คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [FIC Owari no Seraph – One Shot] (GurenxYuu) – Protect [FIC Owari no Seraph – One Shot] (GurenxYuu) – Protect | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ส.ค. 58 / 22:08


[เนื้อหาเป็นชายxชายนะคะ]

[เรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นจริงนะคะ เกิดจากมโนของผู้แต่งล้วนๆค่ะ]


กริ๊งงง กริ๊งงง

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นปลุกเด็กหนุ่มวัย 15 ปี เฮียคุยะ ยูอิจิโร่ ขึ้นมาอย่างน่าหงุดหงิด

“งืมมม ทำไมนาฬิกาปลุกถึงดังล่ะเนี่ย ฉันว่าฉันไม่ได้ตั้งไว้ซะหน่อย” ยูบ่นพึมพาแล้วเอื้อมมือไปกดปิดนาฬิกา

“หืมม มีกระดาษอะไรติดอยู่เนี่ย” สุดท้ายยูก็ต้องลุกขึ้นมาดึงกระดาษออกแล้วปิดนาฬิกา

“ใครเอามาแปะไว้เนี่ย” ยูบ่นอย่างหงุดหงิด แล้วมองกระดาษในมือก่อนจะพบว่ามีข้อความอะไรบางอย่างเขียนอยู่

‘ไงเจ้าบ้ายู ตื่นซะทีนะ วันนี้ตึกที่นายพักจะโดนตัดน้ำกับไฟตอน 8 โมงนะ ถ้านายไม่อยากอยู่ในสภาพเน่าๆอย่างนั่นทั้งวันก็รีบไปอาบน้ำซะ อ้อ แล้วก็ไม่ต้องรีบมาหาฉันล่ะ วันนี้ฉันกะว่าจะตื่นสัก 10 โมง’

ยูอ่านจบก็แทบจะขยำกระดาษทิ้งทันที

“นี่มันอะไรเนี่ย!”

ยูโวยลั่นก่อนเหลือบหันไปเห็นนาฬิกาที่เหลืออีกไม่ถึง 10 นาทีก็จะ 8 โมงแล้ว

“เจ้าบ้ากุเร็นนั่น ทำไมไม่บอกกันก่อนหน้านี้ฟ่ะ” ยูโวยแล้วรีบไปจัดการอาบน้ำด้วยความเร็วแสงทันที เพราะยังไงเขาก็ไม่อยากอยู่ในสภาพนี้ทั้งวันแน่ๆ

ยูจีดการอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก่อนจะโดนตัดน้ำตัดไฟแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนจะรีบบึ่งไปยังห้องพักของกุเร็นทันที

“เห้ยยย เจ้าบ้ากุเร็นลุกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะเฟ้ยยย”

ยูตะโกนแล้วก็เคาะประตูเสียงดังลั่น

“เห้ยยย กุเร็น!”

“โอ๊ยยย นี่เจ้าบ้านี่มันหลับหรือตายฟ่ะ”

ยูทุบประตูแรงๆอีกครั้ง

“ลุกมาเปิดประตูสักทีสีเฟ้ย”

“รู้แล้วๆ ส่งเสียงดังอยู่ได้” กุเร็นเปิดประตูออกมาแล้วพูดอย่างหงุดหงิดด้วยสภาพเพิ่งตื่น

“งั้นนายก็บอกฉันมาสิว่าทำไมถึงต้องตัดน้ำตัดไฟตึกฉันด้วย”

กุเร็ฯมองหน้าอีกฝ่านอย่างเหนื่อยใจ

“นายไม่ได้ใส่ใจประกาศอะไรเลยสินะ  ถ้าฉันไม่ได้เอากระดาษไปเขียนบอกไว้ป่านนี้นายก็ยังไม่ตื่นแหงๆ”

“ช่างฉันเถอะน่ารีบบอกมาซะที”

“ทางกองทัพเข้าจะเดินสายไฟกับท่อน้ำตึกนายใหม่ นายก็รู้ไม่ใช่รึไงว่าตึกนายไฟมันชอบดับบ่อยๆ แล้วท่อน้ำก็ยังรั่วอีก”

“แล้วถ้างั้นจะใช้ได้วันไหนล่ะ”

“น่าจะสัก 2-3 วัน”

“นานขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วฉันจะไปอยู่ไหนล่ะเนี่ย แล้วทหารคนอื่นๆไปอยู่ไหนกันล่ะ”

“คนอื่นๆไปอยู่ตึกใหม่ที่เพิ่งสร้างน่ะ แต่ห้องมันเต็มแล้ว”

“เอ๋!! แล้วถ้างั้นฉันล่ะ”

“ไม่รู้สิ หมดธุระแล้วสินะฉันจะได้ไปนอนต่อสักที” กุเร็นหาวทีหนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปปิดประตู

“เฮ้ เดี๋ยวสิ!”

