Fic Twice : Hermaphroditus [Satzu]

ตอนที่ 28 : Chapter 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    21 ม.ค. 60

You got to look on the bright side, even if there ain't one.

คุณต้องมองในแง่ที่ดีบ้าง ต่อให้บางครั้งมันไม่มีอะไรดีเลยก็ตาม

Dashiell Hammett



โจว จื่ออวี้ชอบความเงียบ ความเงียบ คือเพื่อนที่ไว้ใจได้เสมอ มันไม่เคยต้องการการเรียกร้องใดๆ มันเพียงนั่งเป็นเพื่อนและปล่อยให้เราฝันกลางวันได้จนกว่าจะพอใจ เป็นความรู้สึกปลอดภัย แต่ไม่ใช่กับความเงียบ ณ ตอนนี้ ความเงียบที่ปกคลุมด้วยบรรยากาศของความคุกกรุ่นที่พร้อมจะระเบิดได้ตลอดเวลา ความรู้สึกที่มองไม่เห็นกำลังทำให้ความเงียบกลายเป็นสิ่งน่าหวาดหวั่น จื่ออวี้นั่งอยู่ที่มุมนึงของห้องรับแขกของบ้านคนรัก เฝ้ามองซานะและบุพการีของเธอนั่งเผชิญหน้ากันโดยมีเพียงโต๊ะญี่ปุ่นแบ่งกั้นพรมแดนของทั้งสองฝ่าย ผู้เป็นพ่อมีท่าทางไม่พอใจนัก ดวงตาที่คล้ายคลึงกับคนรักของเธอ มองไปรอบๆห้อง ฉายแววของความไม่พอใจไปเสียทุกอย่างจนเด็กสาวรู้สึกอึดอัด

“เอ่อ ฉันคิดว่า ฉันขอตัว. . .”

“อาจื่อ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ” ซานะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเย็นเหยียบ เป็นครั้งที่สองที่จื่ออวี้ได้เห็นอีกฝ่ายในมุมที่น่ากลัวเช่นนี้ เด็กร่างโย่งได้แต่นั่งลงเช่นเดิมอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

แต่คนที่น่าสงสารที่สุดอาจจะไม่ได้มีแค่เด็กน้อย แม่ของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆพ่อ ใบหน้าที่ดูอ่อนโยน ท่าทางขี้อายหน่อยๆ ดูไม่สบายใจกับความอึดอัดนี้เท่าไหร่นัก เธอมองคนทั้งสามในห้องสลับไปมาด้วยความกังวลและเห็นใจจื่ออวี้แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก นอกจากนั่งจิบชาร้อนบนโต๊ะส่งสายตาเห็นใจแก่เด็กสาว

“ทำไมแกไม่ไปดูตัว” ชายผู้เป็นพ่อเอ่ยถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม ไม่มีการเกริ่นใดๆทั้งสิ้น

“หนูไม่อยากไปดูตัวอีกแล้ว ” ฝ่ายหญิงสาวก็ตอบห้วนด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ท่าทางกวนประสาทน่าดูทีเดียว

“อย่ามาพูดไร้สาระ  กว่าจะนัดพวกตระกูลชิโนดะได้รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหน”

“หนูเบื่อเต็มทนแล้ว ที่พ่อจะมาเจ้ากี้เจ้าการชีวิตหนูแบบนี้”

“แกว่าฉันหรอซานะ ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่ออนาคตแก” ผู้เป็นพ่อตุบโต๊ะ เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด

“ใจเย็นค่ะคุณ”

“อนาคตหนูหรืออนาคตร้านกันแน่”

“แกนี่มัน!!!”

“พอได้แล้วนะทั้งสองคน จะคุยกันดีๆสักครั้งไม่ได้รึไง”

“ไม่รู้หล่ะ ยังไงรอบนี้แกก็ต้องไปดูตัวกับพวกชิโนดะ”

“ไม่ไป หนูมีแฟนแล้ว แฟนหนูคงไม่ชอบใจแน่ๆที่แฟนตัวเองจะไปดูตัวกับคนอื่น” ซานะเอ่ยขึ้นพลางส่งสายตาไปยังจื่ออวี้ที่ยังคงนั่งเกร็งอยู่มุมห้อง สิ่งที่เอ่ยออกมาไม่ใช่เพียงแค่บอกต่อคนในวงสนทนา หากแต่ต้องการบอกอีกฝ่ายให้รู้สึกวางใจ

