นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ᴧ (Red Papa)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ต.ค. 63 / 21:29


ป๋าแดง ณ หอสมุดกลางจังหวัด 

ก่อนนอนหลับพับลงก็ยังคงได้ยินเสียงตก ซ่าๆ ซู่ๆ แม้ตื่นลืมตาขึ้นมาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง วันนี้ฉันรู้สึกเบื่อกับสถานที่เดิมๆ ต้องออกไปผ่อนคลายสายสักหน่อย แต่ก็ต้องรอพระพิรุณท่านหยุดให้พรเสียก่อน

เมฆเป็นฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีมีวี่แววว่าฝนจะหยุดในไม่ช้า แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องเมฆดำมาเป็นสัญญาณให้เตรียมตัวออกไปอาบน้ำ แต่งตัว เตรียมของที่ต้องใช้ปลดปล่อยอารมณ์ศิลปิน 

รถเวฟสีน้ำเงินที่เพิ่งได้มาแม้มันจะเป็นมือสอง แต่ความความใหม่และความคล่องตัวจของมันไม่ได้เป็นรองเลย มันคือคู่หูใหม่ของฉัน ไปในไปกัน เมื่อฝนหยุดลงแล้ว ก็มุ่งหน้าไป.....................ไปไหนดีละ...........

ในหัวของฉันมันคิดแค่ว่า ต้องเปลี่ยนอิริยาบถไม่งั้นต้นไม้แห่งชีวิตคงเฉาตาย  

พื้นถนนสีเข้มมีแผ่นฟิล์มขึ้นสุดลูกหูลูกตา หน้าแผ่นพลาสติกของหมวกกันน็อคถูกไอน้ำเกาะก่อตัวเป็นฝ้าหมอก  ต้องใช้มือลูบอย่างรวดเร็วขณะรถกำลังเคลื่อนไป  สองข้างทางถนนเต็มไปด้วยแมกไม้สีเขียวสด เนื่องจากได้รับไนโตรเจนจากฟากฟ้า ถ้ามีที่ลุ่มหน่อยก็เจ่อนองไปด้วยน้ำ ............จะไปไหนดี.....ไปไหนดี...

แม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะไปไหนดี อยากจะไปไกลๆหน่อยแต่ถ้าฝนเดี่ยวจะยุ่งแค่อยากหาที่อ่านหนังสือชิวๆ เมื่อตั้งใจมาอ่านหนังสือก็ต้องไปหอสมุดถึงจะเหมาะสม แต่วันนี้ดันเป็นวันอาทิตย์เสียอีก ข้างในปิดแต่ข้างนอกไม่ปิดนี่หว่า รถเวฟสีน้ำเงินถูกจอดข้างหอสมุดแม้แต่ตอนนี้ฝนก็ยังคงโปรยปรายไม่หยุด 

โชคยังเข้าข้างฉัน หน้าหอสมุดไม่มีใครมีแต่โต๊ะและเก้าอี้โล่งๆ ฉันไม่รีรอที่จะเข้าไปนั่งเดี๋ยวจะพลาดทำเลทองไปเสียป่าว ถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกคลุมเก้าอี้น้ำหนดไหล ติ้งๆ เป็นจังหวะถี่ วางหนังสือ วางสมุด วางดินสอลงบนโต๊ะ ยังไม่ทันได้เปิดอ่านฉันก็หลับตาลงทำตัวเองให้เข้ากับบรรยากาศรอบข้าง   

ปี๊ปๆๆ ! เสียงแตรรถดังสนั่นไม่ขาดสายแต่ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุแต่อย่างใด เพราะข้างหอสมุดอยู่ใกล้ศาลหลักเมืองและศาลสมเด็จพระเจ้าตากสิน  บางคนถึงกับบีบ ปี๊ปๆๆๆๆๆ เป็นกาสักการะต่อสิงศักดิ์สิทธ์

ทั้งสองพร้อมกันโดยไม่ต้องลงรถให้เสียเวลา คันแล้วคันเล่าเสียงแตรรถไม่มีขาดสายบรรเลงเป็นแนวสองแนวสาม ให้ตัวหลักอย่างสายฝนบรรเลงเป็นแนวหนึ่งไป โดยที่ไม่มีอะไรเป็นคนอำนวยเพลง……

ฉันเหมือนจะเพลิดเพลินไปกับบรรยากาศ จนลืมเป้าหมายในการมา หยิบหนังสือขึ้นมาแล้วก็กวาดสายตา

