Fic Twice : Hermaphroditus [Satzu]

ตอนที่ 32 : Chapter 31 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    2 มี.ค. 60

As is a tale, so is life: not how long it is, but how good it is, is what matters.

ชีวิตเหมือนเรื่องแต่ง ในแง่ที่ความยาวของมัน ไม่สำคัญเท่ากับว่ามันดีหรือเปล่า


Seneca



ตึกรามบ้านช่องดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อมองจากระดับสายตาของท้องฟ้า บางทีสัตว์ปีกที่ท่องเที่ยวผ่านท้องฟ้านับร้อยพันคงจะเห็นเบื้องล่างเช่นนี้มาตลอด โจวจื่ออวี้มองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะถอนใจออกมา สองปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับไต้หวัน แม้ทุกอย่างจะดูราบรื่นดี ความสงบเพิ่งจะบังเกิดหลังความวุ่นวายนานับประการ แต่จื่ออวี้ก็รู้สึกบางอย่างที่เธอไม่แน่ใจนักว่าคืออะไร ดวงตากลมเหลือบมองคนแก่กว่าที่หลับซบไหล่กว้างของเธอ ก่อนจะใช้นิ้วเกลี่ยผมที่บังใบหน้าออก ขนตาที่ได้รับการตกแต่งเป็นอย่างดีผลุบลงตามเปลือกตาที่ปิดสนิทซึ่งมีสันจมูกโด่งคั่นกลาง ลมหายใจพ่นเข้าออกเป็นจังหวะ จื่ออวี้ได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดู ทั้งที่ก่อนหน้านี้หญิงสาวยังนั่งเกร็งด้วยความตื่นเต้นแท้ๆ ดันหลับซบกันไปซะแบบนั้น

ด้วยช่วงตรุษจีนโจวจื่ออาจจะไม่ได้กลับบ้านเพราะเป็นช่วงสอบของโรงเรียน หม่าม๊าเลยขอให้เธอกลับมาเยี่ยมบ้านบ้าง พวกเขาเลยตกลงที่จะไปในช่วงนี้ หม่าม๊าชวนหญิงสาวคนรักมาด้วย ซานะที่ดูกระดี้กระด้ามากเป็นพิเศษที่จะได้เที่ยวไต้หวันในตอนแรกกลับผลอยหลับไปเสียแบบนั้น ลมหายใจถูกพ่นออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า อาจเพราะห่างบ้านมานาน อาจเพราะหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมา จื่ออวี้ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ผ่านพ้นมา ทุกอย่างอาจจะกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ แต่อนาคตยังคงเป็นสิ่งที่น่าหวาดหวั่น

     โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาเป็นผู้หญิงทั้งคู่ . . .

     นอกจากนี้แขนที่ไม่หายดีและไม่มีวันที่จะกลับไปเป็นปกติทำให้จื่ออวี้กังวลเล็กน้อย เธอไม่ได้กังวลถึงการดำรงชีวิตต่อจากนี้ เพราะก่อนหน้านี้ข้อมือของเธอก็ไม่ใช่ว่าจะใช้ได้เต็มที่อยู่แล้ว สิ่งที่เด็กอายุ 17 คิดกังวลคือเธอจะตอบกับแม่ของเธออย่างไรดี ข้ออ้างนับร้อยพันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่แล้วจู่ๆสัมผัสอุ่นกระทบแขนที่ถูกพันผ้าไว้ จื่ออวี้หันมองตามสัมผัสนั้น หญิงสาวไม่รู้ว่าตื่นขึ้นมาตอนไหนกำลังลูบแขนของเธออย่างอ่อนโยน

     “ขอโทษนะ เจ็บหรอ”

     “ปะป่าวค่ะ ซานะซังตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”

     “สักพักแล้ว อาจื่อมัวแต่ใจลอย”

     “แหะๆ”

     “อาจื่อ ขอโทษนะ ที่เธอต้องเป็นแบบนี้”

“อย่างน้อยก็ทำให้เราอยู่ด้วยกันตรงนี้ มันคุ้มค่านะคะ”

“อือออ ขอบคุณนะ. . .เรื่องแขนหน่ะ ถ้าหม่าม๊าถามก็บอกไปเถอะ ฉันจะรับผิดชอบเอง”

“เอ๊ะ ซานะซังรู้ได้. . .”

“ก็คืนที่แม่อาจื่อโทรมา เธอเอาแต่นอนละเมอพูดเรื่องนี้ทั้งคืน” พอรู้คำตอบ จื่อวี้ได้แต่ก้มหน้างุดด้วยความเขิน ไม่คิดว่าตัวเองจะเอาไปนอนคิดมากเป็นตุเป็นตะขนาดนั้น

“แค่นี้ก็มากพอแล้วเด็กน้อย ” ซานะเอ่ยพลางซบไหล่ของจื่ออวี้ เธอยังคงลูบแขนของเด็กน้อยราวกับปลอบประโลม

     หลังจากนั่งมาหลายชั่วโมงพวกเขาก็มาถึงที่หมาย พวกเขาออกจากเกทของสนามบิน ซานะสังเกตุเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคล้ายกับคนข้างกายเธอ ผิดกันตรงที่ว่าอีกฝ่ายขาวกว่าและเป็นผู้ชาย จะว่าไปแล้วเขาหน้าตาเหมือนเด็กร่างโย่งตอนเป็นผู้ชายไม่มีผิด เขาหันมองไปมาราวกับหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะมีสีหน้าตื่นเต้นและเดินมายังพวกเธอในทันที

