[ทำมือ] Devil Save Me ◇ ร้อนรัก พี่ชายจอมโหด

ตอนที่ 2 : #องศาลูกแพร :: 1st Time [150%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    28 ธ.ค. 61

คำเตือน :: นิยายมีเนื้อหารุนแรง มีฉาก Rape ตัวละครมีความดำมืด ดราม่าหนัก ใครรับไม่ได้กดออกตอนนี้ยังทันจ้า จุ๊บ

SONG :: ไม่รู้ทำไม - Zeal 

   

#องศาลูกแพร :: 1st Time :: 


หลายเดือนก่อนหน้านั้น

            @หอพักหญิง

            ปึก!

            เฮ้อ~ เสร็จสักที เสียงขนมจีนเพื่อนสาวคนสวยของฉัน เอ่ยขึ้นขึ้นหลังจากจัดห้องเสร็จ แล้วยืนดูรอบๆห้องใหม่อย่างชื่นชม

            ขอบใจพวกเอ็งมากๆนะ ขนมจีนเดินมากอดคอฉันทันทีที่พูดจบ

            ขอบใจอย่างเดียวไม่ได้

            อะไรของแกอีก? ฉันถามพลางแกล้งขยับออกห่างๆ

            รอยยิ้มมันน่าขนลุก

            กว่าจะขนของเสร็จ กว่าจะหาห้องได้ กว่าจะ...

            พอเลยๆ ฉันตัดสินใจหยุดคำพูดของหล่อนไว้แค่นั้น เพราะรู้แล้วว่าบทสรุปจะเป็นยังไง

            หล่อนคิดเป็นอยู่เรื่องเดียว และใช่...

            จะกินอะไรกันล่ะ พวกแกด้วยนะ วันนี้ฉันเลี้ยง ฉันบอกเพื่อนทุกคนที่อยู่ในห้องนี้

            แหม ทีงี้ยิ้มกันหน้าระรื่น

            พิซซ่า/ชาบู~/ข้าวเหนียวส้มตำ!/เหล้า!!” ทั้งสี่คนนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกัน แต่ถ้าให้เรียงอันดับจากความดังของเสียง ยัยขนมจีนนี่แหละเบาสุด ต่อมาก็พาย และเดียร์ แล้วก็ซัน คำตอบของหมอนั่นดังสุดในห้องนี้ และนั่นทำให้ฉันละอีกสามคนหันไปมอง ...ไอ้นี่

แต่เดี๋ยวนะ ทำไมมันเริ่มเยอะแล้วล่ะ ของกินที่ทั้งสี่คนนี้อยากกินกัน มันอยู่คนละที่  คนละแนวกันเลยนะ ที่สำคัญเงินฉันก็ไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นด้วย

            โอ๊ย~ พอก่อนๆ ฉันยกมือห้ามทุกคน แล้วพูดต่อ ฉันไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้นนะเว้ย ฉันรีบแย้ง แล้วหาทางออกให้เพื่อน 

เอาอย่างเดียว ที่เดียว โหวตกันมานะเดี๋ยวฉันนั่งรอ ฉันว่าพลางเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างหมดแรง

            เหนื่อยจริงๆนะวันนี้

            ไอ้ซัน ขนของมาเหนื่อยๆ จะมาแดกเหล้าไม่ได้ พายรีบดักคอซัน หล่อนคออ่อนสุดแล้วในกลุ่ม

            ฉันมีเพื่อนสี่คนแหละ พาย เดียร์  ซัน สามคนนี้ฉันรู้จักตอนเรียนปีหนึ่ง จากการแนะนำของขนมจีน ส่วนหล่อนน่ะ...เราเป็นเพื่อนกันตอนฉันเริ่มเรียนม.ปลาย ตอนนั้นฉันไม่ค่อยมีเพื่อนเลยล่ะ หล่อนเลยมาชวนคุย เราก็เลยสนิทกันตั้งแต่นั้นมา

            แต่ขนมจีนน่ะมีเพื่อนจากโรงเรียนอื่นก่อนมาเรียนม.ปลายที่เดียวกับฉันอีก ซึ่งก็คือสามคนนั้นนั่นแหละ

            หล่อนดูเพื่อนเยอะนะ ...ต่างจากฉันโดยสิ้นเชิงเลย

อ้าว~ แล้วกัน เสียงซันดังแทรกขึ้น  ฉันหันไปมอง  สรุปคือหมอนั่นพยักหน้ารับสามคนนั้นเงียบๆ

            ซันเดินมานั่งข้างฉัน...

            ขอบใจนายมากนะ ฉันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ในตอนที่ซันหย่อนก้นลงนั่งข้างๆ พร้อมกับผ่อนลมหายใจ

            “...” และไม่มีคำพูดใดๆออกจากริมฝีปากหยักลึกนั่น มีเพียงแค่การพยักหน้ารับแค่นั้น

            ซันมันพูดน้อยตั้งแต่รู้จักกันแล้วล่ะ แต่มันก็ละเอียดอ่อนเรื่องเพื่อนมากทีเดียวนะ ดูใส่ใจ เป็นห่วง และสังเกตเพื่อนทุกคน

            ทั้งมันยังเป็นผู้ชายคนเดียวในกลุ่มอีก ไม่สนใจด้วย ว่าใครจะคิดจะมองมันยังไง

            Rrrr

            เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของฉันทำให้ซันหันมามอง ก่อนจะพูดว่า รับสิ ฉันพยักหน้ารับ

            “...” ก่อนจะเบนสายตาไปหาสามคนนั้น ที่ตอนนี้ยังตกลงกันไม่ได้สักที

            ฉันเดินเลี่ยงออกมารับสายเรียกเข้าตรงระเบียงห้อง เป็นคุณป้าฉันเองที่โทรมา

            สวัสดีค่ะ... ฉันพยายามอย่างที่สุดเพื่อควบคุมโทนเสียงไม่ให้สั่น

            รู้สึกน้ำตาจะไหลให้ได้เลย ให้ตายสิ!

