แฝดจอมยุ่ง มุ่งพิชิตรักป๊าม๊า

ตอนที่ 8 : พาเด็กๆไปซื้อชุดนักเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62

เห้ยแก!! นั่นมันคุณเนวินนี่ผู้หญิงที่กำลังนั่งทำผมอยู่ในร้านรีบสะกิดบอกเพื่อนของเธอที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆทันทีที่เธอเห็นเนวินเดินเข้ามาในห้าง

จะบ้าเหรอแก คุณเนวินเขาจะมาทำอะไรที่นี่ยะ!” เพื่อนเจ้าหล่อนดูเหมือนจะไม่เชื่อในสิ่งที่เธอบอก

ใช่หรือไม่ใช่ แกก็ดูเอาเองเหอะ โน่น! เดินมาโน่นแล้ว

ไหน? OMG!!” หญิงสาวรีบยกมือขึ้นมาปิดปากทันที

แก คุณเนวินล่ะ!” หญิงสาวอีกคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดเลื่อนรีบชี้ให้เพื่อนของเธอดู

พูดจริงป่ะเนี่ย!!”

จริงๆ แกหันไปดู เร็วๆ!!” หล่อนบอก

เห้ยจริงดิ อย่างคุณเนวินเนี่ยนะจะมาเดินห้าง!!!”

เขาก็คนนะแก แค่หล่อ รวย แล้วก็ดูดีสุดๆเลยอ่ะแกเธอบอกเพื่อน

แก!!” หญิงสาวอีกคนที่กำลังนั่งทานข้าวอยู่ในร้านรีบสะกิดเพื่อน

อะไรของแก ฉันกินข้าวอยู่!!” เพื่อนของเจ้าหล่อนดูไม่ค่อยพอใจที่เพื่อนของตนมาขัดจังหวะการกินของอร่อยของเธอ

ฉันตาฝาดไปใช่ไหมอ่ะแก?” เธอถาม

อะไรของแกเนี่ย!!”

ก็แกดูดิ ฉันเห็นคุณเนวินมาเดินห้าง แกเห็นเหมือนฉันป่ะ?”

พูดเพ้อเจ้อ คุณเนวินเขาไม่มาเดินให้เราชมความหล่อกันง่ายๆหรอกย่ะ

อี่บ้า แกแหกตาดูสิยะหล่อนหมดความอดทน

อกอี่แป้นจะแตก!!! คุณเนวินจริงๆด้วย

เห็นไหมฉันบอกแกแล้ว

ว่าแต่คุณเนวินเขามาทำอะไรที่นี่อ่ะ?”

ฉันจะไปรู้ไหมล่ะ แต่เขาเดินมากับผู้หญิงแล้วก็เด็กสองคนด้วย

เออจริง พวกเขาเป็นอะไรกับคุณเนวินอ่ะ

หรือว่าจะเป็น..........หล่อนยกมือทาบอกทันที

แกคิดเหมือนฉันใช่ป่ะ

ไม่นะ!!!!!!!!” ทั้งสองร้องออกมาเสียงดังจนคนรอบข้างต่างหันมามอง

หม่ามี๊ฮะ ทำไมคนถึงมองพวกเราเต็มเลยล่ะฮะ?” น้ำเหนือที่สังเกตเห็นสายตาของผู้คนที่จ้องมองมารีบถามเธอทันที

หม่ามี๊ว่าลูกต้องถามปะป๊าของลูกแล้วล่ะจ๊ะว่าทำไมนี่ไง!!เพราะเธอกลัวเป็นเป้าสายตาของคนอื่นแบบนี้ไงเธอถึงไม่อยากให้เขามาด้วย เกิดเรื่องจนได้สิท่า

ทำไมฮะปะป๊า?” เด็กชายหันมาถามเขาแทน

เพราะว่าน้ำเหนือกับน้ำค้างน่ารักมากไงครับเขาบอก  

“…………..”เข้าใจตอบนะเนี่ย ข้าวตังแค่นยิ้ม

เหรอฮะ แต่ว่าที่อัมสเตอร์ดัมไม่เห็นมีใครมองเราแบบนี้เลยเนอะหม่ามี๊?” เด็กชายหันมาพูดกับเธอ

