ปราการเทวะหวนคืน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 512,592 Views

  • 6,572 Comments

  • 6,005 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    108,815

    Overall
    512,592

ตอนที่ 2 : ตำหนักพยากรณ์หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1518 ครั้ง
    5 พ.ย. 61

ตอน.....ตำหนักพยากรณ์หวนคืน







          ตอนนี้จวิ้นเต๋อกำลังมองซากกองหินที่แต่ก่อนยังคงจำได้ว่ามันงดงามเพียงใด มันรุ่งเรืองเพียงใด และผู้ใดกันถึงสามารถทำให้สิ่งสวยงามเช่นนี้ต้องล่มสลาย ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้ลุ่มหลงในกามรมณ์ไม่ควรที่จะย่างก้าวเข้ามา เขายังจำมันได้ดี แต่เหตุใดภาพตรงหน้าถึงทำให้เขารู้สึกเสียใจได้ แล้วอาจารย์ของข้าเล่า...ศิษย์น้องของข้าไปอยู่ที่ใด 



       "ท่า..ท่านชายขอรับ คือ...    " 





    "เกิดอะไรขึ้น....   " ด้วยที่ผ่านชีวิตมามากกว่าหนึ่งโลกทำให้จิตใจของจวิ้นเต๋อมั่นคงพอ มันอาจเป็นเพียงการย้ายวิหารเท่านั้นถึงมันดูจะเป็นไปไม่ได้ก็เถอะ ...



      "คือเป็นเช่นนี้ขอรับ...   " หานกู่เร่งรีบเข้ามาเพื่อกล่าวอธิบาย ตอนนี้ในใจของมันคล้ายได้รับน้ำทิพย์จนชุ่มฉ่ำไปเลยที่เดียวความคิดของมันเป็นความจริง กายเนื้อเหลืองทองสูงค่า ....แต่ผิดกันหานหลี่ที่ตอนนี้นิ่งเงียบไม่กล้าเเม้แต่จะเงยหน้าด้วยซ้ำไป เพราะมันเองไม่เคยพบท่านชายศักดิ์สิทธิ์มาก่อน เพราะท่านชายองค์ล่าสุดก็ถูกลอบสังหารไปเมื่อพันกว่าปีก่อนหน้าที่มันจะอยู่ที่นี้แล้ว 



           จวิ้นเต๋อปรับอารมณ์ เพราะตอนนี้เรื่องราวหลายอย่างที่กลายเป็นภาพฉายในหัวของเขา แน่นอนมันเป็นภาพของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สิ่งที่ทำให้ตำหนักพยากรณ์อ่อนแอ่ คงหมายถึงไม่มีผู้ใดในยุคนั้นไปถึงขั้นที่เรียกว่าเทพพยากรณ์ได้เลย เเม้แต่อาจารย์ของเขา แต่ตอนนี้เป็นตัวเขาที่อยู่ในขั้นนั้น เต๋าที่เหล่าอาจารย์พยายามทำความเข้าใจ โอกาสที่โชคชะตาจะทดสอบมันช่างยากเย็น และมันเป็นเพราะตัวเขา เพราะเขาอยู่ระหว่างการทดสอบ ไม่อาจมีผู้ทดสอบมากกว่าหนึ่งได้ และตอนนี้ข้าเป็นผู้ที่รักษาพรหมจรรย์สูงสุดด้วยวัย 5500 ปีฉีหลิน หากเดาไม่ผิดนี้คงเป็นปีฉีหลินที่ 6050 ซินะ


.      หานกู่ยังคงก้มหน้าก้มตาเพื่อรอคำสั่งหรือคำกล่าวบางอย่าง แต่ท่านชายศักดิ์สิทธิ์กลับไม่เอ่ยสิ่งใดยิ่งสร้างความกดดันมากยิ่งขึ้น ไม่เพียงตนเองที่คิดหนัก หานหลี่เจ้าปากมากนั้นกำลังยืนก้มหน้าขาสั่นทีเดียว จากที่เขาลองตรวจสอบถึงรูปลักษณ์จะเป็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งแต่ดูจากความคุ้นเคยแน่นอนว่าคงมีอายุมากกว่าตนเองและมากกว่าอ๋องศักดิ์สิทธิ์คนก่อนอย่างแน่นอน อย่างน้อยก็ต้องสามพันถึงสี่พัน 


