[Fic Harry Potter ] Destinesia (Yaoi/BL) **อัพเยี่ยงเต่าคลาน**

ตอนที่ 57 : Destinesia (57) ความอ่อนไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 339 ครั้ง
    22 มิ.ย. 61

Destinesia (57) ความอ่อนไหว


แสงแดดคล้อยต่ำลง ทางเดินที่ทอแสงเบาเหมือนแสงเทียนที่กำลังมอดดับ ..


หนึ่งความคิดลอยไปตามทางเดินที่เริ่มมืดลง .. เสียงฝีเท้าย้ำดังไปตามทางเดินใต้ดินที่คุ้นเคย .. ร่างเลือนผ่านจนเงาไหววูบไปตามทางอย่างรวดเร็ว..


เดรโกไม่เคยเข้าใจสิ่งที่แฮรี่แสดงออก บ่อยครั้งที่ร่างเล็กปิดบังบางอย่างเอาไว้ภายใต้หน้ากากที่เปื้อนรอยยิ้มเสมอ .. แต่เขารู้สึกได้… เขาสัมผัสได้ทั้งทีมองด้วยตาเปล่า …ถึงไม่เข้าใจ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ใ.


เสียงหัวเราะที่ดับลงเหมือนเพลงที่หยุดเล่น ..


เขาไม่เข้าใจว่ามันน่ากลัวตรงไหนในความคิดของเขา .. ไม่เข้าใจว่าทำไมแฮรี่ถึงไม่กล้าแม้แต่ยกไม้กายสิทธิ์ชี้ไปด้านหน้าตัวเอง … และก็ไม่เข้าใจจนกระทั่งร่างนั้นหายไปเกือบเพียงแค่กองฝุ่น..


แค่ขาของอีกฝ่ายที่ก้าวถอยกลับ .. เสมือนความไม่มั่นคงเกิดขึ้นบนร่างของแฮรี่…


เสียงที่ตะโกนร่ายคาถาสั่นจนขาดช่วง .. กับทุกอย่างที่ไร้การเคลื่อนไหว..


พอร่างนั้นก้าวหายไป .. เขารู้สึกได้ว่า ทุกก้าวเดินที่ออกไป มันหนักจนเขาละสายตาไม่ได้ .. ใบหน้าใต้ผมที่ยุ่งไม่แสดงอารมณ์จนเขาหวั่นใจ ..


แต่เขากลับไม่กล้าก้าวตามร่างเล็กไป… อะไรมันฉุดรั้งเขา? เพราะเขาไม่เข้าใจงั้นหรอ? ใจหนึ่งเขาก็อยากรู้โลกที่อีกฝ่ายแบกเอาไว้ .. อีกใจหนึ่งมันกลับสั่งห้าม .. ห้ามเพราะความไม่แน่นอนของความคิดเขาเอง …


เขาบอกเซเวอร์รัสแล้ว ..ว่าเขาไม่ได้มองมันเป็นแค่เพื่อน .. แล้วเขาให้มันเป็นอะไรกัน .. ในตอนที่หมอนั่นอ่อนแอ เขากลับไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปหา ..


ยังคงลังเลที่จะเปิดประตูตรงหน้าเพื่อเข้าไปหาร่างเล็กที่จะต้องอยู่ในนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย…


เขาหาจนทั่วแล้ว .. อีกฝ่ายหายไปไหน แม้แต่เพื่อนมันเองก็ยังไม่รู้ …


ช่วงเวลาที่แฮรี่ต้องการจะอยู่คนเดียว… อีกฝ่ายจะไปอยู่ที่ไหนกัน…


จนคำตอบมาอยู่ในห้องที่ไม่ค่อยมีใครกล้ารบกวน ..อย่างห้องนอนสำรองของพ่อทูนหัวเขาเอง ที่มั่นใจว่า พ่อเขายกมันให้ร่างเล็กใช้นอนจนไม่ให้ใครเข้าใกล้ไปซะแล้ว ..

ก๊อกๆ


เซเวอร์รัสยังไม่อยู่ในห้อง .. เขาเคาะประตูห้องที่คิดว่าร่างเล็กน่าจะอยู่ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ ..


“เฮ้! ฉันรู้ว่านายอยู่ในนั้น” อยู่ไม่อยู่ไม่รู้ เขาก็พูดไว้ก่อน .. และความมั่นใจก็มากขึ้นเมื่อประตูห้องมันเปิดไม่ออก ราวกับลงคาถาเอาไว้ ..


