แฝดจอมยุ่ง มุ่งพิชิตรักป๊าม๊า

ตอนที่ 20 : วันหยุดที่น่าตื่นเต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 ก.ค. 62

   วันหยุดศุกร์เสาร์อาทิตย์ที่จะถึงนี้เด็กๆอยากไปเที่ยวพักผ่อนกันบนดอยที่มีภูเขาสูงๆวิวสวยๆในเชียงใหม่กัน และแล้วหลังจากที่ข้าวตังกับเด็กๆช่วยกันหาข้อมูลบนอินเตอร์เน็ตกันแล้วนั้นก็ดูเหมือนว่าน้ำเหนือกับน้ำค้างจะชอบโฮมสเตย์ที่ตั้งอยู่บนดอยหลวงเชียงดาวกันมาก

เนคินไม่ออกความเห็นใดๆ เธอกับเด็กๆว่ายังไงเขาก็ว่าตามนั้น เมื่อเขาเห็นด้วยข้าวตังก็กดเบอร์โทรจองที่พักทันที เธอเลือกจองที่บ้านพักดอยเคียงดาวโฮมสเตย์

“หม่ามี๊ฮะ ผมต้องเอาเสื้อไปกี่ตัวฮะ?” เด็กชายถามเธอในขณะที่ทุกคนกำลังช่วยกันจัดกระเป๋ากันอยู่

“เสื้อผ้าสักสองชุดก็พอจ๊ะ เพราะเราจะไปนอนค้างกันแค่คืนวันเสาร์” หญิงสาวบอก

“หนูเอาพี่หมีไปด้วยได้ไหมคะ?” เด็กหญิงหมายถึงตุ๊กตาหมีตัวโปรดของเธอ

“ได้จ๊ะ”

“หม่ามี๊ผมเอาร่มไปด้วยได้ไหมฮะ”

“จริงด้วย หม่ามี๊ลืมเลย ช่วงนี้เป็นฤดูฝนพอดี” หญิงสาวรีบไปหยิบร่มในตู้ออกมาเตรียมไว้

ในที่สุดวันเสาร์ที่เด็กๆรอคอยก็มาถึง ข้าวตังปลุกพวกเขาตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวกันตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น วันนี้เด็กๆไม่งอแงอย่างที่คิดทั้งที่ต้องตื่นกันแต่เช้า หลังจากที่ข้าวตังอาบน้ำให้เด็กๆเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเธอก็เข้าไปจัดการกับตัวเองต่อ

15 นาทีผ่านไป

“……………” ข้าวตังมองเด็กๆที่หลับปุ๋ยอยู่บนเตียงต่อทั้งๆที่อาบน้ำกันเสร็จแล้วก็ตาม เนคินเดินเข้ามาพอดี เธอกับเขาช่วยกันอุ้มเด็กๆไปไว้ที่เบาะหลังรถ

ทุกคนออกเดินทางกันตั้งแต่เวลา 5.30 นาฬิกาโดยมีเนคินเป็นคนขับรถให้เธอกับเด็กๆตลอดทางกว่าจะถึงที่หมายก็เกือบ6โมงเย็นกว่า ทุกคนช่วยกันยกของลงไปเก็บไว้ที่บ้านพัก

บ้านพักร่มรื่นน่าอยู่ ตัวบ้านถูกออกแบบตามสไตล์วิถีชีวิตของชาวบ้านอย่างน่ารัก เด็กๆกระโดดขึ้นบนเตียงอย่างมีความสุข บรรยากาศดี สามารถมองเห็นวิวของภูเขาได้อย่างชัดเจน

“อาหารมาเสริฟ์แล้วค่ะ” คุณนิดเจ้าของบ้านพักนำอาหารมาส่งตรงถึงหน้าระเบียงบ้าน

“ขอบคุณค่ะ” ข้าวตังส่งยิ้มให้เธอ

“ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้นะคะ” คุณนิดบอกเธอก่อนจะเดินกลับไป

หมูกระทะมาส่งถึงหน้าระเบียงบ้านพักเช่นเดียวกันในเวลาต่อมา ทุกคนปิ้งหมูทานกันอย่างมีความสุขท่ามกลางหมู่ดวงดาวที่เต็มบนท้องฟ้าในยามค่ำคืน

“ถึงเวลาอาบน้ำแล้ว ใครจะอาบก่อนคะ?” ข้าวตังหันมาถามความสมัครใจของเด็กๆทั้งสองคน

“หนูค่ะ” เด็กหญิงยกมือขึ้น

“หนูจะอาบก่อนเหรอจ๊ะ?” หญิงสาวถามย้ำอีกรอบ

“ค่ะหม่ามี๊” เด็กหญิงพยักหน้า

“มาจ๊ะ” ข้าวตังอุ้มเด็กหญิงเข้าไปในห้องน้ำ

“กริ๊ด!!!!!!!!!” เสียงร้องของเด็กหญิงดังออกมาจากในห้องน้ำทันทีที่น้ำขันแรกถูกราดลงมาบนตัวของเธอ