จ๊ะ ถึงร้านแล้วเราเข้าไปดูเสื้อผ้าด้านในกันก่อนดีกว่าเนอะหญิงสาวบอก

สวัสดีค่ะคุณลูกค้า มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?” พนักงานหญิงเดินเข้ามาหาพวกเธอ

ขอดูชุดนักเรียนให้เด็กสองคนนี้หน่อยค่ะข้าวตังบอกพนักงาน

ได้ค่ะ เชิญทางนี้เลยนะคะทั้งหมดเดินตามพนักงานเข้าไปด้านในร้าน

คุณพ่อคุณแม่ลองดูนะคะว่าไซต์นี้พอจะได้ไหมพนักงานหยิบชุดสองชุดสำหรับเด็กชายและเด็กหญิงส่งให้ เขารับชุดของเด็กชายมาลองสวมใส่ให้น้ำเหนือ ข้าวตังเองก็รับชุดของเด็กหญิงมาลองสวมใส่ให้น้ำค้างเช่นกัน

ไหนหม่ามี๊ดูซิ โอ้โห!! สวยจังเลย พวกหนูชอบกันไหม?” ข้าวตังยิ้มอย่างเอ็นดูในความน่ารักของเด็กทั้งสอง

ชอบฮะน้ำเหนือบอกเธอ

หนูก็ชอบน้ำค้างยิ้ม

เธอก็ชอบหมดแหล่ะน้ำเหนือบอกน้ำค้าง

หม่ามี๊ พี่ว่าหนูอีกแล้วเด็กหญิงหน้างอ

หม่ามี๊สอนว่าไงจ๊ะ เป็นพี่น้องกันต้องรักกัน รู้ไหม?” เธอบอกเด็กทั้งสองคน

ค่ะ/ฮะเด็กทั้งสองพยักหน้า

เก่งมากจ๊ะ ตกลงเอาไซต์นี้ค่ะหญิงสาวหันไปบอกพนักงานในร้าน

คุณลูกค้าสนใจรับกี่ชุดดีคะ?”

อืม..เราต้องใส่กี่วันนะ?” ข้าวตังนับวันที่เด็กทั้งสองต้องใส่ชุดนักเรียนไปโรงเรียน

เอามาหมดทั้งร้านเลยครับเขาบอก

คะ/ห๊ะ คุณจะเซ้งไปขายต่อหรือไง?” เขาคิดอะไรของเขาอยู่เนี่ย

ตามที่ผมพูดครับ ผมจะซื้อไซต์เสื้อของเด็กทั้งสองคน เอามาทั้งหมดที่มีอยู่ในร้านเขาย้ำอีกครั้ง

คะ..ค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะเขาเดินตามพนักงานเพื่อไปคิดเงิน

ผมฝากของไว้ที่นี่ก่อนนะครับเดี๋ยวจะมีคนมารับ เขาบอกพนักงาน

ได้ค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะพนักงานโค้งหัวให้เขาและเธอ

หม่ามี๊เราจะไปไหนกันต่อฮะ?” เด็กชายเงยหน้าขึ้นมาถามเธอ

เราจะไปซื้ออุปกรณ์เครื่องเขียนกันต่อนะจ๊ะเธอบอกก่อนจะพาพวกเขาเดินเข้าไปในร้านเครื่องเขียนที่อยู่ใกล้ๆ

ว้าว เยอะจังเลยฮะเด็กชายวิ่งไปดูของด้วยความตื่นเต้น

หนูชอบอันนี้ อันนี้ อันนี้ด้วยเด็กหญิงวิ่งไปหยิบโน่นหยิบนี่มาเต็มมือไปหมด

หนูชอบทั้งหมดนี่เลยใช่ไหมจ๊ะ?” ข้าวตังก้มลงมาถามเด็กหญิง รวยมากใช่ไหม ได้!เธอจะช่วยอนุเคราะห์เอง

ค่ะน้ำค้างพยักหน้าหงึกๆ

งั้นเดี๋ยวหม่ามี๊ซื้อให้ลูกหมดเลยนะ พี่คะ!!!” ข้าวตังเรียกพนักงานในร้านทันที

คะคุณลูกค้า มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?” พนักงานหญิงเดินเข้ามาหาเธอ

ฉันขอซื้อสีทั้งหมดนี่เลยค่ะ เอาหมดทั้งชั้นเลยนะคะเธอบอก

คะ?” พนักงานตกใจในสิ่งที่เธอพูด

แล้วก็ดินสอ เอาทั้งแผงเลยค่ะ

..................

