[Fic Harry Potter ] Destinesia (Yaoi/BL) **อัพเยี่ยงเต่าคลาน**

ตอนที่ 88 : Destinesia (88) เส้นกั้นของทั้งสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?
 Free Lines Arrow

Destinesia (88) เส้นกั้นของทั้งสอง


เมื่อเวลาที่เสียงของประตูบานใหญ่เปิดออก เสียงปรบมือก็ดังขึ้นต้อนรับตัวแทนทั้งสี่ ก้าวเดินเข้ามาภายในห้องโถงใหญ่อย่างสง่าผ่าเผย ตัวแทนแต่ละคนต่างดูดีไปคนละแบบ …


ผู้คนต่างหลงใหลความงดงามของวีล่าแสนสวย เฟลอร์ ที่ควงคู่กับหนุ่มหล่อท่าทางคล่องแคล่วอย่างเชสเซอร์ของเรเวนคลอ .. ผู้ตกอยู่ในสเน่ห์ของวีล่าสาวเข้าอย่างจังไม่ต่างกับรอนก่อนหน้านี้ … หรือชื่นชมตัวแทนฮอกวอตส์ร่างสูงหน้าตาดี สุภาพและเข้าถึงง่าย อย่างเซดริก ดิกกอรี่ .. เข้ากันได้ดีกับสาวข้างตัวอย่าง โช แชง ที่มีความน่ารักและความสดใสของตัวเอง ..


สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด หนุ่มร่างใหญ่ท่าทางดุดันและเข้มแข็งอย่างวิกเตอร์ ครัม และที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่า คือเฮอร์ไมโอนี่ในรูปลักษณ์ที่แปลกตาออกไป เธอดูสวยและน่าค้นหา ถึงขนาดที่ใครหลายคนที่ดูถูกเธอ หาคำมาดูถูกเธอไม่ได้เลยในเวลานี้ ..


และจะมีอะไรน่าไปกว่านี้


จนกระทั่งได้เห็นภาพลักษณ์ของตัวแทนที่อายุน้อยที่สุด ..


อย่าง แฮรี่ พอตเตอร์ …


เด็กชายเมื่อไม่กี่ปีก่อน แทบไม่ได้โตขึ้นเลย .. รอยยิ้มของร่างเล็กสดใสราวกับแสงแห่งความหวัง ร่างกายที่ราวกับผู้หญิง เมื่อเดินคู่กับสาวแปลกประจำเรเวนคลอแล้วด้วย .. จากแทนที่พวกเขาจะเหมือนคู่เต้นรำ กลับเหมือนเพื่อนมางานเลี้ยงซะมากกว่า …


แฮรี่ยังคงไม่รู้ความคิดของผู้อื่น ถึงจะพยายามขุนตัวเองให้อ้วนแค่ไหน แต่เมื่อการเลือกกินมันมีมากกว่า เขาเลยได้แต่ทำใจในความผอมแห้งของตัวเอง .. เขาก็หวังว่า อีกไม่นานเขาจะโตมากกว่านี้


ด้านเดรโกยังคงเฉยเมยทุกสิ่งอย่าง ถึงจะอยากหัวเราะแฮรี่ที่ไร้ซึ่งคนจะเหลียวแล แต่มันก็ดีแล้วที่พวกนั้นดูจืดชืดกว่าสามคู่ที่เหลือ เขาจะได้ไม่ต้องไปตามประกบเพื่อดูแลแฮรี่ขนาดนั้น …


เมื่อเพลงเริ่มบรรเลง .. เพื่อให้เกียรติสถานที่สักหน่อย เขาจับจูงคู่ตัวเองอย่างพาร์กินสันไปเต้นรำกลางห้องโถง ดูท่าว่าแฮรี่จะไม่ได้แย่กว่าที่เขาคิด .. เจ้าตัวสามารถเต้นรำได้ดีและยังคงพูดคุยมีรอยยิ้มประดับหน้ากับยัยเพี้ยนเลิฟกู๊ดซะด้วย …


“อ่า ฉันทำให้เธอเป็นที่สนใจแล้วสิ” ลูน่าพึมพำหลังจากเข้าฟลอร์มาได้ไม่นาน … ถึงพวกเขาจะตัวเท่าๆกัน แต่รูปร่างและท่าทาง คงต้องยกให้เด็กชายผู้รอดชีวิต ที่ถึงจะเป็นผู้ชายนำเต้น แต่กลับดูสง่ายิ่งกว่าที่คิดซะอีก


“ฮ่ะๆ ไม่หรอก เธอน่ารักดีออก ” แฮรี่ชมจากใจ ลูน่ามีความเป็นตัวของตัวเอง ถึงแต่งยังไงมันก็น่าชื่นชมทั้งนั้น ..


