ลำนำ :บุปผาหมื่นพิษ

ตอนที่ 2 : ยาพิษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2711 ครั้ง
    8 พ.ค. 62

ตอน.....




กรุงเทพ ปี..2020




         " สวัสดีคะคุณลลิตาหรือเปล่าคะ พอดีโทรมาจากบริษัท×××คะ แจ้งผลสัมภาษณ์งานคะ เสียใจด้วยนะคะคุณยังไม่เหมาะกับบริษัทของเราคะ ตืดดดดดอ...." เสียงสัญญาณที่ขาดหายทำให้ผู้หญิงที่มีความมุ่งมั่นเช่นลลิตาถึงกลับกำมือแน่น 



       "ไม่ผ่าน..ไม่ผ่านแล้วจะโทรมาทำไม ที่นี้มันอะไรกันยิ่งยุคนี้ยิ่งยากเย็น สมัครงานแค่นี้ หากฉันย้อนไปอยู่ในหนังจีนที่ได้ดู ผู้หญิงไม่ต้องทำอะไร งอมืองอเท้าหาสามีเลี้ยงจะนอนให้สบายไปทั้งชาติเลย สาธุ เพี้ยง!!!!! " คำขอที่ดูจะเป็นไปไม่ได้นั้น ลลิตาเองก็รู้ว่ามันเป็นเพียงคำสบถของเธอเท่านั้น จะว่าไปหางานยากก็คงใช่ ใครใช้ให้เธอเกิดมาจน เรียนก็ไม่จบ มีความรู้มากมายจากการอ่านหนังสือแล้วยังไง ในเมื่อทุกวันคนเราเเทบไม่ใช้ความรู้แล้ว เพราะมีเทคโนโลยีมากมาย จะจำอะไรให้รกสมองว่าไหม เพียงเปิดแอป หรือถามจากโปรแกรม....


ลลิตา....หญิงสาวอายุ 28ปี  เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าย่านบางบอน วุฒิการศึกษานั้นไม่มี แต่สามารถรับจ้างสอบแทนผู้อื่นได้เกือบทุกวิชา ทุกคณะ แต่ทุกวันนี้มีเทคโนโลยีตรวจสอบอัตลักษณ์ ทำให้อาชีพสร้างรายได้หมดหนทางต้องออกมาหางานเเบบนี้   หากถามว่าเธอสามารถทำอะไรได้บ้าง ความสามารถของเธอคงมีเพียงความจำที่เป็นเลิศเท่านั้น จดจำทุกอย่างในตำรา และไปสอบ....





       กรีดดดดด.. โคลมมมมม




        ' จบกันทีชีวิตของฉัน ... มันเรื่องบ้าอะไรกัน .....' สติที่หลุดลอยราวกับคนที่รู้ตัวว่าตนเองน่าจะไม่มีทางได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกแล้ว ดีหน่อยที่เธอไม่มีภาระที่ต้องดูแลอีก เงินเก็บที่เธอมีก็คงมอบให้สถานเลี้ยงเด็กที่เธอเติบโตมา ประกันชีวิตอีก นับว่าอยู่ได้เป็นปีหากเธอจากไป....






      ฮือๆๆๆๆ ฮืออๆๆๆๆๆ



        " คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู . ..เป็นใครกันช่างโหดร้ายอำมหิตเช่นนี้กล้าวางยาพิษคุณหนูของข้า ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก ...." เสียงร้องห่มร้องไห้ของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นข้างใบหูของลลิตาที่เริ่มจะรู้สึกตัวและได้ยินเสียงโดยรอบ คลั้นจะลืมตาและขยับตัวกลับพบว่าไม่สามารถทำได้ 