“มีอะไรอีกล่ะ”

“…”

“มีอะไรก็รีบๆพูดมาฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว”

“นี่…ช่วงนี้ขออยู่ที่นี่ก่อนได้มั้ย”

ยูถามเสียงแผ่ว

“…”

“ดะ..ได้มั้ย”

“แล้วแต่นายล่ะกัน แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งมากวนฉันละกัน”

“อืมม” ยูรับปากก่อนจะเดินตามเจ้าของห้องเข้าไปแล้วมองตามอีกฝ่ายที่เดินเข้าห้องนอนไป ทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว

‘ทำไมเมื้อกี้ฉันถึงไปกล้าพูดขอไปดีๆล่ะเนี่ยย ตอนเด็กๆก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยมาอยู่” ยูบ่นตัวเองในใจ แล้วเดินไปนั่งโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆ

“อืมม ช่างเถอะ แต่วันนี้จะทำอะไรดีนะ วันนี้ไม่มีเรียนกับกุเร็นซะด้วยสิ แต่ไหนๆก็อยู่กับหมอนี่แล้วลองหาทางทำให้กุเร็นเอาอาวุธที่ดีกว่านี้มาให้ดีกว่า”

“อืมม แต่ว่าจะทำยังไงดีนะ วิธีที่เคยใช้ก็ไม่เคยสำเร็จสักครั้ง งืมมมม อ๊ะ จริงสิแอบเข้าไปโจมตีตอนหลับก็ได้นี่หน่า ถ้าฉันจัดการได้กุเร็นจะได้ยอมรับแล้วยกอาวุธให้สักที” ยูที่นึกแผนการได้จึงรีบไปหยิบดาบธรรมดาของตัวเองออกมาแล้วค่อยๆย่องเข้าไปในห้องนอนของอีกฝ่าย

ในห้องมืดสนิท กุเร็นก็กำลังหลับอยู่ นี่มันโอกาสดีสุดๆ ยูย่องเข้าไปใกล้ๆกุเร็นแล้วฟาดดาบลง

“อ๊ะ!”

จู่ๆเขาก็โดนอีกฝ่ายที่น่าจะหลับอยู่จับข้อมือไว้แล้วดึงลงมาให้เขาอยู่ในสภาพกึ่งคร่อมกุเร็นอยู่

“ปะ..ปล่อยนะ!”

“นายกำลังจะทำอะไร”

“ก็แค่จะทำให้นายยอมรับแล้วยกอาวุธที่ดีกว่านี้ให้ฉันสักทีก็เท่านั้น”

“นี่นายอยากได้อาวุธนี่มากขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วสิ ฉันจะได้ไปฆ่าพวกแวมไพร์สักที”

“ฉันว่าฉันเคยบอกนายไปแล้วนะว่าฉันจะไม่ให้อาวุธกับคนที่คิดแต่จะแก้แค้น นายต้องมีสิ่งหรือคนที่อยากปกป้อง เมื่อนั้นแหละนายถึงจะแข็งแกร่งเหมาะสมที่จะได้รับอาวุธ”

“มีสิ…”

“หืม?”

“ฉันบอกว่ามีไงคนที่อยากปกป้องน่ะ!”

“เหรอ งั้นใครกันล่ะ”

“คนที่ฉันอยากปกป้องก็คือ นายนั่นแหละ กุเร็น!!”

ยูตะโกนออกมา รู้สึกได้ว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าว ถ้าไม่ใช่ว่าห้องนี้มืดอยู่ล่ะก็อีกฝ่ายคงจะให้ว่าหน้าเขากำลังแดงอยู่แน่ๆ

“ถ้าฉันไม่มีอาวุธฉันก็ปกป้องนายไม่ได้นะสิ”

“นายนี่มัน…”

กุเร็นถอนหายใจก่อนจะดึงอีกฝ่ายลงมานอนกอด

“ทะ…ทำอะไรของนายน่ะกุเร็น ปล่อยนะ!”

“ตอนนี้นายยังไม่จำเป็นต้องปกป้องฉันหรอกนะ”

“ตะ..แต่ว่า…”

“สำหรับตอนนี้ฉันปกป้องนายเอง”

พูดจบกุเร็นก็ดึงยูเข้ามากอดใกล้กว่าเดิม

“ปล่อยฉันนะ”

ยูพยายามดิ้นแล้วผลักอีกฝ่ายออกแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงอีกฝ่ายได้อยู่ดี

“อยู่นิ่งๆเงียบๆหน่อยสิ ฉันกำลังต้องการหมอนข้างพอดีถ้านายไม่อยู่นิ่งๆฉันจะ…”

ยูที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายถึงกับเสียวสันหลังวาบขึ้นมาเลยต้องยอมอยู่นิ่งๆแต่โดยดี

“แต่อยู่ในสภาพแบบนี้ก็ไม่ได้แย่เท่าไร ตัวหมอนี่อุ่นชะมัด เราเองก็รู้สึกง่วงขึ้นมาแล้วสิ” ยูคิดในใจแล้วค่อยๆเข้าไปซุกใกล้ๆแผงอกอุ่นๆของอีกฝ่ายก่อนจะผล่อยหลับไป

กุเร็นที่เห็นอีกฝ่ายหลับไปแล้วค่อยๆเอื้อมมือไปขยี้หัวอีกฝ่ายเบาๆแล้วจูบบางๆลงบนหน้าฝากของอีกฝ่าย

“ฝันดีนะยู”



ถ้าตรงไหนเราพิมพ์ผิดก็แจ้งได้นะคะ

ผลงานทั้งหมด ของ WT_Melon

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 NajimiMikoto (@NajimiMikoto) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 23:55
    ชอบอ่ะ มีอีกใหมคะ
    #5
    0
  2. วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 19:33
    อ่านแล้วเขินเลยค่ะ -///-
    #4
    0
  3. #3 yugijudai (@0868864816) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 15:00
    กุเรนร้ายไม่เบานะ แค่กอดเฉยๆเองหรอ
    #3
    0
  4. วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 20:29
    สนุกจังโลยย
    #2
    0
  5. #1 naru
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 11:00
    สนุกคะ แต่อีกนะคะ
    #1
    1