ลำนำรักนางเชลย (18+)

ตอนที่ 6 : การปรากฏตัวของท่านหมอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 ต.ค. 61

ช่วงบ่าย
ขณะที่เฟิ่งอี้ กำลังนั่งเบื่ออยู่ในกระโจมที่ร้อนอบอ้าวราวเตาเผาขนมปัง จู่ๆ ก็มีคนผู้หนึ่ง เดินเข้ามา เขาสวมชุดขาวดูท่าทางเรียบร้อย ใบหน้านั้นนับว่าหล่อ แต่ออกไปทางสวยเสียมากกว่า 

เขาเดินถือกล่องอะไรสักอย่างตรงเข้ามาหานาง ก่อนจะประสานมือ

"เรียนองค์หญิงแคว้นอู๋ ข้าคือหมอหลวงของกองทัพ นามเกาเว่ยฉี๋" เขาเอ่ยแนะนำตัวเองเรียบร้อย เฟิ่งอี้ดูท่าทางแล้วหมอหลวงหนุ่มผู้นี้อายุไม่ได้เยอะเท่าไหร่ หมอทำหน้ากระอักกระอ่วมไปก่อนจะปรับสีหน้าให้เหมือนเดิม

"ไม่ต้องเกรงใจข้าหรอก"เฟิ่งอี้ตอบ พลางวางท่าทางให้สบายขึ้น ดูท่าหมอหลวงผู้นี้คงเกร็งเพราะนาง

"ท่านคงจะเบื่อแย่สินะ ดูสิข้ามีอะไรมาให้ท่านดู"เว่ยฉี๋ทำท่าทางเหมืนอกำลังหยอกล้อกับเด็กอยู่ หมอนี่คิดว่าข้าอายุ 13 อยู่หรือไง เฟิ่งอี้ขมวดคิ้ว

"จะทำอะไรก็รีบทำ"นางทำตาขวางให้หมอติ้งต๊องผู้นี้ไปหนึ่งยก 

หมอหนุ่มล้วงเอาอะไรสักอย่างในกล่องออกมา ก่อนจะประกอบเป็นแผ่นไม้อะไรสักอย่าง 

"มันคืออะไร"เฟิ่งอี้อดถามไม่ได้

"มันคือสิ่งประดิษฐ์ของข้าชิ้นใหม่ล่าสุด ที่จะพาท่านออกไปเดินเล่นข้างนอกได้"เขาอธิบายด้วยความตื่นเต้น

"แล้วจะใช้มันยังไง"เฟิ่งอี้อดตื่นเต้นไปด้วยไม่ได้ 

"เดี่ยวข้าจะทำให้ดูนะ" พูดจบเขาก็เอาไอ้แผ่นไม้หน้าตาประหลาดนั้นมาประกอบเข้ากับขานาง เฟิ่งอี้รีบหดขาหนี 

"จะทำอะไร"นางตกใจ

"เอ่อ ข้าต้องดามขาท่านก่อน ไม่เช่นนั้นแผลจะได้รับการกระทบกระเทือนไปด้วย "เว่ยฉี๋ อธิบายอีกรอบ

เฟิ่งอี้พยักหน้าอนุญาติ โดยที่หมอหนุ่ม นำแผ่นไม้มาดามไว้ตรงข้อเท้าของนาง เสร็จแล้วก็พันผ้า 

"เอาหละ ท่านยืนขึ้นได้แล้ว"เขาบอก

เฟิ่งอี้ดันตัวให้ลุกขึ้นตามที่เขาบอก โดยการยืนเป็นกระต่ายขาเดียว ขณะที่เขาสส่งไม้หน้าตาประหลาดนั้นให้นาง

"ท่านเอามันค้ำไว้ตรงนี้นะ" เขาเอ่ยพลางจัดท่าทางให้นางเรียบร้อย

"ลองเดินหน่อย" เขาพูดจบก็เดินห่างออกไป 

"ข้าจะเดินยังไงกัน"เฟิ่งอี้ รู้สึกว่ามันช่างระเกะระกะสิ้นดี ไอ้ไม้นี่นะเหรอ จะทำให้นางเดินได้

"นี้ ท่านก็คิดว่า ไม้นี้คือขาอีกขาหนึ่ง ในเมื่อท่านไม่สามารถใช้ขาข้างนี้ได้ ท่านก็ลองคิดว่าไม้นี้ เป็นขาของท่านสิ" เว่ยฉี๋ยังอธิบายอย่างใจเย็น

เฟิ่งอี้พยักหน้ารับทราบ ก่อนจะพยายามใช้แขนยกไม้นั้นขึ้นมา ในใจก็ท่องว่าขาอีกข้างของข้าไปเรื่อยๆ

ไม่นานก็เริ่มคล้อง นางจึงได้คิดว่า ไอ้ไม้นี้ก็มีประโยชน์เหมือนกัน 

"เจ้าไปอยู่ทางหน้ากระโจมนะ เดี่ยวข้าจะเดินไปหา"เฟิ่งอี้ถอยไปตั้งหลัก แล้วส่งให้หมอเการอรับนาง