     “ยัยช๊อกโกแล๊ต” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าพลางกระโดคว้าคอของเด็กสาวข้างๆพลางขยี้หัวเด็กน้อยเล่นไปมา ท่าทางขี้เล่นผิดกับอีกฝ่ายที่มักจะทำตัวเป็นเสาหลักเมืองเสียเหลือเกิน

“พอได้แล้วน่าฉันโตแล้วนะพี่” เด็กน้อยบ่นพลางพยายามดันตัวออกจากชายหนุ่มที่กอดรัดเธอไว้แน่น

“แกเพิ่งจะ 17 เอง โตเตออะไรกัน เมื่อก่อนเรายังเล่นต่อยมวยกันอยู่เลย”

“นั่นฉันไม่ได้เล่นกับพี่ ฉันต่อยพี่จริงๆต่างหาก พี่วอแว”

“ว่าแต่จะไม่แนะนำสาวสวยคนนี้หน่อยหรอ อาจื่อ” เขาทำหน้ายักคิ้วหลิ่วตาใส่หญิงสาว จนคนอ่อนกว่าได้แต่มองอย่างเอือมระอา

“มินาโตซากิ ซานะค่ะ ” เป็นซานะที่เอ่ยแนะนำตัวขึ้น รอยยิ้มหวานถูกส่งให้อย่างเป็นมิตร

“โจว เวยเหลียงครับ เป็นพี่ชายของอาจื่อ” ชายหนุ่มเอ่ยภาษาอังกฤษแนะนำด้วยสำเนียงเมืองผู้ดี

“ไม่ต้องทำเท่ห์ก็ได้ พี่เขาฟังจีนออก”

“อ่าวหรอ ทำไมไม่บอกกันอ่ะ”

“ก็บอกอยู่นี่ไง”

“ว่าแต่มีเพื่อนแก่นะเราหน่ะ” คำพูดของพี่ชายทำให้ซานะหงิดเล็กน้อย เธอดูจะอ่อนกว่าพี่ชายอาจื่อด้วยซ้ำ หนอยมาว่าเธอแก่

“เอ่อ. . .ไม่ใช่เพื่อน” จื่ออวี้งุนงงและลังเล อาจเพราะเป็นที่สาธารณะเธอไม่ค่อยอยากจะพูดมันตรงๆแต่ก็อดประหลาดใจไม่ได้ไม่คิดว่าหม่าม๊าจะบอกพี่ชายแล้วเสียอีก

“ฉันเป็นแฟนของอาจื่อค่ะ” เป็นซานะที่เอ่ยตัดหน้าขึ้น

“หือออ ล้อเล่นกันรึป่าว คุณนี่อารมณ์ขันดีนะครับ”

“หม่าม๊าไม่ได้บอกพี่หรอ”

“ไม่เห็นบอกอะไรเลย เป็นแฟนกันจริงดิ”

“อือออ” เมื่อได้รับคำยืนยันจากพี่ชาย พวกเขาดูประหลาดใจใบหน้าของทั้งคู่เกร็งเครียดขึ้นมาในทันที ก่อนที่ทุกอย่างจะสลายไปทันทีเมื่อชายหนุ่มจะหัวเราะก๊ากออกมา จนทั้งสองได้แต่งุนงงกับท่าทางของเขา

“สองคนทำหน้าซีเรียสตลกเป็นบ้า หม่าม๊าบอกฉันแล้ว แค่อยากแกล้งเล่นเท่านั้นแหละ ไปๆขึ้นรถกัน เดี๋ยวไม่ทันมื้อเย็น”


 ไถหนานค่อนข้างแตกต่างจากบ้านเกิดของซานะ ที่นี่ไม่ได้มีตึกสูงใหญ่ และความวุ่นวายมากมายเท่ากับโอซาก้า แต่จื่ออวี้บอกกับเธอว่าตอนกลางคืนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นคนละเรื่องกันเลยเพราะตลาดกลางคืน บ้านเมืองดูทันสมัย แต่ก็สงบ เรียบง่าย ขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยศิลปะสมัยใหม่ตามกำแพง ร้านกาแฟ แกลอรี่ศิลปะ แต่ในขณะเดียวกันก็กลมกลืนกับศิลปะโบราณที่ยังคงดำรงอยู่ วัดของลัทธิขงจื่อ ศาลเจ้าศาสนาเต๋า และสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ได้อย่างลงตัว เมืองแห่งนี้เคยเป็นเมืองหลวงเก่าของไต้หวัน แม้ทุกอย่างจะเลือนหายไปตามกาลเวลาและความผันผวนทางการเมือง แต่สิ่งที่คงเหลือไว้ยังคงเต็มไปด้วยเรื่องราวและความทรงจำเพื่อเตือนใจคนรุ่นหลัง ซานะอดคิดไม่ได้ว่า คนรักของเธอเติบโตขึ้นมาแบบไหนในเมืองแห่งนี้