            [หนูแพรลูก...!] ป้ามิรินเรียกฉันด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง

            ฉันคิดถึงท่าน อยากกอด อยากอ้อน แต่ตอนนี้กลับทำไม่ได้

            “...” ฉันหลุบตามองมือตัวเองที่ตอนนี้จับราวระเบียงไว้ด้วยความสั่นเทา

            […ทำไมหนูย้ายเลยล่ะ ป้าคิดว่าหนูจะรอให้องศากลับมาแล้วให้พี่เขาช่วยขนซะอีก]

            ชื่อของเขาดังเข้ามาในโสตประสาทของฉัน มันทำให้หัวใจฉันเต้นแรงและปวดหน่วงไปในคราวเดียวกัน  ช่วยเหรอ? คนอย่างเขาเนี่ยนะ จะมาช่วยฉัน

            ฉันคิดในใจได้แค่นั้น ก่อนตอบกลับป้ามิรินไป

            แพรไม่อยากรบกวนเขาค่ะ...

มันอาจฟังดูแปลกๆหน่อย สำหรับคนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรระหว่างฉันกับเขา  แม้กระทั่งแม่ของเขาที่ฉันกำลังคุยอยู่ในสายตอนนี้ก็เถอะ ...พี่เขาคงติดงานอยู่มั้งคะ แพรเกรงใจ และฉันไม่อยากให้ท่านรู้สึกระแคะระคายเรื่องบาดหมางระหว่างฉันกับเขา เลยตอบกลับไปแบบนั้น

            เนียนมั้ย?   อันนี้ก็ไม่รู้หรอก

                   ให้มันเป็นแผลในใจฉันคนเดียวก็พอ ...ฉันขอแค่นี้

                    [แล้วหนูอยู่กับใครล่ะลูก อยู่ที่ไหน ใกล้มหาลัยมั้ย?]  ป้ามิรินรัวคำถามใส่ฉัน  น้ำสียงท่านดูเป็นกังวลมาก

            การที่ฉันทำแบบนี้ มันทำให้ท่านไม่สบายใจหรือเปล่านะ  ยิ่งท่านไม่ค่อยได้อยู่ติดบ้านสักเท่าไหร่ด้วย ออกจะเดินทางต่างจังหวัดบ่อยด้วยซ้ำ เพราะท่านทำธุรกิจเกี่ยวกับพวกสร้างที่พักสำหรับนักท่องเที่ยว  เป็นรีสอร์ท  โรงแรมอะไรเทือกนี้  ทำให้ท่านต้องเดินทางไปดูที่บ่อยๆแหละ

            และเมื่อฉันไม่ได้อยู่บ้านท่านแล้ว เลยทำให้ท่านเป็นห่วงแบบนี้เหรอ  แต่เชื่อเถอะว่าฉันออกมาจากบ้าน ออกมาจากเขาได้ ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องดี ...มั้งนะ

แพรอยู่กับเพื่อนค่ะ  อยู่กันสามคน ห้องพักก็อยู่ใกล้มหาลัยนะคะ แค่นี้สบายมากค่ะ

            ฉันตอบออกไปแบบนั้นเพื่อให้ป้ามิรินสบายใจ  และไม่อยากให้ท่านคิดมากเรื่องฉัน  ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง ถ้าโทรไปบอกแม่  แม่คงบ่นฉันหูชาแน่ๆ  คิดแล้วก็เหนื่อยใจ

            ตั้งแต่โตมา ทำไมแม่ชอบฝากฉันไว้กับเขานักนะ  ...แม่ไม่รู้เหรอว่าเขาเกลียดฉันอย่างกับอะไรดี!

            ฉันคุยกับป้ามิรินสักพัก และท่านแนะนำอะไรฉันหลายๆอย่างก่อนจะวางสายไป  ท่านยังดีกับฉันเสมอไม่เปลี่ยน  ดูเป็นห่วงฉันและรักฉันมาก  แม่เคยเล่าให้ฉันฟังว่าลูกสาวของป้ามิรินเสียตั้งแต่ยังเล็กๆ แล้วท่านก็ดูเศร้าๆที่เพิ่งเสียลูกสาวเพียงคนเดียวไป  ประจวบเหมาะกับที่แม่ฉันแยกทางกับพ่อ  ทำให้แม่ที่ต้องทำงานหาเงินเลี้ยงฉันไม่ค่อยมีเวลาดูแล  เพราะฉันยังเด็กอยู่มาก  แม่เลยเอาฉันมาฝากให้ป้ามิรินดูแลฉันก่อนสักพัก

เราไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดหรอกนะ  แค่แม่ฉันรู้จักกับป้ามิรินและสนิทกันมากในระดับหนึ่ง  แล้วแม่ก็คงคิดว่าป้ามิรินมีลูกชาย  โตมาเขาคงดูแลฉันได้  แต่เปล่าเลย ....ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะดูและและเป็นห่วงฉัน ในแบบที่พี่ชายควรทำ  เหอะ!

            สมเพชตัวเองชะมัด....

