แฝดจอมยุ่ง มุ่งพิชิตรักป๊าม๊า

ตอนที่ 1 : เนเธอร์แลนด์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

เมืองอัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์

"ตื่นได้แล้วค่ะคุณตา" เด็กหญิงวัย4ขวบน่าตาน่ารักรีบวิ่งเข้ามาปลุกคุณตาของเธอถึงในห้องนอน เธอตะเกียกตะกายพาร่างเล็กๆขึ้นบนเตียงก่อนจะใช้มือเล็กๆของเธอเขย่าตัวคุณตาให้ตื่นขึ้นมา

"อะไรกันจ๊ะหลานรักของตา หือ หนูนำ้ค้าง?" คุณตาลุกขึ้นมาถามเธอด้วยความสงสัย

"ถึงเวลาBreakfast in bed แล้วฮะคุณตา" เด็กชายนำ้เหนือคู่แฝดของเธอเดินถือจานPoffertjesเข้ามาในห้องพร้อมข้าวตังกับคุณยาย

"สุขสันต์วันพ่อนะคะ" ข้าวตังเดินเข้ามาโอบกอดผู้เป็นบิดาของตน

"Poffertjes ของโปรดของคุณตาฮะ"

"เราตื่นขึ้นมาทำให้คุณตาแต่เช้าเลยนะคะ" นำ้ค้างบอกด้วยความภูมิใจที่เธอได้มีส่วนร่วมในการทำอาหารจานโปรดให้คุณตาด้วย

"ขอบใจนะจ๊ะ มา มาให้ตากอดที" คุณตากางแขนออก ทุกคนกอดกันอย่างมีความสุข

"ข้าวตัง" คุณช่อม่วงกระซิบเรียกลูกสาวของตนในขณะที่เด็กๆกำลังพูดคุยกับคุณตาของพวกเขาอย่างสนุกสนาน

"คะคุณแม่??"

"ออกไปคุยกับแม่หน่อย"

"ได้ค่ะ" หญิงสาวเดินตามคุณแม่ของเธอออกมาด้านนอก

"คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ??"

"ดูนี่สิ" คุณช่อม่วงยื่นมือถือให้ลูกสาว

"ทายาทนักธุรกิจหนุ่มรวยติดอันดับโลกประกาศเข้าสู่วงการธุรกิจอีกครั้งหลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์จนสูญเสียการทำงานของสมองทำให้ต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเจ้าชายนิทรามาเป็นเวลากว่า4ปี"

"ใช่"

"หม่ามี้คะ เราต้องไปโรงเรียนแล้ว" เสียงของเด็กหญิงดังขึ้นมาขัดจังหวะของทั้งสอง

"อ่อจ๊ะ เดี๋ยวหม่ามี๊ไปหยิบกุญแจรถแปบนะ"

"ค่ะ" เด็กหญิงส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่อย่างน่ารัก

   หลังเลิกงานแล้วข้าวตังรีบออกจากบริษัทที่ทำงานเพื่อไปรับลูกๆของเธอทันทีเมื่อพบว่าตอนนี้เลยเวลาที่ต้องไปรับพวกเขามาเกือบ10นาทีแล้ว เด็กสองคนนั้นคงรอบ่นเธอเป็นชุดแน่เลย หญิงสาวคิดยิ้มๆก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปโรงเรียน

"นำ้ค้าง นำ้เหนือจ๊ะ คุณแม่มารับแล้วค่ะ" คุณครูบอกเด็กๆทั้งสองคน

"วันนี้หม่ามี๊มารับเราสายไป15นาทีนะฮะ" นำ้เหนือยกนาฬิกาขึ้นมาดู เขาทำหน้าบึ้งส่งให้เธอ นำ้เหนือเป็นเด็กฉลาดถึงฉลาดมากเลยทีเดียว เขาสามารถดูเวลาได้ในวัยเพียงแค่4ขวบเท่านั้น

"หม่ามี๊ขอโทษนร้า นะ ดีกัน" เธอยื่นนิ้วก้อยส่งให้พวกเขา

"ไม่เป็นไรค่ะ เรายกโทษให้" นำ้ค้างยื่นนิ้วเล็กๆขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับเธอ

"เอ๊ แล้วนำ้เหนือล่ะ ไม่ยกโทษให้หม่ามี๊เหรอ??"

"ก็ได้ฮะ" เขาชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะยื่นนิ้วขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับเธอ

"ดีมากจ๊ะ" เธอส่งยิ้มให้

"หม่ามี๊ วันนี้คุณครูให้ทำการ์ดให้ปะป๊าด้วย" นำ้ค้างบอกเธอ

"เหรอจ๊ะ ไหนหม่ามี๊ดูซิ"

"นี่ค่ะ" เด็กหญิงส่งการ์ดที่เธอทำให้ข้าวตัง

"น่ารักจัง" หญิงสาวชมลูกของเธอ

"แต่เราเห็นเพื่อนๆวาดรูปปะป๊าของพวกเขาด้วยฮะ"

"แล้วปะป๊าของเราอยู่ไหนคะหม่ามี๊?" เด็กหญิงถามเธอ

"เอ่อ..ก็คุณตาไงจ๊ะ"

"หม่ามี๊ก็พูดอย่างงี้ตลอด เราก็แค่อยากมีปะป๊ามารับเราบ้าง" นำ้เหนือบอกเธอเสียงอ่อยก่อนจะเดินขึ้นรถไป นำ้ค้างรีบวิ่งตามพี่ชายของเธอไปปล่อยให้ข้าวตังยืนนิ่งอยู่กับที่

