ปราการเทวะหวนคืน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 509,712 Views

  • 6,562 Comments

  • 5,984 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    105,935

    Overall
    509,712

ตอนที่ 48 : ลี้ภัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1208 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61

ตอน......





            'ปิ่นเอ๋อร์ กลับบ้านได้เเล้ว เจ้าหายตัวไปห้าหมื่นปีกลับปรากฏตัวในดินแดนโคลนตมเช่นนี้  ' เสียงที่ดังกึกก้องในหัวของ หยางลี้ปิ่น บุตรีเพียงหนึ่งเดียวของเทพอสูรหยางลี้จวินแห่งป่าจุติเซียน


         'ท่านพ่อ!! ท่านหาข้าเจอได้ยังไง ' นางยังคงต่อปากต่อคำกับบิดานางทางกระเเสจิต เพราะบิดานางไม่มีทางมาที่นี้ด้วยตนเองแน่ๆ 




       นางหงุดหงิดที่อยู่นางก็ถูกเทพอสูรกิเลนเพลิงสวรรค์หักฟน้านางเช่นนี้เห็นทีเรื่องนี้นางไม่จบง่ายๆแน่ แต่จะไปตามตัวเจ้าเด็กบ้าที่ไหนนั้นคงต้องเก็บเาไว้ก่อน คำสั่งของท่านพ่อนับว่าสำคัญ ข้าถูกไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ผนึกให้อยู่ในมิติเร้นลับกว่าจะออกมาได้ผ่านไปห้าหมื่นปีเชียว แต่เวลาเพียงเท่านี้หาได้มีความสพคัญกับเทพอสูรไม่ มันก็เพียงการนอนหลับหรือบำเพ็ญตะบะเพียงเท่านั้น 


       "ดินแดนผานกู่ มณฑลที่ เจ็ดข้าจะจดจำเอาไว้ " คำกล่าวของนางเลือนหายไปพร้อมกับร่างกายของนางที่สูญสลายไป แต่แท้จริงแล้วนางกำลังใช้พลังเคลื่อนย้ายในการเดินทางไกลกลับสู่บ้านเกิดของนาง




      (ตำหนักพฤกษาสวรรค์ ) 




       "เจ้าเป็นเช่นใดบ้างหานอี้ ดูท่าเจ้าจะดีขึ้นมากเเล้ว " จวิ้นเต๋อเมื่อสบโอกาสที่กิเลนดำเผลอ เขาเเอบเปิดประตูตำหนักสวรรค์มิใช่เพราะเกรงกลัวแต่เพียงไม่อยากปะทะเท่านั้นเพราะพิสูจน์ได้เเล้วว่าได้ไม่คุ้มเสีย เพราะไม่อาจทราบผลแพ้ชนะโดยง่าย อีกอย่างผลที่จะตามมานั้นคงไม่ใข่เรื่องตลกเป็นแน่


      "ท่านอ๋องท่านเป็นเช่นใดบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ต้องโทษที่บ่าวไม่เอาไหน " หานอี้ไม่ได้เป็นห่วงอาการบาดเจ็บของตนเองเลยเพราะเขาเป็นห่วงท่านอ๋องมากกว่า เขารู้ดีว่าถึงเขาอยู่ตรงนั้นก็นับเป็นภาระ เเต่ในใจเขามันกลับไม่ยินยอมเท่าใดนักอย่างน้อยก็อยู่ต่างโล่ให้ท่านอ๋องก็ยังดี 


      " ไม่ล่ะหานอี้ ข้าไม่เป็นไร ข้าหนีเข้ามานางไม่เห็นข้านางคงไปเอง อีกสักสิบห้าวันค่อยออกไปก็เเล้วกัน " สิบห้าวันในตำหนักสวรรค์เท่ากับสามวันข้างนอกถึงจะไม่ได้นานมากนักแต่ก็เผื่อไว้เป็นดีที่สุด ตำหนักสวรรค์เป็นมิติเเยกแบบพกพาไปไหนมาไหนเฉกเช่นเดียวกับเเหวนมิติหรือกำไลมิติ มันจะไม่ถูกตรวจสอบโดยง่ายเป็นแน่ และมันยังเป็นตำหนักพฤกษาสวรรค์ที่แทบจะตรวจสอบไม่ได้เลย 



