แฝดจอมยุ่ง มุ่งพิชิตรักป๊าม๊า

ตอนที่ 18 : เด็กๆไม่สบาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    7 ก.ค. 62

แหม ฉันควรดีใจใช่ไหมคะที่คุณเนวินยังอุตส่าห์จำได้ว่าฉันชอบหรือว่าแพ้อะไร?” หญิงสาวบอกเขายิ้มๆ

.............................

แต่ก็อย่างว่านะ วันเวลาผ่านไป อะไรๆมันจะเหมือนเดิมได้ยังไงล่ะคะ?” เธอว่า

“………………….”

เวลาก็ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้วนี่เนอะ คงไม่ผิดนะคะถ้าฉันไม่ได้ชอบแล้วก็ไม่ได้แพ้อะไรในแบบที่คุณเคยรู้

“…………………”

พูดง่ายๆก็คือ...ตอนนี้คุณอาจไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลย

หม่ามี๊กับปะป๊าพูดอะไรกันเหรอฮะ เราไม่เห็นเข้าใจเลยเด็กชายทำหน้างง

คืนนี้หม่ามี๊เขาอยากให้ปะป๊านอนกับเราด้วยน่ะครับเขาบอกเด็กๆ

แล้วปะป๊าจะนอนกับเราไหมฮะ?” เด็กชายส่งสายตาเว้าวอนให้เขา

แน่นอนสิครับเขาตอบ

จริงเหรอคะ? เย้ หนูมีความสุขที่สุดเลยเด็กหญิงกระโดดด้วยความดีใจ

ผมจะไปจัดเตียงนอนให้ปะป๊านะฮะเด็กชายวิ่งขึ้นห้องไปทันที

หนูไปด้วยเด็กหญิงรีบวิ่งตามพี่ชายของเธอไป

นี่คุณ!! คุณไปบอกเด็กๆแบบนั้นได้ยังไง?”

ทำไมล่ะ? ก็เธอพูดเองไม่ใช่หรือไงว่าฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย ฉันก็แค่..ต้องทำความรู้จักกับเธอในแบบของฉันใหม่

..................................

เรียนรู้ทุกซอกทุกมุมของเธอเขาส่งสายตามีเลศนัยให้เธอ

คุณนี่มันทุเรศจริงๆด้วย ฉันไม่เคยพบเคยเจอใครที่หน้าไม่อายเท่าคุณมาก่อนเลย!!”

เธอเองก็ชอบคิดเกินกว่าที่ฉันพูดตลอดเขาว่าอย่างไม่สะทกสะท้านกับคำด่าของเธอ

ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว!!” หญิงสาวเดินหนีขึ้นห้องไป

  กลางดึกของคืนหนึ่ง ข้าวตังสะดุ้งตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำตามปกติ หลังจากที่หญิงสาวทำธุระเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินอ้อมเตียงมาเพื่อที่จะไปจัดท่านอนให้เด็กๆแต่ก็ต้องตกใจเมื่อเธอยื่นมือออกไปสัมผัสกับผิวของพวกเขา

ทำไมตัวร้อนแบบนี้เนี่ย!!” หญิงสาวรีบใช้หลังมืออังลงบนศีรษะของน้ำค้างบ้างก็พบว่าเด็กหญิงก็ตัวร้อนไม่แพ้กัน

แอร์ก็เปิดไว้นี่นา หรือว่า.....หญิงสาวรีบเปิดประตูออกไปเคาะประตูห้องเรียกเนคินทันที

คุณเปิดประตูให้ฉันหน่อย!!” หญิงสาวเคาะประตูรัวๆ

ออกมาเคาะประตูห้องฉันดึกดื่นแบบนี้ อยากมารื้อฟื้นความหลังกับฉันหรือไง?” เขาถามเธอยิ้มๆหลังจากที่เปิดประตูให้เธอแล้ว

คุณ!!! อย่าเพิ่งเล่นได้ไหมท่าท่างของเธอดูจริงจัง

.........................เขารอฟังคำตอบจากเธอ

เด็กๆตัวร้อนมากเลยอ่ะคุณ ฉันจะทำยังไงดี?” เธอบอกเขา

อะไรนะ!!” เนคินรีบวิ่งไปดูเด็กๆในห้องทันที

.........................

เป็นมานานแค่ไหนแล้ว?” เขาหันมาถามเธอ

ก่อนนอนพวกเขาก็ยังดีๆอยู่เลยนะ แต่เมื่อกี้ตอนฉันลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำก็............

