ลำนำ :บุปผาหมื่นพิษ

ตอนที่ 5 : พรหมลิขิต??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2572 ครั้ง
    8 พ.ค. 62

ตอน...พรหมลิขิต???





      ภายใต้ความเจ็บปวดเเสนสาหัส การที่ต้องเกิดมาในฐานะของเชื้อพระวงศ์ที่ถูกเทิดทูลเหนือผู้คน แต่มันก็ไม่ได้ดีเสมอไป การถูกรอบทำลายนับว่าเป็นสิางที่ไม่สามารถกำหนดและป้องกันได้โดยง่าย การต่อสู้ในราชวงศ์ที่ยุ่งเหยิง ไม่อาจไว้ใจผู้ใดได้โดยสนิทใจ คงไม่ใช่ชีวิตที่หลายๆคนต้องการ เช่นตัวข้า 


       ข้ามีนามว่า ถัวป๋าหยา เป็นโอรสในหวงไท่จื่อ แห่งหลัวหลันแน่นอนว่าบิดานั้นมีโอกาสที่จะได้เป็นฮ่องเต้แห่งหลัวหลัน และตัวข้าเองก็จะได้เป็นหวงไท่จือ และฮ่องเต้ในอนาคต แต่ความจริงข้าไม่ต้องการเส้นทางนั้น แต่ต้องการอิสระที่จะโบยบิน อายุสิบขวบเปิดญาณเต๋า สู่เส้นทางของผู้ฝึกตน ด้วยความสามารถในฐานะของอัจฉริยะ เดินทางขึ้นเขาฉี่จวิ้น กราบหลี่ตี๋เหรินเป็นอาจารย์ ถึงแม้จะไม่เคยเห็นหน้าจวบจนอายุสิบสอง ก้าวข้ามระดับไร้ตัวตน ด้วยวัยเพียงสิบสองถูกเลือกให้เป็นผู้สืบทอดของฉี่จวิ้น 



*  เส้นทางญาณ(เปิดญาณ)

- สำนึก

-รู้แจ้ง

- ไร้ตัวตน

* เส้นทางผู้ฝึกตนแท้จริง

- ผู้ฝึกญาณ

- ญาณแท้จริง

- ญาณชั้นต้น

- ญาณชั้นกลาง

- ญาณชั้นสูง

* เส้นทางญาณ (ค้นพบเต๋า เเละจิตวิญญาณ)

- ผู้ฝึกยุทธ /ผู้ฝึกเวท

- จอมยุทธ / จอมเวท

- เทพยุทธ/จอมเวทเทวะ


* ล่ะสังขาร 




     แต่ความโชคดี ความอัจฉริยะมันเป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น ....



      ความเจ็บปวดที่แล่นเข้าสู่กระดูกมันเจ็บจนไม่อยากที่จะมีลมหายใจอยู่ แต่สัมผัสที่อบอุ่นและเสียงของเด็กหญิงที่ดังเเววข้างหูทำให้เขาคลายความเจ็บปวดลงไปบ้าง ดวงตาที่พยายามจะเปิดแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำได้ เสียงของนางเรียกเอ่ยถาม สนทนากับอาจารย์ของนางเขารับฟังและได้ยินมันอย่างชัดเจน    ' หลิงเอ๋อร์ คือใครกัน....แล้วอาจารย์นางเป็นใครกัน ' 





     เฮือกกกก.....



" ตื่นขึ้นมาแล้วสินะ ศิษย์ข้า ...." เสียงของชายผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของบุรุษผู้นี้นั้นมีรัศมีของพลังญาณที่เเข็งกล้า ดวงตาที่เคยมองสรรพชีวิตมาอย่างดี คำพูดที่เรียกให้คนที่กำลังคืนสติได้รู้ว่าคนที่ตนกำลังจ้องมองนั้นคือผู้ใด 


     " ท่านคือ....    " 





" ถัวป๋าหยา ศิษย์สืบทอดคนที่ 11ของหลี่ตี๋เหริน แห่งสำนักฉี่จวิ้น ใช่หรือไม่ แล้วข้าเรียกหาเจ้าเป็นศิษย์ข้าจะเป็นใครไปได้ นอกเสียจากอาจารย์ของเจ้า " ใบหน้าที่ซีดขาวดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะได้ชื่ว่าเป็นศิษย์สืบทอด แต่ก็ใช่ว่าจะได้เห็นหน้าอาจารย์ แต่เมื่อได้เห็นก็รู้สึกว่าคนที่เรียกหาตนเแนอาจารย์ อันดับสามทำเนียบฉางหลิน เป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้หนึ่งเช่นนั้นหรือ 



