เกิดใหม่มาเป็นภรรยาซาตาน

ตอนที่ 10 : ยูกิอนนะ เซ็ตซึระ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    17 พ.ย. 62

แสงตะวันส่องประกายระยับต้อนรับวันใหม่แก่ชาวปีศาจทุกคน ซึ่งวันนี้เป็นวันสำคัญของเหล่านักเรียนโรงเรียนอันคาเซียดิโอบิเรีย ชั้นปีที่6 ขึ้นปี7ซึ่งจะได้สอบเลื่อนขั้นไปอีกรั้วหลังใหม่ หรือก็คือย้ายสถานที่เรียนจากฝังวัยรุ่นมาเริ่มวัยผู้ใหญ่เต็มตัวนั่นเอง ซึ่งตอนนี้ก็ได้เกิดเหตุวุ้นวายเล็กๆในปราสาทหลังใหญ่ของ ปีศาจผู้เป็นใหญ่รองจากราชาปีศาจหรือก็คือท่านซิมิเนียร์ที่แสดงอาการห่วงและหวงลูกสาวจนออกนอกหน้าจนโดนภรรยาอย่างเซเรเน่ด่าหูดับตับแล่บ จึงยอมสงบเสงียบได้สักพัก ได้นำร่างอันสูงใหญ่กว่าหมีไปนั่งหูตกอยู่ริมห้องอย่างน่าสงสาร เซเรเน่ก็ได้แต่มองตาเขียว บอกเป็นนัยๆว่า ท่าไม่หยุดทำตัวบ้าบอคืนนี้แกได้ไปนอนนอกห้องแน่  และคนรักคนหลงเมีย อย่างซิมิเนียร์มีหรือจะกล้าขัด คำบัญชาจากเมียทีี่เขาเคารพและรักยิ่งได้ 


"เอาล่ะลูกรัก หนูลืมอะไรไหมลูก" เซเรเน่ถามบุตรสาวเสียงหวาน 

"ไม่คะ ท่านแม่ลูกเตรียมของไว้หมดแล้วพร้อมเดินทางนานแล้วคะ "ไดอาน่าตอบกลับพร้อมยิ้มหวานส่งไปให้ ซึ่งแน่นอนว่าท่าไม้ตายนี้เป็นท่าไม้ตายลับสำหรับไดอาน่าแล้วมันก็ได้ผลตลอดเอาไว้ใช้เวลาอยากได้ของอะไรหรือตัวเธอทำผิดเธอก็จะรอดทุกครั้ง ย้ำทุกครั้งที่ทำผิดก็นี้แหละน่า...พลังความน่ารักของเธอช่างมีอิทธิพลจริงๆ 

"ยิ้มแบบนี้อยากได้อะไรงั้นหรอยัยแสบ" เซเรเน่ที่เกือบตกหลุมพรางของลูกสาวรีบเอ่ยถามได้แต่คิดในใจว่า เกือบไปแล้วเซเรเน่เกือบโดนยัยแสบใช้ท่าไม้ตายอ้อนอีกแล้วววว 

"อ่า...ท่านแม่รู้ทันลูกอีกแล้ววว" ไดอาน่าพูดพร้อมกับสายตาออดอ้อนเมื่อถูกจับได้ เธอปรายตาไปมองป๊ะป๋าของเธอก่อนจะพูด

"ท่านพ่อคะ เรื่องนี้ลูกขอคุยกับท่านแม่สองต่อสองน่ะคะ " 

"ยัยหนูลูก...."ซิมิเนียร์ร้องโอดครวญอย่างน่าสงสารในสายตาไดอาน่าและเซเรเน่ แต่มันก็น่าขำไม่น้อยที่ปีศาจผู้เป็นรองจากราชาปีศาจที่ใครต่อใครพากันว่าโหด โฉด ชั่ว จะกลายเป็นแบบนี้ ใครมาเห็นคงไม่เชื่อว่าเป็นซิมิเนียร์แน่

"คุณออกไปก่อนเถอะคะ นี่เป็นเรื่องของผู้หญิง เรื่องของแม่กับลูกสาว พ่ออย่างคุณตอนนี้หมดความหมายอยู่ไปก็..." เซเรเน่พูดอย่างแน่วแน่ทั้งที่ในใจกำลังกลั้นขำ เมื่อสามีของเธอทำหน้าเหวอสุดๆ อ่า...ช่างน่ารักดีแท้ 

