Fic Twice : Hermaphroditus [Satzu]

ตอนที่ 5 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    20 ส.ค. 59

“I want nothing from love, in short, but love.” 

พูดให้ง่าย ฉันไม่เคยอยากได้อะไรจากความรัก นอกจากความรัก
Collette

 

ถ้าหากความสุขทำให้มนุษย์บินได้ ตอนนี้จื่ออวี้ก็คงจะโบยบินอยู่บนท้องฟ้า เนินถนนที่เขาเกลียดแสนเกลียดยามที่ต้องเดินกลับบ้าน ในวันนี้กลับไม่ทำให้เขารู้สึกรังเกียจมันเลยสักนิด มันไม่เหนื่อย ไม่ต้องใช้ความพยายามในการออกแรงขาสักนิด เขาเพิ่งเข้าใจว่ายามที่ปุยเมฆล่องลอยอยู่บนท้องฟ้ามันเป็นยังไง

กลับมาแล้วละ. . .ชิบเขาลืมไปว่าตอนนี้ร่างกายไม่ได้ปกติ ถ้าเกิดเจ้าของหอมาเห็นเขาในสภาพนี้คงต้องมีกรี๊ดบ้านแตกแน่ๆ ขณะที่กำลังยืนเอ๋อว่าจะทำยังไงดี ซาจิโกะก็โผล่ออกจากห้องมาพอดี

อ่าว อาจื่อ กลับมาพอดีเลย วันนี้ ป้าทำชาบูไว้ มากินด้วยกันสิ

เอ๊ะ เอ่ออ คะ”  จื่ออวี้งุนงง หรือว่าป้าแกจะรู้แล้ว เลยไม่เอะใจ มือเรียวรีบคลำสำรวจตัวเอง

นม . . .หน่มน้มกลับมาแล้ว ผมยาว หายแล้ว . . .จื่ออวี้ช๊อค ปนดีใจ เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เธอรีบวิ่งไปที่ห้องของมินะ

มินะซัง มินะซัง ฉันกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

งึมงัมๆ กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว . . . เอ๊ะ เหมือนเดิมแล้ว คุณพระช่วยคนนิ่มเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น มือบางจับร่างจื่ออวี้พลิกไปมา จนเด็กสาวต้องเอามือปัดออกเพราะเริ่มรู้สึกเจ็บ มินะยิ้มแหะเป็นเชิงขอโทษก่อนจะพึมพัมเหมือนนับเลขอะไรบางอย่างและหันไปจดอะไรบางอย่างในสมุด

มินะซังทำอะไรหรอคะ

อืมม เมื่อเช้าเธอกินเจ้านี่ไปตอนกี่โมงนะ

ประมาณ 11 โมงได้มั้งคะ ฉันไม่ค่อยแน่ใจ

ตอนนี้ทุ่มนึงพอดี เมื่อเช้าเธอกินมันไป 200 มิลลิลิตร แสดงว่ามันมีฤทธิ์แค่แปดชั่วโมง แต่ฉันกำลังสงสัยว่าปริมาณจะมีผลต่อช่วงเวลาการออกฤทธิ์รึป่าวนี่สิ. . .อืมมร่างบางหันกลับไปที่กระดาษ และเริ่มจะเข้าโหมดมิติที่ห้าอีกครั้ง จนคนสูงกว่าต้องรีบเบรกเอาไว้

เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะค่ะ คุณป้าทำชาบูรออยู่ที่ห้อง ไปกินกันเถอะ ฉันหิวจะแย่แล้วท้องมินะร้องขึ้นโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำว่า ชาบู ก็ตั้งแต่กลับมาจากซื้อหนูทดลองเธอยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า เลยเดินตามอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย

