Remember // Calum Hood [5SOS]

ตอนที่ 5 : Part 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ธ.ค. 60

Part 5 - Remember// C.L.

-

เพล้งงงงง!!

เสียงเมื่อครูนั้นทำให้ทุกคนหันควับมาที่ต้นเสียงนั้น ก็คือ ฉั น

"ขอโทษที ฉันซุ่มซ่ามไปหน่อยน่ะ"

ฉันรีบก้มเก็บเศษถ้วยชามสีแดงที่แตกออกเป็นเสี่ยงอย่างไม่ลังเล ด้วยความตกใจฉันจึงเก็บมันด้วยมือเปล่าจึงทำให้เศษถ้วยชามสีแดงนั้นบาดมือข้างขวา คนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่ลังเลที่จะมาดูด้วยความเป็นห่วง

"นี่ เธอเป็นอะไรรึเปล่า!!" ไมเคิลลุกพรวดจากเก้าอี้ตรงมาหาฉัน

"ไม่เป็นไรมากหรอก ก็แค่...." ฉันยังพูดไม่ทันจบไมเคิลรีบดึงมือฉันตรงไปที่ตู้ยาข้างโซฟาสีดำตัวใหญ่

"คาลัม ฉันรู้ ฉันเสียใจด้วยของๆนายน่ะ " ??? ไมเคิลเอ่ยปากออกมา สีหน้าของเขาทั้งสองสร้างคำถามมากมายในหัวสมองฉัน

ไมเคิลรีบดึงมือข้างซ้ายของฉันมาล้างด้วยน้ำเปล่า จากนั้นจึงใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์สัมผัสเบาๆที่มือของฉัน

โอ้ยย!!

"ทนหน่อยนะ มันจะเเสบนิดๆ" ไม่นิดเเล้ว ;__;

"นี่ที่นายพูดกับคาลัม 'ของๆนาย' หมายความว่ายังไงหรอ? " ฉันไม่สามารถเก็บความสงสัยได้นานกว่านี้อีกแล้ว

"เอ่อ คือ ช่างมันเหอะ " เขาตัดบท เเล้วรีบพันเเผลให้ฉัน

ก่อนที่กำลังลุกออกไป ฉันหันกลับไปมองที่ห้องครัว คาลัมกำลังก้มเก็บเศษถ้วยด้วยสีหน้าที่กระอั่กกระอ่วนแบบบอกไม่ถูก จนทำให้ฉันไม่สามารถทนกับความสงสัยของฉันได้อีก

" ไมเคิล " ฉันเรียกชื่อเขา

" บ อ ก ฉั น เ ถ อ ะ (• ^ •) " ฉันทำสีหน้าอ้อนวอนเขาพร้อมส่งสายตาปริบๆ

"เฮ้อ...ก็ได้ๆ" เขาวางกล่องปฐมพยาบาลไว้บนโต๊ะข้างหน้า

" ( ● - ●) "

"คืองี้นะ " เขาเริ่มพูด "ชามที่เธอทำแตกอ่ะ"

"อ่าห้ะ"

"มันเป็นชามใบโปรดของเขาที่เขามักจะใช้ตลอดๆ" ฉันขอโต้ดดด ToT "ชามของแฟนเก่าเขาน่ะ"

"......."

"........"

"มันมีความหมายกับเขามากเลยสินะ"

ณ จุดๆนี้ฉันรู้สึกผิดมากกับความที่แสนจะเด๋อของตัวเองทำของที่มีความหมายของนายนั่นเเตก

" (×_×) " ฉัน

"เอาหน่า อย่าไปคิดมากเลย " ไมเคิลตบไหล่ฉัน

วันนี้ไมเคิลอาสาฉันขับรถไปซื้อของเข้าเกสต์เฮ้าส์ด้วยกัน คาลัมก็มาด้วย เขานั่งข้างหลังส่วนฉันนั่งข้างหน้ากับไมเคิล ตลอดทางฉันคอยมองกระจกอยู่ด้านหลังตลอด เขาดูซึมๆไม่ค่อยเหมือนครั้งเเรกจะฉันเจอ :(

