แฝดจอมยุ่ง มุ่งพิชิตรักป๊าม๊า

ตอนที่ 2 : เดินทางกลับสู่บ้านเกิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62

"ลูกแน่ใจนะว่าจะไม่เปลี่ยนใจ?" คุณช่อม่วงถามย้ำกับลูกสาวคนเล็กของเธออีกครั้ง

"ค่ะ หนูตัดสินใจแล้ว" เธอยืนยันคำตอบของเธอ

"แต่ถ้าพี่รู้ว่าลูกทำแบบนี้..."

"แม่คะ แม่ก็รู้ว่าพวกเขาทำอะไรไว้กับพี่ เขาทำให้พี่ตายนะ!!" ข้าวตังบอกผู้เป็นแม่

"เขาไม่ได้ทำให้พี่ตาย!!"

"ไม่รู้ล่ะ ยังไงต้นเหตุก็มาจากเขาอยู่ดี" 

"แม่อยากให้เราปล่อยวางเรื่องในอดีตนะข้าวตัง"

"หนูปล่อยแน่ ถ้าเขารับผิดชอบเรื่องของพี่"

"แต่แม่เป็นห่วงเรา แม่ไม่อยากเสียเราไปอีกคนนะ เข้าใจแม่ใช่ไหม?" คุณช่อม่วงบอกเธอ

"ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ หนูแค่ทำให้พวกเขาได้เจอพ่ออย่างที่พวกเขาต้องการ พวกเขามีสิทธิ์ที่จะได้เจอพ่อของพวกเขา จากนั้นก็อยู่ที่พวกเขาแล้วว่าจะเลือกอยู่กับใครระหว่างพ่อแท้ๆของพวกเขาหรือหนู" เธอมองหลานทั้งสองของเธอที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนตักเธอกับคุณแม่อย่างเอ็นดู

     คุณแม็กซ์ไม่ได้มาด้วย คุณช่อม่วงเพียงมาส่งเธอกับหลานๆของหล่อนที่เมืองไทยเท่านั้นหลังจากที่ข้าวตังหางานทำได้แล้วหล่อนก็จะบินกลับอัมสเตอร์ดัมทันที 

"แม่พูดไปลูกก็คงไม่ฟังอยู่ดี งั้นแม่ขอให้ลูกโชคดีนะ แม่รักลูกนะ"

"ขอบคุณค่ะ หนูก็รักแม่ค่ะ"

"หม่ามี๊ หนูอยากเข้าห้องน้ำ" น้ำค้างงัวเงียตื่นขึ้นมา

"จ๊ะ เดี๋ยวหม่ามี๊ไปส่งนะ" เธอก้มดูนาฬิกาซึ่งเหลือเวลาอีก15นาทีก่อนเครื่องจะออก

"ไม่เป็นไรฮะ เดี๋ยวผมไปส่งน้องเอง หม่ามี๊กับคุณยายนอนพักผ่อนนะฮะ" น้ำเหนือบอกเธอ

"ลูกรู้หรือจ๊ะว่าห้องน้ำอยู่ไหน?" ข้าวตังถาม

"ฮะ" น้ำหนือลงมาจากตักคุณยาย เขาจูงมือน้องสาวไว้ก่อนจะพากันเดินออกไป

    เด็กชายกับเด็กหญิงเดินไปตามทางเรื่อยๆเพื่อไปเข้าห้องน้ำ ทุกสายตาจับจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยความเอ็นดู ภาพเด็กผู้ชายจูงมือเด็กผู้หญิงไว้ช่างสวยงามราวกับกามเทพตัวน้อยที่หลุดออกมาจากภาพวาดชั้นยอดระดับโลกอย่างไรอย่างนั้น เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ

"โอ๊ะ ขอโทษฮะ" น้ำเหนือที่มัวแต่มองสายตาของผู้คนจนลืมดูทางรีบเงยหน้าเพื่อขอโทษกับบุคคลที่ตนชนเข้าอย่างจัง โชคดีที่เขาคนนั้นรับร่างเล็กของน้ำเหนือกับน้ำค้างไว้ได้ทันก่อนที่ทั้งสองจะล้มลงกับพื้น