“หืมมม ใครกัน พามาให้รู้จักหน่อยสิ” ผู้เป็นพ่อดูมีท่าทีอ่อนลง เขาเอ่ยถามขึ้นด้วยความสนใจใคร่รู้  ซานะลอบถอนใจก่อนจะชี้ไปที่อาจื่อที่ ณ มุมห้อง ดวงตากลมของเด็กน้อยเบิกโพล่งขึ้นอย่างประหลาดใจ ดวงตากลมเผลอสบตากับผู้ชายคนเดียวในห้อง อีกฝ่ายมองเธอก่อนจะหัวเราะขืนออกมา

“แกล้อเล่นฉันอยู่รึไง คิดว่าเอาเด็กผู้หญิงที่ไหนมาหลอกฉันเล่นก็ได้หรอ”

“เด็กผู้หญิงแล้วยังไง เธอเป็นแฟนหนูและเราคบกันมาสักพักแล้ว”

“จริงหรือยัยหนู” ผู้เป็นพ่อมองซานะสลับกับจื่ออวี้ด้วยไมเ่ชื่อในคำบอกเล่านั้นนัก แต่เมื่อได้รับคำยืนยันจากเด็กน้อยที่พยักหน้าตอบรับอย่างกล้าๆกลัว

“ฉันไม่เชื่อ เป็นไปไม่ได้ แกจะ. . .” ไม่ทันที่พ่อจะพูดจบประโยคซานะเดินไปลากคอเด็กน้อยมาจูบโชว์ ทำเอาผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆตาค้างตามกันไปด้วย

“โจว จื่ออวี้เป็นแฟนของหนูค่ะ” คำตอบของซานะทำเอาผู้เป้นพ่อถึงกับเส้นเลือดขึ้น นอกจากจะเป็นเด็กผู้หญิงท่าทางกระโปโล ดูยังไงก็ไม่น่าเกินมอปลายแล้ว ยังเป็นต่างชาติที่ดูไม่มีที่มาอีกต่างหาก แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นคนนอก เขาพยายามสงบสติอารมณ์ก่อนจะเรียกให้อีกฝ่ายเข้ามานั่ง

“หนูชื่ออะไร ”

“จะ โจว จื่ออวี้ค่ะ”

“เป็นคนจีนหรอ”

“ปะป่าวค่ะ ไต้หวัน”

“คบกับซานะนานรึยัง”

“สะ สะ สักพักแล้วค่ะ”

“สักพัก มันนานเท่าไหร่”

“ละ หลายเดือนค่ะ”

“หลายเดือนนั่นมันเท่าไหร่”

“สะ สะ สี่ ห้า เดือนมั้งค่ะ ฉะ ฉะ ฉันไม่แน่ใจ” ด้วยความกลัวเด็กน้อยได้แต่แน่นิ่งเป็นเสาหินแต่ปากสั่นตอบตะกุกตะกัก เธอไม่รู้ว่าควรจะนับตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนเป็นผู้ชายนั่นนับไหม ถ้าเกิดมันไม่ตรงกับซานะ จะดราม่าไหม ความคิดวุ่นวายตีกันไปมาไปหมด

“คบกับลูกสาวฉัน แต่จำไม่ได้ว่าเมื่อไหร่ นี่แกจริงจังกับลูกสาวฉันจริงๆรึป่าว หา!!!” ด้วยความโมโหเขาลืมตัวกระชากคอเสื้อของเด็กร่างโย่งที่ยังคงนิ่งเพราะกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

“ปล่อยอาจื่อนะพ่อ” ซานะขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจ คนหิ้วคอปกเสื้อเด็กสาวจ้องหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะยอมปล่อย

“ยังไงฉันก็ไม่เชื่ออยู่ดีว่าพวกแกคบกัน และถึงพวกแกจะคบกันจริง เธอดูไม่น่าจะพึ่งพาตัวเองได้ด้วยซ้ำ”

“ทะ ถะ ถึงฉันจะเด็ก แต่ฉันจริงจังนะคะ” เด็กน้อยเอ่ยแย้งขึ้นอย่างกล้าๆกลัว

“มีอะไรมาพิสูจน์หล่ะเด็กน้อย เธอคิดว่าแค่รักก็พอหรอ”