      แต่เมื่อตั้งสติได้ ใบหน้าของเด็กน้อยก็มองรอบๆ เรือนอย่างตั้งใจ คล้ายกับว่ากำลังมองหาใครสักคน แต่ก็ไม่น่าจะมีใครอยู่ที่นี้ นอกจากอาจารย์ ...


      " เจ้ามองหาใคร..???  " อาจารย์ที่มองตามสายตาของศิษย์อย่างตั้งใจ และมองรอบๆหาสิ่งที่ศิษย์กำลังมองหา แต่ก็ไม่อาจพบเจอสิ่งใด 


       " เออ..คือ....ศิษย์ถัวป๋าหยา คาราว่ะอาจารย์ ...." ถัวป๋าหยาที่พยายามจะลุกขึ้นด้วยท่าทางทุลักทุเล เพื่อที่จะคำนับผู้เป็นอาจารย์อย่างเป็นทางการเสียที 

      " อย่าได้มากพิธีไปเลย ตอนนี้เจ้าอยู่ยอดเขาของฉี่จวิ้นแล้ว เจ้าสามารถผ่านระดับเข้าสู่ผู้ฝึกญาณแล้ว ข้ายินดีด้วยเห็นทีในความโชคร้ายก็มีความโชคดีอยู่บ้าง ..." คำชมเชยของอาจารย์นั้นทำให้เขาเริ่มที่จะสังเกตุตนเอง และสามารถสัมผัสพลังที่อบอุ่นในตัวเอง ที่จุดตันเถียนได้แล้ว กลุ่มหมอกควันที่อบอุ่นนั้นถูกดึงให้โคจรไปยังจุดต่างๆของร่างกาย ตอนนี้เขาพบว่าชีพจรทั้ง 108 จุดถูกกรุยให้เปิดออกถึง 80จุดแล้ว เพราะเช่นนี้เส้นทางสู่การฝึกตนคงไม่ใช่ปัญหาอีก 


       " เมื่อหายดีแล้ว ที่นี้จะเป็นเรือนของเจ้า หากเจ้าไม่สามารถเข้าถึงญาณแท้จริงได้ เจ้าจะไม่ได้ลงจากเขา จงเลือกวิชาที่เจ้าต้องการจะเรียนรู้ ปราณยุทธน่าจะเหมาะสมกับเจ้า และนี้ กระบี่ และนี้เป็นเคล็ดเพลงกระบี่ฉี่จวิ้น ที่ข้าคิดค้น นี่เป็นเพียงขั้นต้นเท่านั้น " เมื่อมอบสิ่งที่สมควรจะมอบ และต่อไปนี้คงเป็นหน้าที่ของศิษย์ที่จะต้องตั้งใจฝึกฝน 



        " ศิษย์พี่ ข้าเข้าไปในหุบเขาไม่ได้ ดูท่าเจ้าตู้หลัวจะเปลี่ยนแปลงค่ายกล ช่างเป็นคนที่เอาใจยากจริงๆ ..." หลิวหลางจวินที่ปร่กฎตัวราวกับสายลมกล่าวขึ้นมาทันทีหลังจากที่กลัยมาจากส่วนลึกในหุบเขาแถบหนานอัน ด้วยท่าทางเช่นนี้ หลี่ตี๋เหรินรู้ดีว่าคนผู้นี้พบเจอสิ่งใดมา ไม่เเปลกที่แม่แต่จอมเวทเทวะขั้นต้น ก็สามารถทำร้าย เทพยุทธขั้นกลางได้ เพราะเหล่าจอมเวทนั้นมีอักขระเป็นอาวุธ 


