Fic Twice : Hermaphroditus [Satzu]

ตอนที่ 17 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    11 ต.ค. 59

“Waiting is painful. Forgetting is painful. But not knowing which to do is the worse kind of suffering.”

การรอคอยนั้นเจ็บปวด การลืมเลือนนั้นก็เจ็บปวด หากการไม่รู้ว่าควรทำอะไรสักอย่างนั้นเป็นความทุกข์ทรมานชนิดที่เลวร้ายกว่า

Paulo Coelho

 

อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าฤดูร้อนใกล้จะสิ้นสุดลง เหล่านักเรียนนักศึกษาภายในหอพักเริ่มเตรียมตัวที่จะกลับไปเรียนอีกครั้ง แชยองเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ หลังจากได้รับข่าวดีจากทางมหาลัยที่ให้เธอส่งผลงานไป แม้สภาพซองที่ได้รับจะดูไม่ได้เท่าไหร่นัก ทั้งขาดและเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำลายของเจ้าแรมโบ้ สุนัขประจำหอ ถ้าเนื้อในมันขาดหล่ะก็นะ แรมโบ้ได้กลายเป็นซุปหมาตุ๋นอย่างไม่ต้องสงสัย

ทางมหาลัยอนุมัติที่จะให้ทุนการศึกษาต่อแก่แชยองหลังจากที่เธอจบการศึกษา นั่นเป็นข่าวดีมากๆ แม้จะเหลืออีกปีกว่าๆ กว่าที่จะถึงการจบการศึกษา แต่การมีหลักประกันในอนาคตที่แน่นอนทำให้ต่อจากนี้เธอเองก็ไม่ต้องกังวลกับอะไรแล้ว ร่างเล็กเดินฮัมเพลงไปห้องซักล้างอย่างสบายใจ ผ่านห้องนั่งเล่นรวมที่เธอสังเกตเห็นใครที่คุ้นหน้าคุ้นตา กำลังเดินออกไปอย่างรีบเร่ง ผมทรงดังโงะ กับแว่นตากรอบหนา ดูแปลกตาจากทุกครั้ง แต่กระนั้นอีกฝ่ายก็ยังทักทายเธอด้วยรอยยิ้มเช่นทุกครั้ง

พี่ดุ๊บจะไปไหนอ่ะ เย็นแล้วนะ

ไปห้องสมุดอ่ะ

หืออ ตอนนี้อ่านะ คำตอบของคนขาวทำเอาร่างเล็กรู้สึกแปลกใจ ถึงห้องสมุดของเมืองจะเปิด 24 ชั่วโมงก็เถอะ แต่เวลาใกล้ค่ำแบบนี้มันออกจะน่าแปลกใจอยู่สักหน่อย แถมคนที่พูดคือ คิม ดาฮยอน ผู้ไม่เคยทุกข์ร้อนอะไรกับการเรียน ถ้าบอกว่าไปเที่ยวเล่นที่ไหนจะไม่แปลกใจสักนิด

อืออ ไปก่อนนะ

เดี๋ยวก่อนสิ

คะ?”

แปปนะ รอแปปเด็กสาววิ่งกลับไปที่ห้องก่อนจะกลับมาพร้อมกับเสื้อแจ๊กเก็ตสีเข้มของตนให้อีกฝ่าย

อากาศเริ่มเย็นแล้ว ห้องสมุดแอร์หนาว

แล้ว . . .

