ปราการเทวะหวนคืน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 521,427 Views

  • 6,604 Comments

  • 6,072 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    117,650

    Overall
    521,427

ตอนที่ 1 : จุดกำเนิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1714 ครั้ง
    4 พ.ย. 61

ตอน...จุดกำเนิด





..07:00 กรุงเทพมหานคร





     ตี๊ดตี๊ดดดดดด......   "คุณหมอค่ะชีพจรของคนไข้ไม่เต้นแล้วค่ะ" เสียงที่เรียบเฉยดังเคยพยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาจนชินตาแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่เพราะคนที่กำลังนอนแน่นิ่งบนเตียงอยู่นั้นเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของเธอ แววตาที่ดูจะเป็นการอวยพรให้พยเจอกับภพภูมิที่ดีกว่านั้น เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันมีจริงแท้แค่ไหน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเช่นนี้ให้จิตใจของเธอมีกำลังมากขึ้น


        แม้แต่หมอเองก็ยังถอนหายใจอย่างโล่งอก ความคิดที่ผิดแผกเช่นนี้ล้วนเกิดขึ้นเพราะความสงสารในชะตากรรมของคนไข้ มันเป็นสิ่งที่ผิดในฐานะหมอหากจะกล่าวว่า คุณควรตายมากกว่าอยู่อย่างทรมาน

       "น้ำ เธอช่วยแจ้งที เต๋อควรได้พักผ่อนและเราคงไม่สามารถจัดงานใหญ่ๆให้มันได้ " เสียงของหมอหนุ่มเอ่ยขึ้น ความเห็นใจของเขามันกลบกลืนความเสียใจของเขาไปจนหมด เขาเองก็มีฐานะไม่ต่างจากพยาบาลที่เฝ้าไข้ เพื่อนรักต้องมามองการจากไปของเพื่อน แต่ถึงเป็นเช่นนั้นกลับไร้ซึ่งความเสียใจในเเววตา 


        ผู้ที่พึ่งสิ้นใจไปเมื่อครู่เป็นเพียงเด็กน้อยที่เกิดมาในบ้านเด็กกำพร้า เป็นใบ้หูหนวก แต่กลับมีใบหน้าที่หล่อเหลา และดึงดูด แต่หากคุณคิดว่านี้เป็นเรื่องโชคร้ายที่สุดของเต๋อแล้ว คุณกำลังคิดผิด เพราะเรื่องตลกร้ายมันเริ่มขึ้นเมื่อเขาย่างเข้าวันหนุ่ม การเสื่อมสลายของเชลล์ในร่างกายนั้นวัยกว่าปกติ ซึ่งปัจจุบันนี้เรียกโรคเหล่านี้ว่ามะเร็ง มันแทบไม่รู้ว่ามีสาเหตุมากจากสิ่งใด แต่มันก็พรากชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน.....






        นานจริงๆ  เจ้าอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความโสมมนานเช่นนี้ อ่า!!!! กี่พันปีไปแล้ววว



      เสียงแรกที่ตลอดชีวิตเขาไม่เคยคิดที่จะได้ยิน เสียงที่ดูท่าจะเฝ้ารอการตายของเขา คงเป็นโลกหลังความตายที่หลวงพ่อเคยสอนไว้ซินะ มันมีอยู่จริงๆด้วย ชักอยากจะเห็นว่าเราต้องไปที่ใด บาปไม่ทำ บุญไม่ทำ ชีวิตของเขามักถูกคนมองว่าเกิดมาชดใช้กรรมเท่านั้น 


      ''เจ้าจ้องมองความโสมมในจิตใจของสิ่งมีชีวิตนี้มากพอแล้ว ผู้นิราศของข้า หากเจ้ายังคงจ้องมองมันอีกเจ้าจะไม่มีทางกลับสู่มตุภูมิของเจ้าได้อีกต่อไป " เสียงที่ชัดเจนมากขึ้นและเด่นชัด มองเช่นนั้นหรือ เเน่นอนว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ ไม่ได้ยิน ไม่สามารถพูดมันออกมาได้ ได้แต่มองเท่านั้น