        ' นี้ฉันยังไม่ตาย อยู่โรงพยาบาลไหนนะ??....แล้วเสียงใครมาเรียกคุณหนูๆ  ง่วงจัง ' ในห่วงแห่งการหลับไหล ภาพของเด็กหญิงผู้หนึ่งปรากฎความทรงจำที่แสนงดงาม ภาพของอดีตคล้ายๆกับอารยธรรมจีน บ้านหรือที่เรียกว่าจวนโอ่อ่าใหญ่โต ทำจากไม้เนื้อเเข็งแกะสลักงดงาม มีทั้งสวนหย่อมที่น่าจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี  สตรีที่สวมใส่อาภรณ์จีนโบราณ มนต์คลั่งของความเก่าแก่คลาสสิกตรงหน้าทำให้ลลิตาตื่นตะลึง เธอก็พอรู้มาบ้างว่าในยุคของความมั่งคั่งในระบบศักดินานั้น  ชนชั้นสูงคือผู้มีอำนาจ กุมชะตาของผู้คน 


       สตรีนางนั้นเอื้อมมือมาเเตะที่ใบหน้าของลลิตาอย่างแผ่วเบา แววความอบอุ่นนั้นทำให้เธอเคลิบเคลิมไป เธอสัมผัสได้ถึงความถนุถนอมผ่านสัมผัสเดียว...


       " ลูกรักของแม่  หากเจ้าเติบโตขึ้นมา  แม่อยากให้เจ้าก้าวเข้าสู่ยุทธภพอย่าหวนคืนสู่ฐานะชนชั้นสูงอีก คำสวยหรูที่กล่าวว่ายุทธภพไม่ก้าวก่ายราชสำนักมันไม่มีทางเป็นไปได้ มิเช่นนั้นบิดาเจ้าจะตายได้เช่นไร  หลิงเอ๋อร์ฟังแม่  ฟังแม่ ทำตามที่มารดาผู้นี้บอก...อึกก" โลหิตที่ไหลรินทำเอาลลิตาถึงกับหน้าชา เธอรู้สึกอย่างแท้จริงว่าสตรีตรงหน้านั้นคือผู้เป็นเเม่ และเป็นแม่ของเธอ แต่เมื่อครู่นางปักกริชลงบนอกของตนเอง ความรู้สึกที่อัดแน่นความโศกเศร้าอาดูรหลั่งไหลเข้ามาจนไม่อาจทานทน และความทรงจำของใครบางคนก็ไหลเข้ามาในม่านหมอกความทรงจำของนาง 




      ." ไม่..ม่ายยยยยย...กรีดด"    เสียงกรีดร้องของดรุณีน้อยทำให้หมอที่กำลังหันหลังจะออกจากบ้านหลังเล็กชะงักฝีเท้าลงในทันที คิ้วที่ขมวดแน่นฉ่ายแววสงสัยอย่างชัดเจน ดวงตาที่จ้องมองร่างที่หมดลมหายใจเมื่อครู่ กำลังนั่งตัวตรงกรีดร้องขึ้นมา  เมื่อครู่เขาตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนแล้ว เด็กน้อยนางนี้ถูกพิษเจ็ดราตรีสังหาร เป็นพิษที่ร้ายแรงอันดับต้นๆของยุทธภพเลยก็ว่าได้ ไม่รู้ใครอำมหิตถึงขนาดลงมือกับนาง ดวงหน้าที่เปียกชุมไปด้วยเหงือกาฬที่ไหลริน ดวงตาของความสับสนว้าวุ่นใจ ชีพจรเต้นเล้าผันเปลียน 



       " คุณหนู..คุณหนูท่านฝื้นเเล้ว สวรรค์ข้ามิได้ฝันไปใช่ไหม ท่านฝื้นแล้ว อูหยินคุ้มครองคุณหนูด้วย..." ร่างของสตรีวัยสามสิบที่เข้ามาสวมกอดร่างเล็กเอาไว้อย่างดีใจ น้ำเสียงของนางฟังไม่ได้ความเท่าใดนัก แต่สิ่งที่ชัดเจนที่ลลิตาสัมผัสได้คือที่นี้ไม่ใช่โรงพยาบาล และนี่ไม่ใช่ร่างกายของเธอ