“เมื่อเช้าฉันกลัวว่าจะมีตัวอะไรมาขโมยรองเท้าฉันไป โชคดีที่ไม่เป็นอย่างนั้น”


“แปลว่าวันนี้อาจจะเป็นวันโชคดีของเธอก็ได้นะ ”


แฮรี่ยังคงยิ้มปลอบเธอ แววตามีประกายขบขันพอให้เห็น ต้องขอบคุณพี่สาวเขา เมื่อก่อนเขาเพียงคิดว่า อยากจะเต้นรำกับพี่ตัวเองสักหลายๆครั้ง .. อย่างน้อยก็ไม่อยากขายขี้หน้าใคร และยิ่งกับไอหัวซีดที่เยาะเย้ยเขายิ่งกว่าอะไรดี .. หึ เขาถึงได้เต้นเป็นจนมาถึงวันนี้


ร่างเล็กยังคงไม่ลืมว่าวันนี้เป็นวันอะไร … นึกถึงของขวัญที่เตรียมไว้ที่หอพักตัวเอง พลางใช้สายตาสีสดมองหาอีกฝ่ายไปทั่วห้องโถง … แม้ความคิดจะล่องลอย แต่ก็ไม่ได้พลาดจังหวะเพลง


ตามมาด้วยแรงสะกิดจากคู่ตัวเอง แฮรี่พยักหน้าเมื่อทำนองเพลงใกล้จบ ทั้งคู่ถอยออกจากกัน พลางโค้งให้กันเล็กน้อยอย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าหวานและภาพลักษณ์ที่งดงามผิดคาด ดึงดูดความสนใจของผู้คนในงานไปซะแล้ว …


“รู้รึเปล่า แฮรี่...”


“??”


“ที่ฉันบอกว่าฉันเห็นบางอย่างในสายตาของเธอน่ะ”



ดวงตาสีมรกตกระพริบพลางคิดตามประโยคบอกเล่าของอีกฝ่าย แม้บางครั้ง สายตาคู่นั้นก็ไร้คลื่นอารมณ์ แต่ก็ไม่ได้ดูไร้ความรู้สึก มันกระจ่างใสแฝงบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจได้


“ก็...” ฟุบ..


เด็กสาวหรี่ตาเล็กน้อยเมื่อเห็นจังหวะ มือบางผลักบางตรงหน้าออกห่างจากตัว จนแฮรี่เกือบร้องเสียงหลง ไม่ทันได้ฟังประโยคของเธอจบ และไม่ทันได้เข้าใจจุดประสงค์ของเธอ.. แฮรี่สัมผัสได้ว่าหลังของตัวเองไปปะทะกับกำแพงบางอย่างที่จับต้องได้


ใบหน้าหวานหันไปมองด้านหลัง จนสบเข้ากับดวงตาสีเทาที่เจือนไปด้วยความตกใจ พอเห็นร่างที่ตัวเองรับมา ก็พลันเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนให้เห็น รอยยิ้มผุดขึ้นตอบกลับสีหน้าตกใจของร่างเล็กตรงหน้า


ร่างเล็กในอ้อมแขนอีกฝ่ายอย่างทุลักทุเลไปบ้าง อีกฝ่ายประคองเขายืนที่เดิมพลางส่งสายตาถามความผิดปกติ เขาเพียงส่ายหน้าตอบยังไม่ได้พูดอะไร และไม่ทันรู้สึกถึงสายตาอีกคู่ที่มองมาที่พวกเขา ..


แฮรี่ที่อยู่ๆก็ถูกผลัก เริ่มทำความเข้าใจกับเรื่องตรงหน้า… สรุปว่า เขาถูกเพื่อนผลักเพราะอีกฝ่ายรู้อะไรมารึเปล่าเนี่ย … แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรต่อ หรือตามหาคู่เต้นตัวเองที่หายไปตอนไหนไม่รู้..… เสียงบรรเลงเพลงรอบใหม่ก็ดึงขึ้นขัดความคิดพวกเขา ..