     "คุณเป็นใคร....  "ถึงจะตกใจที่อยู่ๆตัวเองก็สามารถพูดได้ เสียงที่ดูจะไม่คุ้นชิน แต่มันเป็นเสียงของเขาเองที่เขาเอื้อนเอ่ยเพราะต้องการแน่ใจว่าเขาตายแล้วจริงๆ ก็ดีเหมือนกัน ทุกครั้งที่เขามองสายตาของเพื่อนรักทั้งสองมันเป็นสายตาของความเวทนาทั้งสิ้น ไม่มีสิ่งใดเลวร้ายกว่านี้ไปอีกเเล้ว 


       "ข้าเป็นใครเช่นนั้นหรือ เจ้าคงไม่อยากรู้เป็นแน่ 'นามธรรม' เช่นพวกเราไม่ควรถูกล่วงรู้ เเต่ข้าชอบเจ้าถึงได้บอกเจ้า ข้าเฝ้ามองเจ้ามากว่าห้าพันปี ห้าพันปีที่เจ้าเวียนว่ายหลุดจากธาราแห่งเต๋าที่เจ้าได้บรรลุ  จงเตรียมตัวรับความทรงจำเดิมของเจ้าเสีย เจ้าแห่งตำหนักศักดิ์สิทธิ์ที่เจ็ด 'พฤกษาสวรรค์' เจ้าคือตัวแทนแห่งโลกาพฤกษาจดจำเอาไว้ ...



        เพียงประโยคที่เสียงปริศนานั้นกล่าวขึ้นมา ตัวของเขาก็จมดิ่งสู่ความทรงจำภาพพระราชวังอันงดงามใหญ่โตที่สลักลวดลายของสัตวศักดิ์สิทธิ์ในตำนานจีน 'กิเลน' 'ฉีหลิน' 


       ปีฉีหลินที่  552   พระสนมจากเผ่าหานตันลอบปรงพระชนย์ฮองเฮา พระราชทานยาพิษ ส่งตัวองค์ชายสิบเจ็ดไปยังตำหนักพยากรณ์..


     เหตุการณ์ตรงหน้ามันชัดเจนจน เต๋อไม่สามารถที่จะเเยกแยะ และสุดท้ายเขาต้องยอมรับความทรงจำทั้งหมด พลังงามที่เขามองเห็นในจุดลึกที่สุดของตำหนักพยากรณ์ การที่ต้องการหลบหนีทำให้เขาตกสู่ห่วงเหวของเขาหู่เป่ย ที่ไม่อาจจะหยั่งความลึกของหุบเหวนี้ได้ แต่เหตุใดเขาถึงยังไม่ตาย แต่ใบหน้าของเด็กหนุ่มในวันเพียงสิบหกปี กำลังถูกแช่ไว้ในสิ่งที่เขาเองก็ยังไม่รู้  แต่แล้วด้วยความทรงจำที่มากมายถูกเติมเต็มขึ้นมาทำให้ตัวเขาแทบทนแบกรับมันไม่ได้ 


        "ลูกแม่เจ้าต้องเชื่อเเม่ ว่าแม่ถูกใส่ร้าย " เสียงนั้นเป็นเสียงเดียวที่เขาจดจำได้ ก่อนที่จะถูกยัดตัวขึ้นรถม้ามาที่ตำหนักพยากรณ์ 




       อึกกกกก   





         ตอนนี้ความทรงจำทุกอย่างของเขาสงบลง เขากลับมาสู่โลกที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อน โลกที่ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด โลกแห่งความโสมม โสมมกว่าโลกที่จากมา


        ฉีหลินจวิ้นเต๋อ องค์ชาย17 เเห่งราชวงศ์ฉีหลิน จักรวรรดิกิเลนสวรรค์  พระชนย์มายุสิบสาม มารดาต้องโทษ ถูกส่งตัวเข้าตำหนักพยากรณ์ในฐานะ ท่านชายศักดิ์สิทธิ์ เพราะเป็นผู้มองเห็นอนาคต มีผู้เคยทำนายว่าองค์ชายสิบเจ็ดจะกลายเป็นผู้นำเเห่งยุคเลยทีเดียว 

