เกิดใหม่มาเป็นภรรยาซาตาน

ตอนที่ 3 : ว่าด้วยเรื่องลูกหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 238 ครั้ง
    14 ธ.ค. 62


จากวันที่ท่านยมส่วมเอ้ย..ยมทูตส่งเธอมาเกิดที่โลกปีศาจนี่ เวลาก็ล่วงเลยมา8ปีแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอได้รับการดูแลอย่างดีจากบรรดาสาวใช้ มารดาและบิดา ที่คอยจับตามองเธอตลอด
แต่เธอไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร เพราะเธอจะชอบวางแผนแกล้งเหล่าทหารใต้อานิตของบิดาตน
เป็นประจำ แต่เธอก็ยังเป็นที่รักของเหล่าสาวใช้และทหารของปราสาทอยู่ดี ด้วยความน่ารักและไร้(ร้าย)เดียงสา บวกกับรูปลักษณะภายนอก ผมสีเงินเป็นประกาย กับในตาสีม่วงอ่อน ผิวขาวดุจ

หิมะ รวมเข้ากับนิสัยขี้อ้อนและปากหวานตามภาษาเด็กจึงทำให้เหล่าผู้ใหญ่เอ็นดูกันท่วนหน้า อย่างเวลานี้เธอก็กำลังเรียนรู้หนังสือ การสร้างเขตอาคมกับป๊ะป๋าของเธออยู่ ซึ่งเธอก็พึ่งรู้น่ะว่ามือซ้ายของโลกปีศาจอย่างป๊ะป๋าจะมีเวลาว่างมากถขนาดมาสอนหนังสือต่างๆแทน เหล่าอาจารย์ที่จะจ้างมาสอนเธอได้ 


"ท่านพ่อ ทำไมท่านดูว่างจังไม่มีงานทำหรอค่ะ"

เธอถามด้วยดวงตาใสซื่อ ใบหน้าไร้(ร้าย)เดียงสา


"พ่อโยนให้เพื่อนของพ่อเจ็ดคนช่วนกันดูน่ะลูก ส่วนพ่อก็มีงานโดยมาสอนเจ้าร่ำเรียนนี้ไง"


คนพ่อผู้ห่วงและหวงลูกสาวแถรไปเรื่อย แถรจนสีข้างถลอกหมดแล้วยังจะแถรได้อีก เธอดูก็รู้ว่าแอบโยนงานไปให้เพื่อนชัดๆ คิดได้ดังนั้นสาวน้อยก็แอบกลอกตาในใจ 

"ค่ะๆท่านพ่อ"


"อ่า...เราสองพ่อลูกก็เรียนมาหลายชั่วโมงแล้ว พ่อว่าเราไปหาอะไรสนุกซทำดีไหมลูก"ซิมิเนียร์ที่พึ่งนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันที่เขาต้องไปเมืองหลวง ปราสาทของซาตาน จึงเอ่ยชวนลูกสาว เหมือนกับว่าเป็นการไปเที่ยวเล่นในตัว เขาจะได้แนะนำลูกสาวให้ไอ้เจ้าพวกเพื่อนนั้นรู้จักด้วย เจ้าพวกนั้นรู้แหละว่าเขามีลูก

แต่ไม่เคยเห็นหน้า งานนี้เลยพาไปเปิดตัวสักหน่อย

ก่อนที่เสียงเล็กของบุตรสาวจะเอ่ยตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น


"ดีสิค่ะท่านพ่อ ไปกันๆ"


"เดี๋ยวก่อนยัยตัวยุ้ง ไปขออนุญาติท่านแม่ของเจ้าก่อน ท่าไปก็ไปได้ก็ไปเจอกันที่หน้าปราสาท แต่ท่าไม่เจ้าน่าจะรู้ว่าต้องทำยังไง "