"........." ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมาจากชายคนนั้น

"น้ำเหนือ น้ำค้างเป็นอะไรหรือเปล่าลูก??" คุณช่อม่วงที่เดินตามมาดูเด็กทั้งสองถามก่อนจะตกใจเมื่อเห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้าของตน

"ขะ..ขอโทษนะคะ" คุณช่อม่วงรีบพาหลานของเธอไปเข้าห้องน้ำทันที

"ทำไมมาช้าจังเลยคะเนี่ย? แล้วเด็กๆล่ะคะ?" ข้าวตังถามเมื่อไม่เห็นเด็กๆมาด้วยก็ไหนคุณแม่บอกว่าจะไปดูพวกเขา

"อยู่ในห้องน้ำ เดี๋ยวคงมา"

"อ่อ ค่ะ"

"แม่เจอเขา" คุณช่อม่วงกระซิบบอกเธอ

"ใครคะแม่?" หญิงสาวกระซิบถามผู้เป็นแม่เช่นกัน

"คุณเนวิน อัครนันทร์เนตร"

"อะไรนะ!!" หญิงสาวตกใจ

"เบาๆสิลูก คนอื่นมองหมดแล้ว"

"ขอโทษค่ะ จริงเหรอคะ??"

"จริงสิ ไม่ใช่แค่แม่นะ น้ำเหนือกับน้ำค้างก็เจอด้วย" คุณช่อม่วงบอกเธอ

"ห๊ะ!!!" หญิงสาวร้องออกมาเสียงดังจนคนข้างๆต่างหันมามองเธอ

"แม่บอกว่าเบาๆ" คุณช่อม่วงปรามเธอ

"ขอโทษค่ะ ก็หนูตกใจนี่นา งั้นแสดงว่าเขาก็อยู่ในเครื่องบินลำนี้ด้วยเหรอคะ?" ข้าวตังถามผู้เป็นแม่

"ใช่" คุณช่อม่วงพยักหน้า

"หม่ามี๊กับคุณยายคุยอะไรกันอยู่เหรอฮะ?" เด็กทั้งสองเดินกลับมาจากห้องน้ำพอดี

"เปล่าจ๊ะ" ข้าวตังบอกก่อนจะอุ้มน้ำค้างขึ้นมานั่งบนตัก

"เมื่อกี้เราเห็นผู้ชายหน้าตาเหมือนเราด้วยฮะ" น้ำเหนือพูดขึ้นมา ซวยแล้วไงล่ะ!!คำถามที่เธอยังไม่ได้คิดคำตอบ

"เอ่อ..คนเราหน้าคล้ายๆกันมีเยอะจะตายไปลูก" คุณช่อม่วงรีบบอกหลานของเธอแทนลูกสาวของหล่อนที่นิ่งไป

"ใช่จ๊ะ ลูกตื่นเต้นไหมจ๊ะที่ได้ขึ้นเครื่องบินครั้งแรก?" ข้าวตังเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"ค่ะ หนูตื่นเต้นมากเลยค่ะว่าแต่เราจะไปไหนกันเหรอคะหม่ามี๊?" ้ำค้างเงยหน้าขึ้นมาถามเธอ

"เรากำลังจะไปประเทศไทยกันจ๊ะ"

"ประเทศไทยที่หม่ามี๊ชอบเล่าให้ฟัง!" น้ำค้างพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น

"ใช่แล้วจ๊ะ"

"เราจะได้พูดภาษาไทยที่หม่ามี๊กับคุณยายสอนใช่ไหมฮะ??" ้ำเหนือพูดขึ้นมาบ้าง ข้าวตังยิ้มถึงแม้พวกเขาจะเกิดและโตมาที่อัมสเตอร์ดัมแต่เธอก็ไม่ลืมที่จะสอนและพูดกับพวกเขาเป็นภาษาไทย ภาษาบ้านเกิดที่แท้จริงของพวกเขา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

15 ความคิดเห็น