[Fic Harry Potter ] Destinesia (Yaoi/BL) **อัพเยี่ยงเต่าคลาน**

ตอนที่ 92 : Destinesia (92) ปลอดภัยหายห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

B
E
R
L
I
N
?
 Free Lines Arrow

Destinesia (92) ปลอดภัยหายห่วง


“งั้นเธอลองบอกฉันหน่อย ปัญหาที่เธอก่อขึ้นเนี่ย จะแก้ไขยังไง..” สเนปปรายตามมองเขา คิ้วของสเนปขมวดเป็นปม คงอารมณ์เสียไม่น้อยที่อะไรต่ออะไรมันก็ไม่เคยเป็นใจสักที ..


แฮรี่เอียงคอสบายๆราวกับไม่มีเรื่องอะไรให้น่ากังวล หากไม่ติดเล่นมากไป เดี๋ยวเซเวอร์รัสจะหักคอเขาทิ้งซะก่อน ..


แฮรี่ละมือจากไหล่ร่างสูง เดินกลับมาหยิบกระดาษที่เปียกชุ่มปรากฏชื่อของเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ ดวงตาสีมรกตจ้องมองมัน นึกถึงใบหน้าของอีกฝ่ายได้ทันตา .. เขาจิปากอย่างไม่ชอบใจ พริบตากระดาษในมือก็ลุกด้วยไฟ .. สเนปยังคงนิ่งสงบ ดูปฏิกิริยาของร่างเล็กว่าจะหาข้อแก้ตัวมาอ้างเพื่อหนีความผิดยังไง ..


บอกก่อนเลยว่า เขากล้าที่จะเสกคาถาบิดเบือนความทรงจำของเด็กชายชั่วคราว เพื่อให้เจ้าเด็กจอมยุ่งไปหาตัวประกันใหม่ที่น่าจะมีปัญหาน้อยกว่านี้ …


แต่ไม่รับประกันว่า มันจะออกมาเป็นชื่อใครที่น่าปวดหัวกว่านี้อีกรึเปล่า


“เชื่อผมสิ ผมมีวิธีจริงๆนะ .. ยังไงซะ ผมคงขอให้รอนมาเป็นตัวประกันให้อีกครั้งอยู่ดี ..” คงเพราะคำว่า อีกครั้ง ทำให้ร่างสูงเลิกคิ้วสงสัยขึ้นมาได้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป หลายๆเรื่องก็พอจะเดาได้อยู่แล้ว ข้ออ้างย้อนอดีตของอีกฝ่ายยังคงใช้ได้ผลทุกครั้ง


“เธอนี่มัน ไร้หัวคิดจริงๆ คิดหรอว่าทำแบบนั้นแล้วมันจะปลอดภัย?”


“ปลอดภัยหายห่วงฮะ” แฮรี่ยังคงย้ำความคิดตัวเองเช่นเดิม ดูเหมือนเซเวอร์รัสก็พอจะเดานิสัยดื้อดึงของเขาออก เวลาได้ตัดสินใจอะไรไปแล้ว เขาไม่คิดเปลี่ยนใจ.. ถึงมันจะดูโหดร้ายไปหน่อยก็ตาม ..


สีหน้าเหนื่อยอ่อนใจของร่างสูงตรงหน้าทำเอาแฮรี่หลุดเสียงหัวเราะได้ง่ายๆ เขาเดินเข้าไปหาคนที่พิงเก้าอี้แหงนหน้าเพื่อปล่อยความคิดมากของตัวเอง .. โธ่ .. เขายอมมาปรึกษาอีกฝ่ายก่อนตั้งแต่เนิ่นๆเลยนะ เขาเป็นเด็กดีที่รอบคอบจะตายไป ..


หากสเนปรู้ความในใจแฮรี่ คงได้มีมะเหงกลงหัวสมองคิดตื้นๆของเด็กชายเป็นแน่ …


นัยน์ตาสีดำหรี่ขึ้น เห็นใบหน้าหวานและดวงตาสีมรกตที่สดใสของอีกฝ่าย .. เหมือนก้อนในคอมันจุกขึ้นมา เป็นอีกครั้งที่เขาหาวิธีมาปกป้องแฮรี่ไม่ได้เลย …และ เป็นอีกครั้งที่ดูเหมือนว่าร่างเล็กจะอ่านเขาออกเสมอ ..