"งั้นท่านพ่อรอลูกสักครู่ ลูกขอไปหาท่านแม่ก่อนน่ะค่ะ" ไดอาน่าเอ่ยบอกพ่อของเธอกันจะเดินหายลับไปจากสายตาของผู้เป็นพ่อ เธอเดินมาจนถึงสวนดอกไม้หลังปราสาท ซึ่งเป็นสถานที่ ที่ท่านแม่ของเธอชอบมากที่สุด เธอเดินจนมาหยุดที่ศาลากลางสวน ขณะนี้ท่านแม่ของเธอกำลังร่ายเวทวารีในการรดน้ำดอกไม้นานๆพันธุ์อยู่่


"ท่านแม่ค่ะๆ ลูกขอไปทำทุระกับท่านพ่อได้ไหมค่ะ"

เธอพูดด้วยเสียงออดอ้อนงานนี้ท่านไม่ใจอ่อนก็ไม่รู้จะว่างยังไงแล้ว


"ไปเถอะจ่ะลูก ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง"

เสียงหวานเอ่ยบอกบุตรสาวของตนอย่างนุ่มนวล เธออยากให้บุตรสาวของเธอได้เรียนรู้โลกภายนอกบ้าง


"เย่ๆลูกรักท่านแม่ที่สุดเลย"


"จ่ะๆแม่ก็รักลูกสาวของแม่ที่สุดเลย ไปเถอะเดี๋ยวท่านพ่อจะรอนานน้าาาา"


"ค่ะ"เธอตอบรับท่านแม่ก่อนจะร่ายเวทเทอร์ราพอรตมาอยู่ที่หน้าทางออกของปราสาท ตามที่นัดกับป๊ะป๋าไว้ ซึ่งก็มีรถม้าซึ่งมีเพกาซัสสีดำ6ตัว ยืนรออยู่ ส่วนป๊ะป๋าของเธอก็รออยู่ในรถม้าแล้ว เธอจึงรีบเดินไปขึ้นรถม้า และป๊ะป๋าก็ส่งสัญญาณให้พลควบคุมเพกาซัสไปได้ รถม้าวิ่งผ่านบนท้องฟ้าไปอย่างราบรื่น มานกบินสวนทางมาบ้างเป็นระยะๆ ผ่านไปราว1ชัวโมงกว่าก็ถึงที่หมายเป็นเมืองหลวงของแดนปีศาจ รถม้าเริ่มบินต่ำเธอจึงชโงกหน้ามองลงไปยังเบื่องล่าง ซึ่งมีปีศาจหลากหลายสายพันธ์ุเชื้อชายต่างมารวมตัวกันพากันจับจ่ายใช้แลกเปลี่ยนกันอยู่เบื้องล่าง และด้วยสีหน้าแสดงถึงความสงสัยนี้ก็ทำให้ป๊ะป๋าของเธอดูออกว่ากำลังสงสัย


"สถานที่ด้านล่างเราเรียกว่าตลาดนัด"


"ลูกรู้ค่ะท่านพ่อแล้วตลาดนี้มีชื่อไหมค่ะ"


"ชื่อว่าตลาดร้อยปี"

ซึ่งคำตอบของพ่อเธอก็ทำเอาเธอฉงนเป็นอย่างมาก

นี้มันตลาดของไทยนี่น่า 

"พ่อได้ยินมาว่ามันเป็นตลาดที่มีมิติเชื่อต่อกับโลกมนุษย์ ที่มีประเทศชื่อ ไทย และประเทศไทยก็มีตลาดร้อยปี แต่ปราสาทของซาตานจะตั้งอยู่ตรงมิติ ที่เรียกว่าประเทศอเมริกา ซึ่งท่าเป็นโลกมนุษย์ระยะทางมันไกลกันแต่ที่ยึดเอาพื้นที่โลกปีศาจมันห่างกันไม่มาก"


"อ้อ...ลูกเข้าใจแล้วค่ะท่านพ่อ"


"เตรียมตัวน่ะใกล้ถึงแล้ว"


"ค่ะท่านพ่อลูกจะไม่ทำให้ท่านพ่อขายหน้าแน่นอน"


เธอรับปากป๊ะป๋าสุดหล่อของเธอ ก่อนจะยืนตรงเชิดหน้าลงมาจากรถม้าที่ตอนนี้จอดสนิทอยู่ที่ทางเข้าปราสาท เธอกับป๊ะป๋าเดินมาจนถึงที่ ที่มีทหารเฝ้าอยู่ ซึ่งดูจากสีหน้าของเหล่าองครักษ์ที่แสดงถึงความดีใจจนปิดไม่มิด บ่งบอกถึงความมีชื่อเสียงและความสนิทสนมกันไม่น้อย