       " ไม่เเปลกเจ้าคิดว่า เหล่าจอมเวทเทวะ จะยิยยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้อาณาเขตของพวกเขาจริงๆนะหรือ เพียงเจ้ามีชีวิตรอดมาก็ดีแล้ว และอีกอย่างเราก็รู้แล้วว่าจุดอ่อนของ แพทย์เทวะอันดับหนึ่ง อยู่ที่ใด '' คำพูดที่ไม่ค่อยใส่ใจนัก แท้จริงแววตานั้นฉายแววใคร่รู้อย่างชัดเจน รักษา ถอนพิษ หิ้วร่างของศิษย์เขามาทิ้งไว้หน้าทางเข้า ใครจะอมหิตเท่านี้คงไม่มีอีกแล้ว 


       " ศิษย์พี่หมายถึง ศิษย์ของตู้หลัวเช่ยนั้นหรือ จริงๆแล้วข้าก็สนใจนางไม่น้อยนางไม่มีท่าทีใดๆเลย สงบเยือกเย็นแม้อยู่ในสถานการณ์เป็นตาย ตอนที่ข้าปรากฎตัวนางไม่ไหวติงเลยแม้เเต่น้อย นับว่าหาได้ยากกับผู้ที่มีจิตที่มั่นคงเช่นนี้ สมกับเป็นคนที่เจ้าบ้านั่นยอมสอนวิชาจริงๆ " ถึงหลิวหลางจวิ้นจะกล่าวออกมาด้วยท่าทีง่ายๆเช่นนี้ แต่ที่เขาเคยกล่าวว่าจะเเย่งนางมาเป็นศิษย์สืบทอดของตนเองนั้น แน่นอนว่าหลิวหลางจวิ้นคิดเช่นนั้น แต่การจะไปตรวจสอบว่าที่ศิษย์อีกครั้งนั้นคงไม่ใช้เรื่องง่ายๆเลย เพราะดูท่าทางตู้หลัวน่าจะเอาจริงและไม่มีทางอ่อนข้อ 





เขาไผ่เขียว : หนานอัน 





     ตอนนี้หากเทียบฤดูกาล คงเข้าสู่หน้าหนาวหิมะเริ่มตกแล้ว แต่สำหรับส่วนปลายเขตหนานอันที่ไม่เคยมีหิมะตกมาก่อนแล้วกลับปรากฎสภาพอากาศที่เย็นสบาย เด็กหญิงที่กำลังนั่งอ่านตำราและคัดอักษรมากมาย เป็นภาพที่เห็นจนชินตามานับสิบๆวัน หลังจากเเขกที่ไม่ได้รับเชิญจากไป อาจารย์ของนางก็พานางเข้ามาส่วนลึกของหุบเขาปิดกั้นเส้นทางทั้งหมด คงเหลือเพียงนางและอาจารย์ของนางเท่านั้น ความสงบที่สงบอยู่แล้วมันยิ่งกว่าเดิม นางแทบไม่ได้ใช้คำพูดของนางเลย นางพึ่งรู้ว่าแท้จริงแล้วที่นี้มีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า ญาณ  เป็นคล้ายๆกับสิ่งที่เรียกว่าลมปราณ เป็นพลังที่ผู้ฝึกตนดูดซับพลังของฟ้าดิน ก่อเกิดพลังวิเศษ นางเองก็ไม่เข้าใจเพราะนางพึ่งจะเจ็ดขวบ เพราะกว่าจะสัมผัสพลังเหล่านั้นอย่างน้องนางต้องมอายุเก้าปีเสียก่อน แต่สิ่งที่นางต้องเรียนรู้ต่อจากนี้นั้นทำให้นางตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด 




       "นี่คือรูปแบบวงเวทพื้นฐาน เจ้าควรเขียนมันให้คล่องมือ เมื่อใดที่เจ้าสามารถผ่านเข้าสู่เส้นทางของผู้ฝึกญาณ เจ้าจะได้ไม่ลำบาก อักษรพวกนี้เป็นตัวอักษรโบราณ ตั้งแต่ก่อเกิดโลกนี้มา เรียกว่าเป็นตัวอักษรที่มีพลัง " เมื่อกล่าวจบ จะมีสิ่งใดชัดเจนยิ่งกว่าตัวอย่าง ตู้หลัววาดมือเป็นวงกลม คล้ายกับว่าไม่ได้วาดสิ่งใด แต่ในวงกลมนั้นมีอักษรมากมาย และในตอนนั้นเองที่ฝุ่นละอองสีขาวที่นางไม่คิดว่านางจะได้เห็นก็ปรากฎขึ้นจากวงเวทที่ลอยตัวเหนือศรีษะของนาง มือน้อยๆของนางเอื้อมมือไปสัมผัสและรับรู้ได้ถึงควาทเย็น....



