสิจ้ะ

                        ลิตา                  หญิงหมัดมาเมาท์ๆกำลังมันส์

                        พัชนก                ผู้หญิงอะไร้ ไม่ดูสารรูปตัวเองบ้างเลย

                        ป้าทูล               (ออกจากการสนทนา)

                        ลิตา                  บ้านนางคงไม่มีกระจก

                        มิว                    แซ่บ...ได้ข่าวนางตามตื้อผู้ชายมาหลายเดือนแล้ว

                        ชายโต               (ออกจากการสนทนา)

                        หญิงอ้าย           น่าเวทนา...ผู้ชายไม่เล่นด้วยยังเสนอตุ่มโอ่ง กะละมังไปให้เขาอีก

                        พัชนก               55555

                        ลิตา                  ปากร้ายจุงหญิงอ้าย

                        ปลากัด              เรื่องนี้ปลากัดขอเผือกอย่างเดียว โนวิจารณ์ค่ะทุกคน

                        หญิงหมัด          ปลากัดนางก็แบบนี้ตลอด55555

                        พัชนก               นี่ๆทุกคนว่ามะ

                        ลิตา                  ว่า?

                        หญิงหมัด            ว่า?

                        หญิงอ้าย             ว่า?

                        มิว                       ว่า?

                        พัชนก               แหม พร้อมใจกันพิมพ์คำว่าว่า5555

                        มิว                    ว่าอะไรรีบบอกมาเถอะจ้า เดี๋ยวเจ้านายมาเห็นว่าแอบเมาท์5555

                        พัชนก               ฉันว่าไอ้นนท์มันไม่เล่นด้วยหร๊อก ยัยหวานคงอดเด๊าะตามเคย

                        ลิตา                  รักเขาข้างเดียวเหมือนข้าวเหนียวนึ่ง

            “พวกเธอทำอะไรกัน” อรจีราแผดเสียงดังใส่ทำเอาทุกคนที่กดมือถือเล่นแชทต่างก็วางลงและทำงานต่อ ปรากฏว่าแชทไลน์ต่างเผ่นกันไปคนละทิศคนละทางทันที

วงแตก!!

ต่างคนต่างแยกย้าย!!!  ตัวใครตัวมัน

..........................................................................................................................................................

            หวานนั่งอมยิ้มอย่างมีความสุข ใครหลายต่อหลายคนแอบรอบมองอยู่ วิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆนาๆส่วนมากคนพากษ์มักจะเห็นใครมีความสุขไม่ได้ จ้องแต่จะนินทาอยู่ท่าเดียวดังคำที่พุทธศาสนสุภาษิตกล่าวไว้ว่า

                                    อันนินทากาเลเหมือนเทน้ำ

                                    ไม่ชอกช้ำเหมือนเอามีดมากีดหิน

                                    องค์พระปฏิมายังราดิน

                                    คนเดินดินหรือจะสิ้นคนนินทา

            อรจีราที่พึ่งรู้เหตุการณ์มองหาหวานผ่านกระจกใสในห้องทำงานองตนเอง ด้วยความสนใจอรจีรามองออกว่าหวานรักเขาข้างเดียว รักที่ให้มากกว่าได้รับการตอบแทน ความรักหนอความรัก ยามรักน้ำผักต้มก็ว่าหวาน รักจืดจางน้ำตาลหวานยังว่าขม ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ ตามเวรตามกรรม

            “คอยดูเถอะว่ายัยหมูอบโอ่งมังกรจะต้องแห้วรับประทานแน่ๆ”

พัชนกเอ่ยกับพวกของตน มองมายังหวานที่นั่งอยู่ไม่ไกล

            “อยากรู้จังเลยว่าเวลานังหมูพะโล้มันร้องไห้เพราะผู้ชายทิ้งเป็นยังไง” ลิตาเสริม

            “แต่ปลากัดว่าเราอย่าไปดูถูกความรักเขาเลยนะคะ” ปลากัดซื่อๆใสๆ

            “โลกสวย เพ้อเจ้อ” สองสาวหันมาทางปลากัดที่ชอบทำตัวแอ๊บแบ๊ว

            “ฉันว่าวันนี้ต้องมีอะดีๆสนุกๆแน่ๆเลย”

            “ฉันก็ว่าแบบแก ลางสังหรณ์มันบอก”

ลิตาพัชนกหัวเราะชอบใจในความคิดของตนเอง

            “ของแบบนี้มันต้องพนันกันหน่อย”

            “เอาเลยจ้า ฉันพนันได้เลยว่านังหมูอบโอ่งมังกรต้อง...”