         " ให้ข้าตรวจร่างกายดูอีกที...." เสียงของเด็กหนุ่มที่ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างเรียบเฉยเดินเข้ามาตรงที่นางนั่งอยู่ และดึงมือของนางออกมา นางไม่มีเเรงที่จะขัดขืนได้  มือของเด็กหนุ่มตรงหน้าทาบทับลงบนข้อมือของนางอย่างเบามือ แต่ประเด็นที่สำคัญไม่ได้อยู่ตรงนั้น  มันอยู่ตรงใบหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าต่างหาก ใบหน้าที่น่าจะอ่อนวัยกว่านางอยู่หลายปี คงสักประมาน 17-18ปี ใบหน้าที่ไร้ตำหนิ ดวงตาคมกริบราวกับเหยียว แถมกลิ่นกายของคนผู้นี้ยังมีกลิ่นหอมของบางอย่างที่เเปลกประหลาด คล้ายกลิ่นหอมของสมุนไพร 




         ' พิษไม่มี ??  เเถมจุดชีพจรถูกกรุยจนหมดสิ้น มันเกิดอะไรขึ้นกัน ???' ใบหน้าที่เริ่มจริงจังเป็นคราเเรกที่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังซ่อมซ่อนี้  กำลังพิจารณาชีพจร และตรวจสอบพิษที่อยู่ๆก็หายไป ซึ่งมันไม่มีทางเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างแน่นอน หรืว่าจะมียาถอนพิษ...



       " พวกเจ้าให้นางกินยาถอนพิษหรือ..." น้ำเสียงที่เอ่ยถามของเด็กหนุ่มมุ่งตรงไปยังหญิงวัยกลางคนที่กำลังเช็ดน้ำตาเพื่อตั้งสติ  คำตอบที่นางให้มาคือการปฏิเสธ เพราะเมื่อครู่นางก็อยู่กับท่านหมอตลอด นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณหนูของนางถูกวางยา แล้วนางจะหายาแก้พิษมาจากไหน 



       เด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ถามสิ่งใดอีกนอกจากตรวจร่างกายให้ละเอียดกว่าเดิม มันนานเท่าใดแล้วที่ไม่มีเรื่องน่าตื่นเต้นเช่นนี้ เรื่องที่ทำให้ตู้หลันผู้นี้ให้ความสนใจ ภายใต้ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ใครจะรู้ว่าคนผู้นี้มีวัยกว่าสี่สิบปีเเล้ว และไม่ใช้หมอชาวบ้านธรรมดาๆ แต่คือหนึ่งในสามของเเพทย์เทวะ นามของเขาคือ แพทย์เทวะเดียวดายตู้หลัว




         7  วันต่อมา....




     ลลิตาเลือกที่จะนิ่งเงียบปล่อยให้คนเหล่านี้พูดคุยกัน ตลอดเจ็ดคืนที่ผ่านมาเธอรู้แล้วว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ลลิตาอีกต่อไป แต่เธอคือ อันลู่หลิง ธิดาของแม่ทัพอันไท่ มันเกือบจะดีอยู่แล้วหากนางไม่สูญเสียทุกอย่าง แม้เเต่ชีวิต ภาพสตรีที่เรียกหาตนเองว่าเป็นมารดานั้นคือ ไหลหยางกงจู่หย่าไหลหยาง ความปรารถนาของนาง และน่าจะเป็นความปรารถนาของเจ้าของร่าง ลลิตาตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าจะทำทุกอย่างให้สำเร็จ สมกับที่ได้มีชีวิตใหม่ในร่างของนาง 



      'ต่อไปนี้ข้าคืออันลู่หลิง....'