       จักรวรรดิกิเลนสวรรค์ เป็นส่วนหนึ่งในดินแดนเทพบิดรผานกู่ ประกอบไปด้วยจักรวรรดิน้อยใหญ่  ทิศเหนือปกครองโดนจักรวรรดิ์เสวียนอู่ สายโลหิตของสัตวเทพเต่าดำ ราชวงศ์เสวียนอู่ 


      ทิศตะวันออกปกครองโดยจักรวรรดิหลงอู่ สายโลหิตของมังกรสวรรค์ ราชวงศ์หลงอู่

     ทิศตะวันตกปกครองโดยจักรวรรดิพยัคฆ์ขาว สายโลหิตของพยัคฆ์ ราชวงศ์ไป๋หู่


     ทิศใต้ ปกครองโดยจักรวรรดิหงส์สวรรค์ สายโลหิตของหงส์เพลิง  ราชวงศ์เฟิงไหล



     ตอนกลางปกครองโดยจักรวรรดิกิเลนสวรรค์ สายโลหิตสัตว์เทพกิเลน ราชวงศ์ฉีหลิน

     แดนสุขาวดี ..ปี่เซี๊ยะ  ปกครองโดยอารามหย่งชิง เป็นที่สถิตของสัตว์เทพสิงหราปี่เซี๊ยะ



      'ชีวิตก่อนหน้าว่าอาภัพแล้ว ดูชีวิตนี้ของข้าเถิด หากไม่ต่างจากยุคนั้นข้าก็คงเป็นพระ ที่ไม่อาจทำลายพรหมจรรย์ตนเองได้ ...'



       ในโลกแห่งลมปราณ การคงอยู่ของสิ่งที่ไม่น่าจะมีอยู่ มนุษย์ถึกคนเกิดมาพร้อมกับความสามารถเส้นลมปราณ การฝึกฝน ความแข็งแกร่ง และอายุที่ยืนยาวนานนับพันปี  นี้มัน....



       "ระดับพลังของข้าก่อนที่จะข้ามผ่านประตูมรรคราแห่งเต๋า อยู่เพียงระดับปราณฟ้าเท่านั้น แต่ทำไมตอนนี้พลังข้าที่มากมายขนาดนี้ " จะไม่ให้มากมายได้อย่างไร ตัวตนของจวิ้นเต๋อหลัยไหลดูดซับพลังธรรมชาติแห่งเขาเป่ยหู่กว่าห้าพันปี แถมยังหล่อหลอมรวมเข้ากับตำหนักศักดิ์สิทธิ์แท้จริง 'พฤกษาสวรรค์อีกต่างหาก 


     **ธาตุปราณ**


ปราณธาตุอัคคี

ปราณธาตุวารี

ปราณธาตุวายุ

ปราณธาตุปฐพี

ปราณธาตุแสง

ปราณธาตุมืด


**ธาตุปราณ(พิเศษ)**

ปราณธาตุเหมันต์

ปราณธาตุอัสนี

ปราณธาตุพฤกษา

ปราณธาตุโลหะ 



   และยังมีความหลากหลายอีกมากมาย ความสามารถผู้เยียวยาปราณ ผู้หลอมโอสถปราณ ผู้ใช้อักขระปราณ  สิ่งเหล่านี้ล้วนมีอยู่มากมาย ยุคสมัยที่ดูจะคล้ายๆกับยุคสมัยของจีนโบราณ และดูจะโบราณมากจริงๆ 



*** ระดับพลังปราณ***



ผู้ฝึกปราณขั้นต้น

ผู้ฝึกปราณขั้นกลาง

ผู้ฝึกปราณขั้นสูง

ผู้ฝึกปราณแท้จริง

ปราณจิต

ปราณภิภพ

ปราณนภา 

ปราณสวรรค์

ราชาสวรรค์ 

จักรพรรดิ์สวรรค์

ผู้นิราศ

มหานิราศ


 ***ทุกระดับมีเก้าขั้น ***


     ภายในหุบเขาเป่ยหู่อันห่างไกล ยังคงมีร่องรอยของความรุ่งเรืองในอดีตของตำหนักพยากรณ์ แต่ตอนนี้มีเพียงซากเท่านั้น เพราะตำหนักพยากรณ์นั้นถูกโจมตีอย่างหนักเมื่อพันปีก่อน ซึ่งเป็นความผิดพลาอของเหล่าตำหนักฝึกตน และเหล่าจักรวรรดิ เพราะไม่อาจทนการที่ต้องส่งบุตรหลานของตนเข้าสู่ตำหนักเพื่อเป็นท่านชายศักดิ์สิทธิ์ ใครเล่าจะทนได้ การถือครองพรหมจรรย์ตลอดชีพ และยังต้องมีสายเลือดของสัตว์เทพอีกต่างหาก 