เนคินกับเด็กชายหันไปมองพร้อมกันด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งไปดูทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” เนคินเคาะประตูถามเธอทันที

“ปะป๊าน้ำเย็นมากเลยค่ะ” เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กหญิงดังออกมาจากในห้องน้ำ

10 นาทีก่อนหน้านี้

‘อากาศหนาวแบบนี้ ที่นี่ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นนะคะ ให้พี่ต้มน้ำร้อนเอาไว้อาบน้ำกันดีไหมคะ?” คุณนิดถามข้าวตังด้วยความหวังดี

‘ไม่เป็นไรฮะ เราอาบน้ำเย็นได้สบายฮะ’ เด็กชายบอก

‘แน่ใจนะน้ำเหนือ?’ ข้าวตังถามย้ำลูกชายของเธออีกครั้ง

‘ฮะ’ เด็กชายยืนยันคำตอบ

‘ถ้าพี่อาบน้ำเย็น หนูก็จะอาบน้ำเย็นค่ะ’ เด็กหญิงบอก

‘แน่ใจกันนะว่าจะอาบน้ำเย็นกัน?’ แม้ข้าวตังจะไม่ค่อยเห็นด้วยเพราะกลัวเด็กๆจะไม่สบายเอาแต่ก็ยอมตามใจเด็กๆสักครั้ง

‘เราไม่กลัวน้ำเย็นหรอก’ เด็กชายบอก

‘ใช่ค่ะ’ นั่นคือประโยคสุดท้ายของเด็กๆ

“หม่ามี๊ว่าเดี๋ยวหม่ามี๊ไปขอให้พี่เขาต้มน้ำร้อนให้เราดีกว่า” ข้าวตังบอกน้ำค้าง

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูอาบได้” เด็กหญิงตื่นเต้นที่ได้อาบน้ำเย็นจัดขนาดนี้

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจค่ะ แต่หม่ามี๊รีบอาบให้หนูได้ไหมคะ?” เด็กหญิงยิ้มเหยๆ

“อ่อจ๊ะ”

“ถึงคิวน้ำเหนือแล้วจ๊ะ เปลี่ยนใจยังทันนะ” ข้าวตังเอาผ้าเช็ดตัวพันรอบตัวเด็กหญิงก่อนจะอุ้มส่งให้เนคินจัดการต่อ

“ผมจะอาบน้ำเย็นฮะ” เขาก็อยากจะรู้ว่าน้ำจะเย็นสักแค่ไหนกันเชียว แต่ทันทีที่เห็นไอจากน้ำลอยขึ้นมาก็แทบอยากจะถอยกลับเลยทีเดียว

“............................” ข้าวตังมองดูเด็กชายยิ้มๆ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเด็กชายเริ่มลังเลแล้ว

“พี่ไม่กล้าเหรอ?” น้ำค้างตะโกนถามพี่ชายของเธอ

“ใครบอกเธอว่าพี่ไม่กล้า” เขาไม่ยอมรับ

“หนาวไหมครับ?” เนคินถามเด็กหญิงในขณะที่เขากำลังเช็ดตัวให้เธออยู่

“หนาวค่ะ” เด็กหญิงไม่ปฏิเสธ เธอพยักหน้ารัวๆ น้ำเหนือกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ทันใดนั้น

พรึ่บ!!! ไฟดับ

“กริ๊ดดดดดดด!!!!!” เสียงสามแม่ลูกประสานเสียงร้องขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ

น้ำเหนือกระโดดกอดข้าวตังแน่นจนหญิงสาวหงายหลังล้มลงจมกองกับพื้น

ทั้งบ้านมืดมิดไปหมด น้ำค้างกอดเนคินไว้แน่นเช่นเดียวกัน เนคินรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดไฟฉายทันที เขาอุ้มเด็กหญิงไว้ก่อนจะเดินส่องไฟไปที่ห้องน้ำ

“เป็นอะไรไหม?” เขาถาม

“ไฟดับเหรอ?” เธอถามเขาทั้งที่ยังกอดน้ำเหนือไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“น่าจะ” เสียงเขาตอบกลับมาสั้นๆ

ไม่นานจากนั้นคุณนิดก็รีบวิ่งเอาเทียนไขมาจุดให้พวกเขาก่อนจะบอกเหตุผลที่ไฟดับ

“ที่นี่ใช้โซล่าร์เซลล์ พลังงานจากแสงอาทิตย์ค่ะ วันนี้ฝนตกเกือบทั้งวัน ไฟก็เลยมีน้อย ต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ น่าตื่นเต้นดี” หญิงสาวบอกยิ้มๆ

แสงไฟจากแสงเทียนทำให้ห้องสว่างขึ้นมาระดับหนึ่งแม้จะไม่สว่างเท่าแสงไฟจากหลอดไฟก็ตามที ดูเหมือนว่าทุกบ้านจะมีเพียงแสงไฟจากเทียนไขเช่นเดียวกัน สวยงามไปอีกแบบเหมือนกัน

ครื้น! ครื้น! ครื้น!