        "คุณหนูเจ้าคะ ยาเจ้าคะ...." เด็กหญิงที่กำลังเหมอลอยหันกลับมาให้ความสนใจกับคนที่เรียกหานางที่ตอนนี้กำลังยกชามใบเล็กที่มีน้ำสีดำกลิ่นที่ส่งออกมานั้นน่าสะอิดสะเอียนมากกว่าที่จะกลืนมันลงไป แต่นางก็ต้องฝืนกลืนลงไป เพราะยาขมมักเป็นยาดี 


       " แม่นมเหยา ร่างกายข้าก็หายดีแล้ว ทำไมเราไม่ไปจากที่นี้สักที เรารบกวนท่านหมอมานานเเล้ว " แน่ล่ะ ใครจะอยากอยู่กินยาสารพัดที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร แต่สิ่งที่รู้คือยาในเต่ล่ะครั้งไม่เหมือนกันซะทีเดียว คล้ายกับว่าผู้จัดมันจงใจที่จะทำเช่นนี้ 





       กระท่อมกลางหุบเขาท่ามกลางธรรมชาติที่มีกลิ่นอายของม่านหมอกและไอฝนมันช่างมีความงดงามและเหมาะสมที่จะเป็นสถานที่อยู่อาศัย นางเดินทางมายังที่พักของหมอผู้ที่ทำการรักษานาง และยังพักอยู่ที่นี้ แต่วันๆนอกจากซักถามมากมาย กินยาบำรุงก็ไม่มีการรักษาใดๆ นางรู้ว่าร่างกายของนางตอนนี้ปกติดีจะให้วิ่งรอบเขานางก็คิดว่านางทำได้ หากไม่ติดว่าร่างกายนางเป็นร่างกายของเด็กเพียง7ขวบ 


         บริเวณโดยรอบบ้านหลังนี้นั้นต่างเต็มไปด้วยแปลงผักเล็กๆ แต่ผักแต่ล่ะชนิดนางไม่ยักจะรู้จัก แต่ก็พอดูได้ว่าพวกมันมีความสำคัญมาก เพราะจากสภาพโดยรอบนับว่าได้รับการดูแลเป็นอย่างดีเลยทีเดียว 


        " ท่านหมอบอกว่าให้เรารอดูอาการอีกสักหลายวันไม่ต้องรีบร้อน เพราะเกรงว่าพิษจะกำเริบ อย่างไรเราอยู่ที่นี้ไปก่อนก็ได้ ถึงยังไงก็ไม่ได้ห่างไกลจากหนานอันเท่าใดนัก " ไม่ห่างไกลบ้าบออะไร ที่นี้ห่างจากเป้าหมายที่นางจะไปเป็นร้อยๆลี้ แถมยังไร้ผู้คนอาศัย มีเพียงภูเขาสลับซับซ้อนกว่าจะผ่านช่องเขามาได้ก็ทำเอาเหงือตก....






- แพทย์เทวะตู้หลัว แพทย์เทวะอันดับ 1 ในทำเนียบฉางหลิน ฉายาเทวะเดียวดาย




     "เห่อออ....ไม่มีจริงๆด้วย แปลกประหลาดเช่นนี้ไม่มีในบันทึก ไม่มีโอสถใดที่ฉุดลมหายใจที่หายไปแล้วกลับคืนมาได้ '' ความรู้สึกที่แทบไม่เคยได้สัมผัสมากว่าสิบปีทำให้ฉายาเเพทย์เทวะถึงกลับนิ่งงัล เพราะไม่อาจหาคำตอบที่เกิดขึ้นกับดรุณีนางนั้นได้ หากบอกว่าเขาวินิจฉัยผิดตั้งแต่แรก ก็คงไม่น่าเป็นไปได้ เพราะตอนนี้เข็มพิสูจน์พิษยังวางอยู่ และผลมันชัดเจนยิ่งกว่าชัดเจนส่ะอีก ความสนใจในเรื่องนี้มากพอที่จะทำให้เขานำคนพวกนี้เข้ามายังสถานที่เก็บตัวฝึกตน ศึกษาตำรายามากมาย แต่การจะรั้งให้ดรุณีน้อยชนชั้นสูงอยู่ในสถานที่นี้นานๆคงเป็นไปไม่ได้ เพราะจากที่เขาสังเกตุแขกที่เขาเชิญมานั้นน่าจะเป็นธิดาขุนนางสักคน จากการแต่งตัวและจำนวนบ่าวไพร่นับว่าไม่ธรรมดาสามัญเลย 