“. . .” เธออับจนด้วยคำพูด จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่า เธอก็แค่เด็กมอปลายที่ยังใช้เงินพ่อแม่อยู่ด้วยซ้ำ

“พ่ออย่ากดดันอาจื่อนะ”

“ยังไงฉันก็รับไม่ได้หรอกนะที่พวกแกคบกัน เลิกกันซะ ลักเพศแบบนี้คิดว่าจะคบกันยืดหรอ”

“ลักเพศแล้วไม่ใช่คนรึไง ”

“ทั้งสองคนพอได้แล้ว ถ้าพวกคุณจะทะเลาะกันก็อย่าลากเด็กเข้ามาได้ไหม” แม่ซานะเอ่ยปรามซานะเป็นฝ่ายที่ยอมถอยไปก่อน เพราะเธอเองก็กังวลความรุ้สึกเด็กน้อยไม่น้อยเลย

“ไม่รุ้หล่ะยังไงหนูจะไม่ไปดูตัวอีก แล้วจะไม่รับสืบทอดร้านผ้านั่นด้วย”

“คิดว่าเป็นพนักงานบริษัทเงินเดือนแค่นี้จะอยู่รอดหรอ แล้วยังมียัยเด็กต่างด้าวที่ยังไม่ทำงานด้วยซ้ำมาเกาะกินอีก จะไปฝากชีวิตอะไรได้”

“อาจื่อช่วยชีวิตหนูมาสองครั้งแล้ว และถึงอาจื่อจะดูแลหนูไม่ได้ หนูจะดูแลอาจื่อเอง” คำตอบทำให้พ่ออัับจนเมื่อเห็นว่าลูกสาวจริงจังจริงๆ เขาได้แต่ถอยใจก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิด

“ถึงแกจะไม่ดูตัว แต่เรื่องอื่นฉันไม่ปล่อยแกไปง่ายๆหรอกนะ ยัยหนูหลังจากนี้เราต้องคุยกันหน่อยหล่ะ” พ่อซานะเดินออกไป ผู้เป็นแม่รู้ว่าไม่ควรไปตอแแยในตอนนี้จึงถามไถ่ลูกสาวพร้อมกับขอโทษอาจื่อ

“ต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ ที่เขาเสียมารยาทกับหนู”

“มะ มะ ไม่เป็นไรค่ะ”

“อาจื่อ เดี๋ยวอาจื่อไปชงชาเพิ่มให้หน่อยได้ไหม ชาอยู่บนชั้นวางของ ในตู้เย้นมีเค้กอยู่ ไปเอาออกมาให้หน่อยได้ไหม” เด็กน้อยพยักหน้า ก่อนจะถือกาน้ำชาออกไป

“แม่เป็นยังไงบ้างคะ ”

“ก็เหมือนเดิมหล่ะ แล้วหนูหล่ะซานะ หนูดูดีขึ้นนะ”

“ค่ะ หนูมีความสุขค่ะ”

“เพราะเด็กคนนั้นหรอ” ซานะไม่ตอบคำถามเพียงแต่ยิ้มน้อยๆ

“แม่ไม่ได้เห็นหนูมีความสุขแบบนี้นานแล้วนะ”

“หนูก็ได้แต่หวังว่าความสุขมันจะอยู่กับหนูไปนานๆเหมือนกันค่ะ”

“แม่จำได้ว่า กับผู้ชายคนนั้น หนูไม่เคยยิ้มอีกเลย”

“มันผ่านไปแล้วค่ะ หนูไม่คิดถึงมันแล้วหล่ะ”

“แต่หนูจะเหนื่อยรึป่าวที่แฟนเด็กกว่าแบบนี้ แถม เอ่อ เป็นผู้หญิง” ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นยอย่างกังวล ก็ไม่เชิงว่าจะรับได้หรือไม่ได้ เพียงแต่การเปิดตัวแบบสายฟ้าแลบแบบนี้ทำให้เธอตกใจไม่น้อย ถึงจะใจเย็นแค่ไหนก็อดจะช๊อคไม่ได้

“ไม่หรอกค่ะ อาจื่อเองก็ดูแลหนูดีมากๆ ถึงเขาจะเด็ก แต่เขาพึ่งพาได้มากกว่าที่คิดนะ”