        การหลบหนีไม่ได้สร้างความรู้สึกในทางลบต่อการใช้ชีวิตของจวิ้นเต๋อเลย เพราะเขาคิดอยู่เสมอว่าชีวิตไม่ใช้เกมกีฬาที่จะมีแพ้มีชนะ แต่ทุกอย่างอยู่ที่ตนเองลิขิตมันเอง หากไท่ทำก็ไม่เกิดผล น้อยครั้งที่อยู่ๆปัญหาจะวิ่งเข้ามาโดยไร้มูลเหตุ 

       แน่นอนตลอดเวลาที่อยู่ในตำหนักสวรรค์จวิ้นเต๋อมักถูกลุมล้อมด้วยหลานชาย เพราะเขาเปรียบเสมือนคลังที่คอยให้ความรู้โดนเฉพาะฉีหลินเหลียวเจิ้ง ที่สนใจศาสตร์การหลอมโอสถม่กที่สุด เพราะฉะนั้นเปลวเพลิงของเขาจึงไม่ได้มีไว้สำหรับต่อสู้เท่านั้น





        "บังคับอัคคี น้องข้าเหตุใดเจ้าถึงมีความสาม่รถเช่นนี้ " ฉีหลินอ้าวป้ายที่สถาปนาตนเองเป็นพี่ใหญ่เสียให้ได้ แต่นิสัยใจคอนับว่ายังหางจากเหลียวเจิ้งนัก เพราะเหลียวเจิ้งมีความเงียบขรึมมากกว่าและพูดจานับคำได้


       "ท่านก็ลองสงบใจทำสมาธิสักสามวันดีหรือไม่เสด็จพี่ ถึงเวลานั้นแน่นอนว่ากริชเขี้ยวกิเลนของท่านจะสามารถรักษาธาตุในตัวมันเองได้ " เมื่อพูดจบน้องชายก็ไม่ได้สนอกสนใจผู้เป็นพี่อีก เพราะคำแนะนำของตนนั้นคงไม่ต่างจากบอกให้พี่ชายไปกระโดดเหวสิ้นหวัง



        "นี่น้องเจิ้ง   เจ้าว่าเราควรเข้าเฝ้าเสด็จปู่ดีไหม ไปนั่งสนธนาขอคำแนะนำชั่วครู่เจ้าเห็นเป็นเช่นใด " ใบหน้าของน้องชายที่เรียบเฉยอยู่ดีๆถึงกลับตาเบิกโพรงด้วยความตกใจ ขอคำแนะนำอย่างงั้นหรือ ก็เพราะคำแระนำนี้เเหละที่ข้าต้องอยู่ในหอฝึกสามวันสามคืน หลอมอัคคีซ้ำไปซ้ำมา และอีกอย่างนี้ก็ยามบ่ายแล้วนอกจากเสด็จปู่แล้วยังมีหานอี้และหานกู่ 


       "ข้าไม่ไป เชิญท่านพี่ไปองค์เดียวเถิด ข้ามีตำรามากมายที่จะต้องเรียรู้เพราะจ้าจะต้องทดสอบหลอมโอสถระดับสูงในอีกสองวัน " แน่นอนว่าผู้ที่จะตัดสินผลการทดสอบคงเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากจวิ้นอ๋อง.....



         "องค์ชายทั้งสอง จวิ้นอ๋องมีรับสั่งให้พสกท่านเข้าเฝ้า อีกหนึ่งชั่วยาม" เเต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ทำสิ่งใด หานอี้ที่ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บดีเป็นผู้มาเเจ้งแก่พวกเขาด้วยตนเองแถมสีหน้าของเขาในวันนี้ยังดูดีขึ้นมาก 





(เมืองหลี่ถัง)





         "เสด็จอาทั้งสอง เรื่องทั้งหมดก็เป็นเช่นนี้ แต่ในเวลานี้หลานยังไม่รู้ว่า สัตว์เทพกิเลนดำนั้นหายไปที่ใด และยังไม่กล้าส่งคนไปตรวจสอบเขาซานกู่เพราะเกรงจะไปกระตุ้นให้นางโจมตีเมืองหลี่ถังอีกครา " ท่านอ๋องทั้งสองที่ได้รับคำสั่งให้เดินทางมาที่นี้พร้อมกับกองกำลังละอองอัคคีเพื่อดูสถานการณ์แต่เมื่อมาถึงเหตุการก็สงบลงแล้วนับว่าการมาครานี้มิเสียเปล่าหรอกหรือ แต่เรื่องราวทั้งชาวบ้านและชาวยุทธต่างพูดไปในทำนองเดียวกันเพราะฉะนั้นน่าจะเป็นความจริงตามที่รายงานมา 