        " ท่านหมอเจ้าค่ะ อาหารเช้าเจ้าค่ะ ...." สตรีวัยกลางคนที่ทุกคนเรียกหาว่าแม่นมเหยานั้น นางทำหน้าที่ของนางอย่างดี เป็นข้ารับใช้ที่มากมารยาทไม่น่ารำคาญ ทั้งยังดำรงตนเป็นผู้ใหญ่พอ ทั้งที่อายุน้อยกว่าเขาแท้ๆ ดวงตาเศร้าหมองของนางนั้นตู้หลันรับรู้ดี สถานการณ์ของคุณหนูของนางคงไม่ดีนักหากดูจากพิษที่ได้รับ ก็พอจะคาดเดาได้ว่ามีคนไม่ต้องการให้นางมีตัวตนอยู่


        " ขอบคุณท่านมาก ความจริงไม่ต้องลำบากก็ได้ " 




        " หามิได้ ข้าน้อยทำตามหน้าที่ท่านหมอเป็นผู้มีพระคุณสมควรได้รับการดูแล..." แม่นมเหยากล่าวเพียงเท่านั้นตามมารยาทและเตรียมตัวจะจากไป 



       " เดี๋ยวก่อน!!!   ....ข้ามีอะไรอยากถาม แต่หาใช้ข้าต้องการละลาบละล้วงเรื่องของคุณหนูของท่านหรอกนะ เพียงข้าเองก็ไม่ค่อยสบายใจเท่าใดนัก พิษที่นางได้รับมานั้นเป็นฝีมือคนในบ้านของนางใช้หรือไม่ .." คำถามที่ตรงจุดและชัดเจนทำให้แม่นมเหยาถึงกลับเงยหน้าขึ้นมามอง เเน่นอนว่านางรู้ความร้ายกาจของพิษที่ว่ามาเเล้วนางคงไม่ปิดบัง และอีกอย่างหมอผู้นี้ก็นับว่ามีน้ำใจดีงามหาได้ยาก 


       เหยาเหมยซินที่บอกกล่าวเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา ร่วมถึงบอกถึงฐานะของคุณหนูอย่างชัดเจน บอกจุดหมายปลายทางที่ต้องการจะไป  ใบหน้าของหมอหนุ่มที่จ้องมองมามีเเววของความเห็นใจอยู่บ้าง และในตอนนั้นเองที่ความคิดบ้าๆก็เกิดขึ้นมาในหัว และกล่าวออกไปในทันที 


       " หากพวกเจ้ายังไม่มีที่ไป หนานอันเองก็ใช่ว่าจะปลอดภัยสำหรับพวกเจ้า ผู้ลงมือหากรู้ว่าไม่สำเร็จ แน่นอนว่าต้องทำจนสำเร็จ อยู่ที่นี้กับข้าก็ได้ และข้าจะสั่งสอนนางเองหากพวกเจ้าไม่รังเกียจ...." แม่นมเหยาที่มองหน้าคนตรงหน้าอย่างขอบคุณ ความกังวลของนางก็คือเรื่องนี้เเหละ ถึงจะไปถึงหนานอัน แต่ใช่ว่าจะรอดพ้น  แต่ถ้าเป็นที่นี้ คงไม่มีทางที่คนพวกนั้นจะหาเจออย่างแน่นอน 