เพราะเมื่อคืนนี้เธอดูหนังฝรั่งจากช่องเคเบิ้ลโง่ๆเรื่องนึง เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนักวิทยาศาสตร์หนุ่มผู้อ่อนโยนได้คิดค้นยาที่ดื่มเข้าไปแล้ว กลายเป็นคนละคน ที่หยาบกร้าน กล้าทำทุกอย่าง คนนีทๆอย่างเธอก็เลยปิ๊งไอเดียอยากจะทำยาแบบนั้นออกมาบ้าง เผื่อเธอจะมีความกล้ามากกว่านี้ แต่ดันกลายเป็นว่ายาที่เปลี่ยนบุคลิกดันกลายเป็นยาเปลี่ยนเพศไปซะงั้น แถมน้องข้างห้องก็ดันมาเป็นหนูทดลองแบบไม่ได้ตั้งใจ จริงๆที่นั่งเครียดเพราะเธอกำลังคิดว่ามันผิดพลาดที่อะไรตรงไหน แถมถ้าอีกฝ่ายกลับคืนร่างไม่ได้เธอจะมีหน้าไปขอโทษพ่อแม่เด็กสาวที่ไต้หวันยังไง หรือเธออาจจะต้องฮาราคีรีต่อหน้าพ่อแม่เจ้าหล่อนเพื่อรับผิดชอบก็เป็นได้ แต่พอตอนนี้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว ความรู้สึกที่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งคำนวณสูตรในสารครั้งแล้วครั้งเล่าถูกปลดปล่อย ใบหน้าหวานถอนใจอย่างโล่งอก


หม้อน้ำซุปเดือดปุดส่งกลิ่นหอมราวกับเชิญชวนให้เข้ามาลิ้มลอง เพื่อนบ้านที่อยู่ข้างๆกันแวะมาหาซาจิโกะ ในห้องนั่งเล่นตอนนี้จึงมีแค่ จื่ออวี้กับมินะที่นั่งกินไปดูทีวีไปกันอยู่สองคน  ทั้งคู่ดูหนังเก่าที่ช่องเคเบิ้ลฉาย ขณะที่มินะดูหนังอย่างสบายใจ จื่ออวี้กลับรู้สึกโหวงในใจอย่างประหลาด

ตั้งแต่ที่เจอคุณ ผมปรารถนาที่จะมีเวลามากกว่านี้ . . .อยากจะมีเวลาที่จะอยู่กับคุณมากกว่านี้ภาพของชายหนุ่มและหญิงสาวยืนกางร่มอยู่เคียงข้างกัน ท่ามกลางสายฝนพรำ ปรากฏในหน้าจอสี่เหลี่ยม

พอคิดถึงวันพรุ่งนี้ ที่เรากลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันเหมือนเดิมมันก็ชวนให้หดหู่ใจ วันแห่งความวุ่นวายที่แสนจะมีความสุขนี้จะกลายเป็นเพียงแค่ความฝัน ที่พอตื่นขึ้น ทุกอย่างก็คงยังดำเนินต่อไปเหมือนที่เป็นมา เราต่างใช้ชีวิตตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น . . .

                .

                .

                .

สัปดาห์ของการสอบใกล้เข้ามาทุกที ท้องฟ้าที่แปรเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นเรื่อยๆไม่ได้มีผลให้จำนวนนักเรียนในห้องสมุดลดลงแม้แต่น้อย รวมทั้งนักเรียนแลกเปลี่ยนสองคนอย่างจื่ออวี้และแชยอง ที่จมอยู่กับหนังสือกองโต สัปดาห์แห่งความวุ่นวายทำให้จื่ออวี้รู้สึกอ่อนล้า เพราะต้องหมกตัวอยู่ในห้องสมุดทุกเย็น ทั้งยังต้องกลับไปทบทวนต่อที่บ้านอีก เลยทำให้เธอไม่ได้เจอซานะอีกเลยตั้งแต่วันนั้น และดูเหมือนว่าจะรวมไปถึงอนาคตในอาทิตย์หน้านี้ด้วย นั่นทำให้เธอรู้สึกห่อเหี่ยว