            แต่ก็ตามที่เล่ามานั่นแหละ  ป้ามิรินท่านเอ็นดูฉัน  เลยรับเลี้ยงไว้ตั้งแต่ยังเด็ก  และเลี้ยงดูฉันเหมือนลูกสาวแท้ๆแบบไม่ขาดตกบกพร่องอะไร  ฉันรู้จากป้ามิรินมาว่าแม่เคยส่งค่าเลี้ยงดูมาให้ท่านด้วย  แต่ท่านก็ปฏิเสธทุกครั้งเพราะไม่ได้ขัดสนอะไร  ออกจะเหลือกินเหลือใช้ด้วยซ้ำ  ที่ฉันรู้ก็มีแค่นี้แหละ  แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง  ป้ามิรินเคยขอให้ฉันเรียกท่านว่าแม่ด้วย  ในใจตอนนั้นฉันก็อยากลองเรียกดูเหมือนกัน

แต่ฉันจำต้องปฏิเสธคำขอของท่าน เธอมันแค่คนนอก ....อย่าสะเออะให้มันมาก

            เพราะเขา ...องศา  ผู้ชายร้ายกาจคนนั้น  ทำให้ฉันต้องปฏิเสธคำขอของท่าน   เหอะ!

            แค่นึกถึงชื่อก็อยากจะอ้วก

 

            @ร้านYK  เวลา 21:25 น.

สรุปยัยเพื่อนตัวดีตกลงกันได้  แต่ไม่ใช่สิ่งที่พวกนั้นได้ลั่นวาจาไว้ก่อนหน้านั้นหรอกนะ  เพราะตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งหนึ่ง  ซึ่งก็ไกลจากหอพักพอสมควรเลยล่ะ

ข้างในร้านก็ตกแต่งสวยดี  ข้างล่างจะจัดเป็นโต๊ะอาหารไว้นั่งทานข้าวกัน  ส่วนด้านบนก็เป็นพวกร้านเครื่องดื่ม  มีระเบียงยื่นออกมาไว้ให้ชมบรรยากาศยามค่ำคืนด้วย  แถมยังยังมีเสียงเพลงเปิดคลอเบาๆอีก  บรรยากาศดีชะมัด

            ราวสิบนาทีผ่านไปก็มีพนักงานเดินมารับ  และจัดหาที่นั่งให้  เราที่ได้ที่นั่งกันแล้วก็พากันสั่งอาหารกินกันหลายอย่าง  พวกนี้กินเก่งกันเป็นบ้า  เผลอแป๊บเดียวของกินเต็มโต๊ะแล้ว

            เรามากันครบทีมเลยคืนนี้ พายกับขนมจีนนั่งฝั่งตรงข้าม  ส่วนเดียร์  ซัน  และฉัน  พวกเรานั่งฝั่งเดียวกัน  สองคนนี้นั่งขนาบข้างฉัน

            เราต่างกินต่างคุยกันตามประสา  แต่...

            พึ่บ!

ฉันหันซ้ายหันขวาทันที  รู้สึกเหมือนมีคนมองมาแบบไม่คลาดสายตาเลย  ให้ตายสิ!

แต่พอดูรอบๆแล้วก็ไม่มีใครมองมาทางฉันเลยนะ  ....ฉันคงคิดมากไปเองมั้ง

            มองหาใครวะ...?  เสียงของขนมจีนทำให้ฉันหันหน้ากลับมา  หล่อนเป็นคนพูดห้วนๆแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วแหละ

เปล่า...  ฉันตอบกลับไปแบบนั้น  ทั้งที่ความจริงแล้วยังรู้สึกเหมือนโดนมองไม่เลิก

            ไม่ไหวแล้ว  ความรู้สึกแบบนี้

            เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำแป๊บนะ  ฉันบอกทุกคนที่อยู่บนโต๊ะนี้  ก่อนจะลุกขึ้นยืน

            อะไร  กลัวเสียเปรียบเหรอ?”  เดียร์แซวฉันปนขำ  ส่วนฉันน่ะทำได้แค่หัวเราะนิดๆกลับไป  และเดินไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่เกือบถึงหลังร้านทันที

 

            {บทบรรยาย  องศา}

ผมเห็นยัยนั่นจากตรงนี้  ชั้นสองของร้าน  เผลอมองอยู่นานเหมือนกัน  ทั้งที่ไม่เห็นมีอะไรน่ามองเลยสักนิด

            ยัยนั่นย้ายออกจากบ้านที่ผมอยู่ไปแล้ว  เห็นแม่บอกว่าอยู่หอกับเพื่อนอีกสองคน  แล้วก็อะไรอีกไม่รู้  ผมไม่ได้ใส่ใจที่จะฟังเรื่องของยัยเด็กบ้านั่นเท่าไหร่

            หึ...”

            สองชั่วโมงก่อนหน้า

            แอด~

            ผมเปิดประตูห้องๆหนึ่งเข้ามา  ซึ่งตอนนี้เจ้าของห้องไม่ได้อยู่แล้ว  เหลือไว้แค่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆประจำตัวไว้เพียงบางเบาเท่านั้น  ข้าวของถูกย้ายไปเกือบหมด  อะไรที่ไม่ใช่ของตัวเอง  ยัยนั่นไม่มีทางเอาไปด้วยหรอก  ผมรู้ดี!

แต่ผมไม่อยากเห็นมันไง  ดังนั้นผมจึง...

            ปึง  ครืด  กริ๊ก!

ล็อกประตูพร้อมกับล่ามโซ่ไว้อย่างหนาแน่น!...

            อย่ากลับมาอีกก็แล้วกัน...