         " ขอท่านหมอโปรดเมตตา ...." แม่นมเหยาที่ตอนนี้คุกเข่าลงบนพื้น เพื่อเเสดงถึงความขอบคุณในความเมตตาของคนตรงหน้า แต่ไหนเลยนางจะรู้ว่าจุดประสงค์แท้จริงของหมอผู้นี้เพียงต้องการรั้งตัวของคุณหนูของนางเอาไว้เพื่อสังเกตุการณ์และทดสอบอะไรหลายๆอย่าง






          งานยกน้ำชาง่ายๆถูกจัดขึ้นอย่างเร่งรีบ ลู่หลิงนางยังเด็กไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ใหญ่เหล่านี้กำลังทำสิ่งใดกันแน่ แต่นางก็ทำไปเช่นนั้นนางกำลังยื่นเเก้วชาให้กับท่านหมออย่างเบามือ และพูดจาขอบคุณและจะตั้งใจศึกษาเรียกหาคนตรงหน้าเป็นอาจารย์ และตอนนั้นนางก็รู้ตัวแล้วว่านางถูกเลือกให้เป็นศิษย์ของหมอหนุ่มผู้นี้อย่างไม่อาจปฏิเสธ เพราะแม่นมเหยาบอกว่าที่นี้เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว และนางก็เห็นด้วย หากคิดไปๆมาๆแล้ว ตอนนี้ก็เหมือนนกน้อยที่ยังไม่หัดบิน



       " ลุกขึ้นเถอะศิษย์ข้า ต่อไปนี้เจ้าคือศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของข้าตู้หลันผู้นี้ จดจำเอาไว้ขยันให้มาก อย่าให้เสียชื่ออาจารย์ที่สั่งสอนเจ้า " ทั้งที่คิดว่ามันเป็นเพียงเหตุการณ์จอมปลอมเมื่อหมดประโยชน์จะขับไสคงไม่สายไป และคุณหนูชนชั้นสูงเช่นนี้จะมาทนอุดอู้ในสถานที่เช่นนี้ได้นานเพียงใด 



       " ศิษย์จะจดจำคำสอนของอาจารย์เจ้าคะ.." ลู่หลิงก็คิดว่าไม่เลวเท่าไหร่ที่จะได้เรียนการแพทย์ หากในภพก่อนการที่จะได้เรียนหมอนั้นยากเย็นนัก นอกจากต้องเก่งแล้วยังต้องมีเงินอีกด้วย เพราะเช่นนี้นางจึงไม่พลาดโอกาสหากจะได้ลอง อย่างน้อยก็เพื่อช่วยเหลือตัวเองในอนาคตล่ะนะ 



         " แต่ก่อนอื่นเจ้าต้องจดจำชื่อสมุนไพร และสรรพคุณทั้งหมด และวิธีการจัดการทั้งหมดให้เข้าใจ ตำราอยู่ในห้องหนังสือท้ายเรือน .....แต่ว่าเจ้าอ่านหนังสือออก???..." 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.711K ครั้ง

13,733 ความคิดเห็น

  1. #13561 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 15:29
    ชนะเลิศเลยค่ะ
    #13561
    0
  2. #13250 wanwisak0106 (@wanwisak0106) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 00:00
    คิดว่าไรท์น่าจะเด็กอยู่ ดังนั้นควรหัดอ่านหัดเขียนคำศัพท์ภาษาไทยให้ถูกต้องตั้งแต่ตอนนี้ เพราะหากคิดจะเขียนนิยายให้ดีแล้ว เรื่องตัวสะกด วรรณยุกต์ เป็นเรื่องที่ห้ามพลาด เรื่องสำนวนการเขียนค่อยฝึกปรือทีหลังได้ แต่เรื่องพื้นฐานนี้สำคัญ จึงอยากให้ไรท์ให้ความสำคัญให้มากค่ะ เพราะถึงเรื่องราวจะน่าสนใจ แต่ถ้าถ่ายทอดด้วยศัพท์ผิดๆ ความรื่นไหลในการอ่านจะเสียไป และความสนุกจะลดลงด้วยค่ะ