"ท่านซิมิเนียร์ เชิญขอรับตอนนี้กำลังเริ่มหารืองานประชุมกัน องค์ราชาก็อยู่ในห้องประชุมแล้วขอรับท่าน"


เสียงทุ้มขององครักษ์คนแรกพูดบอกอย่างเคยชิน


"อ่า...งั้นข้าฝากเจ้าดูแลไดอาน่าด้วย นางเป็นบุตรสาวของข้า ดูให้ดีนางค่อนข้างดื้อไปสักนิด ดื้อติดข้ามานี้แหละ"

ซิมิเนียร์เอ่ยป่นขำเล็กน้อย

"ได้ขอรับข้าจะดูแลท่านไดอาน่าอย่างดี"เหล่า

องครักษ์เอ่ยรับปากอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะโดยหารู้ไม่ว่าภายในไม่กี่นาทีข้างหน้าหนูน้อยไดอาน่าจะหายจากไปอย่างไร้ร่องรอย

"อืม...งั้นข้าไปล่ะ"

สิ้นเสียงของซิมิเนียร์องครักษ์คนที่รับปากจะดูแลก็หันมามองทางด้านหลังที่สมควรจะมีร่างบางตัวเล็กผิวขาวยืนอยู่ แต่กลับต้องตาค้างเพราะไดอาน่าได้หายไปเสียแล้ว แล้วเขาก็ดันรับปากเป็นมั่นเป็น

เหมาะเสียด้วยว่าจะดูแลดีๆ งานนี้ตายชัว....



อีกด้านหนึ่งของปราสาทของจอมมารนามซาตานปรากฎร่างของเด็กน้อยผมเงินตาม่วงอ่อนตัวเล็กบอบบางน่าทะนุถนอมผิวขาวราวหิมะแทบจะสะท้อนแสงออกมาได้ใช้แล้วเด็กน้อยคนนี้ก็คือไดอาน่าที่หนีเหล่าพี่ๆองครักษ์มาเดินเล่นนี้เองงงง เด็กน้อยเดินไปตามทางที่มีหิน ก้อนใหญ่แต่มนรีวางตามทางไปซึ่งระหว่างทางก็มีต้นพืชและดอกไม้มากมาย มองยังไงนี้มันก็ไม่เหมือนโลกปีศาจเลยสักนิด และเธอก็ชอบมาก เด็กน้อยเดินผ่านดอกไม้สีม่วง สีแดง เหลือง

และสีผสมกันอยู่  ดอกกุหลาบม่วงฟ้า ดำขาว แดงส้มซึ่งกุหลาบสองสีนี้หาได้ยากมาก มันคือ กุหลาบพันธ์ุทรูซิสเตน จะมีกลีบสองสีในดอกเดียวแถมนอกจากจะสวยแล้วยังมีพิษในการกล่อมประสาทอีกด้วย ไดอาน่าเริ่มชักอยากได้ดอกไม้กลับบ้านเสียเหลือเกินท่าไม่ติดว่าที่นี่มีเจ้าของคือจอมมารซาตานที่ไม่เคยเห็นหน้าแต่ก็พอเดาได้ว่าน่าจะอัปลักษณ์น่าดู จำได้ว่าท่านพ่อเคยเล่าให้ฟังก่อนนอนเกือบทุกวัน มันเลยกลายเป็นว่าท่าวันไหนท่านพ่อเล่านิทานเกี่ยวกับการบรรยายลักษณะจอมมารเธอจะหลับไปเลยทันที


