ลำนำรักนางเชลย (18+)

ตอนที่ 3 : เจ้าหญิงไร้แผ่นดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 ต.ค. 61

ใครกันมันช่างเอากับดักหมีมาวางไว้แถวนี้ เฟิ่งอี้น้ำตาเล็ด แต่ก็ไม่สามารถง้างปากกับดักออกจากกันได้เลย

ขณะที่ความแหลมคมของมันกำลังบาดลึกเข้าเนื้อตรงข้อเท้านางสร้างความเจ็บปวดแสนสาหัส

“หึหึ วิ่งต่อสิ แม่คนเก่ง”เสียงเยาะเย้ยของแม่ทัพชีเปลือยดังมาจากข้างหลัง

เฟิ่งอี้ได้แต่กัดฟันกรอด นางพูดไม้ออก แล้วไม่อยากเรียกร้องความช่วยเหลือจากใครด้วย

“หุบปากไปเลย ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”นางตอบกลับไป แม้จะเจ็บมากแค่ไหน นางก็จะไม่ปริปากร้องขอความช่วยเหลือจากศัตรูเด็ดขาด

“เจ้านั้นแหละหุบปาก ก่อนจะไม่มีลิ้นให้พูดอีก”แม่ทัพใหญ่แคว้นเหลียงตะคอกใส่นาง ตอนนี้เขาไม่ใช่ชีเปลือยอีกแล้ว

ร่างสูงเดินมาแล้วก้มลงตรงหน้านาง แววตาคมกริบจ้องนางราวจะกินเลือดกินเนื้อ ไม่เข้ากับใบหน้าที่งดงามดุจรูปสลักหยกเลย นับว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งก็ว่าได้

มือหนาเอื้อมมาที่กับดักหมีก่อนจะง้างออกอย่างรวดเร็ว นี่สินะที่เป็นข้อแตกต่างระหว่างแรงบุรุษและสตรี

เลือดอุ่นๆไหลทะลักออกมาราวเขื่อนแตก เฟิ่งอี้รู้สึกหูอื้อไปชั่วขณะ ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดไป
.........………………………………………

ชายหนุ่มชะงักเมื่อเห็นร่างบางที่จ้องบาดแผลตัวเองแล้วโงกเงกจนเป็นลมคอพับไป

เลือดสีแดงสดยังไม่หยุดไหล นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้นางเป็นลมไป เขาเกะผ้าผูกเอวของนางออกแล้วเอามาพันรอบบาดแผล เพื่อห้ามเลือกไว้ จังหวะกับที่มีเสียงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งวิ่งมาพอดี

“เรียนท่านอ๋อง องค์หญิง.....”ทหารคนหนึ่งกำลังจะรายงาน แต่ก็เห็นร่างของบุคคลที่ตามหานอนสลบอยู่ตรงหน้าพอดี

“พวกเจ้าเฝ้าคนยังไง ปล่อยให้นางมาถึงที่นี้”เขาเอ่ยตำหนิ

“เป็นความผิดของข้าเอง”ฝู่หลาง รองแม่ทัพคุกเข่ารับ

“พาตัวนางกลับไปให้หมอรักษาแผลด้วย” ผู้เป็นนายเอ่ย ก่อนจะเดินจากไป

เหล่าทหารที่เหลือจึงต้องแบกร่างไร้สติของเฟิ่งอี้กลับกระโจม
……………………………………

ความเจ็บปลุกเฟิ่งอี้ให้ตื่นขึ้น นางรู้ตัวว่าตนเองนั้น นอนอยู่บนเตียงในกระโจมหลังหนึ่ง บาดแผลถูกรักษาแล้วเรียบร้อย เป็นเวลากี่ยามแล้วนางก็ไม่อาจรู้ได้ รู้เพียงว่าด้านนอกนั้นมืดสนิท

เฟิ่งอี้พยายามขยับตัวจะลุก แต่เพียงขยับขาก็เกิดความปวดร้าวจนมิอาจก้าวเดินได้

“จะหนีไปไหนอีก”เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างในกระโจม

เฟิ่งอี้ตกใจ พลางกวาดสายตามองรอบๆ ก็พบร่างหนึ่ง นั่งอ่านตำราอยู่ ที่แท้ ในกระโจมหลังนี้ ยังมีคนอยู่ด้วย เป็นแม่ทัพชีเปลือยคนนั้นไง