    เป็นกำลังใจให้นักเขียนน้อยนะคะ :)
    #13250
    1
    • #13250-1 [Pleng_Zaza] (@Api123456) (จากตอนที่ 2)
      12 สิงหาคม 2562 / 14:37
      +++ เห็นด้วยเลยค่าาา ตรงคำว่าเจ้าคะ กับเจ้าค่ะอ่า บ่อย
      #13250-1
  3. #13008 DeMoN-On-EaRtH (@DeMoN-On-EaRtH) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 22:37

    ตอนแรกเราอ่านถึงแค่ตอนที่สัมภาษณ์งานไม่ผ่าน แต่พอมาเจอ กรีด โคลม คลั้น เท่านั้นแหละ เราอยากจะไปสอนภาษาไทยเลยค่ะ ฮือ คำง่ายๆ "แค่นี้" ยังผิดเลยหรอคะ มันยากขนาดนั้นเลยสินะคะ
    #13008
    0
  4. #13006 DeMoN-On-EaRtH (@DeMoN-On-EaRtH) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 22:31

    ใช้คำอื่นผิดได้ แต่คำว่า คะ/ค่ะ นี่/นี้ ทนไม่ได้จริงๆค่ะ เพราะมันเป็นคำ "ง่ายๆ" ซึ่งไม่ควรผิด ไปหาวิธีใช้ในกูเกิ้ลนะคะ แล้วคำผิดคำอื่นก็ใช่ว่าจะปล่อยผ่าน เช่นคำว่า ขลัง สะกดเป็น คลัง ได้ยังไงกันคะ ตอนที่ต้องซื้อก็มีถ้านิยายดีเราก็ซื้อค่ะ แต่เราซื้อแล้วก็ต้องการงานที่มีคุณภาพ ไม่ใช่แม้แต่คำว่า ขลัง ยังสะกดผิด(ไม่ใช่ว่านิยายเรื่องนี้ไม่มีคุณภาพนะคะ เราว่าปูเรื่องมาค่อนข้างดีทีเดียวเลยแหละ) หวังว่าจะรีไรท์เร็วๆนะคะ สู้ๆนะคะหนทางอีกยาวไกล
    #13006
    0
  5. #12180 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 01:17
    ท่านอาจารย์จัดหนักตั้งแต่วันแรกซะแล้ว
    #12180
    0
  6. #11974 ??? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 14:43

    ผิดเยอะอะ​ อยากอ่านต่อแต่ฝืนไม่ไหว​ รอรีได้ไหม​ รู้สึกว่าน่าจะสนุกแต่​ ฮืออ​ คำผิดมันขัดจนไม่อยากอ่านอ่า​ ถ้าไรท์รีเรื่องจะดีมากๆ​ ขอบคุณ​ค่ะะ

    #11974
    1
  7. #10503 Arin Ann (@anongnath11) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 02:18
    ตกลง อาจารย์ชื่อ ตู้หลัน หรือว่า ตู้หลัว ? คำผิดมีให้เห็นเยอะนะคะ เช่นคำว่า “ขลัง=ของขลัง” ไรท์ต้องใช้คำนี้ แต่ไรท์ ใช้คำว่า “ คลัง=คลังเก็บของ”
    #10503
    0
  8. #8115 ERI1485 (@nipaporn_43) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 20:02
    ข้ามจุดที่ควรบรรยายไปหลายที่เลยค่ะ แล้วก็เช็คคำผิดด้วยนะคะ
    #8115
    0
  9. #4072 เห้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 00:59

    ตัวเอกวิญญาณสิงร่าง คำผิด ตัวสะกดผิดเยอะอยู่ ผู้เขียนไม่ยอมแก้คำผิดถือว่าไม่รับผิดชอบงานของตัวเอง แย่ครับแบบนี้

