[Fic Harry Potter ] Destinesia (Yaoi/BL) **อัพเยี่ยงเต่าคลาน**

ตอนที่ 62 : Destinesia (62) สาเหตุของความโกรธเกรี้ยว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    5 ก.ค. 61

Destinesia (62) สาเหตุของความโกรธเกรี้ยว


“ผมคิดถึงคุณมากเลยฮะ ซีเรียส”


แฮรี่โผเข้ากอดร่างมอมแมมของพ่อทูนหัวใกล้กับต้นวิลโลว์จอมหวด .. ติดกับป่าต้องห้ามที่ไม่ค่อยมีใครเข้าใกล้ .. ซีเรียสกอดร่างนุ่มนิ่มของลูกทูนหัวอย่างคิดถึง แทบจะอุ้มเด็กชายเช็คสภาพร่างกาย แฮรี่ยังดูผอมเหมือนเดิม .. เขาก็บอกแล้วว่าให้กินเยอะๆหน่อย ..


“กินเยอะๆหน่อยสิ ฉันเป็นห่วงเธอมากเลยรู้มั้ย .. ถึงเธอจะโตขึ้นยังไง ฉันยังอุ้มเธอไหวเลยดูสิ” ไม่ว่าเปล่า ซีเรียสที่อดไม่ได้สอดมือเข้าใต้วงแขนเขาแล้วชูเขาด้วยมือทั้งสองข้าง จนขาเขาลอยต่องแต่งกับพื้น .. เด็กชายหัวเราะคิกคักอารมณ์ดี ที่พ่อเขาดูจะจริงจังในการเป็นห่วงเขามากเกินไป …


“ไม่หัวเราะสิ ฉันพูดจริงๆนะ เกิดเธอโดนใครอุ้มไป ฉันจะทำยังไงล่ะ?!” ก็ลูกทูนหัวเขาน่ารักขนาดนี้ .. ไม่ให้เขาหวงได้ยังไงกัน ..


“ผมก็โดนอุ้มเข้าห้องพยาบาลบ่อยไปฮะ .. แบบนี้นับรึเปล่า?”


“นับ! ใครมันทำลูกชายฉัน ฉันจะไปจัดการมัน! .. ” แฮรี่ดึงร่างซีเรียสกลับมาเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะแปลงร่างกระโจนเข้าฮอกวอตส์เพื่อหาคนที่ว่า .. เขาไม่ควรล้อเล่นเรื่องจริงแบบนี้ต่อหน้าซีเรียสใช่มั้ยเนี่ย?


ทันทีที่อีกฝ่ายใจเย็นลง .. ซีเรียสถามเรื่องอื่นถึงความเป็นอยู่ของเด็กชาย แม้แฮรี่จะไม่ได้เล่าเรื่องบ็อกการ์ต แต่เขาก็มีเรื่องอีกเป็นร้อยเรื่องเล่าให้อีกฝ่ายฟัง ..


“แล้วก็นะ หม้อของผมมันก็ระเบิดบึ้มกลางห้องเลยแหละ .. เซเวอร์รัสอารมณ์เสียไปทั้งวันเลย” ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุการณ์คุ้นชินในชีวิตประจำวันกับคาบของศาสตราจารย์ปรุงยา ..ถ้าหม้อเขาไม่ระเบิดหรือหม้อของเนวิลล์ไม่ระเบิด . ก็คงเป็นวันที่สงบสุขที่สุดเลย..


“ถ้าไอสนิฟเวลลัสรังแกเธอละก็ ..มาบอกฉันได้เสมอเลยนะ ฉันจะจัดการมันเอง”


“อย่าพูดแบบนั้นสิฮะ .. เขาช่วยผมหลายเรื่องเลยนะ ผมป่วยครั้งก่อน ก็ได้เขาคอยดูแล”


ม่ายยยยย! แฮรี่เถียงเขา ไม่จริงงงง! ทำไมต้องเข้าข้างไอหัวเมือกด้วย ฮืออออ … คิดหรอว่าถ้าเขาอยู่ แฮรี่จะต้องให้คนอย่างหมอนั่นคอยดูแล ฮึ … ฝากไว้ก่อนเถอะ


“จริงๆนะฮะ คุณไม่เชื่อผมหรอ?” ดวงตาสีเขียววูบไหวส่งอัดหน้าพ่อทูนหัว ยอมโยนคำด่าสรรพัดในใจทิ้งไป .