เสียงฟ้าร้องก่อนที่สายฝนจะค่อยๆเทลงมากระทบหลังคาดังเปาะแปะ

น้ำค้างรีบมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มทันที

“เสียงพี่ๆเทวดาตีกลองกันบนท้องฟ้าอีกแล้ว” เด็กหญิงพูดขึ้นมา แม้เธอจะเข้าใจแบบนั้นแต่ก็ยังอดกลัวไม่ได้อยู่ดีต่างจากน้ำเหนือที่นั่งหัวเราะคิกคักกับท่าทางของน้องสาวของตัวเอง

ทุกครั้งเวลาฟ้าร้องเสียงดังจนน่ากลัวแบบนี้ข้าวตังมักจะบอกกับเด็กๆเสมอว่ามันเป็นเสียงของเหล่าเทวดากับนางฟ้าที่ตีกลองกันอยู่บนท้องฟ้า

“ไม่เห็นน่ากลัวตรงไหนเลย” น้ำเหนือบอกน้องสาวของเขา

“แต่หนูกลัว”

“ไม่ต้องกลัวนะ ถ้าปะป๊าอยู่ตรงนี้จะไม่มีใครทำอันตรายหนูได้แน่นอน” เนคินบอก

เด็กหญิงค่อยๆโผล่หน้าออกมาจากใต้ผ้าห่มก่อนจะมองเขาผ่านแสงไฟอันน้อยนิดที่ส่องมาจากเทียน เด็กหญิงโผเข้ากอดเขาไว้ทันที

“ปะป๊าสัญญานะคะ?” เด็กหญิงถามเขาเสียงแป๋ว

“สัญญาสิ”

เด็กหญิงยื่นนิ้วก้อยออกมา เนคินยื่นนิ้วออกไปเกี่ยวก้อยกับนิ้วเล็กๆของเธอ

“หนูรักปะป๊าค่ะ” เด็กหญิงบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่ดูสดใสขึ้น

“ปะป๊าก็รักหนูครับ” เขาบอก

“ผมก็รักปะป๊าครับ” เด็กชายเข้ามากอดเขาด้วย

“หม่ามี๊ก็รักปะป๊าใช่ไหมคะ?” เด็กหญิงถามเธอ

ทุกคนหันมามองเธอรวมทั้งเขาด้วย

“เอ่อ...หม่ามี๊ง่วงแล้ว เรามานอนกันดีกว่าเนอะ” หญิงสาวรีบเปลี่ยนประเด็นทันทีก่อนจะล้มตัวลงนอนทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนลุกขึ้นมาดูหมอกแต่เช้าที่หน้าระเบียงบ้าน เช้าวันนี้หมอกหนากว่าทุกวันเพราะเมื่อคืนฝนตกหนักกว่าทุกวัน

“ว้าว!!!” เด็กๆถึงกับร้องว้าวขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นกับบรรยากาศของที่นี่ มันสวยงามเกินกว่าที่จะบรรยายด้วยคำพูดจริงๆ อาหารเช้าของวันนี้เป็นเมนูง่ายๆ ข้าวต้มหมูสับเสริฟ์พร้อมกาแฟและโอวัลตินสำหรับเด็กๆ

“อุ้มหนูหน่อย” เด็กหญิงอ้อนพี่ชายของเธอ

“อ้วนแบบนี้พี่อุ้มไม่ไหวหรอก” เด็กชายแซวน้องสาวของตัวเอง

“พี่อ่ะ” เด็กหญิงทำหน้าบึ้ง

“ฮึบ!” เด็กชายอุ้มน้องสาวของเขาเดินนำไปขึ้นรถที่จอดอยู่อย่างทุลักทุเลจนเกือบล้มหลายครั้ง

“กลับแล้วนะคะ” ข้าวตังนำกุญแจมาคืนคุณนิด

“จะกลับกันแล้วเหรอคะ?”

“ค่ะ ขอบคุณสำหรับที่พักแล้วก็อาหารด้วยนะคะ”

“เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะคะ” คุณนิดบอกเธอ

“ขอบคุณค่ะ ไว้โอกาสหน้าจะมาอีกนะคะ” ข้าวตังคิดว่าเธอต้องมีโอกาสมาที่นี่อีกครั้งแน่นอนเพราะถึงจะไม่สะดวกสบายสักเท่าไหร่แต่มันก็ดูเหมือนเป็นการเข้าค่ายที่น่าสนุกไปอีกแบบ แถมเด็กๆยังดูเหมือนจะชอบที่นี่เอามากๆซะด้วยสิ

‘หนูชอบที่นี่ค่ะ’

‘ผมก็ชอบฮะ มันเป็นการ

***** จบกันไปอีก 1 ตอนแล้วนะคะ

สำหรับวันนี้ก็หลับฝันดีนะคะ

ส่วนไรท์เองก็คงต้องรีบไปนอนพักแล้วล่ะค่ะ

55555+

เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

15 ความคิดเห็น