Fic Twice : Hermaphroditus [Satzu]

ตอนที่ 34 : [Special Chapter] Satzu 2/2 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    13 พ.ค. 60

Close your eyes, all you see is yours.

หลับตาลงเสีย สิ่งที่คุณเห็นก็จะมีแต่คุณเท่านั้นที่เห็น

Jean Giraudoux

. . .


“หมวย ตามไปเคลียร์สิ นั่งเป็นเสาหินอยู่ได้” ป้าโต๊ะข้างๆเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดที่ยังคงเห็นเด็กสาวนั่งงงอยู่ในร้าน จื่ออวี้ที่เริ่มได้สติรีบวิ่งออกไป แต่ทว่า ไม่ว่าจะทางไหนก็ดูจะยากลำบากเสียเหลือเกิน ผู้คนมากมายในตลาดทำให้การมองหาตัวอีกฝ่ายมีโอกาสแทบเป็นศูนย์ แต่เธอก็วนรอบๆตลาดอยู่สองสามรอบ พอยิ่งใช้เวลานานมากขึ้นเด็กสาวก็เริ่มกังวล ซานะไม่เคยไปไหนโดยไม่มีเธอในไต้หวัน ซานะคงต้องหลงทางแน่ๆ

“ทำยังไงดี ทำยังไงดี” เด็กน้อยได้แต่คิดไม่ตก จนเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้

.

.

.

ชายหนุ่มที่ความน้อยใจทำให้ขาดสติ ดันไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งออกมาที่ไหนและไกลแค่ไหน พอรู้ตัวอีกทีเธอก็หลงอยู่ในเมืองที่ไม่คุ้นเคย นานแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจะงี่เง่าได้ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เพราะร่างกาย เพราะความรู้สึกไม่มั่นคง หรือเพราะอะไรก็ตามแต่เขารู้สึกไม่พอใจคนตรงหน้า ท่าทางนิ่งๆนั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจ ทั้งๆที่ไม่ว่าจะร้ายแรงแค่ไหนเขาก็ให้อภัยเธอได้ตลอด แต่แค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ กลับไปความรู้สึกน้อยอกน้อยใจที่ทนไม่ได้

อาจเพราะเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้รักในสิ่งที่เขาเป็นจริงๆ. . .

ชายหนุ่มที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนต่อท้องเริ่มร้อง ในกระเป๋ากางเกงก็มีเงินอยู่ไม่มาก เลยแวะซื้อของในร้านสะดวกซื้อนิดหน่อยออกมา อันที่จริงเขาแค่ถามทางไปเรื่อยๆก็คงจะกลับบ้านของแฟนสาวได้ไม่ยาก แต่ด้วยความที่อารมณ์ยังไม่มั่นคงเขายังไม่อยากกลับไปในตอนนี้ ชายหนุ่มถามเส้นทางไปยังสวนสาธารณะที่จื่ออวี้เคยพาเขาไป

“จากตรงนี้ไม่ไกลหรอกพี่ชายเดินตรงไปเรื่อยๆก็ถึง ว่าแต่พี่ชายหน้าตาดีนะ ” หนึ่งในหญิงสาวที่เขาถามเอ่ยขึ้น

“เอ่อ ขอบคุณ” ซานะที่ไม่รู้ว่าจะตอบกลับว่าอะไร ได้แต่ยิ้มเจื่อน เป็นผู้หญิงมาตั้งนานไม่เคยมีใครชมแบบนี้เลย คิดแล้วหงุดหงิด เดี๋ยวประชดเป็นแบบนี้ไปตลอดเลยดีไหม

“นี่ พี่ชายมีแฟนรึยัง”

“มะ มีแล้ว”

“ว้า เสียดายจัง ถ้าหลงอีกเอาเบอร์ฉันไปโทรถามก็ได้นะ” หญิงสาวยื่นกระดาษที่จดเบอร์โทรศัพท์มือถือไว้มาให้ ก่อนจะเดินจากไป ผู้หญิงไต้หวันนี่ไฟแรงดีแท้ ผิดกับยัยเด็กซื่อบื่อตัวโข่งลิบลับ . . .