"ได้ๆ"เว่ยฉี๋รับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินไปรอนางที่หน้ากระโจม

เฟิ่งอี้ แสดงทักษะการเดินของนางอย่างคล่องแคล้ว แต่ทว่าเพราะรีบก้าวขาจนเกินไปบวกกับความประมาท ทำให้การเดินเริ่มเสียจังหวะ

"กรี๊ดดดดดด" นางกำลังจะถึงเป้าหมายอยู่แล้ว แต่เสียจังหวะก่อน ทำให้มือหลุดจากไม้ค้ำ ดีที่หมอเกายังอยู่ที่เดิม 

"ตุ๊บบบบบบ" ร่างบางล้มเข้าเต็มๆ ใต้ร่างเป็นหมอเกาที่ทำหน้าจุกพูดไม่ออกอยู่
แต่ว่าไม่เพียงเท่านั้น เมื่อร่างของทั้งคู่พุ่งออกมาทางประตูของกระโจมพอดี

เหล่าทหารที่กำลังตั้งแถวอยู่ข้างหน้าหันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว ในสภาพที่หญิงสาวนอนอยู่บนร่างชายหนุ่ม มือของทั้งคู่กำลังโอบกอดกัน

"พวกเจ้าทำอะไรในกระโจมของข้า"เสียงเกรี้ยวกราดดังมาจากเบื้องสูง 

เฟิ่งอี้พยายามยันกายตัวเองให้ลุกขึ้น ก่อนจะพบว่าสายตาของเว่ยฉี๋นั้นมองต่ำลง เขากำลังมองหน้าอกนาง

"กรี๊ดดดดด ไอ้หมอลามก ปล่อยข้านะ"นางร้องลั่น พลางดิ้นพล่าน
ถาม
"นี้ๆ ท่านนั้นแหละ ลงไปจากตัวข้าสักที"เว่ยฉี๋โวยบ้าง ก่อนจะจับตัวนางวางบนพื้น พลางลุกขึ้นปัดฝุ่นให้กับตัวเอง

เฟิ่งอี้พยายามดันกายลุกตาม การล้มเมื่อกี้ทำแผลนางเจ็บไม่น้อยแต่นางก็อดทนไว้

ขณะที่เหล่าทหารทำหน้ากลั้นหัวเราะไปตามๆกัน

"พวกเจ้าหัวเราะอะไร ห๊ะ!!!!"นางรู้สึกอับอายไม่น้อย จึงได้พาลถาม แก้หน้า

"ท่านหมอเกา ท่านนี้ร้ายกาจไม่เบาเลยนะ"ทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ก่อนทั้งแถวจะหัวเราะตาม สายตาของพวกเขาจ้องมาที่นี้ จนเฟิ่งอี้รู้สึกแปลกๆ

"เอ่อ ไม่ใช่ข้านะ"เว่ยฉี๋รีบปฏิเสธ ก่อนจะหันไปมองแม่ทัพใหญ่เป็นการบอกว่า เป็นฝีมือเขาต่างหาก

"หยุดหัวเราะแล้วแยกย้ายกันไป ตอนค่ำมีงานเลี้ยงของเผ่าซ่งหรู๋"ผู้เป็นแม่ทัพเอ่ยขึ้น พลางทำหน้าทมึงทึงใส่เว่ยฉี๋

"เว่ยฉี๋ เจ้าก็ไปได้แล้ว"เขาเอ่ยไล่อย่างตรงๆ

"ได้ๆ เอาไว้เจอกันตอนค่ำ" เว่ยฉี๋รีบวิ่งแจ่นออกไป

ตอนนี้เหลือเพียงเฟิ่งอี้ที่นั่งจุกปุกอยู่หน้ากระโจม

"นี่เจ้าจะแต่งตัวไปยั่วทหารข้าหรือ"แม่ทัพเถื่อนกำลังหันมาเล่นงานนาง เฟิ่งอี้ก้มดูเสื้อผ้าตัวเอง ก็พบว่ามันทั้งบางและรุ่มร่าม 

"ก็ข้าร้อน อยู่ในกระโจมร้อนจะตาย อีกอย่าง ข้าก็ไม่มีเสื้อผ้าด้วย"นางเถียงคอเป็นเอ็น

"ข้าไม่สนใจ เจ้าทำข้าขายหน้า"เขาทำท่าเข้ามาจะหาเรื่องนาง แต่พอเห็นบาดแผลที่ข้อเท้าจึงได้สงบไป

"รีบไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เจ้าต้องไปร่วมงานเลี้ยง"เขาออกคำสั่ง

"ข้าเดินไม่ได้ จะให้ไปทำไม"เฟิ่งอี้รีบแย้ง นางไม่อยากไป นางอับอายพวกทหารไปหมดแล้ว

"จะไปดีๆ หรือจะอยู่ในกรง"เขาขู่

"ข้าลุกไม่ได้"
..............................................................................

เพื่อความฟิน เอารูปหมอเกามาฝากค่า 



เกาเว่ยฉี๋ อายุ 23 ปี หมอหนุ่มอัจฉริยะที่ติดตามกองทัพแคว้นเหลียงตั้งแต่เด็ก 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น