“ฉันนอนแล้ว กลับไปซะ มัลฟอย” เสียงตะโกนกลับห้วนสั้นไร้คลื่นอารมณ์ .. คนนอนที่ไหนเขาตะโกนตอบกลับมาได้กัน .. ที่แฮรี่ตะโกนบอกเขาแบบนี้ คงรู้สินะ ว่าเขากล้าพังห้องเขาไปเป็นแน่ถ้ายังไม่ยอมตอบอะไรกลับมา ..


“ไม่ พอตเตอร์ .. ”


แฮรี่ที่นอนขดอยู่ภายในห้องด้วยความรู้สึกหดหู่จากเรื่องที่ผ่านมา .. เขาไม่ได้เสียใจหรือเศร้าอะไรขนาดให้อีกฝ่ายมาเป็นห่วงขนาดนั้นสักหน่อย ..


นอกห้องเงียบไปแต่ไม่ได้ทำให้แฮรี่ละไปสนใจคนนอกห้อง.. ไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะไปไหนก็ช่าง… เขาไม่อยากเห็นใครตอนนี้ ใครมาพูดอะไรตอนนี้ .. ไม่ว่าจะด้วยอารมณ์ไหน ..  


ไม่อยากเห็น ไม่อยากได้ยิน …


เขาก็แค่… ก็แค่ เขา .. ขอเวลาคิด ขอเวลาเพิ่มอีกสักนิด .. เท่านั้นเอง..


เขาแค่ไม่อยากให้ใครเห็นเขาตอนนี้เลย…


ตึง!


เหมือนจะไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง…


ประตูห้องเขาที่ลงคาถาไว้ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนด้านนอก .. เผยร่างสูงของเจ้าของห้องที่แท้จริงยืนตะหง่านปังแสงนอกห้องจนร่างสูงราวกับเงาที่กลืนกับห้องที่ไร้แสงไฟ .. ดวงตาสีทมิฬสบตากับเด็กชายที่มองมาที่เขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด …


“.....” ไร้เสียงเย็นยะเยือกจากอีกฝ่าย .. แฮรี่ทำตัวไม่ถูกต่อหน้าพวกเขาที่ก้าวเข้าห้อง .. บางอย่างที่เขาพยายามปิดกันไว้ .. กำลังทลายออกมาต่อสายตาของคนตรงหน้า ..


ปากเล็กๆสั่นพยายามจะเอ่ยแต่ก็ปิดลงพร้อมดวงตาที่คลอใสขึ้น.. เซเวอร์รัสใช่ว่าจะไม่เคยเห็นเด็กร้องไห้ แต่คงไม่ใช่กับพอตเตอร์ .. แม้แต่ตอนละเม้อครั้งก่อน เด็กชายก็ไม่ได้มีน้ำตาไหลออกมาให้เห็น ..


“ผมขอโทษฮะ ศาสตราจารย์ .. ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย.. ขอ .. พรุ่งนี้เช้า.. ผมจะยอมโดนลงโทษเพิ่ม” เขาเอ่ยตอบมีเงื่อนไข .. ตอนนี้เขาไม่พร้อม .. ในใจคาดเดาไปแล้วว่า .. ขอให้อีกฝ่ายพูดด่าให้เขาสะอึกสักนิดสักหน่อย ให้เขาลืมๆเรื่องเมื่อกี้เพื่อจะหาคำพูดโต้ตอบร่างสูงที่ก้าวมาบังจนเงาทาบเขาทั้งตัวแล้ว ..


“......‘ ยังคงไร้คำพูดดูถูกดูแคลนที่ต่อว่าเขา .. แฮรี่เบือนหน้าพลิกตัวหนีร่างของคนตรงหน้าที่ทำให้ใจเขาสับสน .. ทำให้เขาอยากทำตัวเป็นแค่เด็กชายคนหนึ่งให้อีกฝ่ายปลอบ เหมือนครั้งที่ทำกับพ่อทูนหัว..