            ผมยกยิ้มมุมปากก่อนจะกระดกเหล้าราคาแพงลงคอรวดเดียวจนหมด  เมื่อนึกถึงสิ่งที่ผมทำก่อนออกมานั่งชิลที่นี่  แต่ก็ไม่วายเจอหน้าคนที่ไม่อยากเจอจนได้

            โลกแม่งกลมจนน่าตลก...

            ยิ้มห่าอะไรของมึง?”  เสียงๆหนึ่งดึงผมออกจากภวังค์  ซึ่งก็คือเพื่อนผมเอง

            มันชื่อ ปราบศึก  ชื่อกับบุคลิกและหน้าตาเข้ากันมาก  โดยรวมแล้วมันก็ร้ายกาจใช่ย่อย  มันกับผมคบกันเป็นเพื่อนตั้งแต่เรียนม.ปลาย  เรียนมหาลัยที่เดียวกัน  และจบพร้อมกัน

ตอนนี้เราต่างช่วยงานที่บ้านกันทั้งคู่  ผมกับมันชอบอะไรคล้ายๆกัน  และไม่ชอบอะไรคล้ายๆกัน  เคมีเข้ากันได้เลยอยู่กันได้นาน

เปล่า...  ตอบกลับไป  พลางมองลงไปด้านล่างอีกครั้ง  ยัยเด็กนั่นกำลังลุกออกจากเก้าอี้ที่กำลังนั่งกินอยู่กับเพื่อน...

            มองห่าอะไรนักวะ..? มันถามก่อนจะขยับมาทางเดียวกับผม แล้วมองลงไป ก่อนจะพูดต่อว่า ไหนกูขอดูมั่งดิ  พูดพลางชะโงกหน้ามองหา  ไอ้นี่...

            “เสือกนักนะมึงนี่  ด่ามันไปอย่างนั้นแหละ  มันไม่ได้ถือสาอะไรหรอก

            ยัยนั่นเดินออกไปทางห้องน้ำที่อยู่เกือบถึงหลังร้าน

            ส่วนผมยกของเหลวสีเข้มขึ้นดื่มอีกสองสามอึกจนหมดแก้วอีกครั้ง...

            ผู้หญิงคนนั้นเหรอที่มึงมอง?  มันถามมาแบบต้องการคำตอบ  และแน่นอนว่าผมไม่ตอบมันหรอก  สวยดีว่ะ  หุ่นดีฉิบ  อ้าว~”  ท้ายประโยคไอ้ปราบมันหันกลับมาถาม  พร้อมกับเสียงร้องเหมือนถามกรายๆ

            เดี๋ยวกูมา”  ตอบก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกมาจากโต๊ะ  ทำให้กลุ่มผู้หญิงที่นั่งดื่มอยู่ชั้นนี้มองมาเหมือนอยากขย้ำแบบไม่ปิดบัง  แต่สิ่งที่ผมสนใจมันต่อจากนี้ต่างหาก

            ผมเดินลงมาข้างล่าง  แล้วเดินเลี้ยวอ้อมไปทางหลังร้าน...

            {จบบทบรรยาย  องศา}

 

เฮ้อ...  ฉันทำธุระในห้องน้ำไม่นานก็ออกมาเดินสูดอากาศทางหลังร้าน  ก่อนจะถอนหายใจให้หายเครียดหน่อย  เมื่อไหร่ฉันจะชินกับสถานที่ๆมีคนเยอะสักทีนะ

            ปกติฉันเป็นคนชอบเก็บตัวน่ะ  ถ้าออกมาเจอคนเยอะๆหน่อยอาการก็จะเป็นอย่างที่เห็น  ฉันรู้สึกกังวลและคิดมาก  เพราะผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉันก็ใช่ว่าจะมีเยอะนักหรอก  ทั้งเพื่อน  เมื่อก่อนก็มีแค่ขนมจีนคนเดียว        ขนมจีนยังดูเข้ากับคนอื่นได้ดี  และมีเพื่อนมากกว่าฉันอีก

            พอรู้จักกันมานานพอสมควร  ฉันก็ตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้เพื่อนเพียงคนเดียวฟัง  ขนมจีนเลยเป็นคนเดียวในกลุ่มที่แทบจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน

            รวมถึงเรื่องที่ฉันเป็นแบบนี้ด้วย...

            พี่องศาปล่อยแพรเถอะ  มันเจ็บนะ ฮึก

            เหตุการณ์ในอดีตหวนกลับเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง  เหมือนฉายหนังม้วนเดิมๆซ้ำไปซ้ำมา  ...เขาจับฉันมัดติดกับราวบันได

            ทีหลังอย่าสะเออะให้ผู้ชายที่ไหนมาส่งหน้าบ้านอีก เขาบีบคางฉัน  แล้วพูดต่อ เธอไม่มีสิทธิ์พาใครมาที่นี่  แค่มีที่ซุกหัวนอนก็บุญเท่าไหร่แล้ว ...เรื่องผู้ชายร่านให้มาก

            ทำไม  ในตอนนั้นฉันมีแค่คำถามเดียวในหัว  ฉันโดนเขาด่าทอทั้งที่ไม่ได้เป็นแบบที่เขาว่าเลยสักนิด  เขาร้ายกับฉันทั้งการกระทำแล้วก็คำพูด

            คนอย่างเธอสมควรอยู่คนเดียว...  เขาย่อตัวลงมาให้ใบหน้าเราอยู่ระดับเดียวกัน  พร้อมกับมองหน้าฉันด้วยแววตาเย็นชา  แต่ก็ดุดันในคราวเดียวกัน

            “...”