พวกเขาสวมแว่นตาดำก่อนที่จะดินเข้าไปในซูเปอา ฉันเลาะตามชั้นวางสินค้าไปเรื่อย ตอนนี้ในรถเข็นมี แยม ข้าวโอ้ต ข้าวไรย์ ขนมปังโฮลวีต โยเกิร์ต นม เนย และอื่นๆอีกเยอะมากก

"นายสนใจอาหารไทยไหม?" ฉันหันไปถามพวกเขาที่เดินตามอยู่ข้างหลัง

"สนนน \(•0 • )/ " ไมเคิลปรี่เข้ามาหาฉัน

"นายล่ะ ^^" ฉันส่งยิ้มให้เขา

"แล้วแต่" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆและเดินตามหลังต่อๆไป

ฉันเตรียมหยิบวัตถุดิบต่างๆอย่างเส้นแป้ง น้ำมะขาม กุ้ง มะนาว ต้นหอม ไข่ เย็นนี้ฉันจะทำเมนูที่เรียกว่าา ผัดไท เห็นอย่างนี้นังเรย์ทำอาหารเป็นนะเออ ฉันรีบวางวัตถุดิบทั้งหมดบนเคาท์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน ก่อนที่เราจะเดินกลับไปที่ลานจอดรถ ฉันสะดุดตาไปเห็นร้านขายซีดี ดีวีดีอยู่ด้านนอกของตัวซูเปอร์

"นี่นาย ฉันขอตัวแปปนะ" ฉันบอกพวกเขาเเล้วเดินตรงไปที่ร้านนั้น

ฉันเดินตรงไปที่ชั้นวางดีวีดีหนังและหยิบเรื่อง The Space Between Us , The Duff , Thor 2 และกำลังเดินไปจ่ายเงินและฉันก็สะดุดตากับโซนซีดีเพลงหน้าตาอาร์ทคุ้นๆ

' Sound Good
Feels Good '

อ๋ออออ นี่สินะ 5 seconds of summer

ไหนๆอุดหนุนหน่อยล่ะกันน ><

"ซื้ออะไรหรอ (•0 • )" ไมค์ เห้ยยย โผล่มาตอนไหนเนี่ย

"เอ่อ หนังน่ะ เผื่อไว้ดูตอนเบื่อๆน่ะ"

"แล้วนั่นอัลบั้มอะไรน่ะ" ตาไวเชียวนะ -_-

"อ้อ ไม่มีอะไรหรอก แล้วคาลัมล่ะ"

"คอยอยู่ที่รถแล้วน่ะ ฉันเลยมาตามเธอไง"

พนักงานประจำร้านยื่นถุงมาให้ฉันหลังคิดเงินเสร็จจากนั้นพวกเราก็กลับไปที่เกสต์เฮ้าส์กัน

ตลอดทางฉันสัมผัสได้ถึงความเงียบได้อย่างชัดเจน ฉันกับไมค์พยายามที่จะชวนเขาคุยตลอด แต่เขากลับเงียบ แล้วใส่หูฟังซะงั้น

ฉันเข้าใจว่าสิ่งของบางอย่างมีคุณค่าทางจิตใจมาก แต่อันนี้คืออุบัติเหตุจริงๆ ฉันจะไปขอโทษเขาให้ได้โดยเอาฝีมือการผัดผัดไทนี่แหละ (แปลกดีเเหะ)

เมื่อถึงเวลามื้อเย็นก็ได้เวลาที่ฉันจะได้โชว์ฝีมืออาหารเสียที เห็นไมค์บอกว่าลุคกับแอชต้า เอ่อ นั่นแหละน่าจะกลับถึงเย็นๆนี้ ฉันก็เลยซื้อมาผัดเผื่อพวกเขาบ้าง จากกนั้นฉันก็รีบเตรียมวัตถุดิบที่ซื้อมาสดๆจากซูเปอร์ลงมือผัดลงกระทะ แต่แปปนะจะเอาอะไรผัด?! ห๊าาาาาา

หันซ้าย (•__• ) หันขวา ( @ __×)

แวร์ อิส ฟัคกิ่ง ไมเคิล คลิฟฟอร์ด !!!