แต่มันคงเป็นคำขอที่มากเกินไป …


พลันสะดุ้งเฮือกลมหายใจสะดุด .. แรงที่ยุบอยู่ข้างเตียงกับบางอย่างที่อุ่นวางลงบนหัวเขาราวกับปลอบโยน .. ไม่มีแม้แต่คำพูดบังคับให้บอกเล่า .. ไม่มีคำถามเพื่อขอคำแก้ตัวจากเขา ..


ไร้แม้แต่เสียงที่จะเอ่ยทักทายและสอบถามความแปลกประหลาดของเขา …


ทำไม … คุณควรต่อว่าผม … ไล่ผมให้ไปทำหน้าที่ให้สมกับเด็กที่ถูกกักบริเวณ…


“...ผม...ผมขอโทษ ที่มารบกวนห้องคุณ..อีกแล้ว คุณ...ไปทำงานเถอะฮะ .. ให้ผมนอน..อาการผมก็คงจะดีขึ้น...”  น้ำเสียงหวานสั่นและขาดช่วงจนต้องใช้เวลาปะติดปะต่อคำพูด .. เด็กชายที่แสร้งป่วยและนอนนิ่งตรงหน้าเซเวอร์รัส .. กลับเหมือนลูกนกที่หวาดกลัว ..


มือหนาที่วางอยู่สัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวมาถึงฝ่ามือจนกระทบใจของคนรู้สึก …


“.....” แฮรี่ก็แค่เด็ก .. เขารู้ .. แต่ทำไมเขาถึงต้องรู้สึกเศร้าเจ็บปวดไปพร้อมกับคนที่เขาลอบด่าในใจมาตลอดสองปีที่ผ่านมา.. เหมือนเขาไม่รู้จักเด็กชายตรงหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย..


เหมือนไม่ใช่เด็กชายที่เขารู้จัก .. ไม่ใช่คนที่อวดเก่ง


ไม่ใช่คนที่เก่งกล้าสามารถจนกล้าบุกห้องเขาได้ครั้งนั้น …


เกิดอะไรขึ้นกับความคิดของเด็กชายช่วงสองปีที่ผ่านมา..


สองปีที่เขาแค่เฝ้ามองเด็กชายแค่ผ่านตา..


เสียงลมหายใจดังออกจากอีกด้านที่เด็กชายหันอยู่.. มือที่กำแน่นใต้ผ้าห่มกำลังอดกลั้นความรู้สึกที่ไม่ควรมีจากเรื่องราวที่ไม่สามารถหาเหตุผลได้ ..


แฮรี่ห้ามตัวเอง แม้ไม่อาจจะหยุดความคิดตัวเองได้…


“ขอร้อง … เซเวอร์รัส .. อย่ามองผมตอนนี้ … อย่ามองที่ผมตอนนี้เลย...”


แต่การกระทำของอีกฝ่ายกลับปฎิเสธคำร้องขอของเขา …


ร่างสูงช้อนตัวเด็กชายมากอดอย่างไม่เอื้อนเอ่ยอะไรเลยตั้งแต่เข้ามา .. ร่างเล็กขดตัวกลมอยู่ในอ้อมแขนที่แน่นของอีกฝ่าย .. ความรู้สึกถูกกดทับลงมาเพราะเพียงความอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมอบให้ ..


เด็กชายเปิดเปลือกตาที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนราวกับโลกทั้งใบกำลังจะสลายหายไปต่อหน้า .. มันดูหม่นแสงลงจนน่าใจหาย .. เซเวอร์รัสไม่เข้าใจเหตุผลที่ทำให้อีกฝ่ายเป็นแบบนี้… แต่สายตาที่เจ็บปวดที่เช่นเดียวกับสูญเสียคนสำคัญ …


เขาเข้าใจมันได้เพียงแค่จ้องมอง…


เดรโกที่ก็เดินตามร่างสูงเข้ามาไม่ห่าง กลับทำอะไรไม่ได้แต่ไม่กล้าจะพูดอะไรขัดร่างเล็กเลย.. ทำได้เพียงนั่งมองจากตรงนี้เท่านั้น …


นานพอให้แฮรี่ใจเย็นมองรอบตัวได้ .. แฮรี่แม้น้ำตาไม่ไหล แต่ก็ฟึดฟัดจากน้ำมูกเต็มจมูก .. ยิ่งเห็นเดรโกข้างตัว ก็ทำให้เขานึกถึงเธออีกแล้ว …


“นายเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่มั้ย มัลฟอย.. นั่น … เป็นเธอจริงใช่มั้ย .. ทั้งทีมันเป็นแค่ความกลัว .. ไม่อยากให้เป็นแค่นั้น ….ฉันกลับไม่อยากให้มันเป็นเพียงแค่ความฝันที่ฉันย้ำบอกกับตัวเองทุกคืน.. ” เด็กชายเอ่ยอย่างเลือนลอยไม่ได้ละอายใจที่ถูกกอดเลย เขาพิงร่างสูงเพื่อหลบสายตาพวกเขา.. กลัวว่ามันจะเผยอะไรออกไป


“ใช่ ฉันเห็น..”เดรโกตอบเสียงเบา.. หนึ่งคนที่ร่างเล็กนึกถึงมาตลอด ..ถ้าขนาดในความฝัน แฮรี่ยังเพ้อได้ขนาดนั้น .. พูดมาถึงตรงนี้ อีกฝ่ายจะนึกถึงเธอมากแค่ไหน ..


เธอจะต้องสำคัญแค่ไหน….


และพวกเขาต้องสำคัญแค่ไหนให้เด็กชายนึกถึงแบบนั้น…


หนึ่งประโยคสร้างความหวังจอมปลอมให้เด็กชายที่คิดไปเอง ..


“แต่เธอไม่อยู่… ฉันหาทั่วแล้ว .. ทั่วฮอกวอตส์. ห้องแห่งความลับ ไม่มีแม้แต่เงาของเธอให้ฉันคาดหวัง ..”


“......” สองคนเพียงนิ่ง .. เริ่มมองเด็กชายที่เพ้อไม่สบตาพวกเขากำลังเอ่ยบอกบางอย่างที่ค้างอยู่ในใจมาตลอด .. สรรพนามไม่ได้เจาะจงว่าพูดกับใคร … เหมือนแค่บอกกับตัวเองเท่านั้น ...


“ฉันอยากให้มันเป็นแบบเดิม.. เหมือนเดิมที่ฉันเคยผ่านมา เหมือนเดิมที่ฉันเคยสัมผัส .. กลับกลายเป็นว่า….. ความทรงจำพวกนั้น…….มัน...มันเป็น แค่ความฝัน งั้นหรอ?”  เด็กชายเว้นช่วงของประโยคนานจนไม่อาจเอ่ยขัดได้ .. แฮรี่หันถามเดรโกด้วยความสับสนเคลื่อนตัวเข้าหาอย่างต้องการคำตอบ


เด็กชายกำลังแตกสลาย.. คำถามมากมายไม่ถูกตอบ .. และคำตอบมากมายไม่อยากยอมรับ …


“บอกฉันสิ มัลฟอย … บอกฉัน ว่าฉันแค่ฝัน .. นายแค่กำลังแกล้งฉันอีกแล้วใช่มั้ย .. ” แฮรี่คาดเค้นอีกฝ่ายแทนราวกับคนที่เริ่มเสียสติ .


เซเวอร์รัสกอดร่างที่กำลังเข้าหาลูกทูนหัวเขาที่ทำหน้าไม่ถูก เหมือนว่าจะไม่ได้ทำให้เด็กชายหยุดแค่นั้น ร่างเล็กกลับมีแรงเยอะจนผู้ใหญ่คนหนึ่งต้องออกแรงไม่น้อยไม่ให้เด็กชายกระโจนเข้าหาอีกฝ่ายไปซะก่อน


“.. ฮ่ะๆ นั่นสินะ .. มันเป็นแค่ความฝันไปแล้ว …. ” เด็กชายก้มหน้าหมดอาลัยตายยาก .. เดรโกยื่นมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของแฮรี่แน่นไม่ให้อีกฝ่ายคิดว่าอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้..