“เชื่อสิๆ ฉันเชื่อเธออยู่แล้ว ..” แต่ฉันไม่เชื่อใจมัน! ซีเรียสเก็บส่วนที่เหลือไว้ในใจ..ได้แต่ยิ้มกว้างเอาใจเด็กชาย แต่ในใจก่นด่าส่งกระแสจิตถึงฮอกวอตส์ไปแล้วที่อีกฝ่ายแย่งความสนใจเด็กชายไปจากเขา ..


“เจ้าสนิฟเวลลัสกล้าดียังไงมายุ่งกับลูกชายฉัน .. จะว่าไป แฮรี่..”


“ฮะๆ?!” ซีเรียสดูอัดอั้นตันใจอะไรบางอย่าง .. ซีเรียสพลิกตัวเขาไปมาอีกครั้ง แต่มีเพียงคิ้วที่ขมวดขึ้นจนทำให้แฮรี่อดไม่สบายใจไปด้วย …


“มันไปแล้วรึยัง?”


“ฮะ? มัน? มันคืออะไรหรอ อะไรที่ผมทำให้คุณเป็นกังวลรึเปล่า..”


“ก็มันไง มันอะ!? … ไอวิญญาณกาฝากหน้าตายนั่นอะ” จนซีเรียสไขข้อข้องใจจนกระจ่าง ..

“......” แฮรี่ถึงกลับนิ่งค้างไปชั่วขณะจิต .. ต้องจริงจังเบอร์ไหนกับการที่ซีเรียสกังวลเรื่องวิญญาณที่ว่า…. บางทีเขาอาจจะคำนวนความเป็นห่วงของซีเรียสน้อยกว่าที่เขาคิดซะอีก .. เมื่อก่อนเขาว่าซีเรียสยังไม่กังวลขนาดนี้ …


หรือเขาทำตัวน่ากังวลจริงๆ...


“อย่าบอกนะว่า !!! มันยังสิงเธออยู่! ไม่ได้การแล้ว เธอยืนเฉยๆเลยนะ .. เมื่อหลายวันก่อนฉันไปอ่านเจอคาถาไล่ผีมา ฉันคิดว่าอาจจะไล่ไอผีร้ายหน้าด้านที่เกาะแกะเธออยู่ได้แน่นอน!!”


“.....”


เหมือนไม่มีคำพูดอะไรจะสามารถห้ามปรามพ่อทูนหัวเขาได้อีกแล้ว .. แฮรี่ไม่รู้จะต้องตอบยังไง ได้แต่ปล่อยซีเรียสใช้คาถาขับไล่แปลกๆกับตัวเอง ..


‘ฮ่ะๆๆๆ แฮรี่ ..ฉันนับถือพ่อเธอจริงๆเลย แต่ถึงพ่อเธอจะหวงเธอแค่ไหน ฉันก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ’


‘ยอมเถอะครับ .. ผมไม่คิดว่าจะมีใครห่วงผมได้เท่าซีเรียสอีกแล้ว...’


ร่างเล็กยิ่งมึนก็ยิ่งประมวลคำพูดวิญญาณในหัวไม่ออก .. แค่ตอนนี้จะหาคำพูดมาห้ามซีเรียสให้หยุดเกรี้ยวกราดเรื่องทอมไปซะก่อน เขายังทำไม่ได้เลย…


เสียงโหยหวนลอยผ่านต้นวิลโลว์ และถ้ามีใครมาได้ยิน เด็กชายเชื่อสนิทใจเลยว่า พรุ่งนี้คงจะมีข่าวลือว่า จะมีผีสิงที่ต้นวิลโลว์จริงอย่างที่มีคนเคยล่ำลือเอาไว้


“ม่ายยย! อย่าห้ามฉันเลย.. มันได้อยู่ข้างเธอตลอดมากกว่าฉัน ฉันยอมไม่ได้จริงๆนะ ”


“โธ่ ซีเรียสสส นะนะ ผมสัญญาว่าผมจะมาอยู่กับคุณให้นานกว่านี้”


“แต่นานไม่เท่ามันอยู่กับเธออออออ”

แฮรี่ปั้นหน้าไม่ถูก .. อย่าว่าแต่ห้ามซีเรียสให้หยุดความคิดไม่ได้แล้ว .. เขายังห้ามทอมที่กำลังหัวเราะอย่างกลั้นขำทั้งที่คนได้ยินมีเพียงแค่เขาแท้ๆ


โอ๊ยยยย เกิดเป็นแฮรี่ กลุ้มฮะ!!!