       "ท่านปู่ เราจะอยู่ที่นี้อีกนานเท่าใด ผู้อื่นล้วนลงเขาไปหมดเเล้ว ตอนนี้มีเพียงเราสองเท่านั้น ตำหนักพยากรณ์นั้นล่มสลายไปนานแล้ว ท่านยังจะเฝ้ามองมันอยู่ทุกวัน อายุพันปีของท่านมันช่างว่างเปล่าจริงๆ " ที่เรียกว่าท่านปู่ เพราะตัวมันเองถูกเก็บมาเลี้ยง และเเน่นอนว่าถูกตรีตราเป็นคนของตำหนักพยากรณ์ ที่ถือครองพรหมจรรย์ แต่ในเมื่อไม่มีท่านชายศักดิ์สิทธิ์เหลืออยู่ อยู่ไปจะมีความหมายอันใด สู้เดินทางไปยังอารามหยงชิงจะมีประโยชน์กว่า


        หานกู่ เป็นหนึ่งในอาวุโสคุมกฎของตำหนักพยากรณ์ ด้วยกฎที่เคร่งคัดทำให้ตำหนักพยากรณ์นั้นถูกทำให้หายไป แน่นอนว่าพวกเขาเองก็เสียใจ เพราะตำหนักพยากรณ์นั้นล่วงรู้ทุกอย่างผ่านสายตาของท่านชายศักดิ์สิทธิ์ ตัวหานกู่มีอายุถึงสองพันปี มีขั้นปราณสูงถึงปราณนภาขั้นเก้า ครั้งจะออกจากที่นี้คงมีแต่ผู้คนอ้าแขนรับ ล่ะทิ้งซึ่งพรหมจรรย์เสีย และนั้นคือสิ่งที่มันไม่ยินยอม

    สายตาที่เหนื่อยล่ามองไปยังผลึกที่กำแน่นภายในมือ มันคือผลึกวิญญาณที่ผูกติดไว้กับชีวิต ผลึกยังมีแสงหม่น แสดงถึงการยังมีชีวิตอยู่ของเจ้าของผลึก และผู้ที่จะมีผลึกชีวิต มีเพียงคนจำพวกเดียวเท่านั้น 

      'ท่านชายศักดิ์สิทธิ์ ' 




      "ท่านยังหลงเชื่อผลึกนี่อีกหรือท่านปู่ ข้าว่ามันเพียงมีเเสงเพราะตัวมัน หากยังเหลือท่านชายศักดิ์สิทธิ์จริงๆ พระองค์ไปอยู่ที่ใดกัน ใยไม่ปรากฏตัวให้ท่านได้เห็น อีกอย่างในตำหนักพยากรณ์ก็ไม่มีพลังปราณของผู้ใดอยู่ยกเว้นข้ากับท่าน " หานหลี่ ยังคงเอ่ยอย่างโมโห เพราะบุญคุณที่เลี้ยงดูมาทำให้แม้เเต่ตัวมันเองก็ไม่อาจทิ้งหานกู่ มันเรียกปู่จนชินชาว่าเป็นหลานชายจริงๆเสียอีก



        "หุบปากเจ้าเสีย หานหลี่หากเจ้าอยากไปก็ไปข้าไม่รั้งเจ้า แต่การที่ผลึกชีวิตยังมีเเสงอยู่เช่นนี้เราย่อมมีหวัง ข้ายังเชื่อว่าตำหนักพยากรณ์จะต้องกลับมา " ถึงจะอยากโต้เถียงเท่าใดแต่ก็ไม่ได้ จะว่าอย่างงั้นก็ยอมได้ จากการถูกโจมตีทำให้เสาศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ประกอบพิธีการเป็นท่านชายศักดิ์สิทธิ์อย่างสมบูรณ์พังทะลายลง และแน่นอนว่าหากหมดท่านชายศักดิ์สิทธิ์ในยุคนี้แล้วก็ย่อมหมดไป 


