[Fic Harry Potter ] Destinesia (Yaoi/BL) **อัพเยี่ยงเต่าคลาน**

ตอนที่ 72 : Destinesia (72) ปิดภาคเรียนปีที่สาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 236 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

Destinesia (72) ปิดภาคเรียนปีที่สาม


“ฮาา.. เอ่ออ..ฮ่าาา….”


“รีมัส! รัมัสเพื่อนรัก! นายกินยามารึเปล่า ตอบสิ! ”


“อะ .. อ่ะ อ๊ากกกกกกก!”


เพียงเสียงร้องโหยหวนบางอย่าง กระตุ้นสัญชาตญาณในตัวเด็กชายให้เกิดขึ้น …


นัยน์ตาสีมรกตเปิดพรึ่บขึ้นในทันใด .. ความรู้สึกที่กำลังถูกแรงบางอย่างรัดไว้ ยิ่งพอเห็นใบหน้าของร่างสูงที่เริ่มเคร่งเครียดกับสถานการณ์บางอย่าง ทำให้เด็กชายเริ่มสำรวจรอบตัว…


เสื้อผ้าที่ฉีกขาดจากการขยายจนเกิดเสียงแคว่กดังขึ้นไม่หยุด ร่างกายของเพื่อนสนิทของพ่อแปรเปลี่ยนเป็นบางอย่างที่อันตราย ส่งเสียงร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง ส่ายไปมาเพื่อหลุดจากการเกาะกุมของซีเรียส...


“วิ่ง! วิ่ง!!” เสียงคุ้นเคยของซีเรียสร้องตะโกนบอกคนด้านหลัง ..


ความหวาดผวาจากหลายเรื่องเกิดขึ้นภายในไม่กี่นาทีที่ผ่านมา … รอนสั่นตัวกอดร่างของเฮอร์ไมโอนี่ที่ใจเย็นที่สุด กำลังพยุงตัวรอนที่บาดเจ็บที่ขาเพราะการถูกลากจากซีเรียสก่อนหน้านี้ …


“ว้ากกก!” ชั่วอึดใจ.. แรงเฮือกใหญ่พัดร่างของซีเรียสลอยไปตกที่อีกด้าน .. คนดวงซวยรายต่อมาก็คงจะเป็นพวกเขาที่ยืนล่อเป้าไม่ห่าง ..


แรงกอดรัดเขาแน่นราวกับปกป้อง แฮรี่อดไม่ได้ที่จะลอบยิ้มกับตัวเองภายใต้เงาของร่างอีกฝ่าย … เซเวอร์รัสคงยังคิดว่าเขาหลับอยู่ .. แต่ความหวาดกลัวในจิตใจของสเนปก็มีมากเกินกว่าจะมาใส่ใจคนเพิ่งตื่นเช่นเขา ..


“สตูเปฟาย”


แสงสีขาวของคำสาปสะกดนิ่งพุ่งจากปลายไม้กายสิทธิ์กระทบร่างมนุษย์หมาป่าน่าเกรงขามเบื้องหน้าจนลอยไปตกฟากเดียวกับทางที่ซีเรียสตกลงไปไม่ไกล …


ในที่สุดความสนใจก็มาตกที่เด็กชายที่อาจหาญกล้าเสกคาถาอย่างไม่เกรงกลัว ทั้งที่ตัวเองเพิ่งทำตัวเป็นภาระนอนนิ่งไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคนอื่นเขาเลย …


“กลับกันเถอะฮะ .. ผมไม่ไหวแล้ว” เด็กชายทำท่าจะหลับลงอีกครั้งเมื่อเอ่ยจบ


สเนปกำลังจะกล่าวว่า แต่ก็ชะงัก เสียงหอนดังจากทิศทางนั้นจนไม่อาจไว้วางใจได้ … ไม่รู้ว่าหมาป่าที่หล่นไปจะกระโจนกลับมาเมื่อไหร่ ..


ใบหน้าเด็กชายดูเพลียมากเพียงแค่ปล่อยเพียงคาถาเดียว ..  


ตรงนี้มีเด็กไร้ประโยชน์ถึงสามคน หนึ่งในนั้นดันเจ็บตัวอีก..


ร่างสูงไม่ตั้งคำถามกับความคิดเห็นของเด็กชาย กระชับร่างเล็กที่กำลังจะหลับหันกลับไปทางปราสาท.. โดยไม่ฟังเสียงคัดค้านของใครๆทั้งสิ้น ..