แล้วทำไมต้องคิดถึงตาเด็กโข่งนั่น หงุดหงิดตัวเอง


หลังจากเดินมาพักใหญ่ชายหนุ่มก็เจอกับสวนสาธารณะที่ตามหา อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ซานะได้แต่กอดลูบแขนของตัวเองสร้างความอบอุ่น ถึงแม้ว่าอากาศจะไม่เป็นใจ แต่ไม่ว่ายังไงตอนนี้เขาก็จะไม่ยอมกลับแน่ ขนมปังกับน้ำอัดลมถูกหยิบออกมาจากถุง เธอนั่งกินมันราวกับว่าคนตรงหน้าคือ แฟนสาวผู้ทำให้หงุดหงิดใจ ทั้งเคี้ยวทั้งฉีกไม่ยั้ง

ทั้งๆไม่กี่วันก่อนหน้า พวกเขายังมีความสุขอยู่ด้วยกันที่ตรงนี้อยู่แท้ๆเชียว . . .


ปกติของโจว จื่ออวี้คือมนุษย์เสาหินผู้ไม่แสดงออกเท่าไหร่นัก มีเพียงคำพูดสั้นๆที่ดูซื่อตรงที่ทำให้เขารักเธอหมดใจ แม้จะเป็นจุดที่เขาเข้าใจดีมาตลอด แต่อย่างไรก็ตามมันก็อดคิดมากไม่ได้ว่าการเปลี่ยนแปลงของเขาทำให้เธอเปลี่ยนไป อยู่ๆก็ไม่ยอมให้เธอกอด ควงแขน หรือแม้แต่การป้อนอาหารที่เขามักจะทำมาตลอดในช่วงที่แขนของเธอกำลังพักฟื้น

น่าหงุดหงิดใจ และ น่าน้อยใจไปพร้อมๆกัน

“เจ๊กบ้าเอ้ยย ”  ซานะก็ได้แต่ขว้างกระป๋องน้ำอัดลมที่ดื่มเสร็จลงถังขยะที่อยู่ไกลออกไประบายอารมณ์


โป๊กก !!!!!

กระป๋องน้ำอัดลมที่ควรจะลงถังขยะ กลับกระทบกับบางอย่างเกิดเป็นเสียงดัง คนที่กำลังหงุดหงิดสะดุดกึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาเบิกโพล่ง กระป๋องอะลูมิเนียมสีเงินวาวกระทบเข้าอย่างจังกับศีรษะล้านเลี่ยนของชายร่างใหญ่ที่กำลังเดินมาทิ้งขยะที่ถึงพอดี ร่างสูงใหญ่หันมามองหาต้นทางอย่างขุ่นเคือง ซานะได้แต่นั่งหน้าซีดเผือก จะเอาอะไรไปสู้เขาได้ เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางเอาเรื่องเมื่อเห็นเพียงซานะที่นั่งอยู่คนเดียว ซานะได้แต่หลับตาปี๋ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“งื้ออ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฮือออ” ซานะได้แต่พูดงึมงัมด้วยความกลัว แต่ทว่าเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น

“ลุง ฉันทำเอง พี่ชายคนนั้นไม่เกี่ยวหรอก” คนร่างโย่งเอ่ยด้วยใบหน้านิ่ง ทำให้อีกฝ่ายเบนความสนใจมายังเด็กสาวแทนที่จะเป็นเขา ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหาเธอพบ

“วันหลังหัดระวังซะบ้างสิ มันเจ็บมากแค่ไหน แค่เดินมาทิ้งเนี่ยมันยากตรงไหน #$&^#@$ ” ชายร่างใหญ่โวยวาย เขาสวดคนร่างสูงไปชุดใหญ่ก่อนจะเดินจากไป คนในสวนสาธารณะเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“ซานะซัง” เด็กน้อยร่างโยงหันมาหาอีกฝ่าย ซานะที่ยังคงไม่พอใจอยู่ทำท่าจะเดินหนี เด็กน้อยรีบคว้าแขนของอีกฝ่ายไว้

“ปล่อย”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันดีๆ”

“ฉันไม่มีอะไรจะพูด ฉันพูดไปหมดแล้ว”

“แต่ซานะซังยังไม่ได้ฟังฉันเลย”

“งั้นก็อธิบายมาสิ ” ชายหนุ่มสะบัดมือของเด็กสาวออก เขากอดอกมองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง รอให้อีกฝ่ายเอ่ยคำแก้ตัวออกมา คนรอบๆที่เห็นเหตุการณ์มาสักพักเริ่มให้ความสนใจที่คนทั้งคู่ นั่นทำให้จื่ออวี้เริ่มรู้สึกเกร็งอีกครั้ง เธอไม่ชอบเลยจริงๆเวลาที่ถูกให้ความสนใจกับคนที่เธอไม่อยากให้สนใจ

“คือ ฉันไม่ได้ไม่ชอบที่ซานะซังเป็นแบบนั้นนะคะ เอ่อ ฉัน . . .”