"อึก...พวกเจ้าสองแม่ลูกช่างชั้วร้าย...โฮ้......" ซิมิเนียร์พูดเสร็จก็วิ่งออกไปทันทีพร้อมกับน้ำตาที่แกล้งบีบออกมาเรียกร้องความสนใจ แต่มันก็ได้ผล...ได้ผลคือสร้างความบันเทิงแก่สองแม่ลูกที่ยืนมองการจากไปของ ป๊ะป๋าและสามี 


"ว่ามาลูกรักเจ้าต้องการอะไร"


"คือ...ลูกอยากจะหาที่พักใกล้กับโรงเรียนน่ะคะ ท่านแม่พอช่วยลูกได้ไหม..." 


"ไม่ใช้เรื่องยากเลย...สมัยพ่อของลูกทำผลงานสำเร็จได้หลายผลงาน พ่อของลูกก็ได้รับรางวัลมากมายจากองค์ราชาปีศาจ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือปราสาทในเขตพระราชวังของราชาปีศาจที่มอบให้พ่อของลูก ลูกก็เข้าไปอยู่ที่นั่นสิเดี๋ยวแม่ให้ ยูกิกับยูกะตามไปรับใช้ลูกด้วยล่ะกัน และเดี๋ยวแม่จะแจ้งหัวหน้าแม่บ้านที่นั่นว่าลูกจะไปเข้าพัก เขาจะได้ทำความสอาดรอลูก "เซเรเน่พูดอย่างสบายใจที่คำขอของบุตรสาวของเธอได้ได้พิสดารมากนัก 


"ลูกขอบคุณท่านแม่ " ไดอาน่าเอ่ยอย่างดีใจ ตอนแรกเธอคิดว่าจะพูดให้ท่านแม่ช่วยเอ่ยกับท่านพ่อและให้ท่านพ่อของเธอช่วยไปพูดกับราชาปีศาจว่าเธอจะขอยืมห้องในพระราชวังของเขาสักห้องเพื่อเป็นห้องพักชั่วคราวระหว่างเรียนที่นั่น แต่ผิดคาดพ่อของเธอดันมีปราสาทหลังเล็กอยู่ในเขตพระราชวังอันใหญ่โตของราชาปีศาจด้วย 


"งั้นเราไปกันเถอะลูกเดี๋ยวจะไม่ทันการ"


"คะท่านแม่เราไปตามป๊ะป๋ากัน"


รถม้าเพกาซัสแล่นของจากปราสาทหลังใหญ่ของซิมิเนียร์ตรงไปยังวังหลวงอันใหญ่โตที่พลุกพล่านไปด้วยเหล่าปีศาจนาๆชนิดเดินกันขวักไขว่กันมั่วไปหมด รถม้าตรงดิ่งไปยังลานกว้างแห่งหนึ่งซึ่งมีป้ายติดว่า ที่ลงจอดรถม้า พอรถม้าหยุดสนิทไดอาน่าก็ก้าวเท้าลงมาอย่างระมัดระวังโดยมียูกิกับยูกะช่วยกันประคองลงมา ยูกิกับยูกะเป็นปีศาจรับใช้ของเธอที่อายุไล่เลี่ยกัน นับว่าเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็กเลยก็ว่าได้แต่ยูกิกับยูกะเรียนที่โรงเรียนสอนงานบ้านงานเรือนชั้นสูงของปีศาจไม่ได้เรียนที่โรงเรียนอันคาเซียดิโอบิเรียที่ไดอาน่าเรียนอยู่แต่ถึงกระนั้นยูกิกับยูกะก็เรียนจบแล้วนับว่าเป็นอัจฉริยะด้านงานบ้านงานเรือนโดยแท้ซึ่งไดอาน่าเกิดทีหลังยูกิกับยูกะเพียง2เดือนเท่านั้น ทำให้พวกเธอเข้ากันได้เป็นอย่างดี 

"ท่านหญิงเจ้าคะ เดินระวังด้วยน่ะคะ"้เสียงของยูกิผู้เดินตามหลังมาเอ่ยอย่างเป็นห่วงเพราะมีปีศาจที่มาสมัคเรียนเยอะเดินกันเต็มไปหมด ยูกิได้แต่ห่วงกลัวท่านหญิงน้อยของเธอจะโดนชนล้ม 