“แต่! แฮรี่ พวกเขาจะเป็นอันตรายนะ มนุษย์หมาป่าจะคุมสัญชาตญาณตัวเองไม่ได้ และซีเรียสก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขารึเปล่า ..” เธอถามอย่างร้อนรนแต่ก็ละออกจากรอนไปช่วยใครไม่ได้เลย ..อย่างน้อยก็น่าจะปล่อยสเนปไปช่วยเขา .. พยุงรอนตามพวกเขาไปติดๆ


แฮรี่ยกยิ้มหันใบหน้าซีดขาวของตัวเองทบทวนคำพูดเพื่อนสนิทที่ร้อนใจยิ่งกว่าเขาเสียอีก ..


เขามีเพื่อนที่ดีจริงๆ ..


“ไปเถอะ เฮอร์ไมโอนี่ .. ถึงเราไป อาจจะช่วยอะไรได้ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้..” พวกเขาสบตากันอย่างมีนัยยะสำคัญบางอย่าง .. ดวงตาของแฮรี่นิ่งสงบ แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกลบฉายแววบางอย่างลึกลงไป จนเฮอร์ไมโอนี่หัวเราะอย่างไร้ทางเลือก


บางทีคนที่ไม่พูดอะไร ก็เป็นคนที่รู้เรื่องมากที่สุด …


พวกเขารีบเร่งออกจากสถานที่อันตราย เสียงร้องบางอย่างยังคงดังอยู่เบื้องหลังสร้างความน่าหวาดหวั่นให้กับคนที่ได้ยินมัน ..


ยังไงเขาก็ .. ไม่ทำอะไรโดยไม่คิดอยู่แล้ว..

เด็กชายหลับไหลอีกครั้งเพื่อเก็บพลังงานของตัวเอง ..


คืนนี้ยังอีกยาวไกล …


.


.


“อืม..” เสียงหวานครางแผ่วเมื่อลางสังหรณ์ร้องเรียกอีกครั้ง … มันเป็นแบบนี้เสมอ ต่อให้เขาอยากจะหลับ แต่ถ้าเกิดจะมีบางอย่างเกิดขึ้น ยังไงร่างกายเขาก็จะบังคับให้เขาลืมตาตื่น…


“เธอตื่นแล้ว แฮรี่..ขอบคุณพระเจ้า” เฮอร์ไมโอนี่มาดูอาการเขาทันทีเมื่อเขาเริ่มขยับตัว แฮรี่คว้าแว่นตาหัวเตียงกลับมาด้วยท่าทีสงบ ทั้งที่ซีเรียสกำลังถูกคุมตัว ..


ถึงแฮรี่จะทำเหมือนว่า ทุกอย่างจะต้องโอเค แต่ที่ได้ยินมันไม่ใช่แบบนั้นเลย..


“พวกเขากำลังจะดูดวิญญาณซีเรียสไป .. เราต้องไปช่วยเขา” สีหน้าเธอเปลี่ยนแทบจะทุกนาทีที่สูญเสีย แต่เธอไม่สามารถจัดการเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเองได้ ..


แฮรี่ลุกจากเตียงบิดขี้เกียจสร้างความตื่นตัวให้กับร่างกายพร้อมปฎิบัติภารกิจหลักสำหรับวันนี้ ..เฮอร์ไมโอนี่แทบจะโกรธที่แฮรี่ทำตัวสงบเกินไป ..


ตึง!


ร่างของชายชรารับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว และมาเพื่อปลอบใจเด็กๆ และเสนอแนะแนวทางบางอย่างแก่พวกเขา .. ทั้งคู่เดินเข้าหาอาจารย์ใหญ่ฮอกวอตส์อย่างร้อนใจ และแฮรี่ก็ทำตัวสมกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเสียที..


รอนนอนนิ่งบนเตียงด้วยสภาพผ้าพันแผลครึ่งขา มีเรื่องในใจอยู่มากมายที่อยากจะถามแฮรี่ให้ชัดเจน แต่ส่วนใหญ่ก็ได้เฮอร์ไมโอนี่ตอบเขาให้หมดแล้ว ..


แค่พูดเพียงว่า .. ‘ถึงบอกนายไป นายก็ไม่เชื่ออยู่ดี สู้ให้เห็นกับตาเลยจะดีกว่า’


“อาจารย์ใหญ่ คุณต้องหยุดพวกเขา .. พวกเขาจับผิดคนค่ะ” เธอเร่งอธิบายโดยมีแฮรี่เป็นลูกรับ ที่เธอถึงกลับหันมองหน้าเขาที่เพิ่งมาทำเป็นร้อนใจเนี่ยนะ


“จริงครับอาจารย์ ซีเรียส แบล็ก บริสุทธิ์”


“สแคบเบอร์เป็นคนทำ” รอนบอกต่อ จนทุกคนหันไปหาร่างคนเจ็บ..