         "ข้าอายุห้าพันห้าร้อยปีไม่ขาดไม่เกิน ... มีสิ่งใดจะถามข้าอีกไหม " เสียงที่ถามขึ้นมาโดยที่ไม่อาจบ่งบอกอารมณ์ของผู้ถามว่ากำลังโกรธหรือกำลังยินดี แต่เมื่อได้คำตอบที่สงสัยทำเขาแข่งขาของหานกู่อ่อนลงทันที 


      "ขอพระราชทานอภัย....   " ถึงขนาดต้องหมอบลงกับพื้น อย่างไรเสียการใช้คำเรียกหาเช่นนี้ก็เหมาะสม เพราะเหล่าท่านชายศักดิ์สิทธิ์ล้วนมีฐานะเป็นราชวงศ์ทั้งสิ้น 


     "ตอนนี้เหลือข้าเพียงผู้เดียว ข้าคงกลายเป็นอ๋องศักดิ์สิทธิ์แล้วซินะ เหอออ ..เอาเถอะไปที่พักของพวกเจ้ากันเถอะ ข้าอยากนั่งพักสักครู่ " สิ่งที่จวิ้นเต๋อต้องการมากที่สุดตอนนี้คือการตั้งตัวรับสถานการณ์ตอนนี้ ตอนนี้ไม่มีตำหนักพยากรณ์เหลืออยู่แล้ว แต่ยังไงเสียที่ที่อ๋องศักดิ์สิทธิ์ประทับอยู่ที่นั้นล้วนเป็นตำหนักพยากรณ์  จวิ้นเต๋อเดินตามข้ารับใช้ที่ตนพึ่งเอ่ยถามไปเมื่อครู่มา ตำหนักไม้หลังเล็กที่ดูจะเป็นสถานที่พักหลับนอนของทั้งสอง และอีกอย่างที่เขาได้ยินความคิดอ่านของคนผู้นั้น มันช่างดีจริงๆ 

.        "เจ้านะ ชื่อหานหลี่ใช่ไหม เจ้าเข้ามาใกล้ข้าซิ!!! " ผู้ที่ถูกเรียกหาถึงกลับสะดุ้งตกใจ ท่านชายพยากรมีดางเนตรสวรรค์แห่งความจริงในตำรากล่าวไว้เช่นนั้น ไม่คิดว่าจะเป็นความจริง


        "ขออ..รับ..ข้า .....   " 

 "ไปตักน้ำมาให้ข้าอาบที เอาน้ำพุจากเขาชุนถังนะ ข้าชอบที่นั้น " คำสั่งที่เล่นเอาหานหลี่ถึงกับลมจับ เขาชุนถังตอนนี้ถูกอารามหยงชิงยึดครองแล้ว จะเข้าไปได้ยังไงยิ่งคนของตำหนักพยากรณ์ยิ่งไม่ได้ 


       "ขนาดตาน้ำพวกเขายังยึดไปจากพวกเราหรือนี้ ฮ่าๆๆๆ...พวกเขาช่างเหลือเกินจริงๆ " สายตาของหานหลี่ตอนนี้เหลือกขาวด้วยความตื่นกลัวเขาไม่ได้พูดออกมาสักคำ หากต้องรับใช้นายเช่นนี้เขาจะไม่ต้องตายวันล่ะร้อยครั้งหรอกหรือหากเขาแอบด่า...


      แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรต่อ สีหน้าของเจ้าตัวก็ตื่นกลัวสุดขีดเพราะคิดว่าตอนนี้สายตาที่จ้องมองมามันสร้างความหวาดกลัวมากกว่าความหลงไหล ทั้งที่รูปลักษณ์ของท่านชายศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้นับว่างดงามที่สุดในหมู่บุรุษแล้ว อย่าว่าแต่อิสตรีเลย แม้แต่บุรุษเพศยังไม่อาจปฏิเสธ 


       จวิ้นเต๋อคิดว่าตนเองเพียงอ่านความคิดให้ขบขันเท่านั้น แต่มันก็ใช้กำลังภายในเป็นจำนวนมากที่จะใช้เนตรแห่งความจริงและเรื่องที่ได้ก็ทำให้ขนของเขาชูชันไปทั้งตัว ตอนนี้ก็มั่นใจแล้วว่าทั้งสองไม่มีจิตทรยศและเป็นอื่น