      



       หุบเหวเป่ยหู่




      " โอ้ย!!!!ปสดหัวอะไรเช่นนี้กัน แถมยังมืดอีกนี้ข้าอยู่ในนี้มานานเท่าใดกัน " ที่ต้องเอ่ยเช่นนี้เพราะว่า รอบตัวของจวิ้นเต๋อตอนนี้เต็มไปด้วยการทับถมของเศษดินและหิน แต่มันก็ไม่อาจทำให้ผิวอันผุดผ่องของเขาหม่องหม่นลงได้ แม้ความมืดมิดมาเยือนแต่ร่างกายของเขายังคงมีแสงสีทองปลดปล่อยออกมา แต่ก่อนก็มีอาจารย์เคยบอกว่ามันเป็นสัญลักษณ์ของท่านชายศักดิ์สิทธิ์ แต่ดูเขาตอนนี้สว่างราวกับแสงอาทิตย์ก็มิปาน เพราะตอนนี้มีเหล่าแมลงน้อยใหญ่ต่างเข้ามาหาเขา เพราะใต้หุบเหวที่เเสงสว่างส่องไม่ถึงนี้เอง 


      เพียงย่างก้าวเดินก็ปรากฏต้นกล้าที่งอกออกมาจากเมล็ดที่ทับถมกันมาช้านาน สมุนไพรที่ได้รับพลังปราณที่อบอุ่นของจสิ้นเต๋อต่างตอบรับมันราวกับพวกมันกำลังเต้นรำ ความรู้สึกที่สุดแสนจะเบาสบายของเขา มันมาจากพลังเวทที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่ก่อนนั้นอาจารย์ของเขาเองเป็นท่านชายศักดิ์สิทธิ์จากตระกูลเสวียนอู่ และคนล่าสุดที่เข้ามาหลังเขาเพียงสามวันคือ เฟิงไหลจงป่านนี้พวกเขาคงรอข้าอยู่.....


       จวิ้นเต๋อรู้ดีว่าตนเองนั้นหลับไหลไปยาวนานเพียงใด แต่ด้วยอายุขัยของคนในโลกใบนี้มันมากกว่าหมื่นปีเสียอีก ขอเพียงไม่ถูกสังหารก่อนเท่านั้นเอง ยิ่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์เช่นเหล่าเชื้อพระวงศ์  รางกายที่ว่างเปล่าทำให้จวิ้นเต๋อพยายามค้นหาเสื้อผ้าจากด้านในของกำไลมิติที่ตอนนี้มันก็ยังคงอยู่ ด้วยอุปกรณ์พวกนี้ได้รับพลังจากตนล้วนไม่พังสลายไปง่ายๆ และสิ่งของภายในมิตินั้นอยู่เหนือกาลเวลา อยู่เช่นไรก็เช่นนั้น อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์คลิบด้วยด้ายทองคำ ถักทอลวดลายของกิเลนสวรรค์ตามสายโลหิตของผู้สวมใส่ มีเพียงราชวงศ์เท่านั้นที่กล้าสวมใส่มัน 


        "การที่พูดคุยไม่ได้มันช่างเป็นการที่ข้าต้องตกนรกอย่างแท้จริงถึงไม่รู้ว่านรกเป็นเช่นใดก็ตามที " การพิสูจน์ตนในฐานะของผู้พยากรณ์มาในช่วงที่เหมาะเจาะเสมอ และการที่จ้องมองโดยไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดได้นั้นคือสิ่งที่ จวิ้นเต๋อเข้าใจ ถึงรู้แต่ทำใจไม่ให้ได้ยินไม่เอ่ยสิ่งใดดีที่สุด สุดแล้วแต่มรรคคราเถิด  และไม่เพียงเท่านั้นสิ่งที่เขาได้รับหลังจากพิสูจน์นั้น แม้เเต่ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่ามันคือสิ่งใด 'ตำหนักศักดิ์สิทธิ์แท้จริง ตำหนักที่เจ็ด 'พฤกษาสวรรค์'  " หนึ่งในสิบตำหนักศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบเช่นนั้นหรือ 