ร่างสูงเบื้องหน้าที่ยังไม่ทันได้เว้นระยะห่าง ถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนซะแล้ว .. จะให้ออกตอนนี้ แม้แต่แฮรี่ก็รู้ดี ว่ามันคือการเสียมารยาท ขัดจังหวะคนอื่นเขา ..


“เต้นรำกับฉัน สักเพลงนะ แฮรี่” อีกฝ่ายเดินประชิดเข้ามาใกล้ ประคองแฮรี่ ที่ไม่ให้ร่างเล็กได้ปฏิเสธ ใบหน้าหวานหัวเราะเสียงใส ไม่ได้ปฏิเสธเรื่องเล็กน้อย ..


“ยินดีเลย เซดริก”


ไม่รอช้าที่จะโอบเอวร่างเล็กให้แน่นขึ้น … ความเป็นสุภาพบุรุษปลิวหายไป ถึงจะได้รับการปฏิเสธไปแล้ว แต่เมื่อมีโอกาสจะได้สัมผัส เขาก็อยากจะเก็บช่วงเวลานี้เอาไว้.. ตอนนี้ใครจะมองมาเขาจะไม่สนใจแล้ว ..


ถึงแฮรี่จะไม่ชินการเต้นแบบนี้ แต่พ่อทูนหัวเขาก็เคยทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แฮรี่ที่พยายามไม่รู้สึกอะไรกับอีกฝ่าย ทำเป็นปล่อยผ่านความรู้สึกของเซดริกผ่านไป ถึงจะรู้สึกผิดก็ตาม… แต่ที่เขาทำได้ คงจะมีเท่านี้...


นอกห้องโถง .. หญิงสาวต้นเหตุอย่างลูน่า เหลือบมองคล้อยหลังประตูห้องโถงใหญ่ มีบางอย่างที่เธอเข้าใจและบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจได้ .. สายตาที่ลึกจนคาดเดาความรู้สึกไม่ได้ละออกมา เดินหน้าเพื่อจะกลับหอพักเรเวนคลอของตัวเอง …


“บางทีคนเราก็เชื่อในความหวังของตัวเอง ...”


“แม้ว่ามันจะคือความบ้าคลั่งก็ตาม...”


นั่นแหละคือสิ่งที่เธอมองเห็นมัน .. ผ่านสายตาสีสดคู่นั้น..






เพียงแค่รอบเดียว แต่คงจะเนิ่นนานสำหรับเซดริก …แฮรี่ปลีกตัวออกจากร่างโปร่งที่ยินยอมปล่อยเขาแต่โดยดี … เขาพาร่างตัวเองออกจากฟอลร์ผ่านผู้คนที่กำลังจะเริ่มรอบใหม่ พาตัวเองออกจากความสนุกสนานตรงหน้า ..


เมื่อพ้นผู้คน ใบหน้าหวานสงบลง นัยน์ตาสีมรกตสว่างวูบแต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว .. นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ..เขาไม่อยากให้ความหวังอีกฝ่ายมากไปกว่านี้ ยิ่งสายตาที่แสดงออกคู่นั้น มันทำให้เขารู้สึกผิดจนอยากจะชดใช้ให้อีกฝ่าย แต่เขาไม่คิดว่า มีอะไรที่เขาสามารถทำให้เซดริกได้บ้าง …


ก็มาคิดว่า .. มีอะไรที่เขาทำพลาดไปรึเปล่า ..


ฉับพลันความคิดหยุดลง .. สัญชาตญาณบางอย่างบ่งบอกสิ่งที่อยู่ด้านหลัง … ไม่ได้มาด้วยความมุ่งร้าย แต่มาด้วยความหงุดหงิดและโกรธเกรี้ยวซะมากกว่า … เมื่อหันไปพบเจ้าของร่างที่แพร่ออร่าความไม่ชอบใจบางอย่าง แฮรี่ก็ได้แต่เลิกคิ้วงงงวยให้


“มากับฉันเดี๋ยวนี้เลย พอตเตอร์” เดรโกเอ่ยเสียงเย็น พยายามไม่ตะโกนตวาดใส่หน้าร่างเล็กที่กำลังทำหน้าซื่อบื้อ ไม่รู้อะไรกับคนอื่นเขาอีกแล้ว . พลางกระชากแขนอีกคนให้เดินตามเขาออกนอกทางเดินมา