      " หิมะ   หิมะจริงๆด้วย....ท่านอาจารย์ท่านทำได้ยังไง ข้าไม่เคยเห็นหิมะมาก่อนเลย ..สวย  สวยจริงๆ....." เมื่อนางกล่าวเช่นนั้น แต่ทันทีที่วงเวทนั้นก็หายไป ปรากฎใบหน้าสงสัยใคร่รู้ของอาจารย์ที่ดูจะมีคำถามนางเริ่มคิดเเล้วว่านางกล่าวสิ่งใดผิดไปหรือไม่ 



       " ที่หนานหนิง หิมะตกหนักทุกปี หมายความว่าเช่นใดที่เจ้าไม่เคยเห็นหิมะศิษย์ข้า ...หรือเจ้าไม่ได้มาจากหนานหนิง..." คำถามที่แน่นอนว่าใบหน้าจริงจังเช่นนี้เพราะต้องการคำตอบ คนที่ระวังตนเป็นอย่างดีเช่นอาจารย์ของนางต้องระวังคำพูดทุกคำที่นางจะเอ่ยออกมา จะให้บอกว่านางมาจากอีกโลกหนึ่ง อาจารย์คงเก็บเสื้อผ้าส่งนางออกจากที่นี้โดยไม่ใยดี นางยังจำที่อาจารย์ของนางหิ้วร่างของเด็กคนนั้นออกไปทิ้งไว้หน้าหุบเขาอย่างไม่ใยดีได้เลย แววตาไร้ความรู้สึกผิดหรือไม่มีความรู้สึกใดๆก็ว่าได้ 



        " หิมะที่สวยงามเจ้าคะท่านอาจารย์  ศิษย์ไม่เคยเห็นหิมะที่งดงามเช่นนี้มาก่อนเจ้าคะ " น้ำเสียงของนางเน้นคำที่รู้สึกว่ามันจะเป็นจุดที่สำคัญมากที่สุด อาจารย์คงนึกว่านางเป็นเพียงเด็กน้อยไม่ประสาโลก แต่ไหนเลยจะรู้ว่านางผ่านสิ่งใดมาบ้าง  น้ำเสียงที่สั่นเทา ดวงตากลมใสที่เอ่อคลอด้วยน้ำตา แต่ก็พยายามกลั้นไม่ให้มันหลุดล่วงลงมาง่าย 



        ตู้หลัวที่กำลังคิดตามสิ่งที่เด็กตรงหน้ากำลังสื่อถึง ร่างของเด็กหญิงที่สั่นเทาและคล้ายว่าถูกดึงให้ความทรงจำที่ไม่ดีให้ชัดเจนขึ้น และตอนนั้นเองที่ตู้หลัวเข้าใจว่า คำถามนี้น่าจะทำร้ายศิษย์ของตนเองหิมะที่ไหนๆก็ เหมือนๆกัน  แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือช่วงเวลาต่างหาก หากให้นึกถึงตอนที่นางลำบาก หิมะงดงามเพียงใดนางก็ไม่สามารถมองเห็นความงดงามของมันได้ 



        " เอาล่ะ อย่าได้คิดถึงมันเลย เจ้าชอบก็ดีแล้ว และเมื่อคณุ่ที่เจ้าเห็นคงเป็นเพียงสิ่งที่เจ้าจะสามารถทำได้ ในตอนที่เจ้าเข้าสู่ระดับญาณแท้จริง เมื่อนั้นเจ้าจะสามารถควบคุมพลังขอฟ้าดินได้ สิ่งสำคัญที่สุดในหาใช้ขั้นปราณจำเอาไว้ ศิษย์ข้า ...." เมื่อกล่าวจบรอยยิ้มที่เลือนหายไปพร้อมกับหิมะที่เเตกสลายจากตัวของอาจารย์ของนางนั้นมันสะท้อนกับแสงแดดยามเช้าก่อเกิดประกายที่งดงาม 



       ' กำลังใจสินะ...' นางรู้ดีว่าที่ปรากฎเมื่อครู่นั้นหาใช้ร่างจริงๆของอาจารย์ มันคล้ายกับร่างจิต มันเป็นความสามารถหนึ่งเมื่อก้าวสู่ระดับจอมเวทเทวะ หรือเทพยุทธ
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.572K ครั้ง