ในตอนแรกซานะคิดไปว่าบ้านของจื่ออวี้คงจะเป็นคฤหาสถ์หลังโตแบบในซีรีย์ในหนัง แต่ทว่าเมื่อมาถึงกลับเป็นบ้านเดี่ยวธรรมดาที่ดูกว้างกว่าบ้านหลังอื่นๆนิดหน่อย รั้วคอนกรีตสีขุ่นที่มีไม้เถาวัลย์เลื้อยออกติดจะเก่าอยู่สักนิดด้วยซ้ำ ก็ตอนไปญี่ปุ่นเอาลีมูซีนไปรับซะเว่อร์วังขนาดนั้น ใครจะไปคิดว่าบ้านจะเรียบง่ายขนาดนี้

รถเข้าจอดเทียบก่อนจะดับเครื่อง จื่ออวี้กับพี่ชายช่วยขนกระเป๋าของซานะกับของอื่นๆ ทั้งคู่บอกว่าซานะเป็นแขกไม่ควรจะทำอะไร แต่สุดท้ายด้วยท่าทางเก้ๆกังๆเพราะใช้แขนไม่ถนัดทำให้ซานะก็ต้องมาช่วยเธอจนได้ ภายในบ้านถูกตรงแต่งอย่างเรียบง่ายแต่กระนั้นของที่ใช้ตกแต่งก็ดูมีราคาไม่น้อย

“ม๊า อาจื่อกลับมาแล้ว” พี่ชายเอ่ยตะโกนขึ้น เด็กน้อยน่ารักใบหน้าจิ้มลิ้มทเดินออกมากอดขาของชายหนุ่มไว้ เขาหิ้วตัวเธอขึ้นมาโดยที่มืออีกข้างยังหิ้วสัมภาระบางส่วนเอาไว้

“ป๊า”

“ลูกลิง อาม๊าไปไหนอ่ะ”

“อาม่าทำข้าวอยู่” เด็กน้อยเอ่ยขึ้น ขณะเดียวกันเธอก็หันมองผู้มาใหม่ทั้งสองคนอย่างสนใจ ผมยาวหางม้ารวบสูงเป็นจุก ดวงตากลมโต ใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู

“จำอาจื่อได้ไหม อาจื่อที่เป็นชิงช้าให้ หนูไง” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เด็กน้อยจ้องหน้าคนร่างโย่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะร้องเรียกอย่างคุ้นเคย

“อาจื่อ . . . อาจื่อ อาจื่อ ”

“จำกันได้แล้วหรอ เสี่ยวซิน”

“อือออ อาจื่อแขนยาว คิดถึงอาจื่อ” เด็กน้อยพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อให้จื่ออวี้อุ้มเธอ แขนที่พันไว้ค่อนข้างทุลักทุเล แต่กระนั้นเธอก็รับตัวเด็กน้อยมาได้สำเร็จ

“ว่าแต่แขนแกเป็นอะไรหน่ะ ว่าจะถามตั้งแต่สนามบินหล่ะ”

“เรื่องมันยาว เดี๋ยวไว้เล่าทีหลังแล้วกัน”

“พี่ฉาวคนนี้ใครอ่ะ”

“พี่เขาชื่อซานะซัง เป็นแฟนอาจื่อ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยตอบ เด็กน้อยเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเบะปากงอแง ดวงตากลมคล้ายคนรักของเธอมองซานะอย่างไม่พอใจ

“อาจื่อไม่รักเสี่ยวซินแล้วหรอ ไหนบอกว่าจะรอแต่งงานกับเสี่ยวซินไง”

“เราเป็นญาติกันไง แต่งงานกันไม่ได้หรอก”

“ทำไมอ่ะ ทำไม ”

“นี่เลิกไปวอแวเขาได้แล้วนะ กว่าจะรอเสี่ยวซินโต อาจื่อก็แก่ตายก่อนได้แต่งงานสิ ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี เด็กหญิงได้แต่งอแงกอดอาจื่อไม่ยอมปล่อย แถมยังมองซานะด้วยความอาฆาต ดูเหมือนว่าเหยียบเกาะไต้หวันได้ไม่กี่ชั่วโมงซานะก็มีศัตรูเพิ่มซะแล้ว หลังจากงอแงอยู่พักใหญ่ หญิงสาวอีกคนก็เดินออกมาจากห้องครัว ใบหน้าหวานยิ้มรับทั้งสองคน ก่อนจะเดินมาดุเด็กน้อยจนจ๋อยยอมปล่อยแต่โดยดี เธอแนะนำตัวว่าเป็นภรรยาของเวยเหลียง ชื่อฮวาเซียน เธอบอกว่าให้สามีพาขึ้นไปเก็บของที่ห้องของอาจื่อก่อนได้เลย เดี๋ยวอีกไม่นานกับข้าวจะเสร็จแล้ว พวกเขาพยักหน้าตอบรับ ชายหนุ่มเดินนำไปที่ห้องของจื่ออวี้ที่ยังคงใหม่แทบไม่มีฝุ่นจับ พวกเขาช่วยกันขนของขึ้นมาก่อนที่พี่ชายจะขอตัวเพื่อให้พวกเขาได้มีเวลาร่วมกัน อาจื่อทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อนขณะที่ซานะเดินมานั่งลงข้างๆ

“บ้านเธอดูคึกคักดีจังอาจื่อ”