ยิ่งตอนที่เขาดึงร่างแทบปลิวของเด็กตรงหน้าเข้ามา มันก็ดูอ่อนแอและปวกเปียกเกินไป จนเขาไม่อาจละสายตาไม่ให้เป็นห่วงได้เลย ต่อให้เขาอยากจะทำอย่างอื่นแทนที่จะอยู่เฉยๆ …


เขากลับเชื่อคำพูดปากเปล่าของเด็กชายพอตเตอร์ ..ทุกครั้งเลย


“เฮ้อ ฉันควรทำยังไงกับเธอดี .. หากไม่เห็นฉันอกแตกตายก่อน เธอก็คงไม่ใส่ใจตัวเองให้มากกว่านี้” แม้เป็นคำพูดแข็งๆของคนตรงหน้า แต่ริมฝีปากบางกลับเผยออกมาอย่างว่าง่าย เป็นอีกครั้งเช่นกันที่แฮรี่สัมผัสได้ถึงความห่วงใยในน้ำเสียงนั่น


“อย่าพูดแบบนั้นสิฮะ .. ผมใส่ใจคุณเสมอนะ แต่เรื่องบางเรื่องเราก็หนีมันไม่ได้ และยิ่งหนีมันก็ยิ่งไล่ตามเราไม่ใช่หรอฮะ ” แฮรี่ยกมือตัวเองตบหลังร่างสูงที่ดูเหนื่อยมากกว่าครั้งไหนๆ อาจจะตั้งแต่เขาบอกเรื่องของคนที่ทุกคนก็รู้ว่าใคร


“เคยมีคนบอกผมเอาไว้ .. ผมอาจจะหนีความจริงที่จะเผชิญหน้ากับเรื่องบางเรื่องไม่ได้ แต่ผมสามารถยอมรับ หาวิธีการรับมือมัน และผ่านมันไปให้ได้” ไม่รวมว่า เขาจะเป็นฝ่ายที่ปกป้อง ปิดบัง ไม่ให้คนสำคัญของเขาต้องมาเดือดร้อนไปด้วยเพราะเขา..


แฮรี่ซบลงที่ไหล่หนาที่เคยใช้ขวางหน้าเขานับครั้งไม่ถ้วน ..ขวางเพื่อดึงเข้าไว้ด้านหลัง ขวางทุกอันตรายที่จะเข้าหาตัวเขาอย่างไม่คิดถึงตัวเอง .. ต่อให้เบื้องหน้าเขาจะมีอะไร เขาสามารถนึกภาพของอีกฝ่ายที่กล้ายืนขวางเขาได้ทุกครั้ง …


อาจจะไม่ใช่คนเดียว .. เป็นคนแรกรึเปล่าเขาก็จำไม่ได้ .. แต่ครั้งแรกคืออีกฝ่ายกลับขวางหน้าเขาเพื่อตั้งคำถาม ต่อมาก็หันหลังให้เขาเพื่อปกป้อง .. ปกป้องจากอะไรไม่รู้ที่ไม่รู้ที่มา ยังไม่ทันได้เห็น เพียงแค่สัมผัสได้ว่าอันตราย …


มันอาจจะเป็นหน้าที่ .. แต่เขาก็จดจำมันได้อย่างดี


แต่ครั้งนี้ .. เขาอยากจะยืนข้างอีกฝ่ายแทนที่จะอยู่ด้านหลัง..


“หึ สงสารคนที่ต้องมาสอนเธอให้มีสมองคิด .. อยากทำอะไรก็ทำ ฉันจะไม่มานั่งแก้ปัญหาที่ตามมาให้เธอแน่” ถึงอีกฝ่ายจะพยายามทำเหมือนไม่สนใจยังไง แต่เชื่อเขาสิ .. เซเวอร์รัสไม่มีทางปล่อยให้เขาเจอปัญหาคนเดียวแน่


“ฮ่ะๆ คนสอนผมเก่งฮะ .. เห็นแบบนี้ ผมก็สลิธีรินคนหนึ่งเหมือนกันนะ”


