นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

หนังสือลมทะเล (Sea Wind Book)

ทำชีวิตสบายๆ ปล่อยใจไปตามสายลมแห่งทะล

ยอดวิวรวม

6

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


6

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 ต.ค. 63 / 12:22 น.
นิยาย ˹ѧ (Sea Wind Book)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ต.ค. 63 / 12:22


หนังสือลมทะเล

     รัฐบาลประกาศหยุดชดเชยสงกราณ์จากสถานการณ์ปกติเดือนเมษายนย้ายมาเป็นเดือนกันยายนเนื่องจากการระบาดของโควิด-19 ทำให้วันจันทร์ที่ 7 มิถุนายน 2563 เป็นวันหยุดอีกหนึ่งวันสำหรับคนทำงาน  ไหน ๆก็วันหยุดผมก็ต้องขอหยุดด้วยคนแม้จะไม่ได้ทำงานประจำ แต่วันหยุดมันก็ต้องใช้

ไปไหนดี ไปไหนดี เสียงครุ่นคิดอยู่ในใจ ไปทะเล ไปทะเล เสียงจากที่ไหนบอกกับผม ตระเตรียมข้าวของที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง (หนังสือ สมุดโน้ต กระเป๋าดินสอ กล้องส่องทางไกล กระเป๋าสตางค์)  เติมน้ำมันให้เต็มถัง เติมลมยางพอประมาณ หมวกกันน็อคต้องไม่ลืม เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วก็เริ่มได้ 

แสงแดดแรงกล้าสว่างจ้า เมฆน้อยใหญ่ยังลอยล่อง มีแววว่าตอนเย็นฝนอาจจะตก ผมจำเส้นทางไม่ค่อยได้หรอก แต่รู้ว่าเดี๋ยวก็ไปได้เอง จากวังแซ้มเข้าไปในตัวเมือง เจอสิ่งที่ไม่คาดคิดและรู้สึกเอน็จอนาจใจ ที่ถมชานเมืองที่ต้องใช้รถดั้มไม่รู้กี่เที่ยวต่อกี่เที่ยวสมัยเรียนมัธยม ต้องฝ่าฝุ่นจนตัวมอมแมม ผ่านไปหลายปีที่ยังถูกทิ้งล้าง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา โดยมีกระแสหลักทีกำลังมาแรง ทำแปลงทุเรียน (เป็นบ้าเป็นหลังไปแล้วตอนนี้)

ทะเล ทะเล ทะเล ผมจำได้ว่าต้องไปทางท่าใหม่ จะเห็นสนามบินถ้าไปถูกทาง พอถึงเข้าตลาดท่าใหม่ก็ตรงงุนงง กับป้ายบอกทาง ที่มีสถานมี่มากมายและลูกศรชี้ก็แสนจะเลือนรางด้วยความเร็วของรถ  ไปอ่าวยาง ไปอ่าวกระทิง คนคงไม่ค่อยไปกันและใกล้กว่าหาดเจ้าหลาวอีก ขี่ไปขี่มา  ก็ไปโผล่สะพานตาสังข์ มีการเลี้ยงหอยนางรมแบบพื้นบ้าน

นึกถึงตอนที่ไปอยู่ญี่ปุ่นเลยแหละ สองข้างทางไม่ค่อยคุ้นชิน แต่พอเจอสะพานเฉลิมพระเกียรติเป็นอันว่าต้องไปเจ้าหลาว

เส้นทางลัดลเลาะขอบเขา ธรรมชาติสองข้างทางยังสมบูรณ์ โค้งคดเคี้ยวเหมือนได้ผจญภัย ผมยังจำวันที่ปั่นจักรยานมากับเพื่อนยได้ดีคล้ายกับว่าเรื่องราวเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน ยังจำที่มาถ่ายเอ็มวีส่งอาจารย์มากันแทบยกห้อง เดินทางเสียนานนมสุดท้ายถ่ายไม่กี่นาที  ผมไม่ค่อยได้ไปเที่ยวมากนักเป็นเพราะทั้งที่บ้านและเพราะตัวเอง  แต่ต่อจากนี้ผมจะไปทุกที่

พอขี่มาถึงก็ต้องเข้าให้มันถูกช่อง ว่าอันไหนของรีสอร์ท ส่วนบุคคลหรือสามารถเข้าได้หมด สุดท้ายก็ได้มาอยู่ที่ 