เราต้องพาพวกเขาไปหาหมอ!!” เขาบอกเธอ

หมอ ใช่! ฉันลืมไปเลยดูเหมือนหญิงสาวจะนึกขึ้นได้ เธอรีบกดโทรหาเพื่อนของเธอทันที

เธอลองเล่าอาการคร่าวๆให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?” มาเวลบอกหญิงสาว

อาการเหรอ? สองวันที่ผ่านมาฉันเห็นพวกเขากินข้าวได้น้อยลง อ่อจริงสิ!! ก่อนนอนพวกเขาบอกฉันว่ารู้สึกปวดหัว เจ็บคอด้วย ฉันผิดเองแหล่ะที่คิดว่าพวกเขาเป็นไข้หวัดธรรมดาให้กินยาก็คงหาย แต่....หญิงสาวพูดเสียงเศร้า

ฉันขอตรวจร่างกายของพวกเขาก่อนนะหมอหนุ่มก้มลงตรวจตามร่างกายของเด็กๆ

ฉันรู้แล้วว่าเด็กๆเป็นอะไร?” หมอหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาบอกเธอ

เป็นอะไร?” หญิงสาวรีบถาม

เป็นอีสุกอีใส

อีสุกอีใสเหรอ?”

ใช่ เป็นอีสุกอีใส อาการก็อย่างที่เธอบอกคือผู้ป่วยจะมีไข้ รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว เหนื่อยง่าย เฉื่อยชา ปวดศีรษะ เจ็บคอ อยากอาหารลดลงหรือไม่อยากอาหารในช่วง 1-2 วันแรกของการติดเชื้อหมอหนุ่มบอกเธอ

ใช่ เป๊ะทุกอย่างเลย แล้วทำไมฉันถึงไม่สังเกตเนี่ย ฉันนี่มันแย่จริงๆ

ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย ว่าแต่เด็กๆเคยได้รับวัคซีนป้องกันโรคอีสุกอีใสหรือยัง?”

เคยแล้ว ฉันเป็นคนพาไปฉีคที่โรงพยาบาลเองหญิงสาวบอก

ทำได้ดี แล้วเธอเคยเป็นอีสุกอีใสมาก่อนหรือเปล่า?”

ไม่เคยอ่ะหญิงสาวบอก

คุณเนวินล่ะครับ เคยเป็นแล้วหรือยัง?” หมอหนุ่มหันไปถามผู้ชายที่ยืนอยู่ในห้องด้วย

เคยเขาตอบสั้นๆ

โอเค ตอนนี้ผื่นขึ้นเป็นจุดแดงๆตามร่างกายแล้ว ต่อไปมันจะลามไปทั้งใบหน้า หน้าอก หลัง ปาก เปลือกตา ผื่นแดงเหล่านี้จะเริ่มกลายเป็นตุ่มพองขนาดเล็ก มีน้ำใส ๆ ก่อนจะเกิดการตกสะเก็ด ช่วงนี้เธอต้องอยู่ห่างๆจากพวกเขาจนกว่าจะหายดี ไม่งั้นเธออาจจะติดได้ ส่วนเรื่องการดูแลคงต้องให้คุณเนวินเขาเป็นคนดูแล

ประมาณกี่วัน?” หญิงสาวถาม

ประมาณอาทิตย์หนึ่งหรืออาจเป็นสองถึงสามอาทิตย์แต่คงไม่เกินกว่านั้น

อะไรนะ!! ฉันทนไม่ได้หรอก

แต่เธอต้องทน ไม่งั้นมันจะทิ้งรอยแผลเป็นบนหน้าแล้วก็ลำตัวของเธอ

ฉันไม่สนอ่ะ เป็นแล้วไง ฉันห่างจากพวกเขาไม่ได้หรอกมาเวล

เธอนี่มันดื้อไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ เอาเป็นว่าผมฝากคุณเนวินจัดการด้วยนะครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ

ครับ

เดี๋ยวฉันไปส่งนะหญิงสาวอาสา

อืม

เธอกับไอ้หมอนั่นไปรู้จักกันได้ยังไง?” เนคินถามเจ้าหล่อนทันทีที่หญิงสาวเดินกลับเข้ามาในห้อง

หม่ามี๊...ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดอะไรนั้น เด็กหญิงก็ละเมอเรียกเธอขึ้นมา หญิงสาวแทบจะถลาเข้าไปหาทันทีแต่กลับถูกเขารั้งเอาไว้ก่อน