แล้วก็ยางลบ ไม้บรรทัด กบเหลา กล่องดินสอ เอามาทั้งหมดที่มีอยู่ในร้านเลยค่ะข้าวตังบอกพนักงาน

คุณลูกค้าพูดจริงๆเหรอคะ?” พนักงานถามเธอเพื่อความมั่นใจ

จริงสิคะเธอยืนยันคำตอบ

หม่ามี๊จะซื้อให้เราหมดเลยจริงๆเหรอคะ?” น้ำค้างถามเธอ

ไม่ใช่หม่ามี๊จ๊ะ แต่เป็นปะป๊าของพวกหนูเธอบอกเด็กหญิง

ว้าว ปะป๊าใจดีจังเลยค่ะ หนูรักปะป๊าน้ำค้างรีบวิ่งเข้าไปกอดปะป๊าของเธอทันที

   หลังจากซื้อของครบทุกอย่างแล้วเขากับเธอก็พาเด็กๆไปรับประทานอาหารกลางวันกันก่อนที่เขาจะขับรถพาเธอและเด็กๆกลับมาที่คฤหาส์ถของเขา

เรายังไม่ได้เก็บของกันค่ะเธอบอกเขา

ฉันให้คนไปเก็บของๆเธอกับลูกๆของฉันย้ายมาไว้ที่นี่หมดแล้วเขาบอกก่อนจะอุ้มเด็กทั้งสองเข้าไปในบ้าน

    กว่าข้าวตังกับพวกเด็กๆจะช่วยกันเก็บเสื้อผ้า ข้าวของทั้งหมดของเธอกับของพวกเขากันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นก็ใช้เวลาไปนานพอสมควร หญิงสาวรีบจัดการอาบน้ำให้น้ำเหนือกับน้ำค้างเพื่อพาพวกเขาลงไปทานข้าวกันที่ชั้นล่างซึ่งตอนนี้ก็ดูเหมือนจะเลยเวลาที่เขานัดเธอไว้แล้วด้วย

หม่ามี๊เร็วสิฮะ ปะป๊ารอเราแล้วน้ำเหนือเร่งเธอที่กำลังแต่งชุดให้น้ำค้างอยู่ และดูเหมือนเด็กน้อยจะหมดความอดทนในการรอ เขาหยิบชุดของเขาที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาสวมใส่ด้วยตัวเองทันที

ระวังจ๊ะน้ำเหนือ!!” ข้าวตังรีบเข้ามาช่วยจับเด็กชายไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงกับพื้น

หม่ามี๊ ผมมองอะไรไม่เห็นเลยฮะเด็กชายบอกเธอในขณะที่พยายามใส่เสื้อให้ตัวเองอยู่ น้ำค้างนั่งหัวเราะคิกคักอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข

ทางนี้จ๊ะ เดี๋ยวหม่ามี๊ช่วยนะ

เสร็จแล้วเราไปกันเถอะฮะ ปะป๊ารอเรานานแล้วฮะน้ำเหนือบอกเธอ

เดี๋ยวก่อนจ๊ะหญิงสาวรีบจับแขนของเด็กทั้งสองไว้ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งออกจากห้องไป

หม่ามี๊มีอะไรเหรอฮะ ปะป๊ารอเราอยู่นะฮะน้ำเหนือย้ำกับเธออีกรอบ

หม่ามี๊รู้แล้วจ๊ะ แต่หม่ามี๊มีอะไรจะคุยกับเราก่อนไปกินข้าวกันเธอบอกก่อนจะย่อตัวลงมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา

“…………..” เด็กน้อยสองคนจ้องมองเธอตาแป๋ว

หม่ามี๊เคยสอนว่าให้เราซื้อของเท่าที่จำเป็นต้องใช้ จำได้ไหม?”

หนูจำได้น้ำค้างบอกเธอ

ดีมากจ๊ะ แต่วันนี้เห็นไหมเราซื้อของมาเยอะแยะเลย

“…………..”