“สแคบเบอร์หรอ?”


ถ้าหากเป็นเขา เขาคงจะสงสัยก่อน ว่าคนที่เอ่ยถึงหมายถึงใคร...


“คือหนูของผมครับ เขาเป็นหนูจริงๆ คือ-..”


เฮอร์ไมโอนี่เปลี่ยนสีหน้าหน่ายๆ ก่อนจะหันกลับไปพูดกับชายชราที่รอฟังคำตอบ..

“เขาเป็นแอนิแมจัสค่ะ ...ได้โปรด เชื่อพวกเรา..”


“ฉันเชื่อคุณ คุณเกรนเจอร์ แต่เสียใจที่จะบอกว่า คำพูดของเด็กของเด็กอายุสิบสามคงมีคนเชื่อไม่กี่คน.. และ! ถึงเธอจะอ้างถึงศาสตราจารย์ปรุงยาของพวกเธอ แต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไรนอกเหนือจากนี้..”


คำพูดของเธอถูกขัดหมดตั้งแต่ยังไม่เอ่ยปาก.. ดัมเบิลดอร์เดินผ่านพวกเขาไปดูอาการของรอนด้วยการแตะปุบๆไปที่เฝือกขา ..รอนเบ้ปากกลั้นเสียงร้องไม่ให้เปล่งออกไปจนดูยู้ยี้..


“เสียงของเด็ก ต่อให้ซื่อและจริงแค่ไหน ก็ไร้ความหมายกับคนที่ไม่สนใจจะรับฟัง” และบางทีก็ไร้สาระแม้กับคนที่ตั้งใจจะฟังก็ตาม..


“สิ่งที่ลึกลับ เวลามีพลังมาก เมื่อมันเกี่ยวข้องกับอันตราย” ชายชราพูดยามเดินผ่าน สามารถดึงความสนใจมุ่งไปอยู่ที่ใจความของคำพูดของเขาได้อย่างดี ..


จวนได้เวลาแล้ว..


“ซีเรียส แบล็กถูกขังอยู่ที่ชั้นบนสุดของหอคอยมืด” สถานที่ถูกกำหนดจุดมุ่งหมาย เหลือแค่ลงมือทำ.. และความตั้งใจที่แรงกล้า..


“เธอรู้กฎดี คุณเกรนเจอร์ ต้องไม่ให้ใครเห็นตัว..และจะต้องทำได้ ฉันรู้ และจะกลับมาก่อนเสียงระฆังสุดท้ายหรือไม่ ผลที่ตามมามันน่ากลัวเกินกว่าที่จะบอก ” ดัมเบิลดอร์ที่กำลังจะออก เดินกลับมาใกล้เฮอร์ไมโอนี่ที่มีสีหน้าเคร่งเครียด เต็มไปด้วยความคิด ตั้งใจฟังคำพูดของอีกฝ่ายทุกประโยค


ทุกการกระทำมีค่าพอจะเปลี่ยนทุกอย่าง.. แม้เพียงเล็กๆน้อยๆ มันก็อาจจะเปลี่ยนอนาคตไป จนไม่เหมือนเดิม .. และแฮรี่ก็เข้าใจจุดนั้นดียิ่งกว่าใครๆ..


“หากเธอทำสำเร็จวันนี้ จะช่วยคคนบริสุทธิ์ได้มากกว่าหนึ่งคน” ดัมเบิลดอร์ขยิบตาส่งสัญญาณบางอย่างที่เธอเข้าใจ .. มือถูกันไปมาตั้งใจบอกบางอย่าง “หมุนแค่สามรอบก็พอแล้วมั้ง” ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยการตัดสินใจไว้กับนักเรียนเช่นพวกเขา..


“โอ้ อีกอย่างนะ ถ้าข้องใจ ฉันว่าเดินตามรอยเท้าเดิมน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีนะ โชคดี ” และประตูก็ถูกปิดลง…


เมื่อจุดเริ่มต้น โอกาส และจุดหมายปลายทางถูกกำหนด .. ทุกอย่างก็ครบองค์ประกอบของการเดินทางแล้ว ..