เธอต้องไปหาหมออีกรอบไหมนะ โยดา

หืม ไปทำไมอ่ะ ฉันหายป่วยแล้ว

ไม่จริงมั้ง ก็ตั้งแต่นั่งอ่านหนังสือกันมาจนตอนนี้ ฉันเห็นเอาแต่เหม่อ ใจลอยตลอดเลย”  ร่างสูงยิ้มเจื่อนๆแทนคำตอบ เธอรู้สึกเหนื่อย เหนื่อยกับอะไรหลายๆอย่างจริงๆ

นี่ วันนี้รีบกลับบ้านป่าว

ไม่อ่ะ ทำไมหรอ

ไปที่นึงกับฉันหน่อยสิ

 

ปกติก็เป็นคนไม่ค่อยจะชอบขึ้นที่สูงอยู่แล้ว แต่ดันโดนเพื่อนตัวเตี้ยลากให้มาศาลเจ้าประจำเมือง ศาลเจ้าอยู่บนเนินเขาที่เลยไปไม่ไกลจากหอพักของคนตัวเล็กนัก กระเป๋าเรียนวันนี้ก็เต็มไปด้วยหนังสือที่ติดมาเพื่ออ่านเตรียมสอบยิ่งทำให้การขึ้นบันไดหินที่ค่อนข้างชัน ลำบากขึ้นไปอีกเท่าตัว ที่ทางเข้าสองข้างมีรูปปั้นจิ้งจอกสองตัวยืนเด่นต้อนรับผู้มาใหม่

เข้าไปขอพรข้างในกันเถอะจื่ออวี้เพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก บรรยากาศร่มรื่นชวนให้ใจสงบ แชยองโยนเหรียญเงินลงไปในตะแกรงไม้ ปรบมือสามครั้งพร้อมกับพึมพำอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าจริงจัง  จื่ออวี้หัวเราะออกมาอย่างไม่ปิดบัง จนอีกฝ่ายเหลือบตามามองอย่างคาดโทษ เธอบอกว่าให้จื่ออวี้ลองขออะไรดูบ้าง ร่างสูงพยักหน้า เธอกำลังคิดถึงใครบางคน. . . หากจะขอพรกับความปรารถนานี้มันจะโลภไปไหมนะ เธอไม่อยากให้เรื่องวันนั้นเป็นแค่ความฝัน อยากเป็นมากกว่าคนแปลกหน้า มากกว่าได้แค่แอบมอง แต่ว่าตอนนี้เธอมีแค่เหรียญ 500 เยน เศษเหรียญราคาน้อยนิดนี้จะแบกความปรารถนาของเธอส่งไปถึงท่านเทพได้ไหมนะ. . .

แชงแชง ขออะไรหรอ

ขอให้สอบผ่านรอบนี้หน่ะสิ รอบที่แล้วฉันโดนเรียนซ่อมทั้งปิดเทอมเลย น่าเบื่อเป็นบ้าคนตัวเล็กบ่น  จื่ออวี้พยักหน้าอย่างเห็นใจ มันคงเป็นเรื่องน่าเบื่อไม่น้อย สำหรับคนชอบออกไปไหนมาไหนอย่างแชยอง 

แล้วโยดาหล่ะ ขออะไร

“. . .ความลับ

อะไรอ่ะขี้โกง เพื่อนอุตส่าห์บอกของตัวเองนะ

เราไม่ได้ตกลงกันไว้ว่าจะแลกกันสักหน่อยหนิ แชงแชง

โยดาคนขี้โกงงงคนตัวเล็กโวยวาย จื่ออวี้ได้แต่ทำหน้าล้อเลียนอีกฝ่าย เสียงหัวเราะดังขึ้นประสานกับเสียงร้องของจิ้งหรีด ตลอดทางเดินกลับบ้านในยามเย็น

.

.

.