"คาล๊ามมมมมมมมม" ฉันตะโกนเรียกเขาที่เดินผ่านมา "ตะหลิวอยู่หนายยย"

ใช่ฉันลืมอาวุธสำคัญคือ ต ะ ห ลิ ว !!

"?" เขาทำหน้างงใส่ฉัน ก็แน่ล่ะสิฉันเล่นพูดภาษาไทยออกไป

"ไอที่ไว้ผัดๆอ่ะ ฟึบ ฟับ " ฉันทำท่าทางที่สามารถจะสื่อให้เขารู้ได้ว่าคือตะหลิว

"ปิดเตาก่อนสิยัยบ้า!!เดี๋ยวบ้านก็ไหม้กันพอดี"

ฟึ่บ

ฉันวิ่งเขาไปปิดเตาทันที ขอบคุณที่เขาดึงสติฉันขึ้นมาได้ โชคดีที่เครื่องยังไม่ไหม้ไม่อย่างนั้นหมดกันผัดไท

"อ่ะนี่ เครื่องครัวที่เหลืออยู่ทางด้านนั้นนะ พอดีไม่ค่อยได้ใช้กัน" เขาส่งตะหลิวมาให้ฉันแล้วชี้ไปยังตู้ข้างบน ถึงฉันจะไม่ได้เตี้ยและสูงอะไรมากแต่ถ้าเทียบกับเขาล่ะก็ ฉันดูเตี้ยไปเลย หัวฉันยังเลยไหล่เขาไปแค่นิดเดียวเอง

"ขอบคุณนะ"

Calum's POV

ให้ตายสิ ยัยนั่นทำของๆเนียร์แตก คุณรู้ไหมว่าผมรักษามันดีขนาดไหน มันคือถ้วยชามชามโปรดของผมด้วย!! ผมค่อยๆเดินทอดอารมณ์ไปเรื่อยๆกับเพลงเศร้าเพลงเดิมที่วนในหัวผม

"คาล๊ามมมมมมมมม" เสียงดังมาจากครัว

เเสบแก้วหูชะมัด เสียงใครเนี่ย อ้อ!!ลืมไปจะมีใครสักกี่คนล่ะที่มาอยู่ที่นี่แล้วทำของๆผมแตก!!

"$^(*&:#@&((₩£_gjsh"

ภาษาอะไรวะ?! ฟังไม่รู้เรื่องเลย

"ไอที่ไว้ผัดๆอ่ะ ฟึบ ฟับ " เธอทำท่าทางให้ผม อ้อ!!ตะหลิว!!

แต่ยัยบ้านี่สติแตกไปแล้ว เอาแต่โวยวายหาตะหลิวบ้านจะไหม้เอา!! ผมเริ่มสติเเตกตาม

"ปิดเตาก่อนสิยัยบ้า!!เดี๋ยวบ้านก็ไหม้กันพอดี"

ฟึ่บ

เธอวิ่งเขาไปปิดเตาทันที ดีนะที่ผมดึงสติเธอขึ้นมาได้ ไม่อย่างนั้นครัวผมไหม้เเน่ๆ

"อ่ะนี่ เครื่องครัวที่เหลืออยู่ทางด้านนั้นนะ พอดีไม่ค่อยได้ใช้กัน" ผมเปิดตู้เอาตะหลิวให้เธอ

"ขอบคุณนะ" เธอหลีกเลี่ยงที่จะมองหน้าผม ผมจะเช่นกัน..หึ

ก๊อกๆๆ

"เฮ้ ฉานนกลับบมาาแล้ววววว" ประตูเปิดออก เสียงผู้ชายคนนึงดังขึ้น เขาเดินมาอีกกับชายหัวบลอนด์เซอร์อีกคนนึง