“แล้วทำไมต้องทำห่างเหินแบบนั้นหล่ะ เธอไม่เดินกับฉันเลย อาจื่อไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ กอดก็ไม่ได้ ป้อนเธอก็ไม่ยอมรับ ทั้งที่เธอเป็นแบบไหนฉันก็รับได้ แล้ว . . .” ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดจบ คนร่างสูงก็คว้าร่างของเขามาจูบ คนรอบๆได้แต่ส่งเสียงฮือฮา เด็กสาวไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทันโวยวายอะไร เธอถอนจูบอย่างรวดเร็วก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายพาดไหล่ไว้แล้วรีบออกจากตรงนั้นในทันที หนึ่งในกลุ่มคนมุงได้แต่มองอีกฝ่ายเดินหายไปอย่างปลงๆ

“ผู้หญิงสมัยนี้ ทำไมไวไฟกันจัง เฮ้ออ”


ซานะยังคงตั้งตัวไม่ทัน เขายังงุนงงกับรสจูบที่แทรกเข้ามาอย่างกระทันหัน พอรู้ตัวอีกทีก็ถูกแบกออกมาจากสวนสาธารณะเสียแล้ว

“ปล่อยนะ”

“ไม่ปล่อยค่ะ อยู่นิ่งๆสิคะ” จื่ออวี้ยังคงพูดด้วยเสียงเรียบ เธอวางร่างของชายหนุ่มให้นั่งลงบนเบาะสกู๊ตเตอร์ที่ขับมา พยายามจะใส่หมวกกันน๊อกให้อีกฝ่าย ชายหนุ่มที่กำลังจะโวยวายลงจะรถ คนตัวสูงกว่าส่งสายตาเชิงตำหนิ เขาที่ชักจะเริ่มรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาเลยยอมนั่งนิ่งให้อีกฝ่ายใส่หมวกให้แต่โดยดี เด็กสาวสตาร์ทรถและออกตัวไปรวดเร็ว เธอขับพาอีกฝ่ายไปยังชายฝั่งทะเลที่เต็มไปด้วยโขดหิน ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยที่มาที่นี่ในช่วงที่อากาศเย็นแบบนี้

“ฮัลโหล หม่าม๊า วันนี้หนูมาข้างนอกกับซานะซังนะคะ อาจจะค้างนะคะ. . . ค่ะ. . .ขอบคุณนะคะ หม่าม๊าดูแลตัวเองด้วยนะคะ” เด็กร่างโย่งวางสาย ชายหนุ่มที่ยั่งนั่งอยู่บนสกู๊ตเตอร์ได้แต่นั่งหนาวสั่น จื่ออวี้ถอดแจ๊กเก็ตคลุมตัวให้อีกฝ่าย

“ขอโทษนะคะที่ทำแบบนี้ ”

“. . .”

“ที่ซานะซังบอกว่าฉันอาย . . .ใช่ค่ะ ฉันอาย”

“คนใจร้าย. . ทั้งๆที่.” ซานะโวยวาย

“แต่ฉันไม่ได้อายเพราะมีแฟนแบบนี้หรอกนะคะ แต่เพราะซานะซังหล่อเกินไปต่างหาก”

“เอ๊ะ” เขาหันมองเธออย่างประหลาดใจ ใบหน้าของคนตัวสูงกำลังแดงฉ่าดวงตากลมได้แต่มองพื้น เท้ายาวกำลังเขี่ยพื้นไปมา เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเธออายแบบไม่ตัวเเข็งใส่

“ฉันไม่ชอบการเป็นจุดสนใจ พอซานะซังเป็นแบบนี้ทุกคนเอาแต่มองมาที่พวกเรา มันทั้งอึดอัดทั้งเขินแปลกๆ ฉันรู้สึกว่าเหมือนเป็นซานะซังที่ไม่ใช่ซานะซัง . . .และฉันก็ไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง . . .”

“อาจื่อ . . .”