ในขณะเดียวกันมีสายตาคมดุดันจากห้อง ห้องหนึ่งของปราสาทมองมายังร่างบอบบางและขาวราวกับส่องแสงได้อย่างเงียบๆและสงสัยลึกๆ แต่ความสงสัยก็มิได้ปรากฎบนใบหน้าหล่อเหลาดั่งสวรรค์สร้างราวกับไม่มีอยู่จริงนี้เช่นกัน แต่ก็ต้องล่ะสายตาจากร่างบางนั้นแล้วเพราะคนที่เขาเชิญมาประชุมมากันครบองค์ประชุมเสียที ปล่อยให้เขา จอมมารซาตาน นั่งรออยู่ตั้งนาน เจ้าพวกชักช้าพวกนีี้น่าจับ    ไปประหารเสียจริงๆท่าไม่ติดว่าเป็นเพืื่อนกันมานานล่ะก็น่ะ ซึ่งผู้เข้าร่วมประชุมก็ จะมี 

หัวหน้ามนุษย์หมาป่า หัวหน้าเผ่าแวมไพร์ หัวหน้าฝ่ายเอลล์ หัวหน้าเผ่านางเงือก หัวหน้าเผ่าไซเรน

หัวหน้าเผ่าแม่มด-พ่อมด เป็นต้น


"สรรเสริญแด่ท่านจอมมาร"

เสียงทั้งห้องประชุมเอ่ยออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เขาทำมือโบกลงเป็นการอนุญาติให้ปีศาจที่ร่วมองค์ประชุมในห้องนั่งลงได้และเริ่มต้นการสนทนา


"องค์ราชาหมูบ้านของมนุษย์หมาป่าช่วงนี้ได้รับความเสียหายจากน้ำใน แม่น้ำที่ท่วมล้นออกมาขอรับ เราควรจะทำอย่างไรดีขอรับ"


หัวหน้าเผ่าหมาป่าเอ่ยถามพร้อมรอคำตอบ

"อืมเดี๋ยวเรื่องนี้ซิมิเนียร์จัดการช่วงนี้หยุดบ่อยต้องกลับมาทำงานให้คุ้มอยู่แล้ว"

เสียงเย็นๆมาพร้อมกับรังสีอำหิตสุดๆกำลังแผ่ออกมาจากตัวจอมมาร 

แค่เรื่องน้ำท่วมหัวหน้าเผ่ายังคิดไม่ได้ใครแต่ตั้งเจ้านี้มาทำงานดูแลหมูบ้านได้ยังไง 


"ขอรับท่านจอมมารข้าขอเป็นตัวแทนเผ่าหมาป่าขอบคุณท่านอย่างสุดใจ" หัวหน้าเผ่าหมาป่าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเทิดทูนแต่ภายในใจกลับเป็นอีกอย่าง


"งั้นเรื่องของข้า..."

ยังไม่ทันที่ซิมิเนียร์จะพูดจบเสียงเปิดประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้นเสียก่อนและผู้ที่เปิดมันก็คือองครักษ์ที่รับปากซิมิเนียร์ว่าจะดูไดอาน่าให้


"เจ้า...ช่างไร้มารยาท บังอาจทำการน่าเกรียจต่อหน้าจอมปีศาจเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"เสียงของหัวหน้าเผ่าหมาป่าตวาดออกมาดังลั่น 


"ข้าขออภัยแต่ตอนนี้สิ่งที่ข้ารายงานมันสำคัญจริงๆ

และข้าผู้นี้ขออภัยท่านจอมมารที่เสียมารยาทต่อท่านข้ามิได้จะกระทำการลบหลู่ท่านแต่อย่างใดแต่ข้าเพียงแค่มีเรื่องจะบอกท่านซิมิเนียร์"

องครักษ์นั่งลงกับพื้นชันเข่าไว้ข้างหนึ่งก่อนจะพูดอย่างสำนจกผิด ซึ่งจอมมารตอบกลับมาว่า

"เชิญเจ้าบอกเรื่องสำคัญมาท่ามันไม่สำคัญตามท่าเจ้าได้กร่าวข้าจะประหารเจ้าส่ะ"เสียงเย็นๆเอ่ยออกมาให้ได้ยินกันท่วนหน้า

"ท่านซิมิเนียร์ข้าน้อยขอโทษที่ดูแลท่านไดอาน่าไม่ดี ตอนนี้นางหายไปขอรับ"


"เจ้าว่าไงน่ะไดอาน่าหายไป???"