        "ข้าแค่ล้อเจ้าเล่น เท่านั้น เจ้าออกไปก่อน " จวิ้นเต๋อตอนนี้ต้องการสำรวจตนเองและสิ่งของที่เขาหลงเหลืออยู่ เพราะดูท่าตอนนี้ตำหนักพยากรณ์ไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่เลย แต่เรื่องนั้นใครจะไปสนใจ แค่ระดับพลังที่เกือบสูงสุดในแดนดินแค่นี้ก็มากพอแล้ว 




       เช้าวันใหม่ ณ ตำหนักพยากรณ์ นี่นับเป็นครั้งแรกที่ต้องวุ่นวายเช่นนี้ แน่นอนว่าหานกู่ต้องการรับใช้อ๋องศักดิ์สิทธิ์อย่างดี และต้องไม่ให้มีสิ่งใดผิดพลาด พลังปราณรอบตัวที่ท่านอ๋องปลดปล่อยออกมานั้นมันช่างบริสุทธิ์เสียจริง เหล่าบุปผานานาชนิดต่างเบ่งบานอวดสีสันรับดวงตะวันภายในวันเดียว ภาพที่ข้ารับใช้ทั้งสองเห็นตรงหน้านี้ช่างหางไกลจนไม่อาจเอื้อมถึง


         "ท่านอ๋องตื่นแล้วหรือขอรับ ข้าน้อยเตรียมน้ำสำหรับชำระกายไว้แล้ว ไม่ทราบว่าจะเสด็จเลยไหมขอรับ  " คำกล่าวที่ดูจะขัดเขินไปบ้างแต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าไม่เหมาะสม ฐานะอ๋องนั้นแน่นอนว่าเหล่าจักรวรรดิล้วนไม่มีข้อโต้แย้ง เพราะเหล่าท่านชายล้วนเป็นองค์ชายอยู่แล้ว 


       "รอก่อน ข้ากำลังเลือกตำราอยู่ " ก่อนที่เขาคิดจะหลบหนีเขาก็ได้เก็บรวบรวมตำราในตำหนักพยากรณ์มากมายที่คิดว่าสำคัญ จนตอนนี้คิดว่าตำราวิชา และตำราโอสถต่างๆมากมายกระจัดกระจายไปทั่ว



       "อ่ะนี้ไง ข้าเจอแล้ว 'วิชาเนตรประหารสวรรค์ '  ข้าจะฝึกวิชานี้ก็แล้วกัน " นี้อาจเป็นวิชาที่ไม่ได้จัดว่าสูงส่งนัก แต่ในตอนนี้วิชานี้เป็นวิชาระดับสวรรค์ทีเดียว


        **ระดับวิชายุทธ**
ระดับต่ำ 

ระดับกลาง

ระดับสูง


ระดับจิต 


ระดับภิภพ

ระดับสวรรค์

ระดับเหนือสวรรค์

ระดับตำนาน

ระดับเหนือตำนาน


        แต่ถึงจะเป็นแค่วิชาระดับสวรรค์แต่หากถูกใช้โดยผู้ที่มีลมปราณอยู่ในระดับผู้นิราศเช่นจวิ้นเต๋อ มันก็ไม่ต่างจากระดับตำนานดีๆนี่เอง แต่ตำราวิชามากมายของตำหนักพยากรณ์นั้นล้วนเป็นวิชาที่เหล่าผู้คนต้องการ นี่อาจเป็นสาเหตุหลักที่พวกเขาเลือกที่จะผนึกกำลังโจมตีเพื่อผลประโยชน์ แต่ที่พวกเขาได้ไปนั้นเป็นเพียงวิชาพื้นๆเท่านั้น เพราะตำราวิชาสำคัญมันถูกเก็บไว้อย่างดีในที่ ที่ไม่มีผู้ใดไปถึงนอกจากเทพพยากรณ์ 


        "พวกเจ้าก็ลองมาเลือกดูวิชาที่พวกเจ้าสนใจได้เลย ข้ายกให้ อย่างน้อยพวกเจ้าต้องอยู่กับข้าไปอีกนาน " หานกู่ถึงขนาดต้องกลืนน้ำลายตนเองเพราะตำรายุทธแต่ล่ะวิชาที่เห็นอยู่ไม่ได้ต่ำกว่าระดับนภา หรือมีมากในระดับสวรรค์ และยังมีวิชาระดับเหนือสวรรค์อยู่ 