“ปกติถ้าพี่ชายไม่มาก็ไม่ค่อยมีคนคุยกันเท่าไหร่หรอกค่ะ แต่ถ้ามาก็วุ่นวายแบบนี้แหละ”

“ไม่เห็นจะวุ่นวายเลย ดูสนุกดีออก”

“ซานะซังอยากอาบน้ำก่อนทานอาหารไหมคะ”

“เดี๋ยวอาบทีหลังทีเดียวดีกว่า”

ไม่มีบทสนทนาต่อจากนั้นพวกเขาได้แต่นั่งเคอะเขินนิ่งเงียบกันอยู่พักใหญ่เพราะไม่รู้จะเอ่ยอะไร ดวงตากลมใสของผู้มาใหม่กำลังสอดส่ายไปทั่วห้องของคนรักอย่างสนใจ ห้องนี้ดูดีกว่าห้องโทรมๆที่หอพักมินะมาก ในห้องเต็มไปด้วยรูปถ่ายและอุปกรณ์กีฬาที่แขวนอยู่ รูปหนึ่งบนพนังห้องทำให้ซานะสะเทือนใจ รูปของเด็กน้อยที่ถือถ้วยรางวัลของกีฬายิงธนู เธอไม่คิดว่าเด็กน้อยจะมีฝีมือ แต่มันน่าเศร้าเสียเหลือเกินที่เด็กน้อยไม่สามารถทำมันได้อีกแล้วเพราะเธอ ดวงตาของพวกเขาหันมาสอดประสานโดยไม่ได้ตั้งใจ ซานะค่อยๆโน้มตัวเข้าใกล้อีกฝ่าย คนอ่อนกว่าที่ดูประหม่าในตอนแรกหลับตารอรับรอยประทับนั้น

“สองคนอาหารเสร็จแล้ว” เป็นพี่สะใภ้คนสวยที่เปิดประตูเรียก พวกเขารีบแยกตัวออกในทันที เธอมีท่าทีเขินอายที่มาเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น ทั้งคู่หน้าแดงก่ำ

“เดี๋ยวฉันลงไปก่อนนะคะ เสร็จ . . .เอ่อ . . .ธุระกันแล้วค่อยตามลงมาเน๊อะ” หญิงสาวเอ่ยก่อนจะลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว ซานะมองอีกฝ่ายที่กำลังหน้าแดงแข็งทื่ออยู่บนเตียง ทำให้ความอายหายไปหมด เหลือเพียงเสียงหัวเราะที่พ่นออกมาใส่คนที่แน่นิ่งเป็นเสาหินไปเสียแล้ว


มืออาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่น ติดที่เสียดายอยู่สักหน่อยว่าพ่อของจื่ออวี้ไม่สามารถมาร่วมโต๊ะได้เพราะติดงานอยู่ที่ต่างประเทศ มีอาหารหลายอย่างที่ซานะไม่เคยทาน หม่าม๊าของจื่ออวี้พยายามตักให้ซานะลอง จื่ออวี้พยายามอธิบายเป็นภาษาญี่ปุ่นในคำจีนยากๆที่ซานะไม่เข้าใจ พี่ชายของจื่ออวี้เป็นคนตลก แต่ในบางครั้งเขาก็ออกจะเซ้าซี้จนน่ารำคาญอยู่สักหน่อย แม้จะประหม่าในตอนแรก แต่ซานะก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก มีหลายเรื่องที่ซานะไม่รู้เกี่ยวกับจื่ออวี้ หม่าม๊าและพี่ชายเล่าวีรกรรมของเด็กน้อยให้ฟังอย่างออกรส จนจื่ออวี้โวยวาย หลังจากมื้ออาหารพวกเขาทำกิจกรรมกันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องตัวเองพักผ่อน ในตอนแรกอาจื่ออยากที่จะคุยกับหม่าม๊าต่อ แต่พวกเขายังมีเวลาอีกหลายวันและ จื่ออวี้ก็ดูจะเหน็ดเหนื่อยเสียเหลือเกิน หลังจากที่ซานะอาบน้ำเสร็จ จื่ออวี้ก็เข้าไปอาบน้ำต่อ เด็กสาวเดินออกมาด้วยไรผมเปียกชื้น หญิงสาวที่กำลังนั่งไดร์ผมอยู่นั้นรู้สึกใจสั่นอย่างประหลาด เด็กน้อยซับผมที่เปียกชื้นไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไร

“ซานะซัง ใช้ไดร์เสร็จแล้วฉันขอใช้ต่อนะ”

“อะอืออ” ซานะยื่นให้อีกฝ่ายก่อนจะขึ้นล้มตัวนอนลงบนเตียงผลัดให้อีกฝ่ายเป่า ซานะก็ไม่แน่ใจนักว่าทำไมตัวเองถึงได้หื่นกระหือรือได้ขนาดนี้ ตอนที่เด็กร่างโย่งยังเป็นผู้ชายซานะไม่ได้รู้สึกมากขนาดนี้ เพราะเตียงกว้างพวกเขาเลยนอนด้วยกัน ระหว่างที่นอนคิดว้าวุ่นไปเรื่อยเปื่อย ที่ว่างข้างๆก็ยวบลง จื่ออวี้นั่งลงที่ข้างเตียง ก่อนจะกระโดดทิ้งตัวด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

“รู้สึกดีจังที่ได้กลับบ้าน”