ยังไม่ทันไรเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม  ก็ถูกลากออก ฉันทักทายด้วยรอยยิ้มน้อยๆพร้อมพยักหน้า  ลุงเสื้อแดงตัวผอมสูงโปร่งถือถ้วยกาแฟกระดาษ พร้อมกับเอ่ยทักทาย “ไปเอากาแฟฟรีได้นะข้างศาลหลักเมือง เขาแจกฟรี เอ่อ มีโอวันตินด้วย ประหยัดไปก่อนเนอะช่วงนี้ ”  จากนั้นแกก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามฉันบนโต๊ะเหล็กลวดลายดอกไม้   ฉันก็นั่งอ่านหนังสือต่อ แต่แอบดูท่าทีว่าแกยังทำอะไรต่อ

“เป็นทหารเหรอ 

ป่าวครับ ผมเรียนรด.จบปี5 ครับ

อ๋อ เห็นใส่เสื้อทหาร 

แล้วลุงหละครับ ทำอะไรเหรอ 

ป๋าอะนะ (ลุงแกเรียกแทนตัวเองว่าป๋า โอเคจากนี้ไป ฉันจะเรียกป๋า แม้ว่าสภาพของแกจะไม่เอื้อเท่าไร)

ปกติทำพลอย ป๋าทำได้หมดจะแต่ง จะโกลน เกี่ยวกับพลอยทำได้หมด แต่ตอนนี้นี่สิช่วงโควิด ขายไม่ได้เลย

มีแต่คนไทยซื้อขายไม่ได้ราคา จากที่เท่านี้เคยขายได้หมื่น พร้อมกับเปิดกระเป๋าคาดบ่าที่ติดมาวางลงบนโต๊ะ

หยิบถุงพลาสติกที่ข้างในมีพลอยหลายร้อยเม็ดขึ้นมา  เนี่ยเอาไปเดินขายในตลาดพลอยมันให้ห้าพันหกพัน

ใครมันจะไปขายหละ ต้องเก็บไว้ก่อนรอเศรษฐกิจดีขึ้นหน่อยค่อยปล่อยก็แล้วกัน 

ฉันก็เออออ บอกว่าเคยมีญาติทำอาชีพนี้เหมือนกันแต่ปัจจุบันเลิกไปแล้วแพราะถูกโกงฉันทำท่าทีว่าจะอ่านหนังสือต่อ แต่ป๋ายังไม่หยุดการบรรยาย “ประเทศเรายังโชคดี ไม่มีคนติดเชื้อเพิ่มนะ ถูกพวก สหรัฐ บราซิลสิ ตอนนี้ยังเพิ่มจำนวนเป็นแสน แต่ของเราที่ส่งออกจะให้มาขายกันเองมันก็ไม่เหมือนขายต่างชาติ ราคามันต่างกัน  ไทยซื้อไทยมันไม่ไหวหรอก ตาย ตาย ตาย (สามคำท้ายของแก)

เมื่อก่อนนะ ป๋าทำงานที่บ่อน (น่าจะทางปรอยเปรตเขมร) ไปอยู่นั่นยังดี มีข้าวกินฟรี แม้จะไม่ได้ค่าจ้างก็เถอะ บางทีเขาใช้ไปซื้อข้าว ซื้อบุหรี่ ก็ให้เงินมาไว้กินขนมบ้าง แต่ตอนนี้มันยังข้ามไปไม่ได้ เข้าไปได้ก็ไม่รู้ต้องกักตัวอะไรอีกป่าว ถ้ากักตัวก็พอดี ตาย ตาย ตาย (สามคำลงท้ายสไตล์ป๋า)

ฉันก็ทำได้แค่ยิ้มน้อยๆ แต่ความรู้ต่างจากครั้งแรก เต็มไปด้วยความสงสารอาดูร หลังจากนั้นฉันก็ขอทำตามเป้าหมายในการมาครั้งนี้ต่อ  ฉันก้มหน้าก้มตาทำท่าทีไม่สนใจว่าป๋าแกจะเล่าหรือจะชวนคุยอะไรต่อหรือป่าว ความเงียบงันที่ปราศจากเสียงสนทนา ไม่สิเรียกว่าการบรรยายของป๋ามากกว่า เสียงฝนเปาะแปะ กระทบหลังคา หยาดละอองน้ำละเอียด สาดเข้ามายังที่นั่งของพวกเราเป็นครั้งคราว   บนถนนจะเต็มไปด้วยรถ เคลื่อนที่เอื่อยๆ เสียงไซเรนดังขึ้นกึกก้อง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด เพราะเส้นทางถนนสายนี้เป็นสายหลักในการไปโรงพยาบาลในตัวเมืองจันทบุรี ถึงสองโรงพยาบาล 