       "แม่ทัพปี้ ครานี้ถือเป็นความรัยผิดชอบของท่าน ท่านทำให้อ๋องเทียนอี้สิ้นพระชนย์ ท่านยังมีหน้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหรือ " คำกล่าวที่ดูอำมหิตและเลือดเย็นเช่นนี้เป็นคำกล่าวของเชื้อพระวงศ์จริงๆนะหรือ 


       "เสด็จอาทั้งสองอย่าได้ทรงกริ้ว หากไม่มีแม่ทัพปี้หยา เกนงว่าหลานผู้นี้คงมิได้ยืนอยู่ต่อหน้าพวกท่าน นับว่าเป็นความชอบแก่หลานหากแม่ทัพปี้ถูกลงโทษหลานคงได้เเต่โทษตัวเองที่เป็นสาเหตุแล้ว อีกอย่างเสด็จอาเทียนอี้นับว่าทำตนเองเพราะเหล่าเเม่ทัพนายกองต่างเอ่ยเตือนแล้ว แต่เสด็จอากลับไม่ยินยอม ทำให้กองกำลังขนอัคคีกว่าพันนายต้องตกตายในครั้งนี้ หากเสด็จพ่อทรงทราบความจริงพระองค์ต้องตัดสินอย่างเป็นธรรม


        รับสั่งขององค์ชายสี่ แม้จะเป็นรับสั่งที่ดูน้อบน้อม แต่ในความน้อบน้อมก็มีควาทถือตัวค่อนข้างมาก เพราะเรียกหาทั้งสองเป็นเสด็จอาก็จริงอยู่ แต่ในใจกลับไม่ได้ทีความเคารพนับถือเเม้เเต่น้อย เพราะทั้งสองก็ไม่ได้ต่างจากเฟิงไหลเทียนอี้เท่าใดนัก อีกอย่างการยื่นมือช่วยเหลือแม่ทัพปี้ในครานี้นับว่าเป็นโอกาสที่เขาจะได้อำนาจทางทหารของหน่วยลับมาเป็นของตนเองในอนาคต


        "ตามใจเจ้าเถอะ รีบเก็บของและเตรียมตัวกลับได้แล้ว ข้าเสียเวลากับเรื่องไร้สาระเช่นนี้นานเกินไปแล้ว " คำกล่าวที่ไม่เหมาะสมหลุดออกมาทันที เเต่ก็ไม่ได้สร้างความหนักใจให้กับผู้พูดมัน มันสามารถบอกเป็นนัยว่าไม่ได้ต้องการที่จะมาที่นี้ตั้งแต่แรก หรือชีวิตของอ๋องเทียนอี้ และองค์ชายสี่หลี่ถังไม่ได้มีความหมายเลยแม้แต่น้อย 


         "หม่อมฉันขอตัว!!!  ...." เเน่นอนว่าท่านอาทั้งสองยังไม่ปักใจเชื่อเรื่องของสัตว์อสูรที่ว่ามา เพราะมันดูไม่สมเหตุสมผล อีกอย่างหลักฐานที่จะยืนยันนั้นหามีไม่ ไม่พบบุปผาซากศพเเม้เเต่ดอกเดียว แถมระแวกเมืองหลี่ถังยังอยู่ในสภาวะที่ปกติ ติดจะดีกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำไป 



        "องค์ชายกระหม่อมคิดว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ เห็นได้ชัดว่าที่นี้เป็นทุ่งนรกชัดๆ แต่ทำไมตอนนี้มันไม่ต่างจากทุ่งหญ้าเขียวขจีทั่วไป เป็นฝีมือของผู้ใดกัน " แม่ทัพปี้หยาที่ตอนนี้หันมาเป็นผู้ติดตามขององค์ชายสี่อย่างเต็มตัว เพราะมีเพียงองค์ชายสี่ที่จะสามารถรักษาตระกูลปี้เอาไว้ได้ 