In a sentimental mood

I can see the stars come through my room

While your loving attitude

Is like a flame that lights the gloom


เสียงเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงดังมาจากห้องของป้าซาจิโกะ จื่ออวี้เงี่ยหูฟังปล่อยอารมณ์ไปตามเพลง เธอล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงโทรศัพท์จากเบอร์แปลก ดังขึ้นปลุกให้คนที่กำลังจะเคลิ้มหลับตื่นจากภวังค์ ร่างสูงไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นักที่โดนรบกวนการพักผ่อน

สวัสดีครับ โทรมาจากสถานีตำรวจเขตสามนะครับ นี่ใช่เบอร์ของโจว จื่อซังใช่ไหมครับ พอรู้ว่าปลายสายเป็นใครเด็กสาวตาตื่น ตาลีตาเลือกรีบดัดเสียงให้ใหญ่ขึ้นแทบไม่ทัน

พอดีว่ามีผู้เสียหายมาแจ้งความเพิ่มเราเลยอยากรวบรวมสำนวนผู้เสียหายเป็นหลักฐานเพื่อส่งฟ้องต่อหน่ะครับ เลยอยากจะรบกวนให้ช่วยมาที่สถานีตำรวจอีกทีเพื่อเป็นพยานในวันเสาร์นี้ได้ไหมครับ

ได้ คะ ครับคำพูดของปลายสายทำให้หัวใจพองโต

มีอะไรสอบถามเพิ่มเติมได้นะครับ

เอ่ออ แล้ว . . .ผู้เสียหายต้องมาวันนั้นเหมือนกันใช่ไหมครับ

ใช่ครับ ทางเรานัดวันเดียวกันหมด

อ่ออ ครับ ขอบคุณครับ

คำตอบของเจ้าหน้าที่ตำรวจเหมือนเสียงสวรรค์ เธอเพิ่งจะทำใจว่าคงจะกลับไปแอบมองอีกฝ่ายแบบเดิม แต่กลายเป็นว่าพวกเขาจะได้เจอกันอีกครั้งในเร็วๆนี้ี ใบหน้าของลูกหมายามดีใจเก็บซ่อนไว้ไม่มิด เธอรีบเดินไปเคาะประตูของคนห้องตรงกันข้าม ป้าซาจิโกะที่เดินมาพอดีเลยบอกว่ามินะออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้ว

ให้ตายสิ ทีแบบนี้ดันมาออกจากบ้าน นีทเก๊เอ้ยย

              .

              .

              .

ฮัดชิ่ว

ออกจากบ้านเต็มวันวันเดียว ก็รู้สึกเหมือนจะเกิดอาการป่วยไข้ซะแล้ว โลกข้างนอกนี่มันแย่จริงๆ หญิงสาวยืนบ่นพึมพำขณะโหนรถไฟ คนข้างๆมองด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรนัก เนื่องจากเธอจามแต่ไม่มีผ้าปิดปาก เธอเลยได้แต่เกาหัวพลางยกมือขอโทษอย่างอายๆ วันนี้ออกจะแตกต่างจากวันอื่นๆไปสักนิด มินะออกจากบ้านไปแต่เช้าตรู่ ขอบตาดำจากการอดหลับอดนอนจากการเคลียร์ด่านไม่ผ่านเมื่อคืน ทำคนร่างบางยืนโงนเงนอยู่บนรถไฟ

ไม่ชอบเลยจริงๆ การใช้พลังงานเกินความจำเป็นแบบนี้ วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของพ่อมินะ เธอเดินทางมาที่สุสานเพื่อทำความสะอาดและเคารพป้ายหลุมศพอย่างที่ทำเป็นประจำทุกปี แต่ปีนี้ดูจะมีเรื่องแปลกประหลาดที่เธอรู้สึกคาใจอยู่นิดๆ ป้ายหลุมศพสะอาดสะอ้านกับช่อดอกไม้ที่วางไว้เบื้องหน้า ทำเอาคนที่หอบอุปกรณ์กับดอกไม้ช่อโตมารู้สึกมาเก้อ  คนเฝ้าสุสานบอกเธอว่า เพิ่งจะมีหญิงสาวเข้ามาทำความสะอาดมันเมื่อวานนี้เอง ขณะที่กำลังยืนคิดไม่ตกถึงเรื่องเมื่อเช้า ใครบางคนก็ยื่นมือมาสะกิด

