Fic Twice : Hermaphroditus [Satzu]

ตอนที่ 22 : Chapter 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    23 พ.ย. 59

"Next to the wound, what women make best is the bandage."

นอกจากทำให้บาดเจ็บแล้ว สิ่งที่ผู้หญิงถนัดที่สุดอีกอย่างคือการทำแผล


Jules Amédée Barbey d'Aurevilly

 

 

                อากาศที่เริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆทำให้ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึม ฤดูร้อนที่ผ่านมาเพียงช่วงสั้นๆผ่านไปราวกับภาพลวงตา เมฆที่ขุ่นที่ปกคลุมท้องฟ้าในช่วงบ่ายของวันนี้ไม่ได้ต่างกับใจของโจว จื่ออวี้เท่าไหร่นัก ร่างสูงในชุดคอเต่าแขนยาวกำลังซุกตัวอยู่ในโค้ทสีน้ำตาลอ่อน จื่ออวี้ยังคงคิดไม่ตกว่า อีกฝ่ายเจอเธอแล้วจะรู้สึกอย่างไร ความไม่มั่นใจทำให้เด็กสาวมาก่อนล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมงและเลือกที่จะนั่งดื่มโกโก้ร้อนอยู่ในมุมอับของสวนสาธารณะไม่ไกลจากสถานีรถไฟนัก ใต้ดวงตากลมบวมช้ำจากการร้องไห้และบวมช้ำเพราะนอนไม่หลับมาเกือบสัปดาห์ คิ้วเรียวสวยขมวดยุ่งค้างราวกับว่ามันเป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่แรก ใบหน้าคมดูเหมือนว่าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะหายตัวไปจากโลกนี้เสียตอนนี้เลย แต่ว่านะ

 

                “ทำอะไรไว้ ก็ต้องรับผิดชอบใช่ไหม กล้าๆหน่อยโยดาแชยองเคยพูดกับเธอแบบนั้น

 

                จื่ออวี้มองหน้าปัดนาฬิกาบนข้อมือใกล้เวลาเข้ามาทุกที เธอหยิบขวดน้ำยาที่พกมาด้วยอย่างชั่งใจ ถ้าเธอดื่มมันเข้าไปแล้วพบกันทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหล่ะ มันคงจะเป็นการหลบหนีความเจ็บปวดที่ดีไม่น้อย แต่ตั้งแต่วันนั้นที่ม่านรูดซานะไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย จื่ออวี้ตื่นมาพร้อมผ้าห่มและเงินค่าห้องถูกวางเตรียมไว้เรียบร้อย เธอหายไปราวกับอากาศ ราวกับว่าเธอไม่เคยอยู่ในห้องนี้มาก่อน เด็กสาวไม่แน่ใจนักว่าถึงเธอไม่สารภาพมันก็คงจะจบลงอยู่ดี ถ้าแค่หายไปเงียบๆก็คงจะง่ายดีเหมือนกัน แต่เด็กสาวรู้ตัวดีว่าเธอมีความรู้สึกบางอย่างที่มากมายจนเกินกว่าจะปล่อยให้อีกคนหายไปเงียบๆแบบนั้น บางทีวันนี้ซานะอาจจะบอกเลิกเธอหลังจากเรื่องแย่ๆนั่นก็เป็นได้ ไม่ว่าจะไม่อยากยอมรับมันแค่ไหน จื่ออวี้ก็รู้ดีว่ามันไม่มีอะไรจะเสีย และเธอเองก็ควรต้องรับผิดชอบโดยการทำสิ่งที่ถูก แม้ว่ามันจะต้องจบลงด้วยความเจ็บปวดก็ตาม

               

5. . .4 . . .3 . . .2 . . .1

                ริมฝีปากบางเอ่ยพึมพัมกับตัวเองอย่างที่เคยทำมาตลอด ดวงตามองสลับกับนาฬิกาที่ข้อมือ เมื่อเข็มเบนครบรอบนาที รถไฟก็เข้าเทียบชานชาลาพอดี หลังจากนั้นไม่นานนักร่างบางอันคุ้นเคยของหญิงสาวปรากฏตัวขึ้น สภาพของอีกฝ่ายไม่ได้ดูดีไปกว่าเธอเท่าไหร่นัก ร่างบางโค้ทสีดำ ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางมากกว่าปกติ เธอคงจะพยายามปกปิดร่องรอยความรู้สึกบนใบหน้า จื่ออวี้กระวนกระวาย แต่กระนั้นเธอก็ยังคงไม่ยอมลุกไปไหน ดวงตากลมยังคงเฝ้ามองอีกฝ่าย จู่ๆขามันก็ดันอ่อนเปลี้ยเสียแบบนั้น

                ได้โปรด เลิกขี้ขลาดสักที !!!