หม่ามี๊อยากให้พวกหนูเก็บไว้เท่าที่จำเป็นต้องใช้ส่วนที่เหลือเราไปให้เพื่อนๆที่เขาไม่มีดีไหมจ๊ะ?” เธอถามพวกเขา

แต่ปะป๊าซื้อให้เราน้ำค้างพูดอย่างเสียดาย

แต่มันเยอะเกินไปจ๊ะ หม่ามี๊อยากให้เราเป็นเด็กดีมีน้ำใจ รู้จักแบ่งปันนะจ๊ะ

ผมจะแบ่งให้เพื่อนฮะน้ำเหนือบอกเธอ

หนูก็จะแบ่งให้เพื่อนค่ะเด็กหญิงพูดตามพี่ชายแม้ในใจยังเสียดายอยู่บ้าง

เด็กดี น่ารักมากจ๊ะ ไว้วันหยุดเราไปให้เพื่อนที่เขาอยู่ไกลๆไม่มีชุดนักเรียนใส่ ไม่มีดินสอใช้ ดีไหมจ๊ะ?”

ค่ะ/ฮะพวกเขาพยักหน้าตอบเธอ

ไปจ๊ะหญิงสาวจูงมือเด็กทั้งสองไว้คนละข้างก่อนจะพากันเดินลงไปชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหารเย็นกัน

ปะป๊า!!” เด็กน้อยทั้งสองรีบวิ่งไปหาเขาทันที

ทำไมช้ากันนักล่ะฮึ?” เขาถาม

เราบอกหม่ามี๊แล้วแต่หม่ามี๊ไม่ฟังเราเลยฮะน้ำเหนือฟ้องเขา เนคินมองมาทางเธอแวบหนึ่งก่อนจะอุ้มเด็กทั้งสองขึ้นมาวางลงบนเก้าอี้ เขาเดินเข้ามานั่งฝั่งเดียวกับเธอ

คุณปู่ล่ะฮะ?” เด็กชายช่างสังเกตถามเมื่อไม่เห็นคุณปู่ของพวกเขา

คุณปู่ไปทำงานยังไม่กลับครับ เขาตอบ

น้ำค้าง ทำไมหนูเขี่ยผักทิ้งล่ะคะ หม่ามี๊สอนว่าไง?” ข้าวตังถามเด็กหญิงที่ไม่ยอมกินผักที่เธอตักให้

แต่หนูไม่ชอบกินเด็กหญิงบอกเสียงอ่อย

แต่ถ้าหนูไม่กินผักหนูจะไม่โตเหมือนเพื่อนนะเธอบอก

ปะป๊า หนูไม่กินผักได้ไหมคะ?” เด็กหญิงมองเขาตาปริบๆ

....................ข้าวตังมองเขาทันที ไม่ใช่ว่าเขาจะให้ท้ายลูกหรอกนะ

ได้สิครับ แต่ถ้าหนูกินผักหนูจะแข็งแรง หนูจะปกป้องหม่ามี๊ได้นะ หนูไม่อยากปกป้องหม่ามี๊เหรอครับ?”

หนูจะกินผักค่ะ หนูรักหม่ามี๊ หนูจะปกป้องหม่ามี๊ค่ะคำพูดของน้ำค้างทำให้ข้าวตังตื้นตันอย่างบอกไม่ถูกหญิงสาวน้ำตาคลอ เด็กหญิงส่งยิ้มให้เธออย่างน่ารัก ข้าวตังส่งยิ้มกลับให้เธอเช่นกัน

“……………….” หญิงสาวมองเขาด้วยไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะสามารถพูดให้เด็กหญิงยอมกินผักได้ อาหารสองมื้อที่ผ่านมาของวันนี้ข้าวตังอดสังเกตไม่ได้ว่าเด็กน้อยทั้งสองคนดูเจริญอาหารกว่าปกติมากเลยทีเดียว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #7 TeerapornYeepa (@TeerapornYeepa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:54

    คุยกันหน่อยสิคะ55555
    #7
    0
  2. #5 TeerapornYeepa (@TeerapornYeepa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:53

    แสดงความคิดเห็นกันเยอะๆนะคะ
    #5
    0
  3. #4 TeerapornYeepa (@TeerapornYeepa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:52
    ใครชอบหรือไม่ชอบ
    เม้นท์ได้เลยนะคะ
    #4
    0
  4. #3 TeerapornYeepa (@TeerapornYeepa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:51
    แวะมาทักทายนักอ่านทุกท่านค่ะ
    อ่านมาถึงตอนนี้แล้วรู้สึกยังไงกันบ้างเอ่ย
    #3
    0