“ก็อาจือไม่ได้กลับตั้งสองปีแล้วหนิเน๊อะ”

“อือออ ได้กินอาหารที่คุ้นเคย ได้นอนบนเตียงนุ่มๆ มีความสุขมากๆเลย” เด็กน้อยเอ่ยขึ้นราวกับตกอยู่ในห้วงฝัน

“นั่นสินะ ดีแล้วที่ได้กลับมา”

“แต่มันดีมากๆที่ซานะซังมากับฉันด้วย” เด็กน้อยมองอีกฝ่าย อีกฝ่ายมองเธอตอบเช่นกัน ดวงตากลมที่ซานะไม่เคยอ่านออกว่าคิดอะไร ใบหน้าหวานโน้มเข้าหาเธออีกครั้ง แต่คราวนี้เด็กน้อยถอยออก คนแก่กว่ารู้สึกขัดใจ แต่ก็ยอมผละตัวออกมาแต่โดยดี

“ซานะซัง . . .ซานะซังโอเคที่ฉันเป็นแบบรึป่าวคะ . . .แบบว่า มันจะดีจริงๆหรอคะที่เราคบกัน”

“ทำไมถึงถามแบบนั้นหล่ะ อาจื่อ”

“. . .” คนอ่อนกว่าเงียบ แต่ดวงตายังคงจับจ้องที่ซานะ

“ทำไมหล่ะอาจื่อ พ่อฉันก็ยอมแล้ว บ้านอาจื่อก็โอเค ”

“แต่ซานะอาจจะมีครอบครัวไม่ได้ แล้วคนข้างนอก. . .” คำตอบของเด็กน้อยให้ความกระจ่างแก่ซานะ อาจด้วยบทสนทนาก่อนหน้านี้ที่เธอเปรยว่าครอบครัวของพี่ชายจื่ออวี้ดูน่ารักอบอุ่น เธอเองก็อยากมีบ้าง

“โถ่ อาจื่อ เรื่องแค่นั้นเอง ทำไมคิดมากจังเด็กน้อย เธอเพิ่งจะอายุ 17 เอง ” ซานะลูบหัวเด็กร่างโย่งอย่างเอ็นดู ก่อนจะดึงแก้มอีกฝ่ายเล่นไปมา พลางคิดในใจว่า ถ้าอยากมีลูกค่อยพึ่งน้ำยาของมินะก็ได้ ไม่เห็นจะยากเลย แต่ด้วยความไม่อยากให้เสียบรรยากาศจริงจังของเด็กน้อยเธอจึงไม่ได้เอ่ยออกไป

“แต่อีกไม่นานฉันก็จะโตกว่านี้ ฉันอยากจริงจังกว่านี้ ความสุขที่มีอยู่ตอนนี้มันจะทำให้อนาคตเจ็บปวดไหมคะ” เด็กน้อยเอ่ยถาม

“อาจื่อ อนาคตเราอาจจะวางแผนได้ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนใช่ไหม”

“ค่ะ”

“ถ้าเธอมัวแต่กังวลอนาคตในตอนนี้ แล้วเธอจะมีความสุขตอนไหนกันหล่ะ”

“. . .”

“ฉันไม่เคยชอบผู้หญิง และคิดว่าจะไม่ชอบผู้หญิงด้วย ตอนแรกฉันรับไม่ได้ที่เธอหลอกฉัน แต่ฉันชอบอาจื่อเพราะเป็นอาจื่อนะ และสำหรับฉันตอนนี้ อาจื่อคือความสุขนะ ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดจะเป็นยังไงต่อ สายตาคนรอบข้างจะคิดแบบไหน นั่นก็เป็นเรื่องที่ฉันตอบไม่ได้หรอก ฉันเชื่อใจเธอนะ และถ้าอาจื่อเชื่อใจฉัน  ฉันคิดว่าเราจะผ่านมันไปด้วยกันได้นะ” ซานะลูบหัวเด็กน้อยที่กำลังพยักหน้าหงึกๆ พลางปาดน้ำตาคลอที่ดวงตา พอยิ่งได้ใกล้ชิดเด็กน้อย ซานะก็ยังอยากสัมผัส ซานะค่อยๆจุมพิศลบลอบคราบน้ำตาใต้ขอบตา ก่อนจะค่อยๆไล่พรมจูบเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา แต่ไม่ทันที่จะถึงริมฝีปากซึ่งเป็นจุดหมายอีกฝ่ายก็ชิงตัดหน้าเสียก่อน และทุกอย่างก็เป็นอย่างที่มันควรจะเป็นไป. . .

ค่ำคืนแรกอันร้อนแรงในไต้หวันมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว   

.

.

.

หม่าม๊าแนะนำให้พวกเขาทั้งคู่ไปเที่ยวด้วยกัน วันนี้พวกเขายังคงติดธุระที่จะต้องไปทำงาน ทั้งคู่ที่ไม่มีอะไรทำเลยพากันนั่งรถเล่นในเมือง เด็กร่างโย่งพาไปที่ต่างๆที่เธอมักจะชอบไป ซานะได้เรียนรู้อะไรเกี่ยวกับอาจื่อมากขึ้น แต่เพราะเรื่องเมื่อคืนทำเอาซานไม่ค่อยจะเต็มร้อยกับการเดินทางเท่าไหร่นัก

“ฉันขอโทษนะคะ” เป็นจื่ออวี้ที่เอ่ยขึ้น ดวงตากลมโตดูหงอยลงเหมือนลูกหมาที่สำนึกผิด เด็กน้อยไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดตัวเธอเองถึงได้พาตัวเองไปไกลได้ขนาดนั้น ทั้งๆที่ก็คิดว่าตัวเองทำไม่เป็นแท้ๆ . . .