“นี่เจ้า ไม่มีที่อยู่หรือไง ไม่ต้องมาเฝ้าข้าหรอก สภาพแบบนี้คงหนีไปไหนไม่รอด”เฟิ่งอี้ตอบกลับไปอย่างหัวเสีย

“นี่ ที่เจ้านอนอยู่นั้นมันเตียงข้า และตอนนี้ในเมื่อเจ้าตื่นแล้ว ข้าก็ขอพื้นที่ของข้าคืน”เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินดุ่มเข้ามา

“ห่ะ จะทำไรอะไร เจ้าก็นอนอีกกระโจมก็ได้นี่”เฟิ่งอี้ร้อง

“คนที่ไปนอนที่อื่น ควรเป็นเจ้า”เขาพูดจบ ก็อุ้มร่างนางขึ้น ก่อนจะเอามาวางข้างๆเตียง

“นี่ก็รู้อยู่ว่าข้าเดินไม่ได้ เจ้าคิดจะให้ข้านอนตรงนี่เหรอ”นางโวย 

“แน่นอน ข้างนอกมีทหารหลายคนที่รอเจ้าออกไปอยู่นะ ลองออกไปสิ”เขาแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย หมายความว่าไง เฟิ่งอี้คิด

“ข้าไม่นอนตรงนี้”เฟิ่งอี้ยืนกราน

“แล้วแต่เจ้าสิ คิดว่าตัวเองเลือกได้เหรอ องค์หญิง”คำพูดประชดประชันช่างเจ็บแสบ ใช่สิ นางเป็นองค์หญิง มิหน้า ไอ้คนผู้นี้ถึงเหยียบย่ำนางเหลือเกินไม่รู้ว่าชาติก่อนนางไปทำอะไรให้ ชาตินี้ถึงได้ประสบเคราะห์กรรมแบบนี่

เฟิ่งอี้พูดไม่ออก นางเลือกไม่ได้อย่างที่เขาว่า ความเจ็บปวดบาดแผล บวกกับคำพูดทำร้ายจิตใจ ทำให้น้ำตานางไหลไม่รู้ตัว

“อย่ามาบีบน้ำตาแถวนี้ เจ้ารู้ไหม เสด็จพ่อเจ้าทำอะไรกับแคว้นของข้าบ้าง แคว้นข้าแทบจะถูกขูดเลือดขูดเนื้อ ส่งส่วยให้พวกเจ้าอยู่ดีกินดี ถึง20 กว่าปี เสด็จพี่ข้าถูกส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการให้พ่อเจ้า จนนางตรอมใจตาย” 

เฟิ่งอี้จำได้ องค์หญิงแคว้นเหลียงถูกส่งมาเป็นสนมในวัยเพียงแค่ 16 ปี หลังจากนั้นไม่นาน นางก็ตาย ตอนนี้ยเฟิ่งอี้อายุ ได้แค่ 7 ขวบ

ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดา ที่ในวังหลังจะมีคนตาย นางจึงไม่ได้สนใจ ตอนนั้น แคว้นเหลียงยังเป็นเพียงแค่แคว้นเล็กๆส่งส่วนให้แคว้นอู๋ ที่เป็นมหาอำนาจกว่า

“ข้าต้องขอบใจสวรรค์ ที่ไม่ได้ทำให้เจ้าตายไปด้วย ฮ่าๆ”เขายังพูดต่อ

“หากมันทำให้เจ้าสาแกใจ ก็ฆ่าข้าตรงนี้เสียเลยสิ”เฟิ่งอี้ท้า หากนางต้องตาย เพื่อชดใช้ทุกอย่าง นางก็จะทำถ้ามันลบล้างความผิดได้

มือหนาเอื้อมมาบีบคางนาง

“จะให้เจ้าตายมันง่ายนิดเดียว แต่มันไม่สาแก่ใจ เจ้าจะต้องตายช้าๆ ด้วยความทรมาน ข้าสัญญา แล้วเจ้าอย่าคิดหนีอีก หากเจ้าหนี ข้าจะฆ่าพวกอู๋ที่รอดชีวิตข้างนอกนั้นให้หมด โดยไม่เหลือสักคน” เขาเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะล้มตัวลงนอน

น้ำตาอุ่นๆยังไหลริน พร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ นางหมดหนทางแล้วจริงๆ นางหนีไม่รอดในสภาพแบบนี้ หากหนีไปได้จริง แล้วเหล่าเชลยที่เหลือ จะมีชีวิตเป็นอย่างไรบ้างนางไม่อยากคิดเลย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น