“งั้นไปกันเลยมั้ย เฮอร์ไมโอนี่  อืออ!! เฮ้อออ ฉันพักเต็มที่แล้ว” แฮรี่บิดขี้เกียจอีกครั้ง ต่างจากตะกี้ที่แสดงสีหน้าลนลานได้สมบูรณ์แบบจริงๆจนเฮอร์ไมโอนี่เกือบหลงเชื่อ


“นี่เธอรู้อยู่แล้วใช่มั้ย!? ให้ตายเถอะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเธอเลย” เธอแห้วเสียงแข็งตีไหล่เพื่อนตัวเองจนแฮรี่หัวเราะชอบใจ .. “โทษทีนะ รอน แต่เป็นเพราะเธอเดินไม่ได้”


เหมือนเป็นอีกครั้งที่รอนรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยเข้าใจอะไรกับคนอื่นเขาเลยสักนิด เฮอร์ไมโอนี่คล้องสร้อยคอบางอย่างเข้ากับคอของแฮรี่ที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว เสียงแกร๊กๆจากการบิด ก่อนที่ตัวจี้จะหมุน และภาพรอบด้านก็ฉายย้อนกลับอย่างรวดเร็ว…


จนภาพทุกอย่างหยุดลง กับเวลาที่ย้อนกลับสามชั่วโมง ..


แฮรี่และเฮอร์ไมโอนี่พยักหน้ารับรู้กัน ออกวิ่งตั้งแต่ห้องพยาบาลไปตรงจุดที่พวกเขาน่าจะอยู่ก่อนหน้านี้ ..


ถ้าเขาเดาไม่ผิด ตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่พวกเขาอยู่ที่บ้านแฮกริดสินะ …


“เธอรู้อยู่แล้วสินะ ว่าเราจะไปช่วยพวกเขาด้วยเครื่องย้อนเวลา ”


“ก็ประมาณนั้น.. ” ถึงที่จริงเขาจะจัดการได้ทั้งหมดด้วยตัวเขาเองก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากทำตัวผิดสังเกตมากเกินไป …


ก็แค่… เขาอยากดูท่าทีของใครบางคนเท่านั้น …


บางทีการได้กลับมาเห็นมาได้ยินมันอีกครั้ง


ก็ทำให้เขาเห็นมุมมองที่แตกต่าง…


“เธอต้องคุยกับรอนอีกเยอะเลยนะ อย่าลืมหาข้อแก้ตัวดีดีไว้ด้วยล่ะ”


เฮอร์ไมโอนี่ว่าขำๆ ถึงเธอจะอธิบายไปเกือบหมดแล้ว แต่คงจะดีกว่าถ้าให้พวกเขาพูดกันตรงๆสักที ..


เขาก็ว่าอย่างนั้น … จัดการเรื่องวันนี้ให้เสร็จสักที..



นอกจากต้องปรับความเข้าใจกับเพื่อนตัวเองแล้ว

คงไม่ลืมพ่อทูนหัวหรือป๋าหรือปู่ที่ค่าเรือแพงแพ๊ง

เรามีแผนให้ปู่อยู่ เพราะงั้นใครชอบเรือปู่ คงอีกนาน

เรือหลักเป็นป๋าเนป55555

เรือพี่เดรจะมาหนักๆปีหน้า พร้อมประเด็นแน่นอน..


PS. เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อเป็นฟิค เพราะฉะนั้นเนื้อหาอาจจะมีการอ้างอิง

ที่ไม่ตรงกับเนื้อหาฉบับภาพยนตร์และในหนังสือชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์

ชี้แจ้งมานะที่นี้ ขอบคุณค่ะ

B
E
R
L
I
N
?
 Free Lines Arrow
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 236 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,935 ความคิดเห็น

  1. #1921 MartiniLubik (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 16:15

    ทำไมเป็นแนวนี้อีกแล้วง่าา อยากให้ซีเรียสพ้นผิดนะ


    #1,921
    0
  2. #1732 shierichi (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:12
    นอนเก็บพลังงานนี่เอง ปั๊ดโธ่ เอ็นดู555
    #1,732
    0
  3. #1194 MitsukiCarto (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 20:05
    โดนรอนซักจนสะอาดแน่หนูรี่
    #1,194
    0
  4. #1161 จ้าวแมวน้อย (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 13:41
    ขอแค่เป็นฮาเร็มก็พออ่ะ อยากให้ได้ทุกคน55555555555
    #1,161
    0
  5. #1158 pondbambam (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 18:35
    รอออ่านอรกน้าาาา
    #1,158
    0
  6. #1157 kacu (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 14:26
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1,157
    0