“ถ้าหนูว่าโอเค แม่ก็โอเค แต่ว่านะเรื่องพ่อเขาหน่ะ คงไม่ผ่านไปง่ายๆแน่ๆ”

“ยังไงหนูยังยืนยันคำเดิมว่าไม่รับช่วงต่อแน่ๆ ทำไมถึงไม่ให้คุณน้ามาซากิรับช่วงต่อแทนหล่ะคะ น้าเองก็ดูแลร้านช่วยพ่อมา 10 กว่าปีแล้ว ยังไงน้าต้องรู้เรื่องผ้าในร้านดีกว่าหนูแน่ๆ”

“ตามประเพณียังไงก็ต้องให้ลูกคนโตรับช่วงต่อ จริงๆแม่ก็สงสารน้าเขาเหมือนกันนะ ดูจะรักร้านนั้นมากๆแต่พ่อไม่เคยเห็นหัวเขาเลย”

“ประเพณีมีได้ก็เลิกได้สิ มันควรจะเป็นที่เหมาะสมไม่ใช่คนตามประเพณี หนูคงต้องคุยกับพ่อจริงๆจังๆสักครั้ง”

“หนูคุยกันทีไรแม่หล่ะกลัวบ้านแตกก่อนจะเคลียร์กันได้จริงๆ”

“ก็พ่อเขาหาเรื่องก่อนนะ” หญิงสาวโวยวาย


จื่ออวี้ที่แอบฟังบทสนทนาอยู่เงียบๆพักใหญ่ไม่ได้เอ่ยอะไร เด็กสาวรู้สึกว่าพี่สาวคนสวยก็ยังมีหลายอย่างที่ไม่ได้เล่าให้ฟัง และเจ้าตัวก็คงจะหนักใจไม่น้อยกับสถานการณ์ชีวิตเช่นกัน แต่กระนั้นซานะก็ไม่เคยบ่นระบายอะไร ถ้าเธอโตกว่านี้คงอาจจะทำให้ซานะเชื่อมั่นพอจะแบ่งเบาเรื่องแย่ๆนั้นได้บ้าง เด้กน้อยยืนรออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหาจังหวะเข้าไปเสิร์ฟชาและเค้ก ก่อนจะขอตัวเดินออกมา จื่ออวี้เดินสำรวจรอบๆบ้านอย่างเบื่อๆนิดๆ พอเดินออกไปตรงชานบ้านก็พบกับพ่อของซานะที่กำลังยืนดูดบุหรี่อยู่ ดวงตาเรียว ใบหน้าคม จมูกโด่งเป็นสันรองรับแว่นตากรอบสีเงิน หนวดเคราที่ถูกตัดแต่งอย่างดี เขาเป็นผู้ชายที่หล่อมากทีเดียว มีหลายๆส่วนของเขาให้ความรู้สึกแบบเดียวกันยามมองซานะ เด็กน้อยเผลอมองจนอีกฝ่ายรู้สึกตัวหันมา จื่ออวี้รีบโค้งวก่อนพยายามจะเดินหนีให้ไวที่สุด แต่ทว่า

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น เด้กน้อยเลยต้องจำใจหันกลับมาอย่างกล้าๆกลัวๆ อีกฝ่ายเรียกให้เธอเข้ามานั่งด้วยกันอย่างออกคำสั่ง

“จื่ออวี้ ใช่ไหม”

“อายุเท่าไหร่ ”

“17 ค่ะ”

“เธอคิดว่า เธอกำลังลูกสาวฉันจะไปรอดงั้นหรอ โลกนี้มันไม่ได้อยู่ง่ายๆแบบที่เธอคิดหรอกนะ”

“. . .”

“ซานะควรจะไปได้ดีกว่านี้ ไม่ใช่จบชีวิตแบบต้องอยู่หลบๆซ่อนๆแบบนี้”

“. . .”

“เธอยังเรียนอยู่ เธอเองก็ควรทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีซะนะ พ่อแม่ของเธอจะได้ไม่ต้องเสียใจที่มีลูกสาวแบบนี้ หรือพวกเขาไม่เคยสั่งสอนลูกสาวตัวเอง ถึงได้เป็นแบบนี้ เลิกกับลูกสาวฉันซะ”

“. . .”