งูพันธ์ุผสมน่ะสิไม่ว่า …

“อย่างแรกที่เธอต้องจัดการ .. จะชดใช้ยังไงให้กับน้ำยาที่เสียไปจากความเลิ่นเล่อของเธอ” โอ้ ใช่… เขาก็ลืมไปซะสนิทเรื่องน้ำยาตรวจสอบที่ถูกใช้ไปแล้วด้วยสิ


แฮรี่ฮัมเพลงที่ไม่ลื่นหูเท่าไหร่ในความคิดสเนป เห็นเด็กชายกำลังพยายามเทน้ำยากลับเข้าขวดแก้วของมันจนเขาได้แต่เลิกคิ้วสงสัย เจ้าเด็กสมองมีปัญหาเรื่องยา คงไม่ใช่ลืมไปแล้วหรอกนะว่า น้ำยามันใช้ตรวจสอบได้แต่ครั้งเดียว …


จนกระทั่ง ..


เพล้ง! ซ่า…


ไม่ทันให้สเนปเอ่ยปากด่า เด็กชายหัวใสตรงหน้าก็หาเรื่องให้ตัวเองด้วยการปัดขวดยาที่ตัวเองเพิ่งวางลง ตกโต๊ะไปจนมันแตกกระจาย พื้นเจิงนองไปด้วยน้ำในชั่วพริบตา .. เจ้าของน้ำยาที่ถูกปรุงขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ได้แต่หน้านิ่งเรียบอย่างไร้อารมณ์ไปซะแล้ว ..


“อ่าา! ผมทำน้ำยาของคุณตกแตกอีกแล้ว ..” สาบานได้ว่าทั้งเสียงและหน้าตาของเด็กชายตรงหน้า น่าตายมาก … ไอรอยยิ้มกว้างที่ได้ทำน้ำยาของเขาตกแตกนั่นมันอะไรกัน .. และเลิกส่งสายตาแวววับแบบนั้นมาให้เขาเลยนะ ..


ยิ่งมองไปที่ซากน้ำยาเมื่อครู่นี้ … มันทำให้เขาสิ้นหวังในความคิดที่บอกว่า ‘ปลอดภัยหายห่วง’ของอีกฝ่ายซะจริง .. คงต้องรอให้เขาเลิกสอนหนังสือก่อน พอตเตอร์ตัวดีคงเลิกหาเรื่อง ..


“..... อ่า.... หัก กริฟฟินดอร์ สิบคะแนน  กักบริเวณคุณพอตเตอร์หนึ่งอาทิตย์”


และมะเหงกอีกหนึ่งตุบ…


เป็นงานเขาอีกแล้วที่ต้องปรุงยาขึ้นมาใหม่..


เฮ้ออ .. เขาควรจัดการเจ้าเด็กนี่ยังไงดี …






และก็เป็นอย่างที่เด็กชายอวดอ้าง..


ศาสตราจารย์ที่มารวมตัวกันเพื่อดูผลลัพท์ของน้ำยาตรวจสอบความสัมพันธ์ของเขา ทุกคนกำลังโดนหลอกล่อด้วยวิธีที่เขาก็คิดไม่ออก ..แฮรี่ พอตเตอร์คนดัง ใช้เวทมนตร์อะไรหลอกน้ำยาเขาเหมือนที่หลอกถ้วยอัคนีรึเปล่า …


หากเขาไม่เคยเห็นผลลัพท์ก่อนหน้านี้มาก่อน เขาก็คงจะโดนหลอกไปแล้ว ..


น้ำยาตรวจสอบครั้งล่าสุด ชื่อเด็กชายผู้รอดชีวิตเจ้าปัญหา ก็สามารถเปลี่ยนแปลง จนปรากฏชื่อของหัวแดงวีสลีย์คนน้องได้สำเร็จ .. พอตเตอร์ดูจะไม่ใส่ใจผลที่มันออกมา หรือไม่ก็มั่นใจตัวเองมากเหลือเกินที่จะทำได้ตามปากว่า …


สเนปไม่ได้สนใจวิธีการที่เด็กชายจะสรรหา ในเมื่อเจ้าตัวก็ทำได้อย่างที่คุยไว้แล้ว ตัวเขาก็มีหน้าที่อื่นต้องทำ .. เล่นตามน้ำไม่ให้ผิดสังเกต และนั่นแหละที่เขาจะต้องนิ่งเฉย


ดัมเบิลดอร์ดูจะไม่แปลกใจที่ออกมาเป็นชื่อเพื่อนสนิทเจ้าตัว หากแต่เขารู้จักชายชรามาตั้งกี่ปี .. ใต้ใบหน้ายิ้มแย้มคงกำลังสงสัยความสัมพันธ์ต่างๆที่เกิดขึ้นรอบตัวแฮรี่มากกว่า ..