"ขอรับ"


"งั้นก็ปล่อยไปเถอะ"

คำพูดที่เอ่ยออกมาจากปากซิมิเนียร์เรียกความสงสัยให้แก่ผู้ที่อยู่ในห้องประชุมได้เป็นอย่างดีแต่ไม่นานความสงสัยก็จางหายไป


"ลูกสาวข้าถึงนางจะดูบอบบางอ่อนแอปานจะแตกหักง่ายแต่นางน่ะร่ายเวทมนกลุ่มสังหารได้ตั้งแต่ห้าขวบเชียวน่ะอย่าริอาจดูถูกนางเชียวน่ะ

เหมือนว่านางจะโหดเหมือนท่านแม่ของนางก็ได้ รายนั้นโมโหทีไรน้ำท่วมทุกที"


สิ้นเสียงโม้เรื่องลูกสาวจบลงเสียงของหัวหน้าเผ่าแวมไพร์ก็ดังขึ้นพร้อมกับที่หัวหน้าเผ่าต่างๆต่างพากันลุกเพื่อกลับเผ่าของตนเพราะดูเหมือนวันนี้งานประชุมคงถูกยกเลิกเสียแล้วเพราะจอมมารหายไป

นี้แหละโลกปีศาจประชุมกันเหมือนเล่นๆ


แต่...ใครจะรู้ล่ะว่าจอมมารสูงศักย์จะแปลงกายเป็นลูกสุนัขแสนหน้ารักสีดำวิ่งแจ้นไปทางร่างแน่งน้อยบอบบางนั้นอย่างรวดเร็ว.....


____________________________________________

อาจจะบรรยายไม่ไหล่ลื่นเท่าที่ควรน่ะคะ และอาจจะสั้นไปสักหน่อย และอาจจะเดินเรื่องเร็วววสสสส

และเว้นบรรทัดเยอะะะะะ เพราะอยู่ดีๆมันก็ดับเบิลตัวอักษรเองท่าไม่เว้นก็พิมพ์ไม่ได้ รวมถึงคำผิดด้วยค่ะ เราไม่หายไม่ไหนหรอกค่ะแค่ช่วงนี้ไรท์มีซ้อมและงานเยอะมากมายก่ายกองมาก....แล้วตอนหน้าจะเป็นอย่างไรหนอ ลองเดากันว่าเหตุการต่อไปจะเป็นอะไร...อย่าลืมคอร์มเม้นกันด้วยน่ะคะ....




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 238 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #35 KanoKanup (@KanoKanup) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 15:24
    ฮื่ออ คำผิดเยอะมากจริงๆค่ะ ไว้ว่างๆมาแก้ด้วยก็จะดีมากๆเลยค่ะ เนื้อ​เรื่ิองน่าสนใจค่ะ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้เด้อ อ้อใช่ อย่าลืมดูพวกความสมเหตุสมผล​ของเนื้อเรื่องด้วยนะคะ สู้ๆค่าา
    #35
    0
  2. #33 Kondee2870 (@0980388671) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 21:38
    ที่ถูกต้องพิมพ์ว่า"ถ้า"นะคะ แล้วก็พวกคะค่ะ ส่วนเนื้อเรื่องน่าสนใจดีค่ะ
    #33
    0
  3. #24 Thaksinanan (@Thaksinanan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 09:36
    จะปรับปรุงคะ555
    #24
    0
  4. #23 xxc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 08:28

    ขอแนะนำนิดหน่อยนะคะคือตรงที่เป็นประโยคคำถามควรจะลงท้ายด้วย "คะ" ไม่ใช่ "ค่ะ" อย่างเช่น "หรอคะ" จะอ่านลื่นขึ้นเยอะมากเลยถ้าใช้ถูก

    #23
    0
  5. #5 zxxjia (@zxxjia) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 18:12
    ขอติหน่อยนะคะ ถ้าใช้คำถูกกับแก้ไขภาษา จะน่าอ่านกว่านี้เนอะ สู้ๆนะคะ
    #5
    0
  6. #4 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 23:22
    โปรดมาต่ออีกตอน อยากเหตุจอมมารอ้อนรัก
    #4
    0