                ขายาวพยายามก้าวออกไปอย่างเชื่องช้า เธอไม่ได้สังเกตเห็นใครบางคนที่ดักมองเธออยู่นานแล้ว  ภาพเดจาวูกำลังทับซ้อน แต่ทว่ากลับกันกับครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน ชายแปลกหน้าที่ซุ่มมองเธออยู่นานแล้วสบโอกาส โพล่ออกมาพร้อมมีดและพยายามจะกระชากกระเป๋าสะพายของเธอ ด้วยความตกใจหญิงสาวเผลอปล่อยมือจากกระเป๋าสะพาย ก่อนจะจับดึงไว้ได้ทัน คนที่อยู่โดยรอบไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วย บางคนกดมือถือรัวๆแจ้งสถานีตำรวจ ทั้งคู่ยื้อแย่งกันไปมาหญิงสาวสู้ไม่ยอมปล่อย ด้วยความโมโห อีกฝ่ายพยายามจะชักมีดแทงเธอ จื่ออวี้พยายามเบี่ยงหลบแต่ก็พยายามจะดึงกระเป๋าตัวเองคืนไปด้วย ซานะที่ยืนอยู่อีกฝั่งเห็นเหตุการณ์ เริ่มเดินเข้ามาตามภาษาฝูงชนที่สนใจเรื่องชาวบ้าน  แต่เมื่อเธอเข้ามาใกล้ ไม่รู้เพราะเหตุใดเธอวิ่งเข้ามาพร้อมกับคว้าร่มของคนที่มุงด้วยกันพยายามกระหน่ำตีช่วยเด็กสาว อีกฝ่ายจึงหันมีดเข้ามาหาเธอแทน แต่ยังคงไม่ปล่อยมือจากกระเป๋าของเด็กสาว มีดถูกควงไปมาและพยายามจะแทงที่ซานะ ร่มพลาสติกกากๆถูกจ้วงจนขาด ซานะไม่มีเครื่องป้องกันตัว ในจังหวะของความชุลมุนคนร้ายกำลังจะถึงตัวซานะ ด้วยความไวของนักกีฬาเก่าอย่างจื่ออวี้รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร เธอเข้ากอดอีกฝ่าย มีดคมบาดเข้าที่แขนซ้ายอย่างจัง ซ้ำรอยเดิมกับที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้า คนร้ายตกใจพยายามจะวิ่งหนี แต่ตำรวจเข้ามาทัน จื่ออวี้ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังกอดอีกฝ่ายไว้ไม่ยอมปล่อยทำให้คนทั้งคู่นั่งกองอยู่บนพื้นที่เย็นเฉียบ

                “ซานะซังไม่เป็นอะไรใช่ไหมหญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ แต่แล้วเธอต้องหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อของเหลวสีเข้มค่อยๆไหล่ซึมที่เสื้อของเธอจนชื้น กลิ่นคาวคลุ้งไปลำตัว ใบหน้าของเด็กสาวยิ้มบางก่อนจะฟุบลงที่ไหล่ของเธอ

                “กรี๊ดดดด ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที ฮือออ ทำใจดีๆไว้นะ อย่าเป็นอะไรนะ

               

                รถเข็นเตียงถูกนำลงจากรถพยาบาลก่อนจะถูกนำเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เนื่องจากแผลค่อนข้างลึก ทำให้พวกเขาต้องเย็บแผล จื่ออวี้ที่สลบไปก่อนหน้าเพราะเสียเลือดเริ่มรู้สึกตัว กลิ่นฉุนของโรงพยาบาลทำให้ใบหน้าคมย่นจมูก แผลที่แขนลากที่ทางยาวถูกปิดด้วยผ้าก๊อตและพันปิดไว้อีกทีนึง เธอค่อยๆยันตัวขึ้นอย่างยากลำบาก พยาบาลที่เดินมาตรวจเช็กรีบเข้ามาพยุงเธอขึ้นทันที เด็กสาวถามขึ้นขณะดวงตายังคงหรี่ลงด้วยความสู้แสงจ้าของห้องไม่ไหว

                “ กี่โมงแล้วค่ะ

                “21.35ค่ะ เดี๋ยวค่ะ คนไข้จะไปไหนคะ ยังลุกไม่ได้นะคะ

                “ฉันมีนัด ได้โปรดเอาสายน้ำเกลือออกด้วยคะ

                “ไม่ได้นะคะ คนไข้ต้องพักนะ

                “แต่ว่า . . .

                “พี่สาวคุณกำลังกังวลนะคะ เธอร้องไห้ไม่หยุดเลยตอนหมอจะเย็บแผลให้คุณ ให้ฉันเรียกเธอไหมคะ

                “พี่สาว . . .พี่สาวฉันหรอคะคำพูดของพยาบาลสาวคนสวยทำเอาจื่ออวี้ชะงัก เธอชี้ที่ตัวเองอย่างงุนงง อีกฝ่ายพยักหน้า ก่อนจะเขยิบเข้ามาใกล้และกระซิบที่ข้างหู

                “พี่สาว เอ่อ ฉันหมายถึงแฟนของคุณนั่นแหละคะ  ”

                “เอ่อ ฉันไม่มี. . .