เดี๋ยวก็ไม่สบายไง ใส่แค่เสื้อยีนส์ตัวเดียวแบบนั้น

น้องแชงเป็นห่วงเค้าหรอ

ไร้สาระ รีบๆไปเหอะน่า

ขอบคุณนะ รุ่นพี่สาวรับมาด้วยความดีใจก่อนจะรีบสวมมันทันที คนตัวเล็กยืนมองอีกฝ่ายจนลับตาไป จะว่าไปแล้ว เธอยังไม่ได้บอกดาฮยอนเรื่องทุน ความไม่สบายใจผุดขึ้นในหัว ถึงเธอกับรุ่นพี่สาวจะไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ถ้าอีกฝ่ายต้องกลับประเทศไปจริงๆ เธอเองก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน แบบนี้เธอกำลังกั๊กอีกฝ่ายอยู่รึป่าวนะ บางทีเธอคงต้องหาเวลาคุยกับรุ่นพี่สาวอย่างจริงจังสักที

ทั้งเรื่องทุนเรียนต่อ และ ความสัมพันธ์

.

.

.

ภายหน้าสถานีรถไฟในช่วงเย็นที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน เด็กหนุ่มกำลังยืนรอแฟนสาวอย่างใจจดใจจ่อ หลังจากภาพบาดตาในวันนั้น เขากลับไปนอนร้องไห้หมดอาลัยตายอยากอยู่หลายวัน ดวงตายังคงบวมเปล่งเพราะร้องไห้อย่างหนัก เพื่อนแชงพยายามปลอบใจเธอว่ามันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ เพราะพี่สาวคนสวยก็ดูเมามาก จื่ออวี้อยากจะเชื่อแบบนั้น แต่ภาพในวันนั้นยังคงติดตาเขา พวกเขายังคงพูดคุยกันผ่านไลน์เหมือนปกติ แต่ไม่รู้เลยว่าในใจของทั้งคู่แล้วกำลังคิดอะไรอยู่. . .

จื่ออวี้ก็ยังคงเป็นโจว จื่ออวี้ที่ขี้ขลาดที่ไม่กล้าจะถามอะไรออกไป เขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความกลัวเข้าครอบงำเขามากมายขนาดนี้


อาจื่อร่างบางที่คุ้นเคยของแฟนสาวปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอดูอิดโรยไม่ต่างจากวันนั้น รอยยิ้มบางที่ติดดูเศร้าทักทายอีกฝ่ายแทนคำพูด วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการปิดเล่มหนังสืออันยาวนาน พวกเขานัดทานข้าวกันแถวที่ทำงานของซานะ หลังจากนี้หญิงสาวได้มีเวลาที่จะพักหายใจบ้าง แต่จื่ออวี้กำลังจะเปิดเทอม เธอเลยอยากจะนัดเจอกันก่อนที่อนาคตอันไม่แน่นอนจะแยกพวกเขาให้ห่างกันอีก

ตลอดทางบนรถแท๊กซี่พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก ซานะได้แต่สับผงกซบไหล่กว้างของเด็กหนุ่มหลับมาตลอดทาง แม้จะเป็นระยะไม่ไกลมาก แต่เธอก็หลับสนิทเหมือนตาย เธอคงจะเหนื่อยมาตลอดทั้งเดือนจากงาน เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า เธอมักจะทำแบบนี้กับชายหนุ่มทุกคนรึป่าวนะ ถึงพวกเขาจะคบกัน แต่จื่ออวี้กลับรู้สึกถึงโลกบางอย่างที่เขาไม่สามารถเข้าถึงได้ของเธอ แต่เขาที่เป็นฝ่ายหลอกลวงเธอก่อน จะกล้าเรียกร้องอะไรไปได้มากกว่านี้ สุดท้ายก็ได้แต่กลับมาคิดฟุ้งซ่านวุ่นวายไปคนเดียว พอคิดแบบนี้แล้วก็รู้สึกเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก

ซานะซัง ถึงแล้วครับ ตื่นเถอะ

อืออ

ร้านอาหารเหลาในย่านคนจีนของเมือง พวกเขาได้แต่นั่งใช้ตะเกียบเขี่ยติ่มซำไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากเท่าไหร่นัก ซานะมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่ที่เธอเผลอถอนหายใจออกมา หญิงสาวสั่งเหล้าจีนมาดื่มเหมือนกำลังพยายามจะย้อมใจตัวเองกับอะไรบางอย่าง แต่ขณะเดียวกันเธอก็สังเกตว่าในจานของอีกฝ่ายอาหารพร่องไปเล็กน้อยเท่านั้น