    นั่นสิ!! เด็กทุกคนต้องการทั้งพ่อและแม่ สักวันพวกเขาก็ต้องรู้ความจริงอยู่ดี เธอคงปิดบังพวกเขาได้ไม่นานหรอก

"หม่ามี๊ เร็วสิคะ เราหิวข้าวแล้ว" นำ้ค้างเรียกเธอ

"จ๊ะ หม่ามี๊ขอโทษนะ กินนี่รองท้องกันไปก่อน" เธอหยิบขนมปังส่งให้พวกเขา

    ทันทีที่กลับถึงบ้านเด็กๆรีบเปิดประตูรถวิ่งไปหาคุณตาคุณยายของพวกเขาที่กำลังยืนรอพวกเขาอยู่หน้าบ้านทันที นำ้เหนือกับนำ้ค้างรีบเอาการ์ดที่พวกเขาทำที่โรงเรียนให้คุณตา

"สวยจังเลย เก่งมากลูก" คุณแม็กซ์ชมหลานๆของเขา

"แต่ถ้ามีปะป๊าด้วยก็คงดี" นำ้เหนือบอกเสียงเศร้า

"นำ้ค้างอยากให้มีปะป๊าแบบเพื่อน" เด็กหญิงเห็นด้วยกับพี่ชาย

      ทุกคนได้แต่มองหน้ากันเมื่อได้ยินเด็กๆพูดแบบนั้นออกมา คุณช่อม่วงรีบชวนทุกคนไปรับประทานอาหารที่เธอเตรียมเอาไว้ในห้องครัวทันทีก่อนที่บรรยากาศมันจะกร่อยไปมากกว่านี้

"เราไปกินข้าวที่คุณยายทำไว้ดีกว่าเนอะ ยายทำของโปรดไว้ให้นำ้เหนือกับนำ้ค้างเยอะแยะเต็มไปหมดเลย"

"จริงเหรอคะ/ฮะ" เสียงของทั้งสองคนดูสดใสขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเรื่องของกิน

"จริงจ๊ะ เข้าไปข้างในกันดีกว่า" คุณช่อม่วงพาหลานทั้งสองเข้าไปด้านใน

"ลูกโอเครนะ" คุณแม็กซ์ถามลูกสาว

"หนูโอเครค่ะ" เธอยิ้มรับทั้งที่ในใจเองก็สงสารหลานของตัวเองมาก

"งั้นเข้าไปข้างในกันเถอะ ทุกคนคงรอแล้ว"

"คุณพ่อเข้าไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูตามไป"

"รีบมานะ อย่าให้พวกเขารอนาน"

"ค่ะ"

     ใช่แล้ว!!มันไม่ใช่ความผิดของเด็กๆที่พูดแบบนั้นออกมา พวกเขาสมควรมีพ่อและได้รับในสิ่งที่สมควรเป็นของพวกเขา

     ได้สิ!! ทำไมจะไม่ได้ล่ะก็ในเมื่อเขาเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดหลานของเธอ เขาควรมีสิทธิ์ในการดูแลพวกเขาและตอนนี้เขาก็ได้ละเลยหน้าที่นั้นมากว่า4ปีเต็มแล้ว

     พี่สาวของเธอ "ข้าวสวย" เขาทำร้ายหล่อนมากเกินไป เขาทำให้หล่อนตัดสินใจจบชีวิตตัวเองในคืนที่คลอดเด็กออกมา

'พี่ฝากเธอช่วยดูแลพวกเขาแทนพี่ด้วยนะ พี่ขอโทษที่ไม่สามารถอยู่ดูแลพวกเขาได้'

'ไม่นะ!! คุณหมอได้โปรดช่วยพี่สาวฉันด้วย นะคะคุณหมอ!!!'

'หยุดเถอะข้าวตัง พี่เสียเลือดมากเกินไป พี่คงไม่รอด รับปากพี่ได้ไหม...เป็นแม่ให้พวกเขา..ได้ไหม??'

'ฮือ ฮือ ฮือ ไม่ค่ะ!! พวกเขาเป็นลูกของพี่นะ พี่ต้องรอดกลับมาดูแลพวกเขา เชื่อน้องเถอะว่าพี่ต้องรอด!!! คุณหมอช่วยด้วยนะคะ'

'เธออยากให้พี่จากไปทั้งๆ ที่ยังไม่หมดห่วงหรือข้าวตัง??'

'ฮือ ฮือ ฮือ ไม่เอา มันต้องไม่ใช่แบบนี้!!'

'รับปากพี่ได้ไหมว่าจะเป็นแม่ให้พวกเขา...ได้ไหม?'

'ฮือ ฮือ ฮือ' ข้าวตังพยักหน้ารับคำขอสุดท้ายของพี่สาว

'ขอบคุณนะ' พี่สาวของเธอจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

'ไม่ต้องห่วงนะพี่ ข้าวจะดูแลพวกเขาเอง'

    ขอโทษนะพี่ข้าวสวย!!แต่แค่อุบัติเหตุที่ทำให้เขาต้องพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลกว่า4ปีนั้นมันชดเชยกับความผิดที่เขาทำให้พี่ตายไม่ได้หรอก ไม่ต้องห่วงนะ น้องสาวคนนี้ของพี่จะกลับไปทวงสิทธิ์ที่ควรได้ของพี่กับลูกๆของพี่จากเขาเอง 

                          คุณเนวิน    อัครนันทร์เนตร !!! ชื่อที่เธอจำไม่เคยลืม!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #6 TeerapornYeepa (@TeerapornYeepa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:54

    อ่านตอนแรกแล้วอย่าลืมอ่านต่อนร้า
    #6
    0