ยังมีพวกเขา .. ยังมีเซเวอร์รัสที่ไม่ยอมพูด แต่กลับเข้าใจแฮรี่ได้ดีกว่าเขาเสียอีก …


“เซเวอร์รัส ..คุณล่ะ.. ตรงหน้าผม คุณเป็นแค่ความฝันรึเปล่า … ที่คุณกอดปลอบผมตอนนี้ .. มันเป็นเพียงแค่ผมฝันไปใช่มั้ย?”  ใบหน้าหวานวกกลับมาที่ร่างสูง เงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความคาดหวัง .. มือเล็กอีกข้างขยุมเสื้อเขาจนยับไปมา


เด็กชายเริ่มออกแรงขืนตัวเองออกจากจุดที่อยู่ .. เหมือนแมวที่เริ่มพยศเพราะสัมผัสไม่ถูกที่ .. สองคนขมวดคิ้วหน้าเครียดรับมือเด็กชายที่เริ่มโวยวายไม่เป็นภาษาจนจับใจความไม่ได้…


“พวกคุณสงสารผมล่ะสิ . สมเพชผมใช่มั้ยล่ะ?! ปล่อยผม! ให้ผมอยู่คนเดียว-....อึก ”


เมื่อเห็นว่าท่าจะไม่ดี .. เซเวอร์รัสไม่รอช้าที่จะทำให้เด็กชายในอ้อมแขนหลับไปด้วยคาถาจริงๆ ..  เปลือกตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนที่จะดับวูบ แรงหายไปในทันที .. ร่างสูงรับตัวเด็กชายกลับมานอนที่เดิมด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ ..


หันมองหน้าเดรโกที่ก็ทำตัวไม่ถูกที่โดนเด็กชายคาดหวังจนเขาพูดความจริงไม่ออก ..


อยากบอกว่าแฮรี่ไม่ได้ฝัน .. เขาไม่ได้แกล้ง ..


บอกว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง…


แต่คงทำได้แค่ให้อีกฝ่ายหลับไปเท่านั้น …


“ผมว่า...คุณควรทำให้เขาคิดว่าเป็นแค่ความฝันดีรึเปล่า” เดรโกลอบมองร่างเล็กที่สูญเสียตัวเองไปทีละนิดจากที่เขารู้จัก .. หรือไม่ก็ทำให้แฮรี่ลืมไปเลยก็ได้ว่าเคยผ่านอะไรมา…


“ถึงพอตเตอร์จะอ่อนแอกว่าที่เราคิด แต่….” เซเวอร์รัสมองใบหน้าเด็กชายที่หลับ ไม่เหลือความเจ็บปวดให้เห็น .. เหมือนเพียงเด็กน้อยที่หลับไป รอเช้าวันใหม่ที่สดใส..


“พอตเตอร์ก็เข้มแข็งกว่าที่พวกเราคิดซะอีกนะ”


ถ้าไม่อ่อนแอ ก็คงไม่เก็บมาคิด…


แต่ถ้าไม่เข้มแข็ง.. จะผ่านมาจนถึงทุกวันนี้ได้ยังไง …


“เธอควรอยู่ข้างเขา .. เธอสำคัญกับเขามากกว่าที่เธอคิด เดรโก” เขาเชื่อว่าถ้าไม่ใช่พวกเขา .. เด็กชายจะต้องปิดปากเงียบนึกถึงรอบตัวเป็นหลัก .. พยายามบ่ายเบี่ยงและเมินเฉยต่อมัน .. แต่คงมีบางอย่างในตัวของพวกเขาที่กระตุ้นความคิดอีกฝ่าย …


“คงไม่ได้เท่าคุณหรอก เซเวอร์รัส .. คุณมีผลต่อแฮรี่มากกว่าที่คุณคิดซะอีก”


ถ้าแฮรี่ไม่รู้สึก .. จะอ่อนไหวเพราะการกระทำเล็กๆน้อยๆของพ่อเขาหรอ.. นอกจากจะสำคัญ คงมีอิทธิพลทางความคิดและจิตใจของแฮรี่มากกว่าที่พวกเขาคิดซะอีก …


พวกเขา...เป็นอะไรในความคิดของแฮรี่กันนะ ...





ดราม่าฉากสุดท้ายทางน้องละ

ต่อไปให้สองพ่อลูกเขาดึงสติกันหน่อย

คงต้องถึงจุดที่น้องต้องบอก ต้องพูดสักที

ให้น้องตัดสินใจเรื่องนี้ครั้งสุดท้ายแหละ

เราจะให้น้องยอมรับโลกนี้แล้ว ฮ่ะๆ


ตอนแรกตอนนี้ กำลังซึมๆเศร้าๆพอดี

มันก็เลยออกมาดูหดหู่หมองๆพอควร


PS. เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อเป็นฟิค เพราะฉะนั้นเนื้อหาอาจจะมีการอ้างอิง

ที่ไม่ตรงกับเนื้อหาฉบับภาพยนตร์และในหนังสือชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์