                “ฉันเข้าใจนะคะเรื่องแบบนี้มันพูดยาก  ยังไงเดี๋ยวฉันเรียกเธอเข้ามาให้ไหม รอสักครู่นะคะนางพยาบาลสาวรีบเดินจากไปโดยไม่รอให้จื่ออวี้ตอบอะไร จื่ออวี้ได้แต่นั่งงเป็นไก่ตาแตก เธอจำได้ว่ากอดซานะไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะสลบไป หรือว่าจะเป็นซานะซัง แต่เธอคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็เฉลยในตัวของมันเอง เมื่อร่างบางที่คุ้นเคยเดินเข้ามา ระหว่างที่เธอเดินเข้ามา จื่ออวี้เห็นนางพยาบาลคนอื่นๆมองอีกฝ่ายเป็นตาเดียว พยาบาลสาวยิ้มบางก่อนจะปิดม่านให้คนทั้งคู่อย่างเกรงใจ

                “เอ่ออ. . . .ทั้งคู่สบตากัน ก่อนที่จื่ออวี้จะหลบตาลง ถึงสำหรับเธอแล้วคนตรงหน้าจะเป็นแฟนสาว แต่ตอนนี้เธอเป็นแค่เด็กหญิงคนแปลกหน้าสำหรับอีกฝ่าย ซานะไม่ได้พูดอะไร เธอยังคงจ้องจื่ออวี้เขม่น ก่อนจะตบหน้าจื่ออวี้อย่างแรง

                เพี๊ยะ

                “ซะ ซะ ซานะซังจื่ออวี้ยกมืออีกข้างกุมหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างตกใจ อีกฝ่ายง้างมือขึ้นอีกครั้ง จื่ออวี้หลับตาปี๋ ด้วยว่าเตรียมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ทว่าหญิงสาวกลับโถมเข้ามากอดเธอแน่น

ทำไมทำแบบนี้ มันอันตรายมากรู้ไหม อาจื่อคำพูดของอีกฝ่ายทำเอาจื่ออวี้งงอีกครั้ง เธอจับอีกฝ่ายออกก่อนจะคลำส่วนต่างๆของร่างกาย ก็เป็นผู้หญิงหนิ ทำไม . . .

ฉัน . . .ฉะ ฉัน ฝันไปแน่ๆจื่ออวี้พยาบยามจะตบหน้าตัวเองอีกครั้ง เธออาจจะกำลังฝันไป ก่อนที่อีกฝ่ายจะดึงมือเธอออก

พอแล้ว โจวจื่อ ไม่สิ โจวจื่ออวี้

“. . .”

.

.

.

ครั้งแรกที่ซานะได้ยินเรื่องน้ำยาที่เปลี่ยนให้ชายเป็นหญิงของมินะ เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกที่มินะเอามาหลอกเธอกับโมโมะเล่น พวกเธอคิดว่ามินะคงจะเล่นเกมส์มากไปจนนอนไม่พอแล้วหลอนไปเอง แต่มินะก็ยังพูดถึงมันบ่อยๆว่า เธอทำมันขึ้นมาได้จริงๆ แถมเด็กข้างห้องยังถีบเธอแล้วยึดมันไปอีก ซานะไม่เคยคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงแม้แต่น้อย จนกระทั่งวันที่มินะป่วย. . .

มินะจัง เป็นยังไงบ้าง ขอโทษจริงๆไม่ได้มีเวลามาเยี่ยมเลย

ไม่เป็นไรหรอก พวกเธอทำงานยุ่งกันอย่าคิดมากเลย อีกอย่างอาจื่อเด็กข้างห้องก็ช่วยดูแลฉันอยู่

อาจื่อหรอ

อาจื่อเป็นเด็กห้องตรงข้าม เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากไต้หวัน ซื่อบื่อไปหน่อยแต่น่ารักดี ตอนนี้เธอออกไปซื้ออาหารให้หนูฉัน อีกสักพักคงจะกลับมา ซานะจังคงจะได้เจอ

เป็นผู้หญิงหรอ

อืออ ทำไม ซานะจังสนใจหรอ ไหนว่ามีแฟนอยู่แล้วไง เปลี่ยนรสนิยมหรอ

ไม่ใช่แบบนั้น แฟนฉันก็ชื่ออาจื่อเหมือนกัน เลยรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

มันคงเป็นชื่อโหลๆของคนไต้หวันมั้ง เด็กคนนี้ชื่อโจวจื่ออวี้หน่ะ อาจื่อมันชื่อเล่น

ก็คงจะหล่ะมั้ง เอ้อ ลืมไปฉันซื้อมาม่าซองกับซุปยี่ห้อโปรดของมินะจังมาให้ด้วยนะ เธอจะได้กินอะไรได้บ้าง เติมกำลัง พอป่วยมันไม่รับรส เบื่ออาหารตายเลย