"ท่านหญิงน้อยรอยูกะก่อนเจ้าคะ" เสียงสาวใช้อีกคนเอ่ยอย่างร้อนใจกลัวตามไม่ทัน หรือก็คือกลัวตามร่างบอบบางของท่านหญิงน้อยไดอาน่าไม่ทันนั่นเอง  

"ยูกิ ยูกะ รีบหน่อยเดี๋ยวเราจะไม่ทันเอาน่ะ" ไดอาน่าก็เร่งรีบอย่างสุดๆเพราะกลัวไปห้องสอบไม่ทัน แต่ระหว่างกึ่งเดินกึ่งวิ่งก็ได้ยินเสียงอันไม่พึงประสงค์ของคนที่เธอไม่ชอบหน้านักเข้าหูมา ทำให้ไดอาน่าหยุดมองเหตุการตรงหางตาและมันก็ทำให้เธอไดเห็น หญิงสาวผิวขาวราวหิมะใส่ชุดกิโมโนตัวสวยดูเข้ากับรูปร่างของเจ้าหล่อนจริงๆ ดูลักษณะทางกายภาพก็รู้ว่าเป็นปีศาจประเภทไหน เธอคนนั้นคือยูกิอนนะหรือก็คือปีศาจหิมะนั่นเอง เธอคนนั้นกำลังโดนเหล่ากลุ่มแก๊งที่เธอไม่ชอบล้อมไว้ตรงกลางพร้อมกับคำดูถูกที่พ้นออกมาจากกลุ่มคนรอบข้าง ซึ่งไดอาน่าเกรียจนักพวกชอบดูถูกคนอื่น เธอจึงเดินเข้าไปกลางวงล้อมของพวกตัวปัญหาทั้งหลายอย่างเฉยชา พร้อมกับปรายตามอง คนที่เธอไม่ชอบหน้าอย่างท้าทาย 

"แหมมมมดูสิพวกเรา ยัยชั้นต่ำเซ็ตซึระมีเพื่อนกับเขาด้วย "เสียงแหลมชวนแสบแก้วหูเอ่ยบอกคนที่ล้อมรอบวงด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน 

"ฮ่าๆๆๆพวกชั้นต่ำน่ารังเกรียจมีเพื่อนด้วยโว้ย..."


"มาเรียนที่นี่ได้ไงน่ะ ของชั้นต่ำก็ควรอยู่ที่ต่ำสิถึงจะถูก" 


"ใช้น่ะเธอ...ได้ข่าวว่าโรงเรียนนี้รับแต่บุตรหลานชนชั้นสูงไม่ใช้หรอ ทำไมมีพวกชั้นต่ำด้วย " 

เสียงปีศาจรอบข้างเริ่มวิภาควิจารขึ้นเรื่อยๆ จนไดอาน่าที่ยืนนิ่งอยู่นานก็พูดขึ้น


"พูดถึงแต่ของต่ำก็ระวังของต่ำจะประทับบนของสูงน่ะคะ" 


"หึ...นึกว่าใครหน้าคุ้นๆที่แท้ก็ท่านหญิงไดอาน่านี่เองหรอ" เสียงแหลมเอ่ยอย่างมีจริต


"แล้วเธอคิดว่าใครล่ะ นาตาช่า ไซคีอัส "


"หึ...นิสัยแบบเธอก็มีคนเดียวในอาณาจักร ใครบ้างไม่รู้จักเธอ ไดอาน่า ซิมิเนียร์ บุตรตรีของปีศาจผู้มีอำนาจรองลงมาจากซาตาน แต่เธออย่าลืมว่าท่าพ่อของนาตาช่าคนนี้ก็เป็นใหญ่รองมาจากซาตานเช่นเดียวกัน" นาตาช่าเอ่ยอย่างหยิ่งผยอง โดยลืมมารยาทอันคารไปชั่วคราว เพราะเธอลืมเรียกซาตานว่าองค์ราชามันเป็นมารยาทขั้นพื้นฐานเลยก็ว่าได้ เพราะปีศาจจะไม่เรียกซาตานว่าซาตานแต่จะเรียกซาตานว่าองค์ราชาแทน แต่การที่นาตาช่าเรียกแบบนี้จึงเป็นการเสียมารยาท 


"แหม...นาตาช่า เธอนี่ช่างผยองพองข่นนักน่ะไม่เรียกองค์ราชาว่าองค์ราชาแต่เรียกซาตานแทน...แบบนี้เขาเรียกว่าไร้มารยาทสุดๆเลยไม่ใช้หรอ.."