แฮรี่ที่สัมผัสได้ . ได้แต่พยักหน้างึกๆ ตามแรงลากไปอย่างยินยอม … แสงเริ่มน้อยนิดลงตามทางที่เดินผ่าน ผู้คนจะเริ่มจางหายเพราะงานเต้นรำที่ให้ความสนใจมากกว่ามาเดินเตร็ดเตร่แถวนี้


และเมื่อไร้ผู้คนจริงๆ .. เจ้าตัวก็ทำหน้าตาหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง ..ขยับปากขึ้นเอ่ยวาจาที่จะต้องบ่นและต่อว่าเขาอีกเป็นแน่…


“ไหนนายบอกจะไม่ยุ่งกับหมอนั่นแล้วไง!? ฉันคลาดสายตาแปปเดียว นายถึงกลับไปกอดไอบ้านั่นอีกแล้ว!!” ไม่แน่ใจว่าเดรโกไปเห็นฉากไหน แต่เขาไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย .. เขาว่าคนที่สายตาสั้น คงจะเป็นเดรโกมากกว่า


“ฉันเปล่าสักหน่อย .. นายมองผิดไปรึเปล่า”


“นายหาว่าฉันตาถั่วเหมือนนายรึไง? หรือนายจะบอกว่ามันบังเอิญอีกรึเปล่าล่ะ บังเอิญว่าสะดุดไปหามัน บังเอิญว่าต้องตอบรับคำขอเต้นรำของมันด้วยมั้ยละ?”


ถึงเขาจะไม่ใช่คนที่อารมณ์เสีย แต่มาฟังเดรโกหงุดหงิดใส่ มันก็ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักนิด … บางที คิดว่าเขาไม่ถือโทษโกรธอะไรบ่อยๆ แล้วจะใส่อารมณ์เขาได้ตลอดนะ …


เขาก็ยังมีความรู้สึกนะ …


“นายกำลังจะทำฉันเป็นบ้า แฮรี่..”


เฮ้อ แต่จะให้เขาบอกว่า ลูน่าตั้งใจผลักเขาเนี่ย .. อย่างเดรโกก็คงจะไม่เชื่อ


“อย่างน้อยฉันกับเขา ก็พูดกันด้วยดีแล้วนะ .. ฉันก็บอกนายไปแล้วไงล่ะ อยู่ๆจะให้ทำเป็นเกลียดกันเลย ได้ที่ไหน”


แฮรี่พยายามใช้เหตุผลเข้าสู้ ถึงหน้าอีกฝ่ายจะดูไม่พอใจ ..เดรโกยังคงหงุดหงิดไม่หาย แม้แฮรี่จะพยายามอธิบายแล้วก็ตาม ไอหัวซีดตรงหน้าก็ยังแสดงท่าทีเป็นปฏิปักษ์กับคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้อยู่ดี ..


“เฮอะ ฉันจะบอกนายแล้ว ว่าฉันเกลียดขี้หน้ามัน แต่นายก็ยังสนิทกับมันอยู่ได้!. ”


“ฉันกับเขา เป็นแค่เพื่อนจริงๆ … ”


ปึก…


ไม่ทันให้แฮรี่ได้พูดแก้ตัวจบประโยค .. คำว่าเพื่อนเหมือนเครื่องกระตุ้นอะไรบางอย่างภายในความคิดของเดรโก มือที่เคยกระชากอีกฝ่ายเป็นประจำเปลี่ยนมาเป็นเครื่องกั้นทางร่างเล็กไม่ให้หนี .. พวกเขาอยู่ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ เหมือนครั้งที่พวกเขาอยู่ภายใต้ผ้าคลุมล่องหนผืนเดียวกัน..


แฮรี่ก็เป็นฝ่ายตกใจไม่น้อย ...ถึงพวกเขาจะไม่ได้ใกล้กันแบบนี้บ่อยๆ แต่กลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นผลไม้บางอย่างลอยแตะจมูก ทำให้นึกถึงเมื่อครั้งที่เจอเดรโกในตรอกน็อกเทิร์น .. มันเป็นกลิ่นที่ทำให้สบายใจ ทำให้ผ่อนคลาย .. แตกต่างกับตัวตนของคนใช้อย่างสิ้นเชิง..


ใช่… มันใกล้จนเขาได้กลิ่นมันชัดเจน…


ใบหน้าคมคายเบื้องหน้าที่เขาเคยหมั่นไส้ .. สายตาสีเทาเหมือนเซดริก แต่กลับให้ความรู้สึกคนละอย่าง .. มันเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ความเป็นตัวเองอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นที่ไหน ..