ไม่อร่อยหรอคะ อาจื่อหญิงสาวเอ่ยถาม

อ๊ะ เปล่าครับ ผมแค่ไม่ค่อยหิว . . .ว่าแต่ ซานะซังโอเคนะครับ

อืออ ฉันโอเค แค่เหนื่อยๆงานหน่ะ ไม่มีอะไรหรอก หลังจากนั้นไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากของทั้งคู่อีกจนกระทั่งจบมืออาหาร  มีเพียงเสียงของความวุ่นวายของลูกค้าและไอควันฟุ้งของเตานึ่งจากในครัวที่ยังคงลอยออกมา ทัศนียภาพเลือนลางราวกับมีม่านบางอย่างกั้นระหว่างคนทั้งสองไว้ . . .

อาจื่อรีบกลับรึป่าว จู่ๆคนแก่กว่าก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ระหว่างที่พวกเขาเดินออกจากร้านมา

. . .ไม่ครับร่างสูงเอ่ยพลางเหลือมองนาฬิกาที่ข้อมือ อีกเพียงชั่วโมงนิดๆจะก้าวสู่วันใหม่ เด็กหนุ่มอยากจะหนีออกจากความอึดอัดนี้ใจจะขาด แถมรถไฟก็จะหมดแล้ว แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเขากลับไม่ปฏิเสธเธอ

ไปที่นึงด้วยกันหน่อยได้ไหม

 

ภายหน้าตึกสูง หนุ่มน้อยร่างโย่งได้แต่ยืนกลืนน้ำลายอย่างหวาดๆ เขาเห็นคู่หนุ่มสาวหลายคู่เดินหายเข้าไปในตึกนั้น เขาไม่รู้ว่าซานะกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ ป้ายไฟสีชมพูนวลบ่งบอกกิจกรรมที่เกิดขึ้นภายในนั้นได้เป็นอย่างชัดเจน

 

Love Hotel

 

เอ่อ. . .ที่ๆว่านี้ คือที่นี่หรอครับ

เข้าไปข้างในกันเถอะใบหน้าหวานพูดด้วยเสียงราบเรียบ แต่กอดแขนร่างสูงแน่น พวกเขาเดินเข้าไปข้างใน จื่ออวี้ได้แต่ยืนมองหน้าจอที่เต็มไปด้วยราคาและสไตล์ขนาดห้องต่างๆอย่างงุนงง อะไรคือ ห้องสไตล์ม้าหมุน สไตล์ฟิตเนส ไหนจะมีห้องสไตล์อวกาศอะไรนั่นอีก หญิงสาวยืนมองเลือกอย่างชั่งใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะกดเลือกห้องที่ดูเป็นห้องธรรมดามากที่สุด กุญแจที่มีเลขห้องหล่นออกมาจากช่องอัตโนมัติ

ขึ้นไปกันเถอะ

ภายในห้องสีนวล ทุกอย่างดูเหมือนโรงแรมพักปกติทั่วไป แต่สิ่งหนึ่งที่จื่ออวี้เห็นว่าออกจะผิดแปลกจากห้องทั่วไปมีเพียงกระจกบานใหญ่ติดพนังอยู่รอบเตียง หญิงสาวถอดเสื้อคลุมออกราวกับว่ามันเป็นการพักผ่อนแบบปกติ เธอเดินไปที่หน้าต่างแง้มม่านเพียงเล็กน้อยสำรวจภายนอก ก่อนจะหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกของอีกฝ่าย

เอ่อ เราจะอยู่กันที่นี่จริงๆหรอครับ

เราไม่ได้จะอยู่ แต่เราจะนอนกัน

หา

อาจื่อ ถอดเสื้อของเธอออกสิ แล้วฉันจะถอดของฉันออกเหมือนกัน

 