อืออ ขอบคุณนะ

เพื่อนกันต้องดูแลกันสิ อ่าว หลับซะแล้ว อะไรกัน ซานะมุ่ยหน้าอย่างงอนๆเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว ใบหน้าหวานบ่นอุบอิบ อุตส่าห์จะพูดซึ้งซะหน่อยหมดอารมณ์เลย เธอต้มมาม่ากินพลางนั่งดูนิตยาสารไปสักพักใหญ่ จู่ๆท้องไส้ก็ดันเกิดปั่นป่วนขึ้นมาซะงั้น  ร่างบางวิ่งเข้าห้องน้ำเกือบแทบไม่ทัน หลังจากนั่งอยู่นานสองนานจนทำธุระเสร็จ ซานะจะเปิดประตูห้องน้ำออก แต่ดันได้ยินเสียงเปิดประตูห้องเลยไม่กล้าออกไป ได้แต่แอบมองผ่านช่องเล็กๆระหว่างกาบประตูกับตัวประตู เด็กสาวร่างสูงโย่งเดินเข้ามา ซานะได้ยินมินะเรียกเธอว่า อาจื่อ นัยน์ตาลูกกวางพยายามเพ่งมองผ่านช่องเล็กๆ ผมยาวสลวย ใบหน้ากลมแบบสาวชาวแผ่นดินใหญ่ ดวงตากลมโต จมูกที่ไม่โด่งจนเกินงาม กับลักยิ้มเล็กๆเป็นเอกลักษณ์ แต่เมื่อมองโดยรวมกลับดูคมเข้มอย่างประหลาด ภาพในความทรงจำอันเลื่อนลางค่อยๆปรากฏเด่นชัดว่า เธอคือเด็กสาวในสถานีรถไฟที่มักจะเจอประจำนั่นเอง

                คนนี้หน่ะหรอ คือ อาจื่อ

                ซานะยังคงลอบสังเกตคนในห้องต่อไปอย่างเงียบเชียบ เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดถึงไม่ออกไปแล้วทำตัวปกติ ในห้องน้ำทั้งแคบและร้อน ทว่า เหมือนมีบางอย่างบอกให้เธอรอดูอยู่ในนี้ บางอย่างที่ทำให้ใจของซานะรู้สึกถึงลางไม่ดีเท่าไหร่นัก

มินะซัง เรื่องน้ำยาแปลงร่างที่ฉันเคยคุยกะมินะซัง จำได้ไหมคะ

                “อืออ จำได้

                “อันที่จริง ฉันอยากจะสารภาพบาปกับมินะซัง. . . ฉันดื่มมันแล้วไปออกเดทกับผู้หญิงคนนึงค่ะซานะถึงกับชะงักเมื่อได้ยินบทสนทนา สรุปน้ำยาแปลงร่างของยัยนิ่มเพื่อนสาวนี่มันมีจริงๆหรอ ซานะพยายามเงี่ยหูฟัง ต่อมความอยากรู้อยากเห็นกำลังทำงาน

                “เราคบกันมาเดือนกว่าๆได้แล้วค่ะ

                “แล้วอาจื่อรักเธอรึป่าว

                “ฉันคิดว่าฉันรักค่ะ แต่ว่าการรักบนความโกหกมันนับจะเป็นความรักได้รึป่าวคะ

                คำถามของเด็กสาวทำให้ซานะฉุกคิด ถ้าเป็นเธอหล่ะ ถ้าเกิดเธอพบว่าแฟนตัวเองดันมาบอกว่าเธอว่า เจ้าตัวเป็นผู้หญิง ที่ผ่านมาหลอกเธอมาตลอด แบบที่เด็กสาวทำอยู่ตอนนี้ เธอจะทำอย่างไร เธอจะรับได้รึป่าว แต่คิดไปก็ปวดหัว เธอคงจะไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอก หญิงสาวสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกก่อนจะตั้งใจบทสนทนาของพวกเขาต่อ

                หลังจากเด็กน้อยวิ่งออกไปเพราะโทรศัพท์ของเธอมีสายเข้า รอจนแน่ใจแล้วซานะจึงค่อยๆเปิด

ประตูออกมา คนบนเตียงที่กำลังสะลึมสะลือชะโงกหน้าขึ้นด้วยความตกใจตามเสียง

                “อ่าว นึกว่ากลับไปซะแล้วอีก

                “ยัง เออ ว่าแต่เมื่อกี้อ่ะ อยากเห็นน้ำยาที่ว่านั่นอ่ะมันจริงๆหรอ ขอดูหน่อยดิหญิงสาวเอ่ย เธอกำลังคิดชั่วร้ายกว่าถ้ามันมีจริงๆหล่ะก็เอาไปแกล้งรูมเมทที่หอสักหน่อยก็คงดี

                “นี่แอบฟังอยู่สินะที่ไม่ออกมา

                “ก็แหม ไม่ได้ตั้งใจหรอก เข้าไปทำธุระนิดหน่อยเองมันบังเอิญได้ยิน ไม่เคยคิดเลยนะว่าน้ำยานั่นมันจะมีจริงๆ นึกว่ามินะจังเมาค้างซะอีก

                “ขอโทษนะ ฉันโนแอลยะ ไม่ได้เป็นยัยขี้เหล้าแบบเธอกับโมโมะ

                “เขาไม่ได้เรียกว่าขี้เหล้าสักหน่อย เขาเรียกว่ามีสังคม เธอหน่ะเก็บตัวเกินไปต่างหากมินะจัง

                “ขี้เมาก็บอกขี้เมา  โมโมะริงเคยบอกฉันว่าเธอเมาเรี่ยราดนอนกอดเด็กสาวมอปลายอยู่กลางสถานี ทำความรู้จักเพื่อนใหม่แบบนี้หรอ