ครั้งนี้ .. แฮรี่กลับไม่กล้าเอ่ยปากให้อีกฝ่ายถอยออกไป..


“เพื่อน … เพื่อนที่ไหนส่งสายตาหวานซึ้งจนจะอ้วกแบบนั้นกัน … นายมันงี่เง่า แฮรี่ .. คิดว่าความใจอ่อนของนาย มันจะทำให้คนอื่นเขาตัดใจได้รึไงกัน … ยิ่งนายทำแบบนั้น มันก็จะเคยชิน .. จนสุดท้าย .. มันก็จะไม่จบแค่นั้นหรอกนะ” เดรโกร่ายยาวด้วยสายตาหรี่เล็กลง ถึงมันจะดูนิ่งสงบ แต่กลับแฝงบางอย่างเอาไว้อยู่.


“ฉันก็ทำแบบนี้กับทุกคน..”


“แต่ทุกคนเขาไม่ได้คิดแบบนาย” คนสูงกว่าขัดทันที ..


แฮรี่เงียบลง เพราะไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ว่า ..


แต่ว่า


“แต่ว่า .. ฉันก็ทำแบบนี้กับทุกคนนะ แม้แต่นาย.. เอ่อ”


ยิ่งพอเอ่ยถึงคนตรงหน้า .. สีหน้าของเดรโกยิ่งเย็นขึ้นไปอีก … แต่มองจากสภาพตัวเองแล้ว … เขาอยู่ภายใต้การควบคุมของอีกฝ่าย


“เพราะฉันเป็นเพื่อนนาย..” เดรโกเอ่ยราวกับย้ำ บางที เขาควรทำมันให้ชัดเจนได้แล้ว .. ไม่งั้นระหว่างพวกเขามันจะก็ครึ่งๆกลางๆอยู่แบบนี้…  ให้ตายสิ ทำไมกับพ่อทูนหัวเขา ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย..


“ใช่ ก็.. ” แฮรี่เริ่มสังเกตถึงความผิดปกติ ลมหายใจแทบติดขัดจนเริ่มเป็นเสียงกระซิบ บางอย่างร้องเตือนว่า มันจะไม่เหมือนเดิม …


ใบหน้าคมคายตรงหน้าเลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบหยุดหายใจ อยู่ห่างจนลมหายใจรดปลายจมูก ความร้อนวูบวาบที่เคยเกิดขึ้นบนใบหน้ากลับมาอีกครั้ง … กำลังตอกย้ำเรื่องราวบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้น … กระตุ้นความรู้สึกของคนสองคนให้รู้ตัว


“ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นเพื่อน แฮรี่”


และวินาทีที่ริมฝีปากทั้งสองบรรจบกัน


ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว….




ออกเฟรนด์โซนให้ได้ค่ะ พี่เดร ฮืออ

คนแต่งก็กำลังจะบ้าตายเหมือนกัน

คนหนึ่งเก็บกดค่ะ ดูก็รู้ ด้านน้องนี้

ปฏิเสธไม่ลง และคงต้องกลับไปคิด


พอแต่งเป็นพาร์ทอารมณ์แบบนี้

สมองเราตันไปชั่วขณะเลย55555


PS. เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อเป็นฟิค เพราะฉะนั้นเนื้อหาอาจจะมีการอ้างอิง

ที่ไม่ตรงกับเนื้อหาฉบับภาพยนตร์และในหนังสือชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์

ชี้แจ้งมานะที่นี้ ขอบคุณค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,935 ความคิดเห็น

  1. #1932 I R B Prince Sirithirin (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 11:54
    อืมมมมมบาดใจค่ะ
    ใครก็ได้ส่งเราเข้าโรงบาลทีลูกเรา......
    กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
    ไม่!!ลูกฉัน!!
    #1,932
    0
  2. #1929 MartiniLubik (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 01:10

    กรี๊ดดดดดดด

    #1,929
    0
  3. #1878 Fang (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 19:20