“ไม่เป็นไร ” ซานะตอบอย่างอายๆ  ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคนซื่อบื่อแบบนั้นจะมีของกับเขาเหมือนกัน

“ว่าแต่เราจะไปไหนกันดีคะ”

“อาจื่อพาไปที่ชิวๆสงบๆได้ไหม อยากพักแล้วอ่ะ”

“งั้นไปนั่งที่สวนสาธารณะตรงนั้นไหมคะ ”

“อือออ ”

พวกเขานั่งพักบนม้านั่งตัวยาว บรรยากาศในช่วงเย็นให้ความรู้สึกของการพักผ่อน ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าสูดอากาศท่ามกลางเหล่าต้นไม้สีเขียว อากาศที่ไปหนาวจนเกินไป ทำให้พวกเขานั่งได้นานตามต้องการ

“ตอนที่อยู่ที่ศาลเจ้าหน่ะ ตอนเธอไปเข้าห้องน้ำมีคนดูดวงให้ฉันด้วยนะ”

“หมายถึงที่โอซาก้าหรอคะ”

“อือออ เป็นผู้ชายแก่ๆ เขาบอกว่าแฟนที่คบอยู่ตอนนี้เป็นเนื้อคู่กันตั้งแต่ชาติที่แล้วด้วยแหละ ตลกมาก เขายังไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเป็นอาจื่อ”

“บางทีแกแค่อยากชวนคุยก็ได้นะคะ”

“นั่นสิ แต่ว่านะ . . .ถ้าคิดว่าเราเคยเห็นคนรักเมื่อชาติที่แล้วมันก็สนุกดีเหมือนกันนะ”

“ชาติที่แล้ว ซานะซังคงเป็นผู้ชาย”

“เอ๋ ทำไมหล่ะ”

“ซานะซังหน้าเหมือนพ่อ”

“ไม่เห็นเกี่ยวเลย” หญิงสาวหน้ามุ่ยหันหน้าไปทางอื่นอย่างงอนๆ ขณะที่เด็กน้อยขำจะเป็นจะตาย เมื่อนึกถึงหน้าของอีกฝ่ายกับพ่อที่ทาบทับซ้อนกัน

“โอ๋ ฉันล้อเล่นค่ะ อากาศวันนี้ดีนะคะ อย่างอนเลยนะ นะ นะ” เด็กน้อยออดอ้อน ในที่สุดคนแก่กว่าก็ใจอ่อนยอมหันมา เธอตีแขนอีกฝ่ายโทษฐานแกล้งเธอ เด็กน้อยยิ้มแป้น ก่อนจะจับมืออีกฝ่ายไว้

“ซานะซัง”

“ขอบคุณนะคะ”

“. . .”

“ทุกๆ อย่างเลย ถึงฉันอาจจะไม่ได้เรื่อง แขนก็ใช้ไม่ได้ แต่คบกับฉันได้ไหมคะ ฉันขอในฐานะโจวจื่ออวี้ ที่ไม่ใช่โจวจื่อ ”

“ตอนเธอเป็นผู้ชาย ฉันก็เป็นคนบอกชอบเธอเหอะ ”

“ไม่จริงน่า ฉันว่า ฉันเป็นคนบอกนะ ”

“เธอมั่วแล้ว โจวจื่ออวี้”

“จริงๆนะ”

“ไม่จริง ฉันจำได้นะยะ อย่ามาติ๊งต่าง เธอจำเรื่องของเราไม่ได้หรอโจว จื่ออวี้ นี่แหน่ะๆ” ซานะฟาดลงที่อีกฝ่ายจนต้องยกมือขึ้นป้องหลบหลีก แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่นัก ซานะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางหงอๆที่พยายามจะปัดป้อง เธอเลยเปลี่ยนมากอดแขนก่อนจะวางศีรษะลงที่ไหล่ของอีกฝ่าย สีของท้องฟ้าในฤดูหนาวกลืนกับแสงอาทิตย์ที่ค่อยๆลาลับท้องฟ้าไปวันนี้กำลังจะสิ้นสุดลง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้คงเป็นเรื่องที่ยากเกินจะคาดเดา แต่อย่างไรก็ตาม ชีวิตรักของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น


________________________________________________________

END


Talk

ก่อนอื่นเลยคงต้องขอบคุณที่ติดตามกันมาถึงตอนนี้นะคะ
เป็นนิยายเรื่องแรกในชีวิต ไม่คิดเลยว่าจะมาได้ไกลและยาวขนาดนี้
มันอาจจะยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักและมีข้อผิดพลาดอีกมาก ปล่อยไก่ไปหลายอย่าง
หลังจากนี้เราจะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ถ้ามีอะไรตักเตือนได้เลยนะคะ
เราเองก็อยากรู้จักคนอ่านเหมือนกัน ต้องขอขอบคุณทุกท่านจากใจจริงค่ะ TT