หลังจากนั้นไม่กี่วัน เหตุการณ์เดิมยังคงเกิดขึ้น เทศกาลฮาโลวีนเหมือนจะมีอาถรรพ์กับชีวิตเขาเสมอ ..


แม้ว่าเขาจะปรับความเข้าใจกับพ่อทูนหัว แต่ซีเรียสก็เหมือนจะสะสมความโกรธไปลงกับการตามไล่ล่าสแคบเบอร์ หรือก็คือร่างแอนิเมจัสของปีเตอร์ อดีตเพื่อนทรยศของซีเรียสนั่นเอง ..


นักเรียนกริฟฟินดอร์ขวัญเสียกับเรื่องดังกล่าว .. แม้เด็กชายจะหน้านิ่งราวกับไม่วิตกใดใด .. แต่ . มันกลับตรงกันข้าม .. เขาหรือซีเรียสกันแน่ที่น่าเป็นห่วง


ให้เขาทำไงได้เล่า .. เขา .. โธ่ …ถึงซีเรียสจะไม่ทันได้บุกเข้าไป ..แต่เขาสามารถนึกภาพซีเรียสอาละวาดในหอพักออกโดยไม่ต้องพึ่งความทรงจำด้วยซ้ำ ..


และแม้จะมีรหัสสำหรับผ่านเข้าหอ ที่ครุกแชงค์แอบไปขโมยจากเนวิลล์มา .. แต่นับถือจิตใจอันมุ่งมั่นในการปกป้องทางเข้าหน้าหอพักกริฟฟินดอร์ของสุภาพสตรีอ้วนจริงๆ ..


นักเรียนกริฟฟินดอร์ต้องลี้ภัยมานอนที่ห้องโถงใหญ่หลังจากซีเรียสบุกรุก ดัมเบิลดอร์สั่งงานในการตามหาผู้บุกรุกอย่างซีเรียส แบล็ก แต่กลับไม่พบแม้แต่เงา .. จำเป็นต้องตรวจตราเข้มงวดขึ้นกว่าทุกที ..


“ผมไปตรวจที่หอดูดาวกับกรงนกฮูกมาแล้วครับ แต่ไม่พบอะไรที่นั่น.”


“ชั้นสามก็ไม่มีด้วยครับ” แม้แต่เขตหวงห้ามที่เหมาะจะเป็นที่หลบซ่อนก็ไม่มี ..


“ผมไปตรวจคุกใต้ดินอาจารย์ใหญ่ ไร้วี่แววแบล็ก .. ไม่ว่าจะที่ไหนๆในปราสาท..”


“ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะวนเวียนอยู่หรอก” เขาไม่ได้วนเวียนหรอกฮะ แต่เขามาอาศัยอยู่ใกล้ๆเลยต่างหาก ..


ดัมเบิลดอร์ทำได้เพียงยอมรับความจริงที่ยังคงตามหาตัวแบล็กไม่พบ .. แฮรี่ที่นอนขดตัวอยู่รวมกับเพื่อนๆ ดัมเบิลดอร์กับสเนปยังคงถกเถียงกันเรื่องดังกล่าวอย่างเป็นกังวลใจในความปลอดภัยของนักเรียน .. นอกจากจะต้องคอยกลัวผู้คุมวิญญาณแล้ว ยังต้องระวังนักโทษแหกคุกที่แอบแฝงอยู่ใกล้ตัวซะอีก


“ถ้ายังจำได้ ก่อนหน้าที่เราจะเปิดเทอม ผมเคยแสดงความกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่คุณเลือกให้ศาสตราจารย์ลูปิน..”