“ตระกูลเราหน่ะ ต้องการคนที่ดูแลได้ทั้งซานะ และกิจการ ไม่ใช่เด็กง่อยๆแบบนี้”

“. . .ฉัน. . .อาจจะเด็กกว่า แต่ฉันคิดว่าตัวเองก็มีดีพอที่จะคู่ควรกับซานะซังค่ะ” จื่ออวี้เอ่ยขึ้นหลังจากเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น ถ้าอีกฝ่ายจะว่าเธอไม่ดียังไงเธอยอมได้ แต่หากลามปามมาถึงพ่อแม่ เธอเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน

“พ่อแม่ของฉันไม่เกี่ยวอะไรค่ะ กรุณาอย่าลากพวกท่านมา จะทดสอบอะไรฉันก็ได้ค่ะ ถ้าคิดว่าฉันไม่คู่ควร”

“งั้นหรอ หึหึ ถ้าแบบนั้น มาแข่งขันอะไรสักหน่อยเป็นไง” พ่อซานะหัวเราะร้าย พลางมองที่มือของจื่ออวี้ที่ยังคงพันผ้าเอาไว้

“ค่ะ”

“ถ้าแบบนั้นแข่งยิงธนูกันสักหน่อยไหม ผู้ชายในตระกูลเราทุกคนต้องยิงธนูได้ทุกคนเพื่อปกป้องหญิงสาวที่เขารัก พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอคู่ควรพอกับสิ่งที่เธอพูด”

“ถ้าฉันชนะ คุณลุงต้องเลิกวุ่นวายกับซานะซังเรื่องดูตัวและกิจการ”

“แล้วถ้าฉันชนะ เธอต้องเลิกกับลูกสาวฉัน ได้ไหมหล่ะ ห้ามมาเจอหน้ากันอีก”

“อย่ารับคำท้านะอาจื่อ” เสียงของใครบางคนร้องขึ้น ทั้งคู่หันไปมองอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่ตั้งใจ ซานะที่เห็นอาจื่อหายไป เลยเดินออกมาหา เธอวิ่งเข้ามากอดจื่ออวี้อย่างไม่ลังเล ก่อนจะหันไปหาผู้เป็นพ่อ

“หนูไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาดการแข่งบ้าๆของพ่อ”

“ก็เด็กนั่น ยอมให้ฉันทดสอบเองนะ”

“อย่ารับคำท้าเด็ดขาดนะ เขาเป็นนักกีฬายิงธนูทีมชาติ ยังไงเธอก็สู้เขาไม่ได้อยู่แล้ว ”

“ฉันรับคำท้าค่ะคุณลุง”

“อาจื่อ”

“ดีๆ แต่จะหาว่าฉันใจร้ายเกินไป ฉันให้เวลาเธอสองอาทิตย์แล้วกัน แล้วเรามาแข่งกัน” เด็กน้อยพยักหน้า คนแก่กว่าลูบหนวดอย่างพึงพอใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น เหลือเพียงหญิงสาวและเด็กน้อยของเธอ

“อาจื่อ ทำไมไปตอบรับแบบนั้น ”

“ฉันอยากพิสูจน์ให้พ่อซานะซังยอมรับ”

“แต่เขากำลังหลอกเธอไปเชือดนะ ธนูมันไม่ได้ยิงกันง่ายๆนะ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ฉํนเองเคยอยู่ชมรมยิงธนูมาก่อน”

“แล้วแขนเธอ. . .ถ้าเกิดมันใช้งานไม่ได้อีกหล่ะ ”

“มันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยนี่คะ เดี๋ยวแผลก็หาย ”

“แต่หมอบอกว่าถ้าเธอใช้งานหนักๆอีกเธอจะพิการ. . .” น้ำใสๆคลอดวงตาอีกฝ่าย ใบหน้าของเด็กน้อยฉายแววแห่งความประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องแขนของเธอ อุบัติเหตุเมื่อ 1 ปีก่อน ทำให้ข้อมือของจื่ออวี้มีปัญหามาตลอด จนเธอต้องออกจากชมรม แต่มันไม่ใช่เรื่องแย่นักเพราะมันทำให้เธอได้เจอกับหญิงสาว แต่เรื่องหนึ่งที่เธอไม่กล้าบอกอีกฝ่าย เมื่อเธอแอบไปตรวจมานอกรอบครั้งหนึ่ง หมอบอกเธอว่าแผลใหม่ซ้ำรอยแผลเก่าซึ่งถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นรุนแรงอีก เธออาจจะงอข้อมือไม่ได้อีกเลย  
“ . . .ซานะซังรู้”