"ว้าว ควงใครมาเนี่ย" ผมกลอกตาใส่เขา

คนแรกที่อยู่ในเสื้อยืดสีฟ้าลายขวาง เขาชื่อ
แอชตัน เออร์วิน มือกลองเพื่อนร่วมวงผมเองเขาเพิ่งกลับมาจากบ้านแม่ เเละขอบคุณที่เขาตัดผมสักที หลังจากที่ไว้จนผมอยากจะตัดให้เขาเสียเองแล้ว -__-

ส่วนคนปากเสียที่เพิ่งเดินตามหลังแอชตันมาในเสื้อเเจ็คเก็ตตัวเฉิ่มตัวเดิม
มันชื่อ ลูค เฮมมิงส์ ร้องนำ แต่คนส่วนใหญ่มักจะคิดว่าเขาหน้าตาหล่อที่สุด อยากจะบอกว่าคิดผิดเลย ผมนี่แหละหล่อสุด.

"เพื่อนฉันเองเพิ่งมาจากประเทศไทย เธอจะย้ายมาอยู่กับพวกเราสักพักน่ะ" ไมค์เดินลงมาจากชั้นสอง

"หวัดดี ^^" ยัยนั่นหันมาทักทายสหายสองตัวผมพร้อมมือที่กำลังทำอาหารอยู่อีกข้าง

"นั่งก่อนสิ เดี๋ยวรออาหารแปปนึงนะ" เรย์

"เสร็จแล้วค่าา"

เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีอาหารก็พร้อมทานแล้ว
จะว่าไป ยัยนี่ก็ทำอาหารเก่งอยู่นะ หมะ..หมายถึงหอมน่ะ อาจจะไม่อร่อยก็ได้ :( แหวะ.

"หอมจังง" ไมค์

"ผาดดทายยยยย" แอชตัน

"น่ากินมากๆเลย ( ○0○)" ลูค

" - __ - " ผม

"ว่าแต่.." ลูคเอ่ย

"เธอชื่ออะไรหรอ?" แอชตันและลูคเอ่ยพร้อมกัน

อ๋อ ยัยนี่ชื่อเรญ่า คนที่ทำถ้วยเนียร์ฉันแตก แถมทำบ้านเกือบไหม้และคนที่ผม..นั่นแหละ เอาเป็นว่า ผมไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอเลย ว้าา

"เรญ่า เรียกสั้นๆว่าเรย์ก็ได้ ^^"

"ฉันลูค"

"ฉันแอชตัน"

Calum's POV end

"ฉันลูค"

"ฉันแอชตัน"

ฉันยื่นมือออกมาเชดแฮนด์ตามธรรมเนียมของคนที่นี่ หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มจัดการกับอาหารที่วางไว้ข้างหน้าตนเอง

"อื้มมม อร่อยโคตรอ่ะเรย์ O0o" แอชตัน

" :\ " คาลัม

"ขอบคุณ ^^"

"รู้ไหมว่าผัดไทของโปรดฉันเลยน้าา" แอชตันพูดก่อนจะเขมือบผัดไทอีกคำเข้าไป

หลังจากที่ทุกคนเคลียร์กับมื้อเย็นฝีมือของฉัน เราก็แยกย้ายไปทำนู่นทำนี่กัน แอชตันก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำพักผ่อนหลังจากเพิ่งกลับมาจากบ้านแม่ของเขา ส่วนลูคกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้างนอกกับแฟนของเขา อาเซเลีย อาซีเลียอะไรสักอย่างนี่แหละ ไมค์ก็กำลังดูซีรีย์เรื่องโปรดอยู่ แล้วนายนั่นล่ะไปไหน