    ( O o O ) //

    #1,878
    0
  4. #1829 + SaiChil + (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 11:37
    เรือเดรโกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1,829
    0
  5. #1673 MINERVA09 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:15
    เห๊ยยยยม่ายยย!!!ถึงจะฟินก็เถอะเห๊ยยน้องจะโทษตัวเองไหมเนี้ยย
    #1,673
    0
  6. #1572 bb.smile (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 16:04
    กริ๊ดดดดดด โอ้ยยย ลุ้นค่าาาาาา
    #1,572
    0
  7. #1571 Zaniel_ss (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 11:39
    กรีี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #1,571
    0
  8. #1543 Puntiraksea (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 23:50
    เย้ๆๆๆๆๆ เดรมาแรงแซงคนอื่นมาก ฟินมาก
    #1,543
    0
  9. #1508 MitsukiCarto (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 02:40
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
    จับน้องกดเลยลูกหนูเดรก!
    จะออกจากเฟรนโซนได้รึเปล่าก็หลังจากนี้ล่ะ
    #1,508
    1
    • #1508-1 ThirdToids(จากตอนที่ 88)
      13 ธันวาคม 2561 / 02:55
      ใจเย็นนะ อีกสักพักแหละ 5555
      #1508-1
  10. #1504 oONORTHOo (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 02:40
    ชอบบบบบบ
    #1,504
    0
  11. #1503 ShamanWcat (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 21:51
    ช่วยเข็นออกจากเฟรด์โซนนะคะเดรกกกก ฮึ๊บบบ สงสารเซดสุดหล่อ งื้อ มปรนะ!
    #1,503
    0
  12. #1501 littledayxx (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 12:15
    โอ้ยยยยย ในที่สุดพ่อคุณก็แสดงออกไปชัดๆซักที ลุ้นมาจนกี่ตอนแล้วก็ไม่รู้ฮือออออออ นั้มตาจะไหลเลยค่ะ
    #1,501
    0
  13. #1500 ปากกาตามใจ (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 09:06

    เรือดิกกอรี่ค่าา

    //จะโดนดักตบมั๊ยเนี่ยย
    #1,500
    1
    • #1500-1 MitsukiCarto(จากตอนที่ 88)
      13 ธันวาคม 2561 / 02:42
      ดูท่าเรือจะล่มนะคะ น้องส่ายหัวเซย์โนซะขนาดนั้น...
      #1500-1
  14. #1499 baconmy. (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 23:28

    โอ้ยยคู่ที่รอค่อยมากๆๆๆ ในที่สุดก็มีมม. อย่างจริงแล้วววววว จาร้องงงงแล้ววค่าา 55555
    #1,499
    0
  15. #1498 kacu (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 17:35

    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1,498
    0
  16. #1497 I Ange I (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 16:17
    เฮ้ยยยยยย
    เราลงเรือชิปแห้งก็ได้...
    /พายเรือวิกรี่ต่อไป...
    #1,497
    0
  17. #1496 โลลิค่อน (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 13:32

    เดรโกรุกแล้วววววว
    #1,496
    0
  18. #1495 tinylight (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 12:51

    ย๊า!!!! เตรียมแล่นโดยเร็วเลยค่ะ หลังจากเรือเดรกอยู่ในซอกหลึบมาตั้งนาน ฮือ~
    #1,495
    0
  19. #1494 Puai244 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 10:26
    เดรโกรุกแล้ว ประกาศสถานะความรู้สึก
    แฮร์รี่จะไม่รู้สึก รู้สม คงไม่ได้
    แต่หลังจูบ ถ้าสเนปมาเห็นคงฮาดี น้องต้องถูกจูบซ้ำอีกรอบจากอีกคน
    สู้ๆ นะแฮร์รี่ เอาตัวรอดมาให้ได้ละ
    #1,494
    0
  20. #1493 underMoony (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 10:15

    แงงง ทีมเดรโกนะ
    #1,493
    0
  21. #1492 MindThanyalak (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 09:53
    Oh!! my God!!

    แม่เค้าจูบกันแล้ววว!! แหง่งงง!
    #1,492
    0
  22. #1491 Mew Mew Ichigo (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 08:54
    มาเอาใจช่วยพ่อหัวซีดกันนะคะ5555
    #1,491
    0
  23. #1490 GOTFAFA (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 08:46

    เอาาาาาแล้วววววว
    #1,490
    0
  24. #1489 Boonyisa Rodpat (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 08:06
    ออกมาแล้วจ้าโธ่ๆคุณชายออกมาแล้วก็นะน้องจะเข้าใจและยอมรับรึเปล่ารอดูกันต่อไป
    #1,489
    0
  25. #1488 Kaede_Kaede (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 07:31
    ออกมา! ออกมาให้ได้! ออกมาจากเฟรนด์โซนนี่น้า เดรโกกกกกกกกก
    #1,488
    0