และมันจะไม่น่าเป็นห่วงเลย…


หากไม่ใช่ .. ลูกทูนหัวเขาจะมาหาเขาด้วยสีหน้าหงุดหงิด..


และมาพร้อมร่างของเด็กชายพอตเตอร์ที่ดูน่าหงุดหงิดยิ่งกว่า …


เมอร์ลินเถอะ …


ปลอดภัยหายห่วงบ้านเธอสิ ...




“เฮอร์ไมโอนี่! ไหนบอกว่ามันจะหมดฤทธิ์ในสองชั่วโมงไง” รอนแห้วเสียงใส่เธออย่างหัวเสีย ติดจะอึดอัดใจไม่น้อยที่ต้องผลักร่างเพื่อนตัวเล็กที่กำลังขยับชิดเข้ามาใกล้ได้ทุกขณะจิต


สภาพทั้งคู่ดูไม่จืดในสายตาของคนทั้งห้องโถงอาหาร ติดจะขบขันเล็กน้อย พลางคิดว่าเป็นเพียงการกลั่นแกล้งของแฮรี่ พอตเตอร์ที่อาจจะอารมณ์ดี?ผิดปกติไปจากทุกวัน ..


“เอาน่า รอน ทนหน่อยสิ .. เธอบอกว่ายินดีช่วยแฮรี่ไม่ใช่รึไง .. ถึงเวลาที่จะต้องแสดงสปิริตให้แฮรี่เห็นแล้วนะ” เธอกระซิบบอก ปรามเพื่อนให้อยู่เฉยๆ แค่ยอมให้แฮรี่..เอ่อ ลวนลาม? ชั่วโมงสองชั่วโมง คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง


“สปิริต? มันคืออะไร เธอไม่รู้หรอกว่ามันทรมาณแค่ไหน .. หากไม่ใช่ฉันขอไว้ รับประกันได้เลยว่า แฮรี่กล้ากอดฉันกลางห้องโถงโดยไม่สนสายตาคนอื่นด้วยซ้ำไป ” รอนกระซิบตอบกลับอย่างระวัง


“อืออ พวกเธอคุยอะไรกัน ทำไมไม่บอกให้ฉันฟังบ้างล่ะ..” เหมือนคนถูกนินทาจะได้ยินเสียงชื่อตัวเอง นัยน์ตาสีมรกตระยิบระยับเต็มไปด้วยประกายความรักใคร่ส่งมาให้.


ไหนล่ะที่บอกว่า ปลอดภัยหายห่วง แฮรี่! ไม่อยากคิดเลยว่า หากแฮรี่อาการหนักว่านี้ .. ร่างกายเขาไม่ปลอดภัย!!


รอนขนลุกซู่ไปทั้งตัวรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ โชคดีเหลือเกินที่แฮรี่ตอนนี้เชื่อฟังเขาอย่างกับอะไรดี หากเป็นตามปกติ แฮรี่คงสามารถสรรหาวิธีอย่างอื่นมาเอาเปรียบเขาไปมากกว่านี้ ..


“รอนเขากำลังปรึกษาว่าจะเซอร์ไพรส์ล่วงหน้าที่แผนสำเร็จไปด้วยดีน่ะ .. เขาอยากจะทำอะไรนิดๆหน่อยๆให้นาย” เมื่อเฮอร์ไมโอนี่ส่งบทมาแบบนี้ ต่อให้คนไม่ฉลาดก็รีบคว้าโอกาสแก้ตัวไว้ในทันที