ฉันเดินออกไปข้างนอกตัวบ้าน เดินออกไปด้านสระว่ายน้ำขนาดใหญ่เล็กไม่ใหญ่ทางหลังบ้าน
เขากำลังนั่งอยู่ริมสระน้ำมือพลางกีตาร์คลอๆไปเป็นทำนองช้าๆ

"เฮ้ มาทำอะไรข้างนอกน่ะ" ฉันเดินเข้าไปทักทาย

"มือถือกีตาร์อยู่ ตีกลองแหละ" เอ้า ถามดีๆนะเว้ย

"จ่ะ =__=" ฉัน

"เอ่อ....นี่"

"มีอะไร" คาลัม

"ฉันขอโทษนะ" ฉันพูดออกไป เขาเริ่มหยุดเกากีตาร์

"......." เขาเงียบ

"ที่ฉันทำชามแฟนนายแตกน่ะ"

"แฟนเก่า" เขารีบพูดสวนทันที เสียหน้าเปลี่ยนไปดูปนเศร้าๆ

"ฉันขอโทษ ฉันซุ่มซ่ามเอง ฉันรู้ว่ามันมีความหมายกับนายมาก แต่มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ"

"อือ -__- " คาลัม

"หายโกรธฉันยัง ห๊ะะ"

"ฉันไม่ได้โกรธเธอเลย"เขาพูดพลางเกากีตาร์ต่อไป

"ฉันไม่รู้หรอกว่านายเป็นอะไรตอนนี้ เพราะฉันก็เพิ่งเข้ามา แล้วอีกอย่าง....."

"หืม อะไร"

"นายไม่เหมือนตอนเเรกที่ฉันเจอ"

"ตอนไหน?"

"นี่นายลืม?"

"เอ่อ...." เขาหยุดคิด "ตอนไหน?"

"ที่นายเข้าห้องผิด ไม่ต้องเล่าต่อเนอะ"

"อ๋อ"

"นายดูเเปลกๆไป ปกตินายดูกวนบาทามาก เป็นอะไรรึป่าว"

"เปล่าหรอก แค่คิดเรื่อยเปื่อยน่ะ" เขาปฏิเสธ "ขอโทษเรื่องนั้นด้วยนะ ฉันเมาแล้วเธอก็ย้ายมาอยู่ใกล้ๆห้องฉันด้วย แต่....เธอกัดเจ็บชิบหายเลยว่ะ" เขาชูมือที่มีรอยกัดขึ้นมา

"ป้องกันตัวไง ^^" ฉัน

"เอาน่า ฉันไม่อยากกวนนายแล้ว ถ้ามีอะไรทำให้นายทุกข์ใจหรือเครียดเรื่องอะไรอยู่ เชื่อฉันอย่าเอาใจไปใส่ เครียดมาก เดี๋ยวมันก็หาย ทุกๆอย่างจะดีขึ้นเอง เชื่อฉันสิ :) "

"ฉันไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอเอาซะเลย" เอ้า อยากมีเรื่องอ่ออ

"ทำไม อะไรเนี่ยย"

"ป่าว พูดลอยๆ"

"!!!!" ฉัน

"-__-"

"หาววว ฉันขอตัวละนะ กู๊ดไนท์"

"กู๊ดไนท์" ฉันเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง เขานี่ยังไงกันนะ ตอนนี้ฉันเดาไม่ค่อยถูกเลยเเหะ เอาเป็นว่าเขาคิดถึงใครมากๆอยู่ล่ะมั้ง ฉันก็เคยเป็น

》Writer's Zone 《


อีกตอนคลอดมาแล้วว
ตั้งใจมากๆเลยถ้ามีอะไรผิดพลาด
ก็ขอโทษด้วยนะคะ
งงตรงไหนตอนนั้นเม้นได้เลยน้า
ไรท์พร้อมร้บคำติชมตลอดน้า


ถ้าชอบอย่าลืมโหวตหรือ
แอดลง Library ด้วยน้า
ขอบคุณที่ติดตามกันน้า ♡



































































11 ความคิดเห็น