                “วันนั้นมันกรณีพิเศษยะ นี่เลิกบ่นฉันสักที เอายานั่นมาดูเร็ว

                “ไม่มีหรอก อาจื่อเอาไปหมดแล้ว

                “โหย ไม่สนุกเลยอ่ะ อยากเห็นว่าเป็นไง

                “แต่ฉันมีรูปอาจื่อตอนเป็นผู้ชายอยู่นะ เดี๋ยวแปปนะร่างบางลุกขึ้นจากเตียงอย่างกระตือรือล้น พลางหยิบซองรูปที่เพิ่งไปอัดมา รูปคอสเพลย์คอเลคชั่นที่เจ้าตัวบังคับเด็กสาวให้ถ่าย

                “นี่ๆ แต่งเป็นซามูไรด้วยนะ อย่างหล่อ

                “ดูท่าทางเอ๋อๆแบบนั้น โดนเธอบังคับให้แต่งแน่ๆ

                “เด็กนั่นเอายาฉันไป มันต้องมีแลกเปลี่ยนกันบ้างสิคนป่วยบ่นพลางยื่นรูปให้เพื่อนสาวดู ร่างสูงในชุดซามูไรสีเข้มดูภูมิฐาน ใบหน้าที่มองใกล้ๆดูไม่เต็มใจเท่าไหร่นักดูคุ้นเคยอย่างประหลาด ซานะไล่ดูรูปเต็มตัวทีละรูปก่อนจะไปสะดุดกับรูปโคสอัพครึ่งตัวที่เห็นใบหน้าเต็มๆได้อย่างชัดเจน นัยน์ตาลูกกวางเบิกกว้างขึ้น

นะ นี่ คืออาจื่อหรอ

อืออ ใช่ หล่อหล่ะสิ อึ้งไปเลย

นะนี่ ขอไว้สักรูปได้ไหม

ได้สิ แหมชอบแบบนี้หล่ะสิ ตัวสูงหน้าหวาน รู้นะว่าสเปกเพื่อนสาวยังคงแซวโดยไม่ได้สังเกตเห็นใบหน้าซีดเผือกของเพื่อน ซานะกำรูปไว้ในมือแน่น เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้ควรจะรู้สึกอย่างไร  

เธอคงจะไม่โชคร้ายขนาดนั้น . . .ไม่สิ เธอโชคร้ายสุดๆไปเลยหล่ะ

.

.

.

ยัยอ้อย เป็นอะไรรึป่าว เธอนั่งเขี่ยเส้นจนอืดมาเกือบชั่วโมงแล้วนะรูมเมทสาวเอ่ยถามขึ้น โมโมะซดราเมงเกลี้ยงไปสองชามแล้ว แต่เพื่อนสาวของเธอนี่สินั่งใจลอย เอาตะเกียบเขี่ยเส้นไปมาอยู่มาพักใหญ่แล้ว ถ้วยราเมงชามโปรดเต็มไปด้วยเส้นค้างอืด ไม่ได้แตะเลยสักนิด

หลังจากวันนั้นซานะพยายามสืบหาข้อมูลของแฟนหนุ่มและจื่ออวี้ในเวลาเดียวกัน เธอจ้างนักสืบอย่างลับๆ และคำตอบก็ชัดเจนในตัวมันว่า โจวจื่อ ไม่มีตัวตนจริง. . . มีเพียงโจวจื่ออวี้อายุ 17 ปี นักเรียนแลกเปลี่ยนที่เป็นชาวไต้หวันเพียงคนเดียวของโรงเรียน ลมหายใจถูกพ่นออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดไม่ตกเลยจริงๆ

นี่ โมโมะริงถามอะไรหน่อยสิ ถ้าจู่ๆแฟนเธอจับได้ว่าแฟนเธอไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เธอจะทำยังไง

ฮืมม เดี๋ยวนะ หมายความยังไง ฉันไม่เข้าใจ

ก็แบบว่า ยังไงดีหล่ะ สมมตินะ สมมติว่าโมโมะมีแฟน แต่แฟนเธอโกหกมาตลอด เธอจะทำยังไง

                “ถามแบบนี้ฉันจะตอบได้ไหมหล่ะเนี่ย แฟนก็ไม่มี

                “เบื่อจริงๆพวกนก

                “แหม่หล่อนก็เพิ่งจะมีแฟนทำมาเป็นพูดดีไป

                “ก็มีแล้วกันหล่ะ หึถึงจะเถียงออกไปแบบนั้น แต่จะว่าไปเธออาจจะโชคร้ายกว่าการไม่มีแฟนก็ได้ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ต้องมานั่งคิดหนักแบบนี้

                “นี่ เธอไม่กินใช่ไหม ฉันเอานะ

                “ไม่ให้ย่ะ นี่ตอบมาก่อนสิ

                “ถามแบบนี้แฟนเด็กมีกิ๊กหรอ

                “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก

                “แล้วยังไง

                “เอ่อ. . .ช่างมันเถอะ

                “ฉันไม่รู้ว่าเธอมีปัญหาอะไรกันนะ แต่ถ้าอยากปรับความเข้าใจก็ขึ้นเตียงคุยกันไปเลยสิ นอนเปิดใจกัน

                “เอาแบบนั้นเลยหรอ มันไม่ดูเป็นผู้หญิงใจแตกไปหน่อยหรอซานะถามขึ้นอย่างหวาดๆ ฟังดูเป็นวิธีที่ดูไม่ใช่ที่ผู้หญิงที่ดีทำกันเท่าไหร่เลย ถึงมันจะเป็นเรื่องปกติของผู้หญิงวัยเธอก็เถอะ

                “แบบนั้นแหละ เพื่อนฉันที่โรงเรียนสอนเต้นทำมาแล้ว มันเวิร์คมากๆเลยแหละ โตๆกันแล้วต้องคุยแบบนี้แหละ

                “งั้นหรอ . . .