“ใช่ๆ เอางี่มั้ย แฮรี่… ระหว่างที่ฉันเตรียมของให้ นายกลับไปรอที่ห้องนั่งเล่นก่อน รอฉันเอาเซอร์ไพรส์ไปฝาก”  และด้วยสติปัญญาที่ลดลงของแฮรี่ หากมีหูโผล่ขึ้นบนหัว มันคงกระดิกไปมาด้วยความชอบใจและความสุข แฮรี่พยักหน้าทันทีไม่ได้ประมวลหาข้อสงสัยของสาเหตุนั้น


โล่งใจเป็นของรอน วีสลีย์ … เมื่อแฮรี่ยินยอมปล่อยแขนเขาและลุกเพื่อจะกลับห้องนั่งเล่นกริฟฟินดอร์อย่างกระตือรือร้น เป็นหลายๆครั้งเลยที่เขารู้สึกว่า เพื่อนเขาน่ากลัวในการวางแผนการต่างๆ .. ไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมการกลั่นแกล้งแต่ละครั้งของแฮรี่ ถึงได้ผลทุกครั้ง…


“โอเค ตอนนี้นายก็ทานข้าวเย็นไปตามปกติ ไม่สิ ทานเยอะเป็นปกติ.. ฉันจะหาทางหลอกล่อแฮรี่ให้อยู่ที่ห้องนั่งเล่นจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์ แต่ไม่รับประกันนะว่า ยาจะหมดฤทธิ์ก่อน หรือแฮรี่จะหมดความอดทนก่อน” ถึงเฮอร์ไมโอนี่ไม่บอก เขาก็คิดว่าจะอยู่กินทุกอย่างที่ขวางหน้าจนกว่าเวลาอาหารเย็นจะหมดอยู่แล้ว


ให้ตายเถอะ .. หวังว่าเธอจะหาวิธีดึงแฮรี่ไว้ได้นานๆ…


เฮอร์ไมโอนี่ลุกจากที่นั่ง เมื่อรอนเริ่มลงมือกินได้อย่างสบายใจ .. ไม่รู้ว่าป่านนี้แฮรี่เดินไปถึงไหนแล้ว ที่จริง เธอไม่รู้หรอกนะว่า แฮรี่ต้องการทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร แต่เพื่อนเธอบอกว่า มีเหตุผลที่จำเป็นต้องทำ เธอก็ห้ามไม่ได้ ..


แต่เหมือนเธอจะลืมองครักษ์พิทักษ์แฮรี่ไปซะสนิท …


ไม่แปลกใจเลยที่เดินออกมาระหว่างทาง จะเห็นสองคนนั้น ยืนทะเลาะกัน ยื้อยุดฉุดกระชากเพื่อนตัวเองเพื่อพาไปที่ไหนสักที … โดยที่แฮรี่ไม่คิดยินยอมตามปกติ..


“ปล่อยฉันเลยนะ เดรโก ฉันยังไม่อยากคุยกับนายตอนนี้ จะไปไหนก็ไปเลย”


“นายสิเลิกดื้อสักที จะอะไรก็ช่าง นายต้องไปห้องพยาบาลกับฉันเดี๋ยวนี้!” เห็นมัลฟอยที่หัวเสีย หน้าตาเริ่มไม่สบอารมณ์ ด้านแฮรี่ก็ยังคงโวยวายสะบัดมือคีบเหล็กของเดรโกให้หลุด ..


เธอไม่รอช้าที่จะวิ่งไปเพื่อช่วย .. เธอควรจะช่วยใครดีล่ะ?


“อือออ ไม่เอา ฉันจะกลับไปหารอน นายมันงี่เง่า มัลฟอย” เดรโกแทบสถบเสียงแข็งให้กับความดึงดันไร้เหตุผลของแฮรี่ … หากไม่ติดว่าแฮรี่ดูผิดปกติมาก เขาก็คงไม่บากหน้ามาลากตัวร่างเล็กไปตรวจสอบให้มันรู้แล้วรู้รอด ..


ไว้หลังจากนี้ เขาค่อยฟังคำบ่นของอีกฝ่ายก็ได้ …


“พวกนายหยุดเลยนะ!”


“ชิ เพื่อนนายแต่ละคนเข้าข้างนายกันดีเหลือเกิน” เดรโกบ่นแต่ไม่ยอมปล่อยมือจากคนตรงหน้า


เธอวิ่งมาห้ามแฮรี่ไม่ให้เสียงดังเรียกความสนใจคนอื่นมากกว่านี้ … เพราะแค่นี้ก็เหมือนมัลฟอยพยายามหาเรื่องแฮรี่แล้ว … ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่คนอื่นต่างชินภาพแบบนี้ไปซะแล้ว ...