      "ข้าก็เห็นเช่นเดียวกับท่าน แต่เสด็จอาทั้งสองมิเห็นดังนั้นเรื่องนี้คงยากที่จะอธิบายให้เสด็จพ่อเข้าใจ แต่ก็นับว่ามีวิธีอยู่บ้าง "  องค์ชายสี่คิดอ่านตามสถานการณ์หากจะรายงานตามจริงทั้งหมดเกรงว่าจะไม่มีหลักฐานยืนยันมีเพียงพยานปากเท่านั้น  และด้วยอุปนิสัยของฮ่องเต้นับว่าเป็นผู้ที่รักษาชื่อเสียงตนเองยิ่งกว่าญาติมิตร ความเข้าใจที่ว่าเรื่องของอ๋องเทียนอี้อาจสร้างความชื่อเสียงที่เลวร้ายต่อพระองค์ เพียงบอกว่าท่านอ๋องเทียนอี้สละชีวิตเพื่อคืนความสงบสุขให้เมืองหลี่ถัง หากเป็นเช่นนี้แล้วยิ่งเป็นการเชิดชูเกียรติราชวงศ์แม้ความจริงจักมิได้เป็นเช่นนั้นก็ตามที 





(ตำหนักพฤกษาสวรรค์)




          "ท่านอ๋องนี้ก็สิบห้าวันแล้ว เหตุใดท่านถึงไม่ขยับตัวไปไหนเลยมข้าน้อยว่าอย่างน้อยท่านควรออกไปเที่ยวชุดด้านนอกบ้าง อย่าว่าเเต่ที่นี้เลย บึงบงกชวารีที่ด้านล่างก็งดงามที่สุดเท่าที่กระหม่อมเคยเห็นมา " คำหวานหวาดล้อมให้เจ้านายของตนหบุดออกจากความจดจ่อ หานอี้ต้องใช้ความพยายามอย่างหนักทีเดียว เพราะท่านอ๋องเมื่อเข้ามาที่นี้เเทบไม่เสด็จออกไปไหนเลย อนุญาตให้องค์ชายทั้งสองเข้าเใาเพียงคราเดียวเท่านั้น ใบหน้าของพระองค์นั้นยังคงไม่สามารถคาดเดาความคิดได้เช่นเดิม ประกอบกับผีเสื้อหยกวารีที่บินวนเวียนหยอกล้อเป็นระยะคล้ายดังท่านอ๋องเป็นเพียงบุปผาหนึ่งดอกเท่านั้น 



         "เจ้าเองก็ควรจะพักผ่อนบ้างนะหานอี้ถึงโอสถที่เจ้ากินจะสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าได้อย่างรวดเร็วแต่ครานี้นับว่าหนักหนาเจ้าไม่ควรใช้พลังปราณมากเกินไป การจะเคี้ยวกรำฟลานชายของข้าทั้งสองนั้นคงปล่อยให้เป็นไปตามเวลา หากนับวัยของพวกเขาพวกเขาทีวันเพียงไม่ถึงสิบปีดี แต่ดูพวกเขาตอนนี้เถิดไม่ต่างจากเด็กหนุ่มสิบหกสิบเจ็ด ดูแก่แดดแก่ลมกว่าหานหลี่เสียอีก " หากเป็นหานหลี่ที่มาได้ยินเจ้าตัวคงกระอักโลหิตกลั้นใจตายเสีย เพราะสาเหตุที่หานหลี่รักษาความอ่อนเยาว์เอาไว้ได้นั้นไม่ใช้เพราะพระองค์หรอกหรือท่านอ๋องของข้า  อีกอย่างหลานชายของท่านทั้งสองต่างแตกต่างกันราวขาวกับดำ ผู้หนึ่งสุขุมรอบครอบ ใจเย็นเป็นเปลวเพลิงที่สงบนิ่งในตะเกียง อีกผู้นะหรือกระหายการพิสูจน์ตนเอง เถรตรงมากเกินไปไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้ใด นับว่าจัดการอนาคตได้ยากจริงๆ 



        "ข้าน้อยเข้าใจเเล้วขอรับ แล้วท่านอ๋องกำลังทำสิ่งใดอยู่ขอรับ " ทีเเรกหานอี้ว่าจะไม่เอ่ยถามให้เสียมารยาทเเต่เมื่อท่านอ๋องจดจ่ออยู่กับสิ่งนี้นับสิบๆวันเขาจึงอยากรู้เท่านั้นเอง 