ปล่อยฉันนะ!!” หญิงสาวพยายามขัดขืน

เธอก็ได้ยินที่เขาพูดแล้วไม่ใช่หรือไงเนคินบอกเธอ

แต่ฉันทำไม่ได้หรอกนะเธอบอกเขา

เอาเป็นว่าคืนนี้เธอไปนอนห้องฉันก่อน เดี๋ยวทางนี้ฉันดูแลเด็กๆเองเขาบอกเธอ

ถ้าพวกเขาตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นฉันอยู่ข้างๆ.............หญิงสาวน้ำตาคลอ ไม่เคยมีคืนไหนหรือครั้งไหนที่เธอกับเด็กๆจะนอนแยกห้องกันแต่นี่เธอต้องอยู่ห่างจากเด็กๆเป็นอาทิตย์เธอจะทนไหวได้ยังไงกัน

“………………..”

นะคุณ ให้ฉันอยู่กับพวกเขา พวกเขาไม่เคยต้องอยู่ห่างจากฉันแบบนี้มาก่อน พวกเขาไม่เคย อึก...ฮือๆข้าวตังรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้เพราะกลัวเสียงจะเล็ดลอดออกมาจนทำให้เด็กๆตื่น

เชื่อใจฉันนะนั่นคือประโยคสุดท้ายที่เขาบอกกับเธอ

แน่นอนว่าคืนนั้นหญิงสาวนอนไม่หลับทั้งคืน กว่าจะเผลอหลับไปก็เกือบเช้าของวันรุ่งขึ้น ข้าวตังสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็เที่ยงวันของวันนั้นหญิงสาวรีบวิ่งไปหาเด็กๆทันที

หม่ามี๊!!” น้ำเหนือที่เห็นข้าวตังก่อนรีบวิ่งมาหาเธอ ทั้งหมดคุยกันผ่านบานกระจกใสที่เนคินสั่งให้คนเข้ามาเปลี่ยนเมื่อเช้านี้

น้ำเหนือ น้ำค้าง ฮึก..น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมาราวกับบ่งบอกความรู้สึกของเธอตอนนี้ ดูเหมือนเด็กๆจะเข้มแข็งกว่าเธอมาก พวกเขาไม่ร้องออกมา เนคินหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาเธอก่อนจะเดินมาทางเด็กๆแล้วยื่นมือถือของเขาส่งให้พวกเขาคุยกับเธอ

หม่ามี๊ร้องไห้ทำไมคะ? เราไม่เป็นอะไรค่ะเด็กหญิงบอกเธอ

หม่ามี๊ไม่ต้องเป็นห่วงเรานะฮะ เราจะรีบหายฮะเด็กชายส่งยิ้มให้เธอ

“…………………” ข้าวตังพยักหน้าหงึกๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

เรารักหม่ามี๊นะฮะเด็กๆยื่นมือเล็กๆของพวกเขาออกไปเช็ดน้ำตาให้เธอผ่านบานกระจกแม้ว่ามันจะไม่สามารถทำได้แต่ต่างฝ่ายต่างก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่มีให้กัน

หม่ามี๊ก็รักลูกๆจ๊ะ รักมากนะ... ข้าวตังหายใจเข้าลึกๆก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาของตัวเอง

ปะป๊าบอกว่าถ้าเราไม่ดื้อ ไม่งอแง เดี๋ยวเราก็จะหายฮะ

หนูจะไม่ดื้อเพราะว่าหนูอยากหายไวๆ หนูจะได้กอดหม่ามี๊เร็วๆเด็กหญิงบอกเธอ

ดีมากจ๊ะ..ข้าวตังส่งยิ้มให้พวกเขาเช่นกัน เธอกับเด็กๆจะสู้ไปด้วยกัน

เนคินดูแลเด็กๆตลอดเวลา เขาหอบงานที่บริษัทมาทำที่บ้านทุกวัน ข้าวตังเองก็คุยกับเด็กๆผ่านมือถือของเขาในแต่ละวัน 

เด็กๆโบกมือให้เธอผ่านบานกระจกใส หญิงสาวโบกมือตอบเช่นกัน

    คืนนี้ข้าวตังนอนไม่หลับ หญิงสาวพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงของเขาที่กลายเป็นเตียงนอนให้เธอชั่วคราว หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นมากที่พรุ่งนี้เธอจะได้เจอกับเด็กๆแล้วหลังจากที่รอคอยมาเป็นอาทิตย์กว่า

อ่านมาถึงตอนนี้แล้วเป็นยังไงบ้างเอ่ย?

พูดคุยทักทายกันได้นะคะ

รออ่านตอนต่อไปด้วยนะคะ

**** สำหรับค่ำคืนนี้ก็ฝันดีทุกคนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

15 ความคิดเห็น