            เข้าใจที่พูดมั้ย...? ถามฉันด้วยน้ำเสียงดุดันพร้อมกับแววตาที่แข็งกร้าวขึ้น

            ขะ เข้าใจ  ตอบเขาเสียงสั่น  จำได้ดีเลยว่าตอนนั้นกลัวเขามาก 

ป้ามิรินทร์ก็ไม่อยู่ ...ฉันใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเขาท่ามกลางความหวาดผวา....

             เข้าใจแล้วก็จำใส่สมองไว้!” นิ้วชี้แกร่งของเขาจิ้มลงมากลางหน้าผากฉัน  จนมันแหงนไปด้านหลัง  มานี่!”

“...!!”

พึ่บ

เขาแก้เชือกออกจากบันได  ต่อจากนั้นก็เหวี่ยงฉันเข้าไปในห้อง  ซึ่งมันไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น  เพราะต่อจากนั้น ...เขาก็ทำในสิ่งที่ฉันกลัว

ปึง  แกรก!

เสียงล็อกจากด้านนอกทำให้ฉันลนลานและรีบพุ่งตัวไปทางประตูห้องทันที

ปึงๆๆๆ!

พะ  พี่องศา  เรียกเขาเสียงสั่นพลางทุบประตู  อย่าขังแพรเลยนะ  ปล่อยแพรไปเถอะ

หุบปาก!” ตะคอกฉันด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดและดุดัน

พี่องศา  ปล่อย... ฮึก ฉันสะอื้นจนพูดไม่ได้ศัพท์

อย่ามาเรียกชื่อฉัน  อย่ามาเรียกฉันว่าพี่  ฉันสูดน้ำมูกแล้วเงียบฟังเขาพูดต่อ  เธอไม่มีสิทธิ์  ถ้าฉันได้ยินอีกฉันฆ่าเธอแน่  แล้วฉันมีสิทธิ์อะไรบ้างล่ะ  ฉันอยากจะถามเขาออกไปแบบนั้น  แต่ฉันกลัวเขาจะกลับเข้ามาทำร้ายฉันอีกก็เลยได้แต่เงียบ

เสียงฝีเท้าตรงทางเดินเบาลงเรื่อยๆ  ...เขาไปแล้ว  จับฉันขังไว้ในห้องแบบนี้

พึ่บ

ฉันทรุดตัวลงกับพื้นห้อง  พลางกอดเข่าร้องไห้อยู่แบบนั้นร่วมชั่วโมง ...ทำไมนะ ฉันทำอะไรผิดนักหนา 

ห้ามคบใคร  ห้ามพาใครมาที่บ้าน  เรื่องผู้ชาย ฮึก  ฉันท่องคำพูดพวกนั้นจนเผลอหลับไป

Rrrr~

อ๊ะ... ความคิดฉันหยุดลงเมื่อเสียงมือถือดังขึ้น เป็นขนมจีนน่ะสงสัยโทรมาตาม "ว่าไง" ฉันกรอกเสียงถามหลังจากกดรับสาย 

[แกไปนาน] อืมจริงสิ! มัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อก่อนจนเพลิน 

นี่ฉันเดินมาถึงไหนแล้ว...หลังร้านนี่เอง

อืม...แกก็รู้ว่าฉันไม่ชิน  มีหล่อนคนเดียวที่รู้ว่าฉันเป็นแบบนี้ เลยพยายามทำให้ฉันคุ้นชินกับที่แบบนี้ และการคบเพื่อนเยอะๆ

[แต่อยู่คนเดียวก็ไม่ดี...] หล่อนบอกน้ำเสียงติดกังวล

ไม่มีอะไรหรอกน่า...เดี๋ยวก็เดินกลับไปแล้วเนี่ย”  ฉันที่พยายามไม่เครียดเลยตอบกลับไปแบบนั้น

[โอเค  รีบมาล่ะ] ฉันตอบตกลงนิดหน่อยก่อนกดวางสาย พลางเก็บมือถือลงกระเป๋าสะพาย แล้วเตรียมหันหลังกลับ

แถวนี้ค่อนข้างมืดแฮะ...เดินมาได้ไงเนี่ย

พลั่ก!

อ๊ะ.ขอโทษค่ะพอดีไม่ทันมะ... ฉันที่กำลังหันหลังเตรียมจะเดินกลับไปที่โต๊ะ แต่ก็ชนกับร่างของใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง ฉันจึงเซไปด้านหลังเล็กน้อย และรีบเอ่ยขอโทษเพราะไม่ทันมอง

กระทั่งสายตาสบเข้ากับร่างสูงที่อยู่ตรงหน้า ทำให้ฉันกลืนทุกคำที่จะพูดลงคอทันที! 

นัยน์ตาสีดำขลับรับกับผมสีดำหยักศกที่เซตไว้แบบลวกๆ คิ้วเข้มพาดเฉียงกับดวงตาเรียวคมแต่ดุดันและแฝงความน่ากลัวไว้  ไล่ลงมาถึงจมูกโด่งเป็นสันกับริมฝีปากหยักลึกติดสีม่วงคล้ำตามประสาคนสูบบุหรี่จัด 

ร่างกายของเขา กลิ่นไอของเขา มันทำให้ฉันใจสั่น และใช่! คนตรงหน้าฉันคือ องศา  ฉันครางเรียกชื่อเขาในใจ ...แล้วเขามาทำอะไรที่นี่

แต่เดี๋ยวนะ  มันใช่เรื่องที่ฉันต้องมาสนใจเหรอ..