ชี้แจ้งมานะที่นี้ ขอบคุณค่ะ

B
E
R
L
I
N
?
 Free Lines Arrow
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 339 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,935 ความคิดเห็น

  1. #1821 + SaiChil + (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:23
    อ่านตอนเลิกกับแฟนแล้วแบบ โครตเข้าใจความรู้สึกแฮร์รี่เลยบอกตรง
    #1,821
    0
  2. #1776 Minako_Harumi (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 22:37
    ร้องไห้จนเหนื่อยเลย ไรท์แต่งดีนะ ภาษาอ่านสบาย เข้าถึงอารามณ์ สื่อภาพชัด ฉากจิ้นก็ฟินจนชวนยิ้ม ยิ่งฉากเศร้าและเจ็บปวด สื่อออกมาดีจนเราร้องไห้ หมดน้ำตาไปไม่รู้กี่ถังแล้ว เปลืองน้ำตาเรามากๆเลยล่ะ5555 สู้ๆนะ แต่งต่อไปเรื่อยๆนะไรท์
    #1,776
    0
  3. #1696 โลลิค่อน (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 05:52
    เจ็บปวดจังเลยยย
    #1,696
    0
  4. #1371 sci-ch (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 10:40
    เป็นพี่เขยและคุณพ่อ(?)
    #1,371
    0
  5. #1098 Parichat1009 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 09:47
    เริ่มอ่านไม่ไหวแล้วฮาเร็มเนี่ยไม่เลือกซักทีพอไม่อ่านแล้วเนื้อเรื่องสนุกนะแต่ไม่ใช่แนวเรา
    #1,098
    1
    • #1098-1 ThirdToids(จากตอนที่ 57)
      11 กรกฎาคม 2561 / 09:50
      เรื่องนี้ฮาเร็มค่ะ น้องไม่เลือกแน่นอน บอกล่วงหน้าเลย ;_;
      #1098-1
  6. #1009 winz (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 18:21

    ใจจะขาดแล้วววว มาต่อเถอะนะ ฮื้ออออ

    #1,009
    0
  7. #1008 จอมเวทย์ที่ถูกลืม (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 20:57

    ซับน้ำตากันแล้ว ที่นี้จะรออ่านฉากหวานๆในตอนต่อๆไปบ้างนะค้า...

    #1,008
    0
  8. #1003 rodjananuna (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 09:33
    น้องน่าสงสาร แต่เพิ่มบทให้เดรโกมีความสำคัญกับแฮรี่มากกว่านี้ทีสเนปนี่คะแนนนำไปแล้ววววพรีสสสศ
    #1,003
    0
  9. #1000 Pinn Ch (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 19:51
    แงงงงน้องงงงง
    #1,000
    0
  10. #999 Easter_Elf (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 13:27
    น้องต้องสู้ต่อไปนะ อย่าร้องงงง
    #999
    0
  11. #998 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 12:10
    สงสารน้อง. ฮื่ออออออออ~~~~~
    #998
    0
  12. #996 pondbambam (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 08:54
    โอ๊ยสงสาร
    #996
    0
  13. #995 cherryzeed2 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 06:13
    โอ้ย~น้อง~สงสาร แต่ก็ฟินในเวลาเดียวกัน *มองป๋าเนปที่กอดน้องนะ=3
    #995
    0
  14. #994 nattha_thari (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 03:48
    เขากอดกันค่ะแม่!!!!
    #994
    0
  15. #993 MitsukiCarto (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 02:26
    เอาอีกแล้ววววว ไรท์ทำเราร้องให้อีกแล้วนะT^Tฮรืออออออออ~~~
    เข้มแข็งเข้าไว้นะลูก~
    #993
    0
  16. #992 เวนีล่า (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 01:26
    หนูรี่ดูบอบบางจนเราอยากจับใส่พานถวายเหล่าฮาเร็มให้ช่วยดูแลเลยค่ะ5555
    #992
    0
  17. #991 gant550 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 01:08
    ดีใจที่ได้เห็เลล่าโผล่มาบอกลา คิดว่าจะไม่เจอแล้วซะอีก สงสารนู๋แฮร์ที่คิดถึงพี่สาวจัง แฮร์รี่นู๋ต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะ เขาจะยุในใจนู๋ตลอดกาล
    #991
    0