“ฉันไม่อยากเสียเธอ และไม่อยากให้เธอเสียข้อมือไปนะอาจื่อ” ซานะเอ่ย ใบหน้าสวยซุกที่ไหล่ของเด็กน้อยร่างโย่ง เสื้อของจื่ออวี้เปียกชื้นด้วยน้ำตาของอีกฝ่าย จื่ออวี้ดึงตัวของซานะออกจากอ้อมกอดก่อนจะค่อยเกลี่ยคราบเหล่านั้นบนใบหน้าออก

“ซานะซัง ไม่ต้องกังวลไปนะคะ ฉันจะชนะ ต้องชนะให้ได้” คำพูดหลังไม่ใช่เพียงการให้สัญญากับอีกฝ่าย แต่เป็นการปลุกเร้าตัวเองด้วย เด็กสาวไม่มีความมั่นใจหรือแน่นอนอะไรทั้งนั้น  เพียงแค่รู้สึกว่า เธอเองต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหญิงสาวบ้าง แม้ว่าสุดท้ายแล้วจุดจบนั้นอาจจะไม่ใช่อย่างที่เธอคิดฝันก็ตาม


_______________________________________

TBC




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #212 kamekung (@dragonworld) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 14:05
    ฮืออออใจบางอะ โคตรลุ้นเลย :-(
    #212
    0
  2. #162 LoveToon (@toonenter) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 13:57
    อาจื่อต้องทำได้ ยังไงก็ต้องได้ เพื่อซานะ
    #162
    0
  3. #161 Kumiko Yumi (@mi-miku) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 15:19
    พ่อของซานะอาจจะคิดไว้แล้วก็ได้ ว่าอาจื่อเจ็บแขนอยู่ แล้วอาจจะใช้งานได้น้อยลง เลยเลือกแข่งธนูเพราะตัวก็ถนัดด้วย งือออออ อาจื่อ อย่าเป็นอะไรน้าา สู้ๆ อย่าเสียพี่ซานะใปล่ะ แต่อย่าหักโหมมมมนะ
    #161
    0
  4. #160 InuSmall (@nishishi48) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 20:04
    แข่งยิงธนูกันแต่แขนของจื่อไม่ค่อยดีอยู่

    คิดว่าก่อนแข่งยังไงก็ต้องซ้อมก่อนแน่ๆ กลัวซ้อมหนักจนแขนเป็นอะไรไป
    #160
    0
  5. #159 pnpnpn01 (@pnpnpn01) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 17:57
    จื่อต้องเจ็บแน่ๆเลยตอนแข่ง พ่อซานะจะได้รู้สึก
    #159
    0
  6. #158 U.U (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 16:58
    อื้อหืออดีตนักกีฬาทีมชาติเชียวหรือ แต่ก็แค่อดีตนะ 55+ ขอให้จื่อวี่ชนะคุณพ่อของซานะ จงมองโลกในแง่ดี
    #158
    0
  7. #157 butterflyweek_bf (@butterflyweek_bf) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 15:01
    ทำไมพ่อใจร้ายยยแบบนี้ ฮืออ?___? ไอลูกหมาสู้สู้ ต้องชนะอยู่แล้วว วงวารมากค่ะไรท์ทท มาต่อไวๆนะะ
    #157
    0
  8. #156 TzuyuxSatzu (@TzuyuxSatzu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 14:43
    จื่อใช้อันติฮันโซเลยย  ริวกาวากาเทคิโอคุราว์ 555+
    #156
    1
    • #156-1 TaoZi (@TaoZi) (จากตอนที่ 28)
      21 มกราคม 2560 / 16:06
      Overwatch ก็มา 555555
      #156-1
  9. #155 bear_23 (@tukta_23) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 14:34
    อาจื่อต้องชนะน้ะ สู้ๆแต่อย่าฝืนเกินไปน้า พี่ซานเป็นเป็นห่วง ลุ้นจริงๆเลย
    #155
    0