คิดได้ดังนั้นฉันจึงเบี่ยงตัวหลบเพื่อเดินเลี่ยงออกมา ไม่อยากอยู่ใกล้นักหรอก!

หมับ! พึ่บ!!

เดินได้ไม่ถึงสามก้าวเลยด้วยซ้ำ ก็ถูกคว้าแขนข้างซ้ายไว้ด้วยฝ่ามือแกร่งของคนด้านหลัง พร้อมกับกระตุกให้ฉันหันหน้ากลับไป

อ๊ะ!!... ฉันร้องอย่างตกใจ เมื่อองศายื้อยุดข้อมือข้างที่คว้าไว้ให้เดินตามเขาไป

“…”  เขายังคงเงียบ และลากฉันทั้งไปแบบนี้เรื่อยๆ

นี่!! ปล่อยนะ เมื่อมาถึงที่ที่เริ่มเปลี่ยวกว่าเมื่อกี้ มันเงียบและหนาวเหน็บ จนฉันต้องร้องให้เขาปล่อย แต่ความพยายามก็ไม่เป็นผล

เมื่อเขาเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือฉัน ...รู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลกคามือเขาให้ได้

พึ่บ! ปัก!

อึก... องศาเหวี่ยงฉันใส่ผนังปูนเย็นเยียบ แรงส่งของเขาทำให้แผ่นหลังของฉันกระแทกกับมัน ความเจ็บไล่ลามขึ้นมาจากสะโพกตามแนวไขกระดูกสันหลังจนถึงศีรษะ

เป็นบ้าอะไรของเขานะ  ฉันตวัดตาขึ้นมองเขา ก่อนโต้ตอบกลับ

มีอะไร ฉันถามเสียงห้วนและฉุนจัด

 “...” เป็นอีกครั้งที่เขาเอาแต่เงียบ มันทำให้ฉันอึดอัด

อะไรกัน ...เป็นบ้าจริงๆสินะ

งั้นขอตัว! ฉันกระแทกเสียงใส่ ก่อนจะขยับไปด้านข้างเตรียมจะเดินหนีอีกรอบ

แต่ร่างสูงตรงหน้ากลับยกแขนข้างหนึ่งที่มีแต่รอยสักลายกราฟิกตั้งแต่หัวไหล่มาจนถึงข้อมือขึ้นมายันค้ำกับผนังด้านหลังฉันไว้เพื่อดักทางหนี

สรุปจะเอายังไงกันแน่ ฉันหันกลับไปมองหน้าเขาอีกครั้ง

คราวนี้ดวงตาคู่นั้นกำลังฉายแววคุกรุ่นเต็มที่

ใครใช้ให้เธอไป!”  เขาถามกึ่งตะคอกเสียงดังลั่น

             ไม่มี!”  ฉันตอบกลับแบบทันควัน ที่ลากมาเนี่ย!...ถามแค่นี้?” ฉันถามพลางเลิกคิ้วขึ้นในแบบที่เขาชอบทำ และนั่นทำให้คนบ้าตรงหน้าหรี่ตามอง

ช่วยไม่ได้.. เขาทำให้ฉันเป็นแบบนี้เอง อะไรร้ายๆที่เขาเคยทำกับฉัน

สาบานว่าถ้ามีโอกาส ...ฉันจะเอาคืนให้สาสม!

อย่ามาปากเก่ง

มีอะไรก็พูดมา”  ฉันพูดตัดรำคาญ  ไม่อยากอยู่กับเขาตรงนี้นานๆนักหรอก

หิวแล้วด้วย...

ฉันเกลียดเธอ”   อีกแล้วสินะคำพูดนี้ ได้ยินจนเบื่อแล้วเหอะ!

รู้แล้วว่าเกลียด!... ก็ออกมาแล้วนี่ไง!! ฉันพูดพลางขึ้นเสียงใส่ จะเอายังไงอีก! ฉันสับสนไปหมดแล้วนะ

“…”  เป็นอีกครั้งที่เขาเงียบและเอาแต่จ้องหน้าฉัน นั่นทำให้ฉันหลับตาลง พลางนับหนึ่งถึงสิบในใจ...หนึ่ง

เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียง?”  คำถามของเขาทำให้ฉันลืมตาขึ้นมา  ซึ่งตอนนี้ท่อนแขนแกร่งกำยำที่มีแต่มัดกล้าม   ได้ยกขึ้นมาค้ำยันกับผนังด้านหลังโดยมีฉันคั่นกลางไว้แล้วเรียบร้อย

แล้วที่ถามแบบนั้นหมายความว่าไง?

อ้อ! ใช่สินะ  ฉันคนเก่า  มีแต่ให้เขาโขกสับทั้งยังทำสันดานต่ำๆใส่...เคยยอมเขาแทบทุกอย่าง

ฉันถามหูแตกเหรอ!! เขาตะคอกใส่หน้าจนฉันสะดุ้ง

เป็นบ้าอะไรเนี่ย!”  ฉันก็สุดจะทนแล้วนะ

อย่าให้ฉันพูดซ้ำ องศากระซิบรอดไรฟันขณะพูด  เหมือนพยายามระงับความคุกรุ่นเอาไว้เต็มที่

ฉันจะไม่มาให้เห็นหน้าอีก เหนื่อยที่ต้องมาคอยสู้รบตบมือกับเขาทุกทีที่เจอหน้าแล้วด้วย  เกลียดกันนักก็จะไปให้พ้นๆ  ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วผ่อนออกมา

พยายามควบคุมโทนเสียงไม่ให้สั่น...