         ตอนนี้สองปู่หลานต่างสายเลือดหยุดเอ่ยวาจาใดๆไปชั่วครู่ เพราะตอนนี้เเสงสว่างที่หม่นหมองจากผลึกชีวิต มันกำลังส่องสว่างไม่ต่างจากดาวดวงหนึ่งเลยด้วยซ้ำไป ไม่อาจเเตะต้องได้อีกต่างหาก และตอนนี้มันกำลังปลดปล่อยละอองปราณสีทองไปยังจุดที่มันกำลังล่องลอยเข้าหา แต่ทั้งสองก็ต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อพบว่าตรงหน้าคือ 


        'หุยเหวเป่ยหู่ ' 


      แต่ก่อนที่จะได้คิดอ่านสิ่งใดพวกเขาก็มองเห็นฝ่ามือที่ขาวเนียนราวกับหยกสลักไร้ซึ่งตำหนิใด แถมยังเปล่งประกายอย่างงดงาม ไม่ต้องำฝพูดถึงใบหน้าที่ติดจะหวานหยดย้อยอาภรณ์ที่สวมใส่ก็ชัดเจนนักว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ของฉีหลิน


       'ฉีหลินเช่นนั้นหรือ ' ช่างเหมาะเจาะอะไรเช่นนี้ จักรวรรดิกิเลนสวรรค์กำลังตกอยู่ภายใต้แรงกดดันของสี่จักรวรรดิ ด้วยสงครามภายในทำให้พวกเขาอ่อนเเอลงไปมาก และจำนวนของเชื้อพระวงศ์นับร้อยคงเหลือไม่ถึงสิบพระองค์ 



       "เจ้าไปเตรียมน้ำให้ข้าที ข้าอยากอาบน้ำ. " 




      จวิ้นเต๋อไม่ได้สนใจสิ่งใดเขามองเห็นผลึกชีวิตของตนเองลอยอยู่เลยขว้ามันมา และเห็นข้ารับใช้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองยืนอยู่ ก็เลยคิดไปเองว่าพวกเขาคงตามผลึกชีวิตมา และนั้นก็ไม่ควรที่เขาจะใส่ใจมากไปกว่านี้











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.714K ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #6198 Fairy_darkland (@fairydarkland) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:04

    น้องกวางงงงงแร๊งง555

    #6198
    0
  2. #5332 pkst (@pkst) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:53
    การรอไรท์ที่ดีที่สุดคือกลับมาอ่านตอนแรกวนไป อ่านบ่อยยิ่งกว่าหนังสือเรียน
    #5332
    0
  3. #5211 Arm Be Euphoric (@solo_player) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 02:09
    ไรท์เขียนได้สนุกทุกเรื่องจริงๆ ตอนแรกว่าจะอ่านรอเจ้าแห่งจอมเวท แต่นี่คงติดตามอ่านตลอดแน่นอน ชอบอ่ะ
    #5211
    0
  4. #4997 Soluger (@ThanakonOuadrang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 11:44
    มึน พะยะค่ะ เนื้อเรื่องสนุกมากๆเลยแต่เขียนออกมาดูงงๆแปลกๆอ่ะ
    #4997
    0
  5. #4018 Pipantpong Chaisawwong (@pipant_chai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 14:53
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png ต่อๆๆๆๆๆๆ
    #4018
    0
  6. #3668 rathapatin (@rathapatin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 01:28

    สะดุด​ตั้งแต่ค่ะเลย
    #3668
    0
  7. #3435 markbull (@dokiboom) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 01:59

    เห้อผ่าน ผ่าน ผ่าน 3 ผ่าน

    #3435
    0
  8. #3382 mwrq (@mwrq) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 06:36
    อ่านไปงงไป
    #3382
    0
  9. #3376 Bank-BoxBox (@Bank-BoxBox) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 20:57
    ค่อนข้างสับสน แต่พล็อทน่าสนใจ
    #3376
    0
  10. #3211 Gto (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 17:28