"โย่ว"

"กรี๊ดดด  โถ่ โมโมะ ตกใจหมด" เมื่อเห็นว่าเป็นใครหญิงสาวถอนใจอย่างโล่งอก เพื่อนตัวแสบอดีตแก๊งค์สมัยมัธยมของเธอนั่นเอง มินะรู้สึกขอบคุณภาพลักษณ์หัวทองหน้าเหวี่ยง(แต่จริงๆแค่นอนไม่พอ)ของอีกฝ่ายเสมอ ที่ทำให้ชีวิตมินะแฮปปี้ไม่โดนแกล้งใดๆจนเรียนจบ

"ยังขี้ตกใจไม่เปลี่ยนเลยนะ มินาริคุงง" หญิงสาวหัวทองฉีกยิ้มกว้าง พลางกอดแขนคนถูกเรียกชื่ออย่างออดอ้อน

"นี่ๆ อย่ามาประเจิดประเจ้ออะไรบนนี้นะ อายเขา" คนถูกกอดเอ็ดขั้น เพราะเริ่มสัมผัสได้ถึงสายตาของคนบนรถไฟที่มองมา

"หัวโบราณจังนะคะ เมียวอิซัง ไม่เจอกันตั้งนาน ทำไมไร้เยื่อใยจัง โมโมะเสียใจนะคะ"

"บ้านก็อยู่เขตเดียวกัน อย่ามาทำพูด นี่เธออยู่กับยัยอ้อยมากไป จนกลายพันธุ์เป็นอ้อยตามเขาแล้วหรอะ " มินะเอ่ยถึงบุคคลที่สาม ซึ่งเป็นหนึ่งในอดีตก๊วนเก่าของเธอเช่นกัน และปัจจุบันเป็นรูมเมทเช่าบ้านร่วมอยู่กับโมโมะ

"แหม่ ก็เพื่อนคิดถึง อุตส่าห์มีโอกาสได้เจอทั้งที   ว่าแต่วันนี้ลมอะไรหอบเธอออกจากบ้านได้เนี่ย " คำถามทำให้มินะสะกิดใจ

"วันนี้ครบรอบ"

"เออ ฉันลืมไปเลยแหะ วันหลังคงต้องแวะไปทักทายคุณลุงบ้างหล่ะ ตั้งแต่แยกกะแกฉันก็ไม่ค่อยได้ไปสุสานเลย " คนหัวทองเอ่ย นั่นทำให้มินะเริ่มคิดหนัก ตอนแรกเธอคิดว่าคงเป็นเพื่อนเก่าสักคน แต่ด้วยหน้าตามึนๆแบบนี้ คงไม่ใช่   

ถ้างั้น ผู้หญิงที่คนเฝ้าสุสานบอกเป็นใครหล่ะ. . .

------------------------------------------------------------------------------------------------------

TBC

Talk

เข้ามาแทรกเชิงอรรถนิดนึง แหะๆ

1) หนังที่เป็นแรงบันดาลใจของมินะ มาจากเรื่อง Dr Jekyll and Mr Hyde ของ Robert Louis Stevenson

ซึ่งถูกนำมาสร้างและดัดแปลงเป็นทั้งภาพยนตร์และซีรีย์หลายเวอร์ชั่นมาก ตัวหนังสือนิยายมีแปลไทยค่ะ

2) บทพูดของหนังที่ทั้งคู่ดูตอนกินชาบู เอามาจากภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง My Rainny Days (2009) 