"เจ้าไดอาน่า..."นาตาช่าที่โกรธจนหูแดงหน้าแดงได้แต่ชี้หน้าไดอาน่าแต่ด่าไม่ออกเพราะสายตาของไดอาน่าจ้องมองหล่อนอย่างเย็นชา 

"หึ...ฝากไว้ก่อนเถอะยัยพวกสวะ ของชั้นต่ำก็ต้องอยู่ด้วยกัน หึ...ยัยพวกชั้นต่ำ" นาตาช่าว่าเสร็จก็เดินจากไปพร้อมกับพวกพ้องของตน นาตาช่าเป็นคนเอาแต่ใจหยิ่งผยองเป็นที่สุด ชอบมองทุกคนต่ำกว่าตนเองเสมอนี้แหละนิสัยของนาตาช่า 


"เอ่อ...เธอเราขอบใจน่ะที่มาช่วยเราไว้" เสียงหวานเย็นๆเอ่ยอย่างช้าๆ แววตาแสดงความนับถือและจริงใจอย่างปิดไม่มิด 


"อ่า...ไม่เป็นไร เราแค่ทนเห็นการโดนดูถูกไม่ได้สักเท่าไหร่ " ไดอาน่าตอบกลับพร้อมกับยิ้มน้อยๆ


"ยังไงก็ขอบคุณเธอมากน่ะเอ่อ..ว่าแต่เธอชื่ออะไร เราชื่อ ยูกิอนนะ เซ็ตซึระ


"เราชื่อ ไดอาน่า ซิมิเนียร์  เราไม่ใช้คนดีเท่าไหร่หรอกน่ะ" 


" อื่ม...เรามาเป็นเพื่อนกันได้ไหม ท่าเธอไม่รังเกรียจเราที่ฐานะต่ำต้อย ที่เราเป็นเด็กทุน" เซ็ตซึระเอ่ยอย่างกล้าๆ เธอก็แค่อยากมีเพื่อนเท่านั้นเอง


"เราก็พึ่งบอกไปน่ะว่าเราเกรียจการกดขี่ผู้อื่นหรือแยกชนชั้น เราจะรังเกรียจเธอทำไม เราตกลงที่จะเป็นเพื่อนกับเธอ" ไดอาน่าตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง 


"อื่ม...ขอบใจน่ะไดอาน่า ต่อไปนี้เราเป็นเพื่อนกันน่ะ..ตลอดไปเลย..." เซ็ตซึระเอ่ยอย่างยินดีพร้อมกับชูนิ้วก้อยขึ้นทำสัญญา


"เราตกลง เพื่อนกันตลอดไป..." ไดอาน่าพูดจบก็เกี่ยวก้อยกัน เธอได้เพื่อนใหม่แล้ว ได้เพื่อนที่จริงใจจากใจจริง เธอจะรักษาไว้ให้ดี เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้เหตุการนี้ทำให้เธอได้เรียนรู้ไปอีกขั้นแล้ว และเธอก็ไม่รับรู้ถึงสายตาที่จ้องมองมายังเธอด้วย สายตาที่เย็นชาจับจิต ที่ใครได้สบตาก็ต้องรีบหันหนี ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ในร่างปีศาจเด็กหนุ่มก็ตาม....

"ท่าหญิงเจ้าคะอยู่ที่นี่นี้เองงงงง" เสียงยูกิกับยูกะเอ่ยขึ้นพร้อมกัน


ตัดดดดดดดดดฉับบบบบบบบบบ


____________________________________________

จบอีกหนึ่งตอนจ้าาาาา เจอคำผิดเม้นบอกได้เลยยยยยย ไรท์ยังไม่ได้ตรวจแก้อาจจะดูน่ารำคาญนิสสสนุงงงงง 55555 แล้วสายตาที่ว่านั่นคือสายตาของใครหนอออออ เชื่อสิใครๆก็เดาได้55555 เจอกันครั้งหน้าจ้าาา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

41 ความคิดเห็น