มีคนๆนึงที่เราอยากขอบคุณค่ะ ที่เราเริ่มเขียนฟิคเรื่องนี้เพราะอ่านนิยายของไรท์คนนึง
นิยายของไรท์ท่านนั้นทำให้เราชอบคู่ซาจื่อและเริ่มคิดที่จะลองเขียนนิยายดู
ไรท์อาจจะไม่รู้ตัวแต่ว่า ไรท์เป็นนักเขียนในดวงใจของเราจริงๆค่ะ
ขอบคุณที่เป็นแรงบันดาลใจนะคะ คุณ once-a-write :)

ยังมีอีกหลายสิ่งอย่างที่ยังขาดและไม่ได้พูดถึง ถ้ามีโอกาสอาจจะลงเสริมเป็นตอนพิเศษแทน
ถ้ามีคำแนะนำติชม หรืออยากอ่านอะไรแนะนำได้ตลอดเลยนะคะ
ฝากติดตามมินะคลุงกับชีวิตดวงซวยของเธอด้วยนะคะ 55555+
ขอบคุณรีดทุกท่านอีกครั้งนะคะ :)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #278 Ckloguaong (@Ckloguaong) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 00:08

    ตอนจบที่ดีงามมากแล้วคะ

    #278
    0
  2. #268 besoice (@besoice) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 16:24
    กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังเขินเหมือนเดิม ไรท์แต่งได้ดีจริงๆค่ะ แม้ว่าจะเป็นฟิคชั่นเรื่องแรกแต่ภาษาดีมากๆสมูทมาก ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #268
    0
  3. #215 LesMars77 (@043annamado) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 11:53
    แอร้ยยยยยยยย อ่านจบแล้วค่าาาาาาา

    โอ้เอ๋ยเหมือนอ่านมังงะอยู่เลยง่ะ น่ารักมากๆ นี่มันการ์ตูนตาหวาน+ทะลึ่งตึงตัง ฮาเรมหน่อยๆ น่ารักน่าหยิกละเกิน ถถถถถถถ

    ซานะน่ารัก และโมโมะที่โผล่มาทีไรกินทุกที มินะย้อนเวลาได้แน่ๆ ถถถถ มินามินั่นมันแกนี่แหละะะะะ

    ขอบคุณที่เขียนเรื่องสนุกๆแบบนี้นะคะ แล้วจะตามอ่านให้หมดสต็อก ถถถ

    ปล.นี่ยังอึ้งกับดุ๊บปชงเอ้าท์ดอร์อยู่
    #215
    0
  4. #214 J.Y.I.M. (@JYIsMine) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 17:43
    อ่านเรื่องนี้รอบที่สองเเล้ว คือชอบมาก เรื่องนี้ทำให้เราลงเรือซาจื่อ +555
    รอติดตามผลงานอยู่นะคะ
    #214
    0
  5. #213 thekillz1 (@thekillz1) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 02:23
    คือเราเห็นไรท์บอกไว้ในอีกเรื่องหนึ่ง ว่ามันเป็นภาคต่อของเรื่องนี้เราเลยตามมาอ่าน
    ตอนแรกก็ฮาๆอยู่หรอก หลังๆก็ดราม่าแหลกลาน5555แต่ชอบมากๆ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ เรารอคู่มินะยอนอยู่นะ
    #213
    0
  6. #211 BALU-G (@BALU-G) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 22:03
    ในเริ่องของพี่มินะ อาจื่อกับซาตังต้องได้กันเเน่ๆค่ะ. เนื้อคู่จากชาติที่เเล้ว. รออออออ😁😁😁
    #211
    0
  7. #210 Rika (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 09:08
    แต่เรื่องแรกเหรอคะ มันดีมากๆเลยอะ ฮือออออออออ อ่านรวดเดียวจบ

    สนุกมากๆค่ะ จะตอยติดตามผลงานนะคะ ^^
    #210
    0
  8. #209 Pavida malitong (@lala-catnip) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:33
    ชอบบบบบบบบบ ชอบพล็อตเรื่องนี้มากเลย ไม่คิดว่าจะพลิกล็อคแฟนตาซีได้ขนาดนี้ จะรอติดตามเรื่องของมินะต่อค่ะ นางถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของเรื่อง555 ขอบคุณที่เขียนจนจบนะคะ^^
    #209
    0
  9. #208 wonderfullsone (@wonderfullsone) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 14:45
    น่ารักกกกกกกก นึกว่าจะจบไม่สวยซะแล้ว ฮ่าาาาาาา แต่ไอประโยคที่ว่า "...มือฉันก็ใช่งานไม่ได้..." เนี้ย ทำให้คิดไปไกลเลยยยยยย คิคิคิ รอตอนของคู่อื่นๆนะจ๊ะ
    #208
    0
  10. #205 InuSmall (@nishishi48) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 15:22
    จบซะเป็นตอนจบที่น่ารักดีค่ะหลังจากผ่านดราม่าคุณพ่อมา ดีที่ครอบครัวจื่อวียอมรับคู่นี้