“เฮอร์ไมโอนี่ ช่วยฉันหน่อย .. หมอนี่บังคับขู่เข็ญฉัน คนบ้าอะไร ดื้อด้านเอาแต่ใจ .. ฮึ ฉันจะกลับไปหารอน .. เขาไม่เห็นจะบ่นมากแบบนายเลย” เป็นอีกครั้งที่ชื่อเพื่อนหัวแดงของแฮรี่ ทำให้คนข้างตัวรู้สึกหงุดหงิด เหมือนการชมศัตรูออกนอกหน้า ถึงได้บอกไงว่ามันผิดปกติ!!


คนกลางถึงกลับถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับคำกล่าวอ้างที่เกินจริงแน่นอน..แฮรี่ก็คุมยาก ยาก็ไม่ยอมหมดฤทธิ์ .. ตอนนี้มีคนจะลากเพื่อนตัวเองไปห้องพยาบาลทำให้ความแตกอีก ..


หากไม่อธิบายให้มันรู้เรื่อง มัลฟอยคงไม่ปล่อยเพื่อนเธอแน่..


“ไม่ต้องห้ามฉัน เกรนเจอร์ .. พวกเธอดูแลพอตเตอร์ยังไง ถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ .. ชิ ฉันไม่ดูแลนายไม่กี่วัน สภาพดูไม่ได้แล้ว” พอเห็นเธอจะเปิดปากพูด เดรโกไม่รอที่จะเอ่ยดักอีกฝ่ายที่กำลังจะเข้าข้างแฮรี่


“ฉันไม่ได้จะห้ามนาย” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว


“ได้ไงอะ เฮอร์ไมโอนี่!!” แฮรี่โวยวายทันที


โอ้ ให้ตายเถอะ แฮรี่ตอนนี้รับมือยากแถมหูดีอีกต่างหาก ..


เธอลูบหน้ากลับไปสบตามัลฟอยที่รอคอยคำตอบ เธอป้องปากกระซิบบอกเพื่อนสนิทแฮรี่ที่ดูสังเกตอะไรดีที่สุด อย่างน้อยไปกับมัลฟอยก็ดี โอกาสน้อยมากที่มัลฟอยจะปล่อยเพื่อนเธอกลับมาก่อนยาหมด..


“ขอร้องล่ะ มัลฟอย จะพาเขาไปไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่ห้องพยาบาล ..” เดรโกเลิกคิ้ว จับสังเกตอะไรได้บางอย่าง.. “ก่อนหน้านี้เขาถูกศาสตราจารย์เรียกไปพบเรื่องการประลอง ..แฮรี่มีสภาพนี้เพราะแผนของตัวเอง ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร ”


“ชิ หาเรื่องยุ่งยากอีกแล้ว ..”


“เอาเป็นว่า เรื่องนี้เป็นความลับ อีกไม่กี่ชั่วโมงยาน่าจะหมดฤทธิ์”


“บอกฉันมาดีกว่า ว่ายาบ้าอะไรทำให้พอตเตอร์มีสภาพทุเรศแบบนี้” เขาปรายตามองร่างเล็กกว่าจะยอมอยู่นิ่ง ตอนนี้หน้าบูด หลังจากความพยายามที่จะแกะมือเขาออกไม่เป็นผลสำเร็จ กลับมาแค่นคำตอบจากคนเล่าเรื่อง


กลับมาเป็นปกติเมื่อไหร่ เขาไม่ปล่อยไว้แน่


เสียงกระแอ่มในคอ ท่าทางหนักอกหนักใจของเฮอร์ไมโอนี่ กลับเป็นการสร้างความหงุดหงิดให้คนหงุดหงิดง่ายอยู่แล้ว เขาอยากจะแค่นหัวแฮรี่เป็นบ้า ว่าเอาสมองส่วนไหนคิดถึงวางแผนจัดการวางยาตัวเองได้แบบนี้..


และคำตอบที่ได้มา ก็ไม่น่าพิศมัยเลยแม้แต่น้อย ..