“ขอโทษนะคะ ขอโทษที่ทำให้ซานะซังรู้สึกแย่ ”

“อืออ ไม่เป็นไรหรอก ฉันเองก็งี่เง่า ขอโทษนะ . . .” เด็กน้อยพยักหน้าแทนคำตอบ ชายหนุ่มลุกลงจากรถเข้าสวมกอดอีกฝ่าย แม้เธอจะผงะในตอนแรก แต่สุดท้ายเธอก็กอดตอบรับเขา ไออุ่นจากคนรักทำให้อุ่นทั้งกายและใจ ในห้วงเวลานี้ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าอ้อมกอดนี้อีก

“ว่าแต่นะ ฉันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนอ่ะ ฉันอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว”

“ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันนะคะ ถ้าไม่เที่ยงคืนนี้ก็คงพรุ่งนี้เช้า. . .ฉันคิดว่านะคะ”

“แต่มินะเคยบอกวิธีกลับร่างกับฉันนะ แบบถ้าทำหล่ะก็กลับร่างเดิมได้เลย ”

“เอ๊ะ จริงหรอคะ ฉันไม่เคยรู้เลย”

“อ่าว เธอไม่รู้หรอ” ซานะแปลกใจ เธอเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายรู้ เลยไม่ยอมมีอะไรกับเธอตอนที่ชวนเข้าม่านรูด โถ่ เด็กก็ยังคงเป็นเด็กสินะ

“ไม่ค่ะ มันต้องทำยังไงหรอคะ”

“อยากรู้จริงๆหรอ” ชายหนุ่มทำหน้าเจ้าเล่ห์ แสร้งเสียงกดต่ำลงให้ดูจริงจัง

“ค่ะ”

“งั้นเอาหูมาสิ ฉันจะบอก” เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายก่อนจะยื่นหูกางๆให้ คนตัวเตี้ยกว่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ และบอกความลับนั้นให้อีกฝ่าย ใบหน้าค่อนกลมแดงฉ่าอีกครั้ง ซานะฝังจมูกโด่งนั่นลงที่แก้มของเด็กน้อย ก่อนดึงมันเล่นอย่างเอ็นดู แน่นอนว่าเธอคงไม่ทำมันจริงๆหรอก (ถึงแม้จะอยากลองดูก็ตามที)

“อาจื่อ หลับตาสิ” เด็กน้อยดูระแวงอยู่นิดหน่อยด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรดังก่อนหน้าที่บอกเธอไป แต่ก็ยอมทำแต่โดยดี ชายหนุ่มค่อยยื่นหน้าเข้าไปใกล้และจูบเธอ รสสัมผัสที่คุ้นเคย เด็กสาวตอบรับมันอย่างว่าง่าย เธอใช้ตาในการมองอีกฝ่ายและใส่ใจคนรอบข้างมากเกินไป แม้คนตรงหน้าจะมีรูปลักษณ์แบบไหน แต่ในท้ายที่สุด จื่ออวี้ก็ยังคงสัมผัสได้ว่า ซานะ คือ ซานะ เสมอ

คงจริงอย่างที่เขาว่ากัน สิ่งสำคัญจงสัมผัสด้วยใจหาใช่ดวงตา . . .

อากาศจะยังคงหนาวขึ้นเรื่อยๆ พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันสุดท้ายของปี วันนี้อาจมีความรู้สึกที่หลากหลายปนเปกันไป แต่สุดท้ายมันจะกลายเป็นอดีตและกลายเป็นความทรงจำที่เปล่งประกายในใจ

ในวันนี้ ความทรงจำของพวกเขากำลังเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเรื่อง

_________________________________________

END

Talk

ก่อนอื่นต้องขอบคุณทุกท่าที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นท์นะคะ