ป๋าแกเห็นบรรยากาศเงียบเกินไป เลยหยิบของในกระเป๋าคาดบ่าแกออกมา ล้วงใบจากคลี่ออก ยัดยาเส้นเข้าไป แล้วก็ม้วนกลับเข้าที่ (ฉันนึกในใจถ้าดูดต่อหน้า รับรองว่าฉันฝึดฟัดแน่ )  เปลวไฟแช็ก กระทบกับใบจาก

ไฟแดงเริ่มทำหน้าที่ของมัน ป๋าวางไฟแช็คลงที่โต๊ะ แล้วเดินออกไปดูดยังมุมตึกของหอสมุด

ฉันนึกใจใจแกยังมีมารยาท มากกว่าคนมีอันจะกินหลายคนที่ฉันเคยเจอในสถานการณ์แบบนี้ 

แต่มันก็ไม่ได้ช่วยเลย สายลมจะพัดควันบุหรี่จากป๋ามาสู่ฉัน แน่นอนฉันรู้สึกไม่พอใจ แต่แกไม่ได้ตั้งใจ

ก็เลยไม่ได้มีอาการฉุนเฉียวด่าว่า ตามประสาคนกลียดกลิ่นควันบุหรี่เข้าใส่ (ฉันฝังใจกับมัน)

...ตอนนี้ฉันดำดิ่งไปสู่โลกของตัวหนังสือและจินตาการเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้รับรู้ความเป็นไปเป็นมา ของสิ่งรอบตัวรวมถึงป๋าเสื้อแดงด้วย ผ่านไปหลายนาทีหรืออาจจะชั่วโมงได้ ฉันเหลือบจตาขึ้นไปมอง แกยังอยู่ข้างหน้าฉัน ไม่ได้ไปไหนเหมือนแกจะจะรอจังหวะ อะไรสักอย่าง เมื่อแกเห็นฉันอออกจากโลกตัวหนังสือ

นั่นแหละจังหวะของแก

“น้องมีโทรศัพท์ป่าว เดี๋ยวโทรเข้าเครื่องป๋าหน่อย พร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

จะเอาเบอร์ผมเหรอครับ เอาไปทำอะไรเหรอ

เอาไว้เผื่ออมีงาน จะได้บอกพักพวกด้วย ทำอะไรได้ก็ทำไปก่อน ปากท้องยังต้องกิน ไม่งั้น ตาย ตาย ตา

ฉันก็บอกว่าไม่ได้เอาโทรศัพท์มา บอกว่าให้กดเบอร์ไว้แล้วยิงเข้ามาก้ได้ครับ

ป๋าแกก็กดแล้วก็โทรมา ฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากลัวเสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น  ป๋าแก็บอกติดๆ 

จากนั้นแกก็ทำท่าทีเก็บข้าวของ แล้วก็บอกงั้นป๋าไปละพร้อมหยิบถ้วยกาแฟกระดาษที่แกไปเอามาจาก ศาลหลักเมือง  ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ก็ไปบอกแกเองว่า ที่บ้านทำสวน มีการจ้างแรงงานบ้าง แกก็เลยเอาเบอร์ไว้เผื่อได้ใช้งาน ไม่ทันไรแกก็กลับมาถามว่าเห็นที่ปิดปากของแกไหม ฉันก็ก้มดูมันตกอยู่ที่ชั้นวางหนังสือน่าจะเกิดตอนแกถอดแล้วลมพัด จากนั้นแกก็รับไปพร้อมกล่าวคำขอบคุณ 

จากนั้นฉันก็ทำตามเป้าหมายอยู่หลากชั่วโมง จนพอใจว่าถึงบนนนี้จะพักสายตาก่อน ฉันหลับตางีบ ฟังเสียงฝนที่โปรบปราย เสียงน้ำบนถนนปะทะกับล้อ เสียงแตร เสียงคนคุยที่เดินผ่านหน้าหอสมุด 

เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศที่ไม่เลวเลย......โชคดีนะครับ.......ป๋าเสื้อแดง...............

ผลงานอื่นๆ ของ หนุ่มจันท์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น