พอใจยัง?  ถ้ายัง ไปเอามีดมาปาดคอฉันให้ตะ...อื้อ!! ฉันรัวคำพูดใส่เขา  แต่ยังไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ คนใจร้ายตรงหน้าก็คว้าเอาท้ายทอยกับผมของฉันแล้วกระตุกให้หน้าแหงนขึ้น  ก่อนที่ริมฝีปากร้อนชื้นเจือกลิ่นบุหรี่และกลิ่นเหล้าจะบดขยี้ลงมาอย่างป่าเถื่อนและดุดัน

ฉันเม้มริมฝีปากแน่นไม่ให้เขารุกล้ำเข้ามาข้างในได้  กำสายกระเป๋าสะพายแน่นขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาใช้เรียวลิ้นร้อนชื้นกรีดกรายตามรอยแยกของเรียวปากฉัน  ขบเม้มบนและล่างสลับกันไปมาอย่างช่ำชอง  จนฉันคิดว่ามันต้องบวมเห่อและช้ำในอีกไม่ช้าแน่ๆ

กึก!

ฮัก...!  สุดท้ายเขาก็เอาชนะฉันได้  ด้วยการกัดริมฝีปากล่างของฉัน  จนเผลอเผยอริมฝีปากออกเพราะความเจ็บ นั่นทำให้เขาได้จังหวะและสอดลิ้นเข้ามาข้างในโพรงปากได้สำเร็จ

ฉันเปลี่ยนมือมาขยำคอเสื้อเขาแน่นทั้งสองข้างเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว  เขาเอาแต่กวาดลิ้นไล้ไปมาในโพรงปาก  จนฉันรู้เหมือนจะขาดอากาศหายใจ  ขาไม่รักดีก็สั่นอยู่นั่นแหละ  ถ้าไม่ติดว่ามืออีกข้างของเขาโอบรอบเอวไว้อยู่ฉันต้องทรุดลงกับพื้นแน่ๆ

...เนิ่นนานจนกว่าฉันจะรวบรวมแรงสะบัดใบหน้าออกมาจากเขาได้  เรายังอยู่ในท่วงท่าเดิมกันอยู่

แฮ่ก~...”  ฉันรีบสูดอากาศหายใจเข้าปอดทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระและฉันยังรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดในโพรงปาก

เขาทำฉันเลือดออก!

ฉันเกลียดเธอ... เขาพูดคำเดิม ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากฉันอีกครั้ง

อึก... และครั้งนี้ทำไมฉันรู้สึกเหมือนมันนานนักนะ มันล้ำลึกและเนิบช้ากว่าเดิม  แต่ก็หนักหน่วงจนแทบขาดอากาศหายใจมันซะตอนนี้  องศาเอียงใบหน้าเพื่อให้ได้ระดับที่พอดี  ก่อนจะบดขยี้เรียวปากฉันอย่างหนักและเบียดเสียดร่างกายที่ร้อนรุ่มเข้ามาอย่างใกล้ชิด  ...ฉันขยำเสื้อเขาแน่นขึ้น

ปากก็บอกว่าเกลียด แต่กลับมาจูบฉันเนี่ยนะ สรุปเขาเป็นคนยังไงกันแน่

ตุบ!

ฉันทุบที่ต้นคอเขาหนึ่งทีอย่างหมดแรง  มืออีกข้างก็ขยำเสื้อและจิกเล็บลงหน้าอกของเขาแรงขึ้นกว่าเดิมจนฉันรู้สึกเจ็บมือขึ้นมาเอง  ฉันดิ้นสุดแรง

ฉันไม่ใช่ทาสอารมณ์ของเขานะ  คิดจะทำอะไรกับฉันก็ได้อย่างนั้นเหรอ  มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

พลั่ก!

ฉันผลักเขาออกไปได้หรือเขายอมผละออกไปเองก็ไม่รู้  ฉันหอบหายใจพร้อมกับจ้องหน้าเขาตรงๆ

เกลียดแล้วมาจูบทำไม!”  ฉันถามพร้อมกับตะคอกเขาเสียงดัง

“...”  เขาจ้องหน้าฉันท่ามกลางความเงียบสงัด

ฉันที่ยืนหอบหายใจอยู่ได้แต่เม้มริมฝีปากที่บวมเห่อเพื่อสะกดอารมณ์

   



[150%]

พระเอกเรื่องนี้จูบเก่งเนาะ เปิดบทมากะจูบเลยย แฮ่กๆ 

อัปแย้ววว เม้นให้โด้ยยยย หงิง

เปิดรีปริ้นท์ละเด้อ ตอนนี้พรีเมี่ยมเหลืออยู่นิดหน่อยจ้า ใครยังไม่มีแนะนำให้รีบเปย์ หงิง~~~ 460 บาทเท่าน้านน เล่มหนาปาหัวหมาแตกจย้าา มาอุดหนุนเค้าหน่อยเร๊ววว

กดที่ลิ้งค์เลยจ้า > http://fairykiller.lnwshop.com/ <


ทวิตติดแท็ก #องศาลูกแพร จ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

1,049 ความคิดเห็น

  1. #1032 M.Cheshire (@HydrangeaDevil) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 22:20

    ทำไมโหดกับน้องงงง
    #1032
    0
  2. วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:00
    รอค้าบบบบ
    #1031
    0
  3. #1030 japarklovely (@japarklovely) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 21:26