13,938 ความคิดเห็น

  1. #13578 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 16:06
    เกือบไปแล้ววววววว
    #13578
    0
  2. #13027 saber99 (@saber99) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 08:52
    คำผิดเยอะมากจริงๆ

    น่าจะรีไรท์แก้คำผิดบ้าง

    เพราะคำผิดแล้วความหมายเปลี่ยนเลย

    ยิ่งตอนที่เก็บเงิน

    ยิ่งสมควรแก้

    เพราะจ่ายเงิน

    ก็ควรได้คุณภาพในระดับนึง
    #13027
    0
  3. #12536 mdpw (@mdpw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 17:44
    เนื้อเรื่องน่าสนใจค่ะ แต่คำผิดเยอะมาก บางคำสะกดผิดอาจทำให้รูปประโยคเพี้ยนได้นะคะ
    #12536
    0
  4. #8424 Mifeng (@sunhong) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:14
    สนุกน่าติดตามมากค่ะ แต่ใช้ เจ้าคะ เจ้าค่ะ ผิดเยอะมากเลยนะคะ
    #8424
    0
  5. #7055 IsadaBewbam (@IsadaBewbam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 12:31
    สนุกมากเลยค่ะ แต่คำผิดเยอะไปนิดนึงนะคะ;-;
    #7055
    0
  6. #6374 nanee2539 (@nanee2539) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 13:29
    เนื้อเรื่องดีมาก แต่คำผิดก็เยอะมากเช่นกัน 😂
    #6374
    0
  7. #5765 P.V._N.D (@pattaravadee332) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 09:42
    เขียนผิดเยอะมากเลยนะเจ้าคะ แก้คำหน่อยเถอะเจ้าค่ะ

    สู้ๆนะคะ
    #5765
    0
  8. #2874 ฟางเซียนเซียน (@bossmt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:26
    คำผิดเยอะมากเลยค่ะ อยากให้ไรท์​มาตรวจทาน​บ้าง แต่เนื้อเรื่องดีค่ะ เพิ่งเข้ามาอ่าน
    #2874
    0
  9. วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 10:52
    เนื้อหาสนุกน่าติดตามมากคะ แต่มีคำผิดเยอะอยู่นะค่ะเลยทำให้อ่านติดขัดไปบ้าง
    #2668
    1
    • #2668-1 Mrs.Snape (@luktagne) (จากตอนที่ 5)
      25 พฤษภาคม 2562 / 11:48
      ใช้ค่ะกับนะคะผิดอยู่นะคะ🙂
      #2668-1
  10. #1185 Sakura1806 (@Pitchanant2547) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 07:02
    เกือบตายแล้วไง
    #1185
    0
  11. #731 thispimpexch (@thispimpexch) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 17:46
    คะ (ออกเสียง ข๊ะ) ใช้กับประโยคคำถาม เช่น เจ้าคะ?
    ค่ะ (ออกเสียง ข่ะ) ใช้กับประโยคบอกเล่าหรือตอบรับ เช่น เจ้าค่ะ พะย่ะค่ะ

    รบกวนฝากดูคำพวกนี้หน่อยนะคะ บางทีใช้ไม่ถูกแล้วอรรถรสในการอ่านมันเปลี่ยนไปเลย

    แต่เนื้อเรื่องโอเคเลยค่ะ สนุกดี ยังไงก็ฝากเรื่องคำพวกนี้ด้วยนะคะ
    #731
    0
  12. #484 นาน่านะ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:12

    ศิษย์พี่ของอาจารย์นี่โคตรน่าเกลียดเลย....รู้ว่าศิษย์น้องไม่ชอบยังมาวุ่นวาย แล้วอะไรคือการจะขโมยลูกศิษย์คนอื่น จะหน้ามึนเกินไปมั้ย.....

    #484
    0
  13. #349 0624930021 (@0624930021) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 12:44

    เป็นอาจารย์กับศิษย์ที่หรรษาฝุดๆ
    #349
    0
  14. #140 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:01

    บอกจารย์ไปเลยไม่เป็นไรมั๊ง
    #140
    0
  15. #45 nunphai2277 (@nunphai2277) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 00:04
    สนุกมากเลยค่ะ
    #45
    0