พัชนกยังไม่ทันจะพูดจบ

ภาพที่เห็น อรจีรายืนอยู่หน้าสองสาว เมื่อพัชนกหันมาก็รีบแจ้นไปทำงานของตนต่อ โดยอรจีรามองดูพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ของสองคน

            หวานมารู้ตัวอีกทีก็เพราะมีน้ำใสๆไหลลงมาที่แก้มสองข้าง หลังจากเมื่อแม่บ้านหยิบกล่องของขวัญที่เธอเป็นคนห่อมากับมือขึ้นมาจากถังขยะข้างบริษัท เหมือนฝากลงมาจากด้านบนท้องฟ้า เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชายหนุ่มจะใจจืดใจดำกับเธอเพียงนี้เพราะเธออ้วนงั้นหรือ หวานปาดน้ำตาที่ไหลอาบลงมาข้างแก้ม นายชัยเดินผ่านมาพอดีเขาพอจะคาดเดาเหตุการณ์ออก เพราะมองเห็นกล่องในมือของเธอมันถูกน้ำและเปื้อนสิ่งสกปรกมามากแต่ยังพอมองออกว่าเป็นกล่องของขวัญ โปรดหรือนายชัยพนักงานส่งเอกสารยืนตรงหน้าสาวร่างอ้วน เขามองเธอเห็นเธอน้ำตาไหล

            “ฝุ่นเขาตาหรอ” โปรดรู้ว่าเขาไม่ควรถามเรื่องนั้น เรื่องที่ทำให้บาดแผลในใจหล่อนเจ็บช้ำไปมากกว่านี้ เขาจึงต้องหาคำถามที่อ้อมค้อมออกไป หวานน้ำตายังไหลออกมาไม่หยุด เธอส่ายหน้า ก้มหน้า

            “ไม่สบายใจอะไรร้องไห้กับผมได้นะ” น้ำเสียงของชายกนุ่มกล่าวเรียบๆแต่แสดงถึงความรัก ความอบอุ่น การเอาใจใส่ หวานพุ่งกอดชายหนุ่มร่างของเธอแทบจะชนให้ชายหนุ่มล้มลงดีที่เขาประคองตัวเองเอาไว้ได้จึงยืนให้เธอกอด

หวานร้องไห้พลั่งพลูออกมาโดยที่เธอก็ไม่สามารถห้ามความรู้สึกได้ หวานได้แต่ร้องไห้ออกมา เป็นเวลานานเท่าใดแล้วที่โปรดไม่ได้ฟังความทุกข์จากคนอื่น หญิงสาวร่างอ้วนยังคงร้องไห้ต่อไป

ความรักหนอความรัก เมื่อรักแล้วต้องมีสติ อย่าให้มันกลืนกินความเป็นคนของเราไป

            “เขาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง”

            “คุณๆ”

“เขาทำกับฉันทำลายความรู้สึกของฉัน”

หวานร้องไห้ น้ำหูน้ำตาไหลอาบ

            “ใจเย็นๆก่อนหวานใจเย็นๆ”

            “นายไม่เข้าใจหรอก นายไม่เคยเป็นแบบฉัน”

หวานร้องไห้ไปกอดโปรดไป

เสียงสั่งขี้มูกดังขึ้น โปรดทำหน้าเหยเก

            “เบาๆหน่อยสิหวาน”

            “คนร้องไห้มันจะเบาได้ยังไง”

            “เปล่า ผมหมายถึงขี้มูก” หวานออกจากอ้อมกอดชายหนุ่ม พึ่งรู้สึกว่าตัวเองกอดนายชัยและสั่งขี้มูกใส่เสื้อด้านซ้ายที่เธอไปซบอกกว้างๆของเขา

หวานผละออกมาจากชายหนุ่ม ปาดน้ำหูน้ำตาที่ไหลนองออกมา

            “ดีขึ้นหรือยังคุณเบาหวาน”

            “ไอ้บ้า ฉันชื่อหวานไม่ใช่เบาหวาน”

โปรดหรือนายชัยยิ้มกวนโทสะ

            “ฉันไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นกับนายหรอกนะชัย นายไม่เห็นหรอว่าฉันกำลังร้องไห้”

            “คุณเสียใจมากมั้ย”

ชัยกล่าวกับเธอเรียบๆ หวานหน้าตาแดงกล่ำ

            “มีอะไรจะคุยกับผมมั้ย”

ชัยมองตาหวานในความรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจของคนที่เธอแอบรักแอบชอบนั้นหวานแทบจะล้มทั้งยืน มองใบหน้าชายหนุ่มตรงหน้าที่อาทรเยื่อใยต่อเธอดีกว่าคนที่เธอชอบเสียอีก เขาคนนั้นไม่เคยให้ความสำคัญกับเธอเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งของขวัญที่เธอมองให้เขายังไม่แกะออกมาดูเลย เขาเห็นความรู้สึกของเธอเป็นอะไรกันแน่ เห็นว่าเธอเป็นตัวอะไร เธอก็มีความรู้สึก ความรัก โกรธ หลง น้ำตาที่ไหลรินอาบลงมานั้นหวานได้แต่โทษตัวเอง ความผิด ผิดที่เธอไปรักเขามากเกินไป รักโดยที่เขาไม่เคยเห็นค่าความรักของเธอเลยแม้แต่น้อย

............................................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น