    รอค่าาา
    #1030
    0
  4. #1029 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 18:17
    เจิมมมมม
    #1029
    0
  5. #1028 Tanapornpun22 (@Tanapornpun22) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 23:11
    เจิมมมมม
    #1028
    0
  6. #1027 B_sp (@B_sp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 22:36
    เจิมมมมมม
    #1027
    0
  7. #1026 japarklovely (@japarklovely) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 20:40
    เจิมมมมมมมมมม
    #1026
    0
  8. วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 20:25
    เจิมค่ะ รอเสมอค่าาา
    #1025
    0
  9. #737 motinword (@motin32) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 07:53
    แหมพึ่งรู้ว่าคนเกลียดกันต้องทำถึงขนาดนี้
    #737
    0
  10. #736 minminexo (@minminexo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 23:47
    เริ้มเรืองนี้มาม่ามากพอตอนจบนี้ไวไวสุดๆอะ
    #736
    0
  11. #735 motinword (@motin32) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 19:50
    อยากได้หนังสือ
    #735
    0
  12. #734 seehamat009 (@seehamat009) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 12:35
    ทำไมไรท์ลงอันเก่าอ่าาา
    #734
    1
    • #734-1 FAIRY KILLER (@TangmoTDN) (จากตอนที่ 2)
      15 ธันวาคม 2560 / 14:12
      เราปรับเปลี่ยนเนื้อหาบางช่วงนิดหน่อยค่า ที่เอามาลงใหม่เพราะว่าหากซื้อเล่มไปแล้วอ่านเจอตรงที่เปลี่ยนเดี๋ยวจะเอ๊ะกัน โมเลยเอามาลงให้อ่านใหม่อีกรอบค่ะแล้วก็ก่อนหน้านี้ได้แจ้งไง้แล้วเนอะว่าจะเอาฉบับที่รีไรท์แล้วมาให้อ่าน เนื้อหาช่วงที่โมรีไรท์ใหม่คือช่วงของตอนที่ 1-8 ค่ะ โมปรับให้สมเหตุสมผลขึ้นเรื่องปมค่ะ ซึ่งครั้งแรกที่อัพไปโมไม่ได้กลับไปแก้ตั้งแต่ตอนนั้น เลยคิดว่าแก้เสร็จแล้วค่อยเอากลับมาให้อ่านใหม่กันดีกว่าค่ะเนื้อหากลิ่นไอเดิมๆยังหลงเหลืออยู่ 80% ของเรื่องนะคะแรกยังโหดเหมือนเดิม -///- และถ้าการแจ้งเตือนนี้รบกวนมากไปต้องขออภัยด้วยนะค้า
      #734-1
  13. #733 Palmyzii (@sopalmyeiei) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:49
    รีไรท์ใหม่ อ่ะเอฟคนนี้ก็รีรีดค่าาา
    ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ
    #733
    0
  14. #732 minminexo (@minminexo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:45
    ชอบตอนแพรเอาคืนอะเจอของจิงแล้วจะหนาว
    #732
    0
  15. #731 Ploykm (@Ploykm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 17:31
    ชอบบบบ
    #731
    0
  16. #729 Annxz (@ann39919) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 21:53
    ชอบๆๆขนมจีน
    #729
    0
  17. #10 SamsungJung (@SamsungJung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 16:37
    รอค่าาารีบมาต่อน้าา
    รุ้สึกค้างง5555
    #10
    0
  18. #9 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 15:23
    สายหื่นนี่หว่าาา.. เป็นหนูแพรจะตบให้ หมั่นไส้เว๊ยยย
    #9
    0
  19. #8 inging_98 (@inging_98) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 07:15
    ไม่ชอบเกลียดไม่ใช่ไง.....แล้วจูบทำมายยยย
    #8
    1
    • #8-1 TangmoTDN (@TangmoTDN) (จากตอนที่ 2)
      27 กรกฎาคม 2560 / 12:15
      คนกำลังจะแก่ เข้าใจย๊ากกก ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์จ้า ^^
      #8-1
  20. #6 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 01:12
    แหมมมม..องศานี่ไม่เบา หึงแล้วหืนหราาาา???
    #6
    1
    • #6-1 TangmoTDN (@TangmoTDN) (จากตอนที่ 2)
      27 กรกฎาคม 2560 / 12:14
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์น้า จุ้บ
      #6-1
  21. #5 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 15:15
    หึงเขาก็บอกองศา อย่ามาทำซึนๆ555
    #5
    1
    • #5-1 TangmoTDN (@TangmoTDN) (จากตอนที่ 2)
      26 กรกฎาคม 2560 / 21:36
      55555555 ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์น้า เค้าชอบเวลาคนอ่านมีความรู้สึกกับตัวละครของเค้า // กอดจูบลูบคลำ -..-
      #5-1
  22. #4 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 00:26
    อ่านได้แว้วววว กำลังลุ้นเลยยยย><
    #4
    0
  23. #3 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:06
    ทำไมเนื้อหาไม่มี???
    #3
    1
    • #3-1 TangmoTDN (@TangmoTDN) (จากตอนที่ 2)
      24 กรกฎาคม 2560 / 21:48
      เค้าอัพเพิ่มอีกแล้วน้าา ขึ้นยังอ่าาา
      #3-1
  24. #2 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 02:04
    น่าสนุกนะคะ มาตอนแรกๆ ก็แซ่บเลย มาต่อไวๆค่าาาา รอๆๆ
    #2
    1
    • #2-1 TangmoTDN (@TangmoTDN) (จากตอนที่ 2)
      22 กรกฎาคม 2560 / 12:37
      ขอบคุณจ้าา มาๆขอกอดหน่อยจิ
      #2-1