    โอ้โหหห. งงมาก

    แต่น่าติดตามนะ

    #3211
    0
  11. #3083 chalisa1111 (@chalisa1111) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 11:21
    อ่านเเล้วเหมือนเนื้อเรื่องมันวนๆยังไงไม่รู้ เเต่ว่าพลอตน่าสนุกค่ะ
    #3083
    0
  12. #2661 -knywe- (@-knywe-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 19:43
    อ่านวนไป เเต่ขอบอกนิดนึงว่าเนื้อหาช่วงต้นค่อนข้างสับสนกับเนื้อหาหลังๆนะคะ ถ้ามารีไรต์รบกวนปรับให้สมูทกว่านี้ เเต่เนื้อหาน่าสนุกเเละน่าติดตามดีอยู่เเล้วค่ะ
    #2661
    1
  13. วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 12:02
    5555555550
    #2648
    0
  14. #2319 basssbadboy (@basssbadboy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 20:45
    งงงวย มวากกกกกก
    #2319
    0
  15. #2294 นามข้าว่าพ่นไฟ (@guidchue) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 16:10
    ยอมรับว่าอ่านไป งงไปมาก
    #2294
    0
  16. #1918 DelightLetters (@delightletters) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 02:03

    อ่านแล้วงงงงนิดนึง. ยังต่อเรื่องไม่ค่อยชัดเจน

    #1918
    0
  17. #1790 sernzss2001 (@sernzss) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 07:07
    สรุปพระเอกมีพลังเวทย์??? โลกปราณอธิบายระดับปราณแต่เขียนว่าพระเอกมีพลังเวทย์ ผิดเรื่องแล้วมั้งพี่ชาย
    #1790
    0
  18. #1783 PizelaHaten (@PizelaHaten) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 19:26
    ชอบแนวนี้ แบบพระเอกครองพรหมจรรย์ ไม่มีนางเอก แต่ก็ไม่ใช่วาย เป็นแนวแบบผจญภัยไปทั่ว เก็บสมุนไพร ฝึกยุทธ์ หลอมโอสถ ป่วนเข้าไปทั่ว แถมพระเอกเป็นองค์ชาย ชอบแต่งตัวหรูๆ เป็นนิยายที่ตรงกับในจินตาการมากที่สุดเรื่องนึงเลย รักไรท์สุดๆ
    #1783
    0
  19. #1410 arachne_athena (@nudee1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
    ขอโทษนะคะ แต่ว่าโรคมะเร็วงไม่ใช่การเสี่ยมสลายของเซล นะคะแต่เกิดจากการmutation หรือการกลายพันธุ์ ของเซลค่ะ ซึ่งเซลพวกนี้จะทำงานเปลี่ยนไปจากเซลล์ปกติก่อให้เกิดผลเสียต่อร่างกาย ในร่างกานมนุษย์ปกติจะมีค่ามะเร็งที่สามารถตรวจวัดได้ ซึ่งถ้าค่ามะเร็งสูงกว่าระดับมาตรฐานอย่างต่อเนื่องก็จะทำให้มีโอกาสเกิดmutation ซึ่งนำไปสู่การเป็นโรคมะเร็งค่ะ
    #1410
    0
  20. #1138 trp1021 (@trp1021) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 14:53
    งงอยู่นิดนึง
    #1138
    0
  21. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 23:12

    ขอบคุณนะคะ
    #1133
    0
  22. #955 arm1518 (@arm1518) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 16:15
    แก้คำผิดนิดนึงก็ดีนะ
    #955
    0
  23. #952 arm1518 (@arm1518) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 15:24
    เจอนิยายดีๆแล้ว
    #952
    0
  24. #949 Parichat1009 (@Parichat1009) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 10:18
    ไม่ฮาเร็มน้าาาาาาาไม่มีนางเอกด้วยก็ดีนะคะ
    #949
    0
  25. #821 ducky (@kittycat08) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 07:30
    ขำดี นอนหลับไปห้าพันปีระหว่างนี้ยังไปเวียนว่ายตายเกิดอีก
    #821
    0