ชื่อไทยอาจจะสยิวกิ้ว มีความเอวีนิดนึง แต่จริงๆหนังดราม่าฟีลกู๊ดนะคะ ไม่เรตนะ

3) เพลงที่ป้าซากิโกะเปิด คือ In a sentimental mood เวอร์ชั่น Ella Fitzgerald อยากจะแปะเเต่โพสไม่เป็นหง่ะ

แปะลิงค์แทน https://www.youtube.com/watch?v=1gOij0El_IY ลองฟังกันดูนะคะ

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านและเม้นนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #272 Ckloguaong (@Ckloguaong) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 23:42

    ไรท์บอกรายละเอียดดีจังๆ

    #272
    0
  2. #18 TaTRV (@taorvv44) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 10:09
    มิแชงไม๊ 555555 เเต่งดีมากๆเลยค่ะ ตอนเเรกก็นีกว่ากว่าจื่อจะกลับร่างเดิมได้คงอีกนาน5555 เเต่ตอนเยนก็กลับเปง จือวี่คนเดิมละะ จื่ออกล้าๆหน่อยเด้ เค้าไปเต๊าะนุ้งอ้อยเลยย พิมินะก็ดันสนิทกะยัยอ้อย5555 เเต่นุ้งจื่อไม่รุ55555 ตายยยย
    #18
    1
    • #18-1 TaoZi (@TaoZi) (จากตอนที่ 5)
      23 สิงหาคม 2559 / 21:35
      ลุ้นต่อไปเน๊อะว่าคู่รองคู่ไหน 5555
      #18-1
  3. #17 once-a-write (@once-a-write) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 09:44
    ชอบความสอดคล้องกันของคำโปรยกับเนื้อหาในบทมากกค่ะ ถึงตอนนี้จะไม่มีซานะเลยแต่ก็เหมือนมีเพราะความโหยหาของน้องจื่อ *ร้องไห้*
    นี่ชอบมินะคลุงด้วยค่ะ ดูเป็นคนเหมือนจะเก็ทยากแต่ก็ไม่ยากเท่าไหร่ ตลกความนีทเก๊ ฮ่าา ยัยอ้อยเพื่อนสนิทอีกคนนี่อย่าบอกนะคะว่าคือยัยอ้อยมินาโตะซากิ ไม่งั้นโลกกลมพรหมลิขิตแน่ๆเลยจื่อเอ้ยย
    #17
    0
  4. #15 Kkero (@kkulsone) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 23:28
    เป็นอีกเรื่องที่รอคอยตลอดเลยนะคะ โห ตอนแรกไม่คิดว่าจื่อจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมง่าบขนาดนี้ เราว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ เดี๋ยวต้องไปเจอซานะอีก คงต้องขอยากับมินะสินะคะ ขืนโผล่ไปแบบร่างผู้หญิงคงงงกันเลย

    ดูมีความใส่ใจในรายละเอียดมากเลยค่ะ ชอบ 55555 เราจะรอต่อไปนะคะ แอบสงสัยว่าใครไปทำความสะอาดสุสานพ่อมินะ อยากรู้คู่รองคู่อื่นแล้วค่ะ 55555 อยากให้มินาริคุงมีคู่กับเขาด้วย
    รอติดตามนะคะ
    #15
    2
    • #15-1 TaoZi (@TaoZi) (จากตอนที่ 5)
      23 สิงหาคม 2559 / 21:26
      ใจจริงคันปากอยากสปอยเรื่องมินะคลุงมากๆเลย แต่อุบไว้ก่อนแล้วกันเน๊อะ 555
      รบกวนถามนิดนึงนะคะ ในทวิตเตอร์เหมือนเราจะฟอลคุณเลยอ่ะ ใช่ที่หน้าโปรไฟล์ storylog ชื่อเดียวกับยูสรึป่าวคะ 55555
      #15-1