____________________________________________________

TBC




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #78 #171717 (@rensone_ty) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 10:24
    หวั่นใจว่าอาจื่อจะกลับมาเป็นผู้หญิงจริงๆค่ะ.. ไม่รู้ว่าที่ซานะทำแบบนี้ต้องการอะไรกัน ระหว่างพิสูจน์กับนี่เป็นการพบกันระหว่างทั้งคู่ครั้งสุดท้าย หรือต้องการอะไรกันแน่lol แต่บทนี้ไม่มีเรื่องมินะโผล่มาเลย ฮ่า สัมผัสได้ว่าบทต่อไปนี่คงดราม่าแบบเต็มๆ
    #78
    0
  2. #77 lingamp (@lingamptz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 21:02
    อ้าวเห้ยย เกิดความค้าง 555555 ไรท์ตัดจบแบบนี้ก็ได้เหรอ
    #77
    0
  3. #76 LoveToon (@toonenter) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 20:28
    เด๋วววววดิ คนแก่กว่าใจเย็นๆก่อนน ซานะต้องไปแต่งงานกับคนอื่นแน่ๆเลยอ่าาาา
    #76
    0
  4. #75 MartinPH14 (@MartinPH14) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 19:33
    ฮืออออ วอทททททททท อ๊าาาาาา ไม่ชอบเลยยยยย เป็นครั้งแรกที่ไม่อยากให้มีฉากนั้นเพราะมันคงจะบาดใจ ไม่ใช่แบบ ตื่นขึ้นมาแล้วจื่อกลายเป็นผู้หญิงนะเฮ้ย ไม่เอานะ โอ๊ยยยยย
    #75
    0
  5. #74 Kkero (@kkulsone) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 18:12
    เหยยยยยยย.... อยากรู้เหตุผลของการกระทำซานะจังเลยค่ะ ต้องการจะพิสูจน์อะไรอาจื่อรึเปล่า... ต้องใช่แหละ ลุ้นมากค่ะ ซานะเองก็ดูเหมือนคิดอะไรในหัวเยอะเหมือนกันนะคะ เราไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับซานะเหมือนที่อาจื่อไม่กล้าถามเลยไม่รู้เลยค่ะ ฮืออออ อยากอ่านตอนต่อไปใจจะขาด /ไม่ได้หวังให้มีฉากอะไรอย่างว่านะคะ คืออารมณ์ของเรื่องตอนนี้มันเครียดเกินกว่าจะมีฉากแบบนั้น 5555555 อยากรู้ว่าอาจื่อจะทำไงค่ะ

    ส่วนดุ๊บแชง อาาา ทำไมจู่ๆก็มีความหวังขึ้นมาคะเนี่ย ตะดุ๊บำปห้องสมุดงี้คือไปอ่านสือสินะคะ คิดเรื่องเรียนต่อแล้วแน่ๆเลย จะได้อยู่กับน้องแชงต่อ ก็มโนไปค่ะ 555555 แต่ถ้าจริงก็ดีนะคะ จะได้ไม่ดราม่าขนาดนั้น /หรอออ
    แต่ยัยน้องเริ่มคิดถึงเรื่องความสัมพันธ์แล้ว .... เรื่องกั๊กไม่กั๊ก อยากรู้จริงๆว่ายัยน้องรู้สึกกับพี่เค้ามากแค่ไหนค่ะ ถ้าจะหาเวลาคุยกับพี่เค้าจริงๆ อยากรู้ว่า ความรู้สึกยัยน้องถึงขั้นไหนแล้วจังเลยค่ะ ดูจากตอนนี้เหมือนเริ่มรู้สึก แต่ยังไม่มากขนาดนั้น ... หน่วงนิดๆนะคะเนี่ย ฮืออออออ
    รอตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อนะคะ
    #74
    0