                “นี่ รีบๆกินราเมงให้หมดซะที ฉันอยากต่อของหวานแล้ว

                ”ย่ะ ยัยคนตะกละซานะยังคงคิดไม่ตกทบทวนซ้ำไปซ้ำมา เธอควรจำอย่างไรดี หลายๆอย่างทำสับสนไปหมด สุดท้ายเธอตัดสินใจโทรไปถามมินะเกี่ยวกับน้ำยานั่นอีกครั้งมินะบอกเธอเพียงแค่สั้นๆว่า

                จะว่ายังไงดีหล่ะ คือจริงๆฉันแอบเก็บตัวอย่างเล็กๆมาทดลองกับหนูครั้งนึง . . .อืมม มันออกจะลามกสักหน่อยนะ แต่เหมือนว่า ถ้ามีอะไรกันน้ำยามันจะหมดสภาพหน่ะ

นั่นเป็นทางเลือกที่ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย  ซานะพยายามที่จะเลี่ยงเจออีกฝ่ายอยู่นานและสุดท้ายเธอก็ทำสิ่งที่ผิดพลาดโดยการลากอีกฝ่ายเข้าม่านรูด เปิดความนัยอย่างที่โมโมะบอก และหาทางมีอะไรเพื่อพิสูจน์ แต่สุดท้ายมันก็แย่หนักกว่าเก่า ใบหน้าของเด็กน้อยที่กำลังจะร้องไห้อยู่รอมร่อ แต่ก็ค่อยๆติดกระดุมให้เธอทีละเม็ดยังคงติดอยู่ในหัว คำปฏิเสธของเขาคงเป็นคำตอบยืนยันได้ดีที่ว่าเขาโกหกเธอ แต่คำบอกรักที่เขาพร่ำบอกเธอมันจะยังเชื่อถือได้อยู่ไหม คำโกหกเหล่านี้ยังจะทำให้เธอไว้ใจในความรู้สึกที่ผ่านมาที่เขาแสดงออกมาได้ไหม เธอเองก็ไม่แน่ใจนัก เขารักเธอจริงๆหรือเธอเป็นแค่ยัยป้าหน้าโง่ที่ถูกเด็กสาวม.ปลายหลอกปั่นหัวเล่นกันแน่นะ

เธอไม่รู้เลยจริงๆ . . .

.

.

.

หลังจากวันนั้นซานะพยายามไม่ติดต่อกับอีกฝ่าย ความรู้สึกหลากหลายปนเปกันในหัว เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะรับได้จริงๆหรือไม่กับเรื่องที่จะมีแฟนเป็นผู้หญิง เธอไม่ได้แอนตี้เรื่องนี้ แต่ว่าเธอไม่เคยรู้สึกอะไรกับผู้หญิงมาก่อน และเธอก็รักเขาในฐานะที่เป็นผู้ชาย และเธอก็ยังรู้สึกโกรธเรื่องที่เธอถูกเขาหลอก เธอไม่แน่ใจในอะไรสักอย่าง

ไม่แน่ใจแม้แต่ตัวเอง เธอกำลังรู้สึกไม่มั่นคง . . .

มีอะไรคุยกันได้นะ ซานะจังเสียงทุ้มอันอ่อนโยนของเพื่อนร่วมงานหนุ่มเอ่ยทักขึ้น ใบหน้าของเขาดูกังวล เขาคงจะสังเกตเห็นความเศร้าของเธออย่างเห็นได้ชัด เพราะช่วงนี้เธอแทบไม่ได้แตะอาหารเลยด้วยซ้ำ

 ถ้าจู่ๆแฟนของทาเครุคุงโกหกมาตลอด ทาเครุคุงจะทำยังไง

โกหกแบบไหนหล่ะครับ การโกหกมันมีหลายระดับนะ

เอ่อ . . .สมมตินะ สมมติว่าเขาเป็นผู้หญิง แต่หลอกทาเครุคุงมาตลอดว่าเป็นผู้ชาย แล้วเธอจับได้เองว่าเขาไม่ใช่

หืมม นี่มันอะไรกันครับ พล๊อตนิยายเรื่องใหม่ที่ซานะจังอ่านอยู่หรอ ดูแฟนตาซีจัง

อ่า เอาเป็นว่าช่างตรงนั้นเถอะ ฉันแค่อยากรู้ว่าทาเครุคุงคิดยังไง

อืมม ผมคงเสียใจแหละ โดนคนที่รักหลอกมันเจ็บปวดอยู่แล้วหล่ะครับ แต่ว่านะ

“. . .”