       "ข้าเห็นว่าเกสรบุปผาซากศพนั้นมันไม่เหมาะกับการทำโอสถแล้วเพราะดูเหมือนว่ามันได้รับพลังงานหยินจากกิเลนดำมากจนเกินไปทำให้จะเอาไปใช้ประโยชน์ได้ยาก แต่หากนำมันมาถักเรียงกันตามวิธีโบราณมันก็จะเป็นอาภรณ์ที่เต็มไปด้วยพลังแห่งความตาย สามารถเดินทางในสถานที่ ที่มีพลังหยินเข้มข้นได้โดยไม่แตกต่าง อีกอย่างมันก็งดงามดีทั้งเหลือบสีเงินข้าว่ามันไม่มีสิ่งใเหน้าทำไปมากกว่านี้  "   หานอี้แทบทรุดลงกับพื้นและใช้หัวขอตัวเองกระแทกแรงๆ เพราะของที่ท่านอ๋องว่าใช้ประโยชน์ได้น้อยนั่นมันมีค่ามากสำหรัยผู้ฝึกปราณธาตุมืด แต่ท่านอ๋องเอามาถักเป็นผ้าคลุมถึงมันจะดูงดงามราวกับสวรรค์สรรสร้างก็เถอะ แต่หนึ่งความยาวขเส้นสายคือหนึ่งชีวิตที่ตกตาย มันเป็นผ้าคลุมที่ถอขึ้นด้วยชีวิตของผู้คนนับหมื่นนี้มันไม่ใช่ของประดับเบ่นๆเเต่มันเป็นภูษาที่เต็มไปด้วยความน่ากลัว คงไม่มีผู้ใดกล้าสวมใส่มันนอกจากท่านิกแล้วท่านอ๋อง เพราะหากหาญกล้าสวมใส่เกรงว่าจะถูกพลังเเห่งความตายเข้าครอบงำเสียก่อน



         "เอาล่ะนี้ก็เสร็จแล้ว เอาเป็นว่าข้าจะไปดูที่อยู่ของพวกเจ้าหน่อยกระมัง " จวิ้นเต๋อไม่ได้หันตอบหานอี้ เเต่คล้ายพูดคุยกับผีเสื้อหยกวารีที่ดูเหมือนพวกมันจะรับรู้ว่าท่านอ๋องกำลังเจรจากับพวกมันอยู่ เพราะพวกมันดูตื่นเต้นมากจนบินออกนำหน้าไปแล้ว 


        จะบอกว่าตำหนักพฤกษาสวรรค์นั้นยิ่งใหญ่ตามขั้นปราณของผู้ครอบครอง เพราะตอนที่จวิ้นเต๋อเลื่อนระดับนั้นเขาได้พื้นที่ของทะเลสาบ และดินแดนหลังทะเลสาบที่กว้างใหญ่ และที่นี้คือเเหล่งปลูกใบหยกวารีมากมายที่ได้จากเขาเป่ยจง พวกมันชื่นชอบอากาศและสายน้ำที่บริสุทธิ์ยิ่งมากเท่าใดคุณภาพของพวกมันก็ยิ่งดีตามไปด้วย 



       สายตาของจวิ้นเต๋อมองไปยังทุ่งใบหยกวารีที่แทนที่จะมีสีเขียวมรกต แต่มันมีบางอย่างที่หากมองไกลๆคงคิดว่าเป็นดอกของพวกมัน แต่แท้จริงมันคือรังไหมของผีเสื้อหยกวารี และรังไหมเหล่านี้ก็คือผ้าไหมหยกวารีนั่นเอง นี้นับว่าเป็นลูกหลายชุดเเรกของพวกมัน ทำให้พวกมันอยากให้จวิ้นเต๋อได้เห็น เพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะได้ชุดผ้าไหมหยกวารีหนึ่งชุดเเล้ว ทั้งที่เมื่อเทียบกับตระกูลเหมยอาจใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบปีทีเดียว




        "ข้ายกที่นี้ให้พวกเจ้าแล้วกัน อีกอย่างบึงบงกชวารีพวกเจ้าก็สามารถใช้มันได้ " ถึงจะไม่รู้ว่าผีเสื้อเหล่านี้จะเข้าใจไหม ต่คำกล่าวของจวิ้นอ๋องนั้นเป็นการแบ่งส่วนชัดเจน เพร่ะฉะนั้นจะไม่มีผู้ใดสามารถเข้ามาที่นี้ได้หากไม่ได้รับคำสั่ง 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.208K ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #3784 trp1021 (@trp1021) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 21:41
    อยากเห็นชุดดดด
    #3784
    0
  2. #3069 Noo Puy Za (@pumpuy1957) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 21:59
    อยากรู้ว่าเรื่องนี้จะมีนางเอกใหมค่ะ
    #3069
    0
  3. #2316 naileo (@naileo) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 20:32
    สนุกมากครัลไร อัพต่อไวๆนะครับ
    #2316
    0
  4. #2278 rheenlove (@rheenlove) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 14:51

    สู้ๆๆนะไรท์เป็นกำลังใจให้
    #2278
    0
  5. #2277 oayza555yoo (@oayza555yoo) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 14:44

    ชอบอ่ะ
    #2277
    0
  6. #2276 ruopankay (@ruopankay) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 14:07
    ขอบคุณค่ะ
    #2276
    0
  7. #2275 eakaroon (@eakaroon-yay) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 13:55

    ชอบความชิลๆของท่านอ๋องจัง https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png

    #2275
    0
  8. #2274 River no off return (@rattyas) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 13:40
    ชอบอะ อ่านได้เรื่อยๆ สบายๆ แต่ไม่มีความน่าเบื่อสักนิด
    #2274
    0
  9. #2272 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 13:34

    พ่อมาตาม 5555
    #2272
    0
  10. #2271 Leafre Ennuy (@mini-liang) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 13:31

    สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกก
    #2271
    0
  11. #2270 annaaa (@anna_anna) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 13:29

    ค้างอีกแล้วววว
    #2270
    0
  12. #2269 ห้วงคำนึง (@NuengMontian) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 13:04
    ค้างอะ ค้างตลอด ขออีกตอนสิไรท์
    #2269
    0
  13. #2268 wilainat27 (@wilainat27) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:58
    เจ๊คงไปเอาพ่อมาตามท่านอ๋องล่ะ555
    #2268
    0
  14. #2267 NessZero (@nesszero) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:55

    เจ๊กลับไปแล้ว อย่ามากินเด็กเลย 555

    #2267
    0
  15. #2266 banyenmoo (@banyenmoo) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:52
    ท่านอ๋องรอดแล้ว....รออ่านต่อค่ะ....หนุกๆๆๆๆ ขอบคุณค่ะไรท์
    #2266
    0
  16. #2265 ning792528 (@vj792528) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:38

    รออ่านตอนต่อไปจ๊า....ดีแล้วที่พ่อเจ้เรียกกลับบ้าน ไม่งั้นท่านอ๋องปวดหัวแน่ๆ

    #2265
    0
  17. #2264 Nista0227 (@Nista0227) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:37
    ไปแล้วไปให้ลับเลยเธอ อย่ามายุ่งกับม่านอ๋องฉัน
    ท่านอ๋องยังคงชิวๆ 5555
    #2264
    0
  18. #2263 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:31

    ขออีกกกกกกกกกก สนุกมากกกก

    #2263
    0
  19. #2262 Valnecai (@cii3) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:21

    ขอบคุณ
    #2262
    0
  20. #2261 I_am-Lonely (@I_am-Lonely) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:19
    สนุกมาก ขอบคุณค่ะ
    #2261
    0
  21. #2260 Queen-of-flower (@Queen-of-flower) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:14

    ขอบคุณค่ะ
    #2260
    0
  22. #2258 Witaya_l (@Witaya_l) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:00
    สนุกมาก ขอบคุณครับ
    #2258
    0
  23. #2257 สุภาณี (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 11:39

    ขอบคุณค่ะ

    #2257
    0
  24. #2256 Shadow Reader ♡♡ (@batamana) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 11:28

    สนุกมากกกกกกกก

    #2256
    0
  25. #2255 Shihe (@beequits) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 11:16
    ต่ออีกกกกกค้างงงงง
    #2255
    0