อาจจะเป็นตอนสั้นที่ไม่ได้มีอะไรมาก แต่ก็ขอบคุณจริงๆที่ยังเข้ามากัน

อาจจะมีตอนพิเศษของคนอื่นๆที่ยังไม่ได้พูดถึงแล้วก็คู่ดุ๊บแชง

จะพยายามทยอยลงนะคะ ถ้ามีโอกาศ


สุดท้ายนี้ฝากติดตามมินะคน # นีทหลงยุค ด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกท่านอีกครั้งค่ะ :)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #248 wonderfullsone (@wonderfullsone) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 10:40
    อยากเห็นซานะตอนเป็นหนุ่มจัง คงหล่อดี คิคิคิ น่าจะลองกินยานั้นพร้อมกันนะ คงกลายเป็นนิยาย yaoi ไป ฮ่าาาาา
    #248
    0
  2. #247 LesMars77 (@043annamado) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 07:33
    ฮืออออออ น่ารัก คนจะรักกับก็ต้องมองที่ใจ เป็นคอนเซ็ปท์ของเรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ดีจังเลยค่ะ อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจT^T
    #247
    0
  3. #246 LoveToon (@toonenter) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 12:32
    พี่ซานะหล่อ น้องก็เลยเขินอะ
    #246
    0
  4. #245 YulTestSic (@test200840) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:22
    วงวารจื่อวี เป็นผู้หญิงทำไมต้องมาอุ้มแฟนตุ๊ดด้วย555
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ เรามาอ่านตอนเรื่องนี้ตอนจบแล้ว ดีใจมากค่ะที่มีฟิคยาวซาจื่อดีๆให้อ่าน สนุกมากค่ะ น่าร้ากกกกก พฟินนนนน =\\\\= จะติดตามผลงานต่อไปนะคะ <3
    #245
    0
  5. #244 Rika (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 13:42
    พี่ซานะหล่อไปตะจื่อเลยอาย 555555

    ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ น่ารักมากเลย งือออออ

    ชอบประโยคสุดท้ายค่ะ "ในวันนี้ ความทรงจำของพวกเขากำลังเพิ่มขึ้นมสอีกหนึ่งเรื่อง" 🖒

    สู้ๆค่ะไรท์ เดี๋ยวตามไปอ่านนีทหลงยุคต่อ 😀
    #244
    0
  6. #243 Double_Dubu (@Double_Dubu) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 13:26
    อาจื่อเขิน น่ารักจังเลยยยยย 555555
    #243
    0
  7. #242 มินะของบ่าว (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 00:09
    จื่อออออ แงงงว

    หมาน่ายักจังเหลยยยย

    ขอบคุณนะคะ แฮปปี้มาก
    #242
    0
  8. #240 Kumiko Yumi (@mi-miku) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 17:55
    ที่แท้ก็อายเพราะที่พี่ซานะอยู่ในร่าง ผช แล้วหล่อเกินไป โธ่ อาจื่อ น่าเอ็นดู อาจื่อก็กลายเป็นสาวไฟแรงหิ้ว ผช กลับบ้านไปเลยค่ะ55555 ขอบคุณสำหรับตอนพิเศษนะคะ ตอนนี้ก็รอนีทหลงยุค ที่ตอนนี้มินะสลบคานมฮอกไกโดไปแล้ว5555 แล้วก็คุณยายซานะด้วยนะคะ ^_^
    #240
    0
  9. #239 Leadersky (@neverovf) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 16:45
    หว้ายยยยยยย จบแล้ว จบแบบจริงแบบจัง เป็นตอนพิเศษที่อาจื่อมีความแต๋ว และพิซานมีความแมนมาก 55555555

    พูดถึงเรื่องนี้เนี่ย...อยู่ด้วยกันมานานเนอะ อยู่กันมาตั้งแต่ฟิคตัวเองพึ่งเริ่ม จนตอนนี้ฟิคดีๆจบไปอีกเรื่อง

    ที่เหลือตอนนี้ก็เอาใจช่วยมินะที่หลงไปอีกยุคพอ ยังเอาใจช่วยมินะอยู่ทุกวันเลยค่ะ ฮืออออ

    หวังว่าในอนาคตจะมีเรื่องใหม่ๆออกมาให้ติดตามนะคะ เราจะรออ
    #239
    0
  10. #238 Ggigty● (@AliSia97) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 15:09
    โง้ยยย น่ารักกก ที่แท้อายเพราะยัยซานในร่างผู้มันหล่อเกินไปคนเลยมอง.... ตอนหนูเป็นผู้ชายหนูก็หล่อนะคะอาจื่อลูก แต่มันตลกตรงมันเตี้ยกว่าจื่อนี่แหละ555555 ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่แต่งเรื่องนี้ รอนีทหลงยุคนะคะ มินะคนกากจะทำยังไงหลังเจอฟาร์มนมฮอกไกโด ขอให้รอดนะ วงวาร ถถถ
    #238
    0
  11. #237 dRomanticz (@dRomanticz) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 14:08
    ขอบคุณครับ
    #237
    0