    รอติดตามมินะคุงนะคะ ที่ดวงซวยเพราะตัวเองหรือเพราะโมโมะหรือป่าว อยากรู้จังเลยค่ะว่าจะซวยยังไง
    #205
    0
  11. #204 U.U (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 10:11
    ต้องขอขอบคุณ คุณไรท์เช่นกันที่แต่งนิยายดีๆให้ได้อ่านค่ะ แต่งเรื่อยๆนะคะ
    #204
    0
  12. วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 12:26
    ขอบคุณที่ไรท์แต่งฟิคสนุกๆแบบนี้มานะคะ จะติดตามไรท์ไปเรื่อยๆเลย สู้ๆนะคะ
    #203
    0
  13. #202 moonest_s (@moonjr) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 06:45
    เร่ชอบมากเลยค่ะไรท์ เราเองก็เป็นไรท์เตอร์ ได้รับแรงบรรบาลใจจากไรท์เตอร์คนอื่นเหมือนกัน อยากจะสร้างเรื่องราวที่เป็นของตัวเอง ขอบคุณที่ไรท์มาเขียนให้รีดเดอร์อ่าน เรารู้ว่าแต่ละตอนมันต้องใช้เวลา และยากมากขนาดไหน ว่าจะกลั่นกรองให้สมบูรณ์ สู้ๆนะคะ จะรอติดตามเรื่องต่อไปน้าาา
    #202
    0
  14. #201 TwotimebutOnce (@TwotimebutOnce) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 04:42
    จบแล้วววTT เป็นเรื่องแรกที่ตามยาวจนจบแบบนี้ แอบใจหายนิดนึง55555 นานๆซาจื่อจะมีฟิคยาวๆแบบนี้ รอติดตามเรื่องต่อไปน้าา><
    #201
    0
  15. #200 vas (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 02:21
    จบแล้วววว ชอบเรื่องนี้น่ารักมากๆเลย

    รอติดตามเรื่องต่อไปนะค่ะ
    #200
    0
  16. #199 Double_Dubu (@Double_Dubu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 01:31
    จบแล้วววว แอบใจหาย 55555 สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ในเรื่องต่อไปค่ะ
    #199
    0
  17. #198 Kumiko Yumi (@mi-miku) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 00:14
    จบแล้ว เย้ แฮปปี้ๆมากๆค่ะ น่ารักมากๆเลย แอบมีเร้าร้อนนะคะ 55555 ซานะเดินไม่ค่อยไหวเลย นี่หรือทำไม่เป็นหรอคะ อาจื่อ 55555
    มาถึงตอนจบก็ดีใจมากๆเลย แอบใจหายนะคะที่จบแล้ว ชอบความรักของทั้งคู่มากๆเลยค่ะ ถึงแม้จะจบแล้ว แต่เราจะติดตามผลงานต่อไปของไรท์แน่นอนค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ เราจะไปเจอไรท์กับมินะคลุงแน่นอนค่ะ 55555
    ขอบคุณสำหรับฟิคอีกครั้งนะคะ^^
    #198
    0
  18. #197 loveblood2543 (@loveblood2543) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:52
    สู่ๆนะไรท์ ชอบเรื่องนี้มากๆเลย ตอนจบอ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก5555
    #197
    0
  19. #196 #171717 (@rensone_ty) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:45
    ทำไมต้องแซะเรื่องหอ เล็กๆแบบนั้นค่าเช่าถูกดีออกนะคะพี่ซานะ555 เรื่องอยากมีลูกแล้วต้องพึ่งน้ำยาของมินะคลุง เห็นทีจะไม่ได้แล้วค่ะ พี่เค้าหนี(เสือปะจระเข้)ไปมีลูกมีครอบครัวแล้ว ฮ่าาาา

    ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ให้อ่านนะคะ ได้เห็นตอนจบแบบแฮปปี้อย่างนี้ก็ดีใจ เป็นฟิคอีกเรื่องนึงเลยที่เราชอบ รวมถึงเรื่องอื่นๆที่ไรท์เขียนด้วย เราชอบภาษามากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้เรื่องต่อๆไปนะคะ ><
    #196
    0
  20. #195 @KKTD_ONCE (@KKTD) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:30
    ปูเสื่อรอเรื่องต่อไปเลยค่า?
    #195
    0
  21. #194 มินะของบ่าว (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:25
    อะมา ขอพิมพ์ยาวๆๆๆ

    ก่อนอื่นต้องขอบคุณมากที่แต่งมาจนจบนะคะ ดีใจมากเลย ตามอ่านมาตลอด เส้นเรื่องดี แม้บางตอนจะช้านิดหน่อยก็ไม่เป็นปัญหา มันธรรมชาติมาก ทั้งตัวละคร ทั้งคาแรคเตอร์ มันทำให้เห็นภาพซานะและจื่อวีแบบนั้นจริงๆ ขอบคุณมากเลยนะคะ เราอ่านแล้วแฮปปี้มาก ตามอ่านมาตลอด รอให้อัพเสมอ จะรอติดตามงานเรื่องต่อๆไปน้า หวัฃว่าที่ไต้หวันจะทำให้ทั้งคู่มีความสุขนะ :)
    #194
    0
  22. #193 Sw33T1u11aBy (@ThisNoName_Twice) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:15
    ดองตั้งแต่ตอนที่ 16 จนเห็นอัปเดท จบเเล้วว วอททท ดองจนจบเลยเรา ขอย้อนอ่านแปป ???
    #193
    0
  23. #192 vbvb (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:06
    เย้ๆๆๆจบแล้วว ^^
    #192
    0