“ไม่มีศาสตราจารย์คนไหนในปราสาทจะช่วยให้ซีเรียส แบล็กเข้ามานี่ .. ” ดัมเบิลดอร์กล่าวขัดประโยคความเคลือบแคลงใจในตัวของรีมัส และก็ยังเป็นเช่นเดิม ที่จะเกลียดพวกเขา . “ผมคิดผิดที่ปราสาทนี้ปลอดภัย และผมรู้สึกยิ่งกว่าเต็มใจ ที่จะส่งนักเรียนกลับบ้าน”


“แล้วพอตเตอร์ล่ะ.. เขาควรจะ .. ไม่สิ ยังไงเขาก็คงต้องรู้” ประโยคเปลี่ยนไปเล็กน้อยจนแฮรี่อดไม่ได้ที่จะใจหลุดไปอยู่ข้างหมอน ..


“ก็คงงั้น แต่ปล่อยให้นอนไปก่อน … ในความฝัน เราจะได้เข้าสู่โลกที่เป็นของเราเอง …. ปล่อยให้เขาได้แหวกว่ายในน้ำลึกหรือล่องลอยบนก้อนเมฆที่สูงสุด”..สายตาจับจ้องเขาจากด้านบนจนเขาหลับตาลงช้าๆ .. คำพูดของดัมเบิลดอร์วนเวียนในหัวเขาเหมือนครั้งอดีต …


ในอดีต เขาเกลียดความฝัน … เพราะมันไม่เคยจะเกิดขึ้นจริง มีความสุขได้เพียงแค่ชั่วครู่ แล้วทุกอย่างที่เขาต้องการจะสลายหายไปเป็นธาตุอากาศ ..แม้จะพยายามจดจำ แต่กลับลืมเลือน


แต่ตอนนี้ … เขาอยากให้คิดว่าความทรงจำเขาเป็นความฝันที่เคยเกิดขึ้นจริง .. ปล่อยให้เขาได้ล่องลอยกลับไปในความทรงจำครั้งเก่าที่แสนสุขอีกครั้ง เพียงแค่นาทีเดียวเท่านั้น … เขาก็อยากกลับไปฝันถึงมัน ..


อยากจะให้ลืมเลือนความรู้สึกพวกนั้น .. กลับยิ่งฝังลึกในใจเขามากกว่าเดิม…


ตอนนี้เขาทำได้เพียงก้าวหน้าต่อ … ผ่านความฝันและความหวังครั้งใหม่..


เก็บมันเป็นความทรงจำตราบที่ยังจดจำ.. ให้มันจดจำแม้ไม่อยากจดจำ



เขาเรียกว่า ระบายอารมณ์ส่วนตัวล้วนๆ

ซีเรียสบอก มีเหตุผลที่จะเข้าไปอาละวาดแหละ

แหมะ แต่น่าเสียใจ ดันเข้าไปไม่ได้ซะงั้น

น้องถึงกลับเหนื่อยใจยาวๆเลย

แต่ถึงยังไง น้องก็รักซีเรียสขึ้นหิ้งนะ 5555


PS. เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อเป็นฟิค เพราะฉะนั้นเนื้อหาอาจจะมีการอ้างอิง

ที่ไม่ตรงกับเนื้อหาฉบับภาพยนตร์และในหนังสือชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์

ชี้แจ้งมานะที่นี้ ขอบคุณค่ะ

B
E
R
L
I
N
?
 Free Lines Arrow
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,935 ความคิดเห็น

  1. #1915 MartiniLubik (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 15:38

    นี่มีคนรู้ไหมว่าวิญญาณกาฝากคือจอมมารอ่ะ5555


    #1,915
    0
  2. #1058 MitsukiCarto (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 04:08
    หนูรี่ได้นอนข้างๆใครอ่ะ
    จะได้ป๋าซีเรียสเป็นหนึ่งในผู้ท้าชิงมั้ยอ่ะ
    แต่คิดอีกที ไม่ดีกว่า ชอบป๋าที่เป็นคนหวงลูกอ่ะ5555
    ชอบพ่อตากับลูกเขยทะเลาะกัน
    #1,058
    1
    • #1058-1 ThirdToids(จากตอนที่ 62)
      7 กรกฎาคม 2561 / 12:49
      ได้เป็นแค่ป๋าหวงลูกนั่นแหละ55555
      #1058-1
  3. #1057 pondbambam (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 20:40
    555น้องคงปวดหัว
    #1,057
    0