ถ้าเขาหลอกผมเพราะรัก ผมอาจจะให้อภัยเขาก็ได้นะ มันขึ้นอยู่กับเหตุผลของเขาด้วย แต่ถ้าเป็นแบบที่ซานะจังบอกว่าเขาหลอกเรื่องเพศ ผมว่ามันคงไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกันนะครับ ที่ใครสักคนจะยอมเสี่ยงเปลี่ยนตัวเองเพื่อเป็นใครสักคนแบบที่อีกฝ่ายชอบ มันต้องใช้ความกล้ามากๆเหมือนกันนะชายหนุ่มเอ่ย เขาคิดจินตนาการไปว่าหากแฟนหนุ่มของเขาเป็นผู้หญิงที่แปลงเพศมาจะเป็นยังไง มันออกจะตลกหน่อยๆ เลยอดจะยิ้มออกมาไม่ได้ โดยไม่รู้เลยว่าคำตอบของเขากำลังค่อยๆคลายบางอย่างในใจของซานะ. . .

แต่ทาเครุไม่ได้ชอบผู้หญิง เธอจะโอเคจริงๆหรอถ้าต้องคบกันต่อ

ก็คงไม่โอเค แต่ลองเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งก็คงไม่เสียหายนี่ บางทีความรักของเขาอาจจะทำให้ผมก้าวผ่านสิ่งที่เรียกว่าเพศไปก็ได้นะ บางทีหน่ะนะชายหนุ่มยิ้มพลางตบไหล่ให้กำลังใจเธอ

มันจะเป็นไปได้จริงๆหน่ะหรอ

.

.

.

ซานะยังคงยืนจ้องคนที่อยู่บนเตียงอย่างไม่วางตา ร่างทรงของอดีตสก๊อยสาวกำลังเข้าสิง ใบหน้าหวานที่กำลังแสดงออกอย่างเอาเรื่อง จริงๆไม่ใช่ว่าเธอไม่พอใจอีกฝ่ายหรอก แต่ตอนที่อีกฝ่ายเข้าห้องฉุกเฉินผู้ป่วยนอกไป พยาบาลถามหาญาติ เธอบอกว่าเป็นเพื่อนเขาพยาบาลไม่สนใจ จนเธอลืมตัวเหวี่ยงโวยวายว่าเป็นแฟนอีกฝ่าย เลยกลายเป็นว่าพยาบาลที่อยู่บริเวณนั้นดันหันมาสนใจเธอทุกคน ตอนนี้เลยเริ่มสำนึกผิดกับความขาดสติของตัวเอง และโบ้ยความผิดนั้นให้คนบนเตียง เพราะอาจื่อแท้ๆ เธอเลยต้องอับอาย

                “เอ่อออ. . .คือว่า. . .

                “เธอมีอะไรจะบอกฉันไหม

                “ . . .แต่ซานะซังรู้ความจริงแล้วร่างสูงได้แต่ก้มหน้าเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ

                “แต่ฉันอยากฟังจากปากเธอ . . .

                “ชะ ชะ ชื่อ โจว  จะ จะ จื่ออวี้ อยู่มอปลายปีสอง ร.ร.มัธยมปลายคามาคุระ ฉะ ฉัน อายุ 17 ปี ฉะ ฉะ ฉ

                “แล้ว. . .ร่างบางกอดอกด้วยท่าที่ที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก เด็กสาวไม่เคยเห็นท่าทางเหวี่ยงวีนของอีกฝ่ายแบบนี้มาก่อน นั่นทำให้เธอเริ่มป๊อด แต่เอาวะใจดีสู้เสื้อ เธอไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

                “ฉันคือ อาจื่อ คือโจวจื่อ เด็กผู้ชายคนนั้น ฉันหลอกซานะซังมาตลอด ที่ฉันนัดมาวันนี้ตั้งใจจะมายอมรับผิด ฉันขอโทษค่ะ ขอโทษสำหรับทุกๆอย่าง มันอาจจะฟังดูเหลือเชื่อแต่ แต่ แต่ ฉันคืออาจื่อของซานะซังจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกซานะซัง ฉันแค่อยากบอกความรู้สึกกับซานะซัง แต่กลัวว่าซานะซังจะรังเกียจ ก็เลย ก็เลย . . .ซานะนิ่ง ไม่ตอบอะไรนัยน์ตากวางยังคงจ้องมองอีกฝ่ายเพราะแบบนั้นจื่ออวี้เลยพูดไม่ออก ด้วยไม่แน่ใจนักว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่

                เธอชอบฉันจริงๆหน่ะหรอ เธอไม่คิดว่าฉันจะเสียใจหรอที่โดนเธอหลอกแบบนี้ ทำร้ายความรู้สึกเป็นสิ่งคนที่ชอบกันทำหรอคนข้างเตียงถามด้วยเสียงเย็นเหยียบ

                “ฉันขอโทษค่ะ ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง แต่. . .ฉันคิดว่าฉันชอบซานะซังจริงๆค่ะ” 

                ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไง . . .

                “. . .เอ่ออ . . .ฉัน . . .” ร่างสูงยังคงก้มหน้า มืออีกข้างที่ยังใช้การได้เขี่ยผ้าพันแผลไปมาอย่างจนด้วยถ้อยคำ จนเป็นอีกฝ่ายที่เอ่ยขึ้นมาแทน 

                “หนึ่งเดือน

                “เอ่อ คะ ?”

                “ฉันให้เวลาเธอหนึ่งเดือน ทำให้ฉันเห็นว่าเธอชอบฉันจริงๆ โจวจื่ออวี้ แล้วฉันจะยอมรับคำขอโทษของเธอ

               

 _____________________________________________________________

TBC

               

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #106 aoy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 10:26
    ในที่สุด วันนี้ก็มาถึงซักที ความจริงดีที่สุด ไม่ว่าสุดท้ายผลจะออกมาเป็นยังไงก็ตาม จื่อสู่ๆ
    #106
    0
  2. #105 #171717 (@rensone_ty) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 23:36
    จริงๆจื่อก็ไม่น่าจะรู้เรื่องที่ว่า เอ่อ จะทำแบบนั้น.. นั่นแหละ แล้วจะกลับมาเป็นผู้หญิงเหมือนเดิมแบบที่ซานะคิด ไม่ใช่ว่ารู้เลยไม่ทำ แต่คือทำไม่เป็นต่างหาก โอ้ย5555
    #105
    0
  3. #104 InuSmall (@nishishi48) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 20:08
    จื่อสู้ๆอย่าปอดแหกนะซานะอุตสาห์ให้โอกาสมาทั้งที

    ต้องทำให้ซานะเห็นถึงความจริงใจของจื่อนะ ถึงเริ่มต้นจะโกหกแต่ต่อไปห้ามโกหกนะ

    อย่าใจร้ายกับจื่อเลยนะคะ ///กอดขาคนเขียน
    #104
    0
  4. #103 แฟนอาจื่อ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 18:11
    ไม่เอาเค้าเอานะยัยอ้อย
    #103
    0
  5. #102 Double_Dubu (@Double_Dubu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 16:06
    โฮ่วววววว มายก็อด หัวใตตะวาย
    #102
    0
  6. #101 LoveToon (@toonenter) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 12:22
    อาจื่อสู้ๆ ซานะให้โอกาสแล้ว ตั้งหนึ่งเดือนเลยนะ
    #101
    0
  7. #100 jampsiriyaporn (@jampsiriyaporn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 11:42
    รอมาอัพนานมากเลยคระ ใจจดใจจ่ออ อัพซะที ฮือออ มาอัพอีกไวๆนะคะT_T ชอบมากกกก คราวนี้ให้ไอลูกหมาอ้อยหนักๆเลยคระะ อ๊ากกก
    #100
    0
  8. #99 Kkero (@kkulsone) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 10:20
    อ่านจบตอนนี้แล้วอยู่ดีๆก็ยิ้มออกมาค่ะ คงเพราะความจริงถูกเปิดเผยสักที แม้ว่าซานะจะรู้ก่อนแล้วแต่ก็ยังอชากได้ยินจากปากอาจื่อเอง ซึ่งต่อให้ป๊อดแต่ตอนนั้นก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่เนอะ คือโล่งมากค่ะ ไม่รู้โล่งอะไร สงสัยคงเพราะอึดอัดมาตลอดยี่สิบตอน 555555555555555 คือดีใจด้วยมากๆเลยค่ะที่พิซานยังให้โอกาสอาจื่อ //ยังคงประทับใจอาจื่อที่ปกป้องพิซานเหมือนเดิม พฮือออ แบบว่า ทำไมดีขนาดนี้ พิซานต้องใจอ่อนนะคะแบบนี้ ดีใจอ่ะค่ะ บอกไม่ถูก ดีใจมากที่ความจริงเผยออกมาแล้ว อาจจะต้องขอบคุณทาเครุคุงด้วยที่พูดบางอย่างแล้วอาจจะสะกิดใจซานะ รู้สึกว่าซานะเองก็ค่อนข้างลังเลเลยนะคะ แบบกึ่งๆครึ่งๆ ปรึกษาทั้งโมะทั้งทาเครุคุงงี้ ในใจต้องรู้สึกกับอาจื่อมากทีเดียวเลยล่ะ ฮืออออ ดีใจอ่ะค่ะ แงงงงง จะรอตอนต่อไปนะคะ ถือว่าพิซานให้โอกาสแล้ว สู้นะอาจื่อ ฮึบบบ
    ปล.ดุ๊บปชงไปถึงไหนแล้วน้าาา คิดถึงค่ะ 555555
    #99
    0
  9. #98 qpFly (@fhanpd) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 07:27
    หนึ่งเดือน อาจื่อก็ทำแบบพี่ซาเลย พาเข้าม่านรูด 555555 มาต่อเร็วๆนะไรท์
    #98
    0
  10. #97 vas (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 02:24
    เอาแล้วหนึ่งเดือน อาจื่อต้องทำให้ได้นะ ทำให้ซานะเห้นกันไปเลยว่าชอบจริงๆ
    #97
    0