หาดทรายขาวบีสท์  จอดมอเอตร์ไซด์ไว้ที่ร่มแล้วก็เดินไปยังหาด หาเช่าเปลนอนสักหน่อย

“พี่ครับ ขอเช่าเปลหน่อยครับ ราคาชั่วโมงเท่าไรครับ” ผมถามอย่างเลิ้กลัก

“50 บาทจ้า น้องจะไปนอนแถวไหนละ”เสียงแม่ค้าตอบ

ผมก็เลื่อนลากเปลนอนไปใต้ต้นสน วางกระเป๋า ถอดเสื้อแจ็คเก็ต ทิ้งตัวลงนอนฟังเสียงคลื่นกระทบหาด สีน้ำทะเลเขียวฟ้าทอแสงระยิบระยับแพรวพราว มันสวยงามแต่ลูกตาของผมเหมือนจะสู้ความงานนี้ไม่ไหว เลยต้องเปิดกระเป๋าหยิบแว่นกันแดดออกมา คอเริ่มแห้งตั้งแต่มายังไม่ได้กินน้ำเลย ลุกไปหาร้านขายของ ได้น้ำเปล่าและน้ำเบียร์มา เปิดฝาตั้งแกร็กแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน มันเพลิดเพลินเหลือเกิน อ่านไป ดูทะเล ฟังเสียงคลื่นปนเสียงคน รู้สึกเคลิ้มๆก็หลับลง สลับไปสลับ

คล้ายกับว่าไม่มีอะไรอีกแล้วโลกนี้ ......ลอยฉันลอยไปกับสายลม...........

 

         “  นกเอี้ยงสีดำหัวโมฮ็อค นกเอี้ยงสีนำตาลธรรมดา ท้องฟ้าสีใสเต็มไปด้วยปุยเมฆ  ทะเลสีเขียวครามลับขอบฟ้า”

   คนเบาบางจางตาคณานับ

จิกเข้ามับมั่นหมายไม่หน่ายหนี

ฟังเสียงคลื่นสาดซัดสวัสดี

นอนหลับปี๋ตาผปิดคิดคะนึง

 

ขี่จากบ้านตามถนนฉงนนัก

คิดถึกถักอย่างวไรก็ไปถึง

ไม่คิดมากจนสมองเส้นเลือดตึง

หวังมาผุ่งลมเบาเอาข้างหน้า

 

เสียงซาบซ่านคล้ายกับว่าที่น่ำตก

สัปหงกเงอะงั่นไม่ทันหาย

ตื่นอีกทีพบว่าอยู่หาดทราย

นอนสบายบนเปลที่เช้ามา

หลังจากหลับตื่นๆ ฟื้นมาก็อ่านเขียน รู้สึกว่าปวดฉี่ขึ้นมาต้องหาที่ระบาย เดินไปข้างหลังมีห้องน้ำหรีแต่อาบน้ำเสียงตัง

กลับมาคราวนี้คนดูเยอะขึ้นถนัดตา เข้าช่วงบ่ายคนจะเริ่มมากปกติ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ปกติ จมูกของฉันถูกรบกวนด้วยหมึกย่างแสนหอมปะทะจมูกครั้งแล้วครั้งเล่าตั้งใจว่าอ่านหนังสือจบจะไปซื้อกินสัก2ตัว เอาแถวกลางพอทางสายกลาง

 

ใบสนริ้วขยับตามแรงลม

นอนตากลมภายใต้แว่นกันแดด

เบียร์รดแผดไร้ความเย็น

แต่ยังเห็นผู้คนยกชนกัน

 

 

แดกสัตว์ป่าหมดไปกระป๋อง

หัวเริ่มอ๋องน่องขยับกระสับกระส่าย

กลางวันคล้ายกับทะเลทราย

ถ้าทนได้ทนไปใจยังสู้

 

 

ผมไม่รู้ว่ามีคนเดินผ่านไปผ่านมากี่คน แต่เสียงที่ทำให้ผมต้องตื่นจากภวังค์เป็นเสียงที่ผมคุ้นเคย 

“แม่จ๋า แม่จ๋า หนูอยากเล่นน้ำอีก “

บรรยากาศดี ๆ อารมร์สุนทรีบังเอิญแปลงเพลงเล่นสักหน่อย 

 

โอ้ทะเลแสนงาม ช่างสีครามสดใส  มองเห็นเมฆขาว สกาวบนท้องนภา อยู่เหนือกาลเวลา ไม่มีเวลาให้คิด

นี่แหละหนาชีวิต ที่ฉันลิขิตเอง........

ผมมาที่นี่ประมาณสิบโมงครึ่ง นอน ๆ นั่ง ๆ หลับบ้างตื่นบ้าง อ่านหนังสือจบไปหนึ่งเล่ม เขียนไดอารี่ในสมุดโน้ตได้หลายหน้า ตอนนี้ก็สี่โมงเย็นแล้