    #4072
    0
  10. #4039 JIbambam (@JIbambam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 20:31
    ใช้คะ ค่ะผิดบ่อยมากเลยค่ะ พวกเจ้าค่ะ เจ้าคะคือใช้สลับกันไปหมดเลย เนื้อเรื่องน่าติดตามนะคะแต่เรื่องคำผิดคือเยอะมากจริงๆ เจ้าคะ ใช้แบบนะเจ้าคะ เสียงสูง ถ้าเจ้าค่ะคือ ขอบคุณมากเจ้าค่ะ รับทราบแล้วเจ้าค่ะ เป็นเสียงต่ำ
    #4039
    0
  11. #2698 หนึ่งสองสั้ม! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 14:50

    คำผิดเยอะ​ คำบรรยายไม่ค่อยดีเท่าไหร่​ แต่เนื้อเรื่องถือว่าดี​ ถ้าแก้ได้ไว้เราจะกลับมาอ่านใหม่นะ เฟบไว้รอความคืบหน้า

    #2698
    0
  12. #2452 mooklinlava2505 (@mooklinlava2505) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:36
    คำผิดเยอะมากกก อยากให้แก้ไขนะคะ
    #2452
    0
  13. #1547 เบ็ตตี้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:26

    ติ เพื่อ ก่อ นะคะ อย่าโกรธกันค่ะ

    #1547
    0
  14. #1546 เบ็ตตี้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:24

    ฉายแวว ต้องไม่มี ไม้เอก นะคะ เปียกชุ่ม ต้องมีไม้เอกที่คำว่า ชุ่ม ค่ะ เหม่อลอย ต้องมีไม้เอกที่คำว่า เหม่อ ค่ะ นิ่งงัน สะกดด้วย น ไม่ใช่ ล นะคะ ใช่ สะกดด้วย ไม้เอก ไม่ใช่ ไม้โทค่ะ สรุปว่า ไรท์ พิมพ์ดีดภาษาไทย ไม่คล่องหรือปล่าวคะ การดำเนินเนือเรื่องดีค่ะ

    #1546
    1
    • #1546-1 DeMoN-On-EaRtH (@DeMoN-On-EaRtH) (จากตอนที่ 2)
      4 สิงหาคม 2562 / 22:34

      *ใช้ เปล่า นะคะ ไม่ใช่ ปล่าว คนเราผิดกันได้ค่ะ
      #1546-1
  15. #1545 เบ็ตตี้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:11

    คำสะกด ยังผิดอยู่มากนะคะ และการใช้วรรคตอน การแบ่งคำ วรรณยุกต์ก็ไม่ครบนะคะ คำผิด เช่น เหงื่อ ต้องมีไม้เอก, เปลี่ยน ต้องมีไม้เอก, คำว่า ฟื้น ต้องสะกดด้วย ฟ ไม่ใช่ ฝ ค่ะ

    #1545
    0
  16. #1523 ormtw (@ormtw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 14:13
    เวลาอ่านนิยายจีนที่โดนพิษ ไม่ใช่จมน้ำหรือบาดเจ็บ ตรอมใจ เราจะมีความคิดนึงเสมอ คือ พอย้ายวิญญาณมา คือยังไงพิษก็น่าจะอยู่ในเลือดย้ายมา ไม่เป็นไรเลยหรอ แต่ก็ชอบอ่านนะ ก็ได้แต่จินตนาการพิษไปตามวิญญาณแหล่ว
    #1523
    0
  17. #771 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 14:27
    ใช้ภาษาอะไร????
    #771
    0
  18. #675 แผ่นฟ้าสีคราม (@sankkung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 11:34
    ใช้ ใช่ สะกดผิดนิดหน่อยค่ะ นอกนั้นสนุกดีค่ะ
    #675
    0