“แฮ่ม … ยาเสน่ห์ เอ่อ นายอย่าห่วงเลย .. ไม่สิ ๆ ฉันห้ามเขาแล้ว จริงๆนะ … แต่แฮรี่บอกว่า ปลอดภัยหายห่วง ฉันเลยไม่คิดว่าจะออกมาสภาพแบบนี้.. ”


เธอเห็นใบหน้าขาวซีดของคุณชายมัลฟอย จากซีดอยู่แล้ว เปลี่ยนเป็นเขียวและก็แดงสลับกันไปมา .. ก่อนจะลากแฮรี่ไปพ้นสายตาเธอในชั่วอึดใจ โดยมีคนตัวเล็กโวยวายไม่หยุด ...


เพราะแผนตัวเอง..


ปลอดภัยหายห่วง …


ยาเสน่ห์ .. ไอวีเซลหัวแดงเนี่ยนะ..


ดี ดีมาก ..ดีกับพีฟส์สิ!!



ปลอดภัยหายห่วงจริงๆนะ อิอิ

รู้วิธีปัญหาที่สร้างปัญหาของน้องแล้วเนอะ

ครั้งต่อไปเราจะสคิปทามไปภารกิจกันเลย

ไม่สิ ต้องบอกว่า เราจะไปทางฝั่งปู่ทอมบ้าง

ฝั่งนู้นเขาเปลี่ยนแปลงเยอะ

คงต้องเล่าทั้งตอนแน่นอน


ส่วนพีพส์ ถ้าใครอ่านนิยายแฮรี่

คงรู้ว่าเป็นผีประจำเรื่องเลยค่ะ5555



PS. เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อเป็นฟิค เพราะฉะนั้นเนื้อหาอาจจะมีการอ้างอิง

ที่ไม่ตรงกับเนื้อหาฉบับภาพยนตร์และในหนังสือชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์

ชี้แจ้งมานะที่นี้ ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,935 ความคิดเห็น

  1. #1674 MINERVA09 (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:34
    โง๊ยยน้องงงง
    #1,674
    0
  2. #1574 bb.smile (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 16:22
    โอ้ยยยย น้องเอ้ยยยยย
    #1,574
    0
  3. #1568 ShamanWcat (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 06:13
    เป็นไงล่ะ ปลอดภัยหายห่วง555555
    #1,568
    0
  4. #1565 neovenesia (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:25
    ก้อยังดีที่ใช้กับรอนล่ะนะ
    #1,565
    0
  5. #1558 ::คนปากไม่ดีย์:: (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 14:18
    ดีกับพีฟส์สิ5555555555
    #1,558
    0
  6. #1557 TewadaCat (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 22:32
    เอื้อออออ ส่งสารป๋าขึ้นมาทันใด กำลังจะซึ้งละ . . . เฮ้อ รี่เน้อรี่ หัวปูดหัวโนเพราะพายุมะเหงกจะไม่แปลกใจเลย แต่คิดว่าป๋าคงไม่กล้าทำมาก เดียวสมองน้องจะมีปัญหาแล้วงานจะเข้าตัวมากกว่าเดิม
    #1,557
    0
  7. #1556 Boonyisa Rodpat (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 22:00
    เออลืมป๋าทอมไปแล้ว55555555555 มัวแต่สนใจเดรกแถมป๋าเซฟก็แบบเรือป๋านำโด่งมาแต่ไกลเลย
    #1,556
    0
  8. #1555 mikamigun (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:40

    รี่น้องกลับมาก่อนอย่าผึ่งเป็นไบโพล่าตอนนี้ลูก
    #1,555
    1
    • #1555-1 ThirdToids(จากตอนที่ 92)
      9 มกราคม 2562 / 20:45
      คนเป็นไบโพล่าตอนนี้ น่าจะเป็นป๋าเนปกับพี่เดรเราเนี่ยแหละ5555
      #1555-1
  9. #1554 ฮิจินะ (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:35

    แฮรี่~~~~~ ลูกกก คิดได้ยังไงเนี้ยฮะะะะ จะเป็นลมมม

    #1,554
    0
  10. #1553 GOTFAFA (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:30

    น้องงงงงงงงงงงว๊อยยยย555
    #1,553
    0