      หานหลี่ก็ไม่ต่างกัน เขาเพียงฝึกปราณหยางพิสุจน์ ในฐานะของข้ารับใช้แต่วิชายุทธนั้นไม่อาจเสาะหาได้ มันมีราคาเเพงได้เเต่เรียนกับหานกู่ ซึ้งวิชาของหานกู่นั้นเป็นเพียงวิชา 'กระบี่ผีเสื้อมรกต' ซึ่งเหมาะกับผู้ที่ครอบครองปราณธาตุพฤกษาเท่านั้น แต่สำหรับหานหลี่เขาครอบครองปราณธาตุอัคคี


      หานกู่เลือกที่จะหยิบเพลงกระบี่ผีเสื้อเช่นเดิม แต่ครานี้มันเป็นวิชาระดับสวรรค์  'ระบำผีเสื้อสยบสวรรค์' เป็นวิชาที่มีกระบวนท่าคล้ายคลึงกัน จนอาจมองว่าเป็นวิชาเดียวกันและเเน่นอนว่ามันเป็นวิชาของตำหนักพยากรณ์ ส่วนหานหลี่เองก็เลือกที่จะหยิบเพลง  'หมัดเพลิงพลิกสวรรค์ ' ที่เป็นวิชาระดับสวรรค์เช่นเดียวกัน ทั้งสองต่างเลือกที่จะหยิบเพียงหนึ่งเดียว จวิ้นเต๋อเมื่อมองก็พอใจมาก เพราะตัวเขาเองนั้นสำเร็จ 'ระบำผีเสื้อสยบสวรรค์มานานแล้ว ตั้งแต่ตอนยังอายุไม่ถึงร้อยปี และวิชาพื้นฐานย่อมได้รับการสั่งสอนมาในฐานะของท่านชายศักดิ์สิทธิ์ 


       "ข้าว่าก่อนจะฝึกพวกเจ้าควรฝึกท่าเท้าก่อน และนี้ก็เหมาะสม " จวิ้นเต๋อหยิบวิชาที่ทั้งสองต่างไม่กล้าที่จะเเตะต้องมัน แน่นอนเพราะปกที่มีสีทองคลิบดำนั้นคือวิชาระดับเหนือสวรรค์ 


    ' ท่วงทำนองชมบุปผา ' ท่าเท้าที่นับว่ามีความว่องไวและความหยุ่นตัวเป็นเลิศที่เรียกว่าทวงทำนองชมบุปผานั้นเป็นเพราะท่าเท้านี้สามารถแม้กระทั่งเหยียบย่างมิให้บุปผาบอบช้ำแม้แต่น้อย ทั้งสองต่างมองจวิ้นเต๋อด้วยสายตาเทิดทูนจวิ้นเต๋อเองก็พอเข้าใจวิชาเหล่านี้มีเพียงท่านชายศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่จะได้ฝึกฝน ไม่มีทางที่ข้ารับใช้จะได้ฝึก แต่ตอนนี้สิทธิ์ขาดอยู่ที่อ๋องจวิ้นเต๋อผู้นี้ ความโดดเดียวที่ได้รับมาโดยตลอดไม่ได้ทำให้เขาเป็นคนใจแคบ ความพิการเองก็เช่นกัน มันกลับชอบทำให้เขามองเห็นสิ่งที่คนอื่นอาจไม่สามารถมองเห็น ด้านที่เลวร้ายและดีงามในคนเพียงคนเดียว 



        'ยังอยู่ดีเลย ขลุ่ยหยกเป่ยหู่ของข้า ' จวิ้นเต๋อหยิบเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งออกมา แต่แท้จริงสิ่งที่เห็นหาใช้เครื่องดนตรีมันคืออาวุธสังหาร ขลุ่ยหยกเป่ยหู่ ทำมาจากไผ่ดำค้ำสวรรค์ ที่ก่อกำเนิดที่ปลายยอดเขาเป่ยหู่มันซับไอสวรรค์มากมายจนกลายเป็นสมบัติที่มีพลังสวรรค์เป็นยุทธภัณฑ์ปราณระดับสวรรค์เลยทีเดียว 


       **ระดับของยุทธภัณฑ์ปราณ***


ระดับจิต (ต่ำ กลาง สูง)

ระดับภิภพ(ต่ำ กลาง สูง)

ระดับนภา (ต่ำ กลาง สูง)

ระดับสวรรค์(ต่ำ กลาง สูง)

ระดับตำนาน(ต่ำ กลาง สูง)


         แต่แท้จริงมันหาใช่เพียงขลุ่ยหยกธรรมดาแต่มันยังเป็นอาวุธสังหารอีกด้วย เมื่อจวิ้นเต๋อถ่ายพลังปราณของตนเข้าไป ขลุ่ยหยกก็ยื่นยาวออกกลายเป็นกระบี่หยกที่งดงาม ภู่ที่ห้อยมีสีแดงสดตัดกับหยกขาวที่งดงามมันเป็นอาวุธยุทธภัณฑ์ที่ทั้งงดงามและมีความสูงค่าเกินกว่าจะประเมินราคาของมันได้

      ยุทธภัณฑ์ที่สามารถเปลี่ยนรูปแบบได้มีไม่ถึงสิบชิ้นอย่างแน่นอน แม้แต่ในยุคห้าพันปีก่อนก็ตามที และอีกอย่างสิ่งที่จะใช้ทำยุทธภัณฑ์เช่นนี้ได้คงมีเพียงวัตถุดิบในตำนานเท่านั้น สองข้ารับใช้ที่กำลังจ้องมองการกระทำของนายเหนือหัวคนใหม่ของพวกตนกำลังทำก็ต้องปลงตกในชีวิต 'นี้ของวิเศษของตำหนักพยากรณ์มากกว่าครึ่งมิใช่อยู่ที่ท่านหรอกหรือ ท่านอ๋อง ' มันทั้งยินดีและมีน้ำตาแน่นอนตอนที่ตำหนักพยากรณ์สิ้นผู้ปกครอง เหล่าจักรวรรดิต่างๆ ก็อ้างสิทธิ์ในสมบัติและทรัพยากรของพวกเขารวมถึงเหล่าข้ารับใช้ที่ติดตามหานายใหม่รับใช้ และผู้ที่ได้มากที่สุดคงหนีไม่พ้น 'อารามหยงชิง' ผู้นำแห่งเต๋า


      กลิ่นอายเย็นเยียบของไผ่หยกแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นอายของพฤกษาที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาสัมผัสได้ แต่เดี๋ยวก่อน   'ข้ามีปราณธาตุอัคคีไหนเลยจะเป็นพฤกษาได้ ' จวิ้นเต๋อรีบเก็บแปรเปลี่ยนยุทธภัณฑ์ของตนเป็นพัดถือทันทีก่อนที่จะทำใจให้สงบปลดปล่อยพลังปราณและลองเดินพลังลมปราณพร้อมกับปราณธาตุในทันที   



        ครึกกกกก .... ครืนๆๆๆ




การกระจายตัวของพลังปราณที่ถูกปลดปล่อยออกมาแทบทั้งหมด มันกระจายรัศมีกว้างไม่ต่ำกว่าสิบกิโลเมตร เหล่าสัตว์อสูรน้อยใหญ่ที่สัมผัสถึงพลังปราณที่หนักหน่วงในระดับเช่นนี้เพียงการสัมผัสก็ทำให้พวกมันตื่นกลัวจนต้องหนีตายแล้ว 



        "อั๊กกกก ท่าอ๋องหยุ......    " จวิ้นเต๋อมองไปยังที่มาของเสียงที่ตอนนี้มีเพียงหานกู่ที่ยังครองสติอยู่ได้ แต่หานหลี่นั้นสลบลงไปแล้ว ความกดดันระดับผู้นิราศนั้น แน่นอนว่าเพียงผู้ฝึกปราณขั้นสูงคงไม่สามารถทานทนได้ หานหลี่แทบจะตกตายในทันทีหากไม่ได้หานกู่ช่วยเอาไว้ 


      "ข้าขอโทษ  รับโอสถนี้ไป .. " จวิ้นเต๋ออดที่จะตกใจไม่ได้ ไม่คิดว่าพลังของเขาจะมากมายเพียงนี้ แค่เเรงกดดันก็ทำเอาระดับปราณนภายังไม่อาจยืนต่อหน้าได้ และดูเอาเถิดผลงานของเขา ในกำไลมิติของเขามีโอสถมากมายที่เขาพอหลอมมันได้ 

      'พลิกกายาคืนสู่สวรรค์ ' โอสถระดับสูง ที่มีความบริสุทธิ์เต็มสิบส่วน

   ***** ระดับโอสถ****


โอสถระดับต่ำ

โอสถระดับกลาง

โอสถระดับสูง

โอสถระดับภิภพ

โอสถระดับนภา

โอสถระดับสวรรค์

โอสถระดับตำนาน


         คุณสมบัติของมันนับว่าเป็นโอสถที่มีความสามารถมาก เพราะมันสามารถรักษาอาการบาดเจ็บ และช่วยฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วไม่เชื่อก็ดูด้วยตาตนเองเถิด ตอนนี้ทั้งสองต่างลุกขึ้นมานั่งพร้อมโคจรปราณซับพลังของโอสถอย่างเร่งรีบ เสียงของเส้นลมปราณดังลั่นไปทั่ว การซ่อมแซมที่ว่องไวเช่นนี้หาไม่ได้ที่ใดอีกแล้ว



        "ข้าต้องขออภัยด้วย ข้าลืมไปว่าพวกเจ้ายังอยู่ที่นี้ ข้าเลยยย.. " จะบอกว่าทดลองเพื่อความแน่ใจก็คงไม่สามารถเอ่ยได้ให้ตนสูญเสียความมั่นใจ แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขามีสองปราณธาตุในเส้นลมปราณเดียว มันเป็นสิ่งที่ฝืนสวรรค์ไม่น้อยเลย เพราะทุกคนจะสามารถครอบครองปราณธาตุได้เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น และจะเลือกฝึกวิชาปราณพื้นฐานตามพลังของปราณธาตุซึ่งตัวเขาเองก็เช่นกัน 

        จวิ้นเต๋อฝึกวิชา ''จักพรรดิ์หยางศักดิ์สิทธิ์" ซึ่งผู้ฝึกยิ่งมีพลังหยางในกายมากเท่าใดยิ่งเพิ่มความเเข็งแกร่งมากขึ้น ตอนนี้พลังหยางของจวิ้นเต๋อนั้นมีพลังตบะกว่าห้าพันเกือบหกพันปี ไม่นับว่าเป็นเรื่องเล่นๆเลย เพียงการที่เขาตื่นขึ้นมาลำดับเทพยุทธอาจสั่นคลอนก็เป็นได้ 


         "หามิได้ขอรับ เป็นพวกเราที่ผิดที่ผิดเวลาเองขอรับ " ถึงจะตกใจในระดับพลังที่รับรู้แน่นอนว่าหานกู่นั้นมั่นใจมากว่าระดับของอ๋องศักดิ์สิทธิ์ไม่ต่ำกว่าระดับราชาสวรรค์อย่างแน่นอน เพียงเท่านี้ก็ทำให้อ๋องผู้นี้สามารถใช้ชีวิตได้อย่างปลอดภัยแล้ว 


      ความจริงจวิ้นเต๋อมิมีความจำเป็นที่จะกล่าวขอโทษข้ารับใช้ ไม่นับที่เขามีฐานะเป็นอ๋องศักดิ์สิทธิ์เพียงฐานะองค์ชายเขาก็ไม่มีความจำเป็นแล้ว  เช่นนี้เองที่ทำเอาหานกู่เเละหานลี่ถึงกลับลืมอาการบาดเจ็บลุกขึ้นมากล่าวขออภัยแทน 



     สามเดือนผ่านไป......





     สถานที่ที่เงียบสงบของตำหนักพยากรณ์ต่างเปลี่ยนไปตอนนี้สภาพของมันเปลี่ยนไป ตำหนักไม้หลังหนึ่งถูกปกคลุมด้วยเหล่าบุปผาหายากพร้อมยังส่งกลิ่นหอมที่สงเสริมพลังปราณอีก ช่างเป็นบุปผาที่มีประโยชน์มากมายจริงๆแต่ที่มันเบ่งบานอย่างมิขาดสายคงเป็นเพราะเจ้าของตำหนักที่ขยันฝึกปราณจนเผลอปลดปล่อยพลังปราณธาตุพฤกษามากมายเช่นนี้ไม่ต่างจากสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ที่จำศีลเลยและเผลอเลอปลดปล่อยมันออกมา แน่นอนว่าปราณพวกนี้มีผลอย่างมากเพราะมันเป็นปราณส่วนเกินที่ผู้อื่นสามารถดูดซับได้ 


         "ท่านอ๋องขอรับ ท่านจะนั่งอยู่เช่นนี้อีกนานเท่าใดขอรับ ท่านอยากเสวยสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่ขอรับ " สิ่งที่จวิ้นเต๋อทำในตอนนี้คือการทบทวนวิชาต่างๆที่ตนล่ำเรียนมาตั้งแต่ครายังเป็นท่านชายศักดิ์สิทธิ์ศาสตร์ทุกอย่างที่สาบสูญถูกทำให้หวนกลับมาอีกครั้งด้วยตำราที่แม้แต่หานกูยังอ่านไม่ออก มันไม่ใช่อักษรโบราณแต่อย่างใด เเต่มันเป็นลายมือการเขียนพู่กันของผู้ที่กำลังอ่านมันเพื่อทำความเข้าใจ 

        "ข้าถามเจ้าหน่อยซิหานกู่ ว่าเทศกาลหลงจันทร์ ผู้ใดเป็นผู้ติดต่อสวรรค์ทำนายชะตาของจักรวรรดิกันในตลอดพันกว่าปีมานี้หากไม่มีตำหนักพยากรณ์ " จวิ้นเต๋อสงสัยเล็กน้อยเพราะเทศกาลนี้เป็นหน้าที่ของท่านชายศักดิ์สิทธิ์จะเสี่ยงทายเท่านั้น

      "หามิได้ท่านอ๋องพวกเขาไม่มีผู้นำคำพยากรณ์พวกเขาเซ้นไหว้สวรรค์เท่านั้นไม่ทำสิ่งอื่นใด " จวิ้นเต๋อพยักหน้ารับรู้และก็ก้มหน้าอ่านทบทวนต่อ ทึกครั้งที่ท่านอ๋องทรงสงสัยสิ่งใดก็จะเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามอย่างเป็นกันเองสร้างความสนิทสนมจนพวกเขาไม่ประหม่าที่จะพูดคุนกับท่านอ๋อง ครั้นเสนอจะตามเหล่าทาสรับใช้กลับมาก็ไม่อนุณาต บอกว่าเพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว  เอาจริงๆจะเพียงพอได้อย่างไร อดีตอ๋องศักดิ์สิทธิ์มีองครักษ์นับร้อยยังถูกรอบสังหารได้เลย



         "ข้าว่าข้าอยากอาบน้ำตกผานกู่ มันยังมีอยู่หรือไม่ " ในที่สุดท่านอ๋องของมันก็คิดที่จะเสด็จออกไปจากที่นี้เสียที ถึงจะเพียงเที่ยวเล่นก็ยังดี การแต่งตัวของท่านอ๋องศักดิ์สิทธิ์นั้นยังคงรักษาระเบียบแบบแผนการแต่งตัวที่มิดชิดอย่างเด่นชัด ผ้าไหมงดงามที่ปกคลุมตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้ามองเห็นเพียงดวงตาสีทองที่ตรึงหัวใจใครหลายคนให้หวั่นไหว แถมรอบกายยังเป็นที่รักของเหมยหิมะอีก ความหอมของดอกเหมยหิมะกลายเป็นกลิ่นหอมประจำกายของท่านอ๋องผู้นี้ไปแล้ว 


       ความบริสุทธ์ของปราณธาตุพฤกษาของจวิ้นเต๋อนั้นดึงดูดแม้แต่ละอองเกสรของเหล่าบุปผา แน่นอนความหอมหวนของดอกไม้งานติดกาย เสื้อผ้าอาภรณ์ล้วนได้กลิ่นเช่นนี้นับว่าเป็นสิ่งที่ยิ่งเพิ่มมนต์คลังและความสูงส่งยิ่งขึ้นไปอีก 

       "หานหลี่เจ้าดูจะพัฒนาขึ้นมากทีเดียวดูเจ้าซิมาถึงระดับปราณจิตแล้ว อีกไม่นานคงถึงปราณภิภพ วันนี้ข้าจะทดสอบพวกเจ้า หากสามารถติดตามข้าทัน ดูเอาเถิดการพัฒนาท่าร่างท่วงทำนองชมบุปผาตลอดสามเดือนของพวกเจ้าเป็นเช่นใด











     



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.518K ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #5001 Lnw-Pm (@Lnw-Pm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 14:35
    ส่วนตัวผม อ่านไปสักพักถึงจะติด แต่เรื่องนี้ผมอ่านแค่ 2 3 ตอนก็รู้สึกสนใจแล้วเยี้ยมเลยครับ
    #5001
    0
  2. #2845 KK'Ro (@sweettyindy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 14:10
    ชอบบมากเลยค่ะไรท์
    #2845
    0
  3. #1994 0622144669 (@0622144669) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 07:55

    แก้คำผิดด้วยนะคะไรท์

    #1994
    0
  4. #1766 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 11:25
    อยากเป็นหลัวให้เหลือเกิน
    #1766
    0
  5. #1553 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 10:53

    ได้เวลาเล่นไล่จับ

    #1553
    0
  6. วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:11

    เนื้อเรื่องดีมากครับ น่าติดตามอ่าน
    #693
    0
  7. #387 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 12:10

    รูปงามมากค่ะ 5555
    #387
    0
  8. #348 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 00:29

    มีคำผิดไม่มากนัก แต่ก็ทำให้อ่านสะดุดหลายที่
    #348
    0
  9. #338 นัท (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 17:22

    องค์ชาย 17 ท่านช่างใบหน้าท่านช่างดงามปานวาด รูปร่างสง่างาม วรยุทธล้ำเลิศเป็นหนึ่งไม่มี 2 ลมปราณนั้นใช้ได้ทั้งธาตุเหมันต์และอัคคี ดีต่อใจคัก

    #338
    0
  10. #279 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 21:15
    แหม นางดูจะงามจริงๆนะ เป็นที่รักของบุปผาสิเนี่ย
    #279
    0
  11. #266 obliviousmybody (@mitty1994) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 08:31
    รอบสังหาร55555 สังหารไปกี่รอบหรอ
    #266
    0
  12. #256 GAME_PT (@fungamept) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
    อารมณ์ นิสัยตัวละครเหมือน ทรีโน่ เลยครับ เนื้อเรื่องคล้ายกับเจ้าแห่งจอมเวทด้วย ติดตามไรท์อยู่นะครับ มีความสุขที่ได้อ่านครับ
    #256
    0
  13. #121 kai589 (@kai589) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 19:53

    สนุกดีค่ะ

    #121
    0
  14. #97 Nalinrat-Kip (@Nalinrat-Kip) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 09:08

    ตอนนี้อ่านจุใจมากเลยค่ะ สนุกมากค่ะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #97
    0
  15. #92 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 06:37

    สนุกมากค่ะ
    #92
    0
  16. #89 Tumbabycorn (@Tumbabycorn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 05:30
    จะได้ชมผิวสวยละ
    #89
    0
  17. #84 labsarawut (@sarawutsaeueng) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 02:30
    ชื่อวิชานี้โคตรวายเลยโว้ย555
    #84
    0
  18. #39 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 11:52

    สนุกมากเลยครับ รอดูว่าเมื่อไหร่จะได้เจอคนภายนอก

    #39
    0
  19. #29 IzPoP (@IzPoP) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 07:55

    สนุกมากก...ชอบแนวนี้

    #29
    0
  20. #18 krittiphod (@krittiphod) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:59

    ทรีโน่มาไงอะ แค่ก็สนุกมากครับ

    #18
    0
  21. #17 RungRungring (@RungRungring) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:54
    ทรีโน่มาไงคะ
    #17
    0
  22. #15 ทาสของเหมียว (@iiizo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
    ทรีโน่มาไงลูก5555
    #15
    0
  23. #7 ยามฝัน (@mashimarujang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:15
    ทรีโน่ก็มา
    #7
    0
  24. #6 หลินปิงซ่า (@sarasiri2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:14

    ทรีโน่มางัยเนี่ย ทรีโน่มาเป็นท่านชายศักดิ์เหรอค่ะ มันมาในย่อหน้า "ท่านอ๋องขอรับ ท่านจะนั่งอยู่เช่นนี้อีกนานเท่าใด" ทรีโน่โผล่มาตอนนี้ล่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-13.png

    #6
    0
  25. #5 kwankao8888 (@kwankao8888) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:08
    อ่า มีทรีโน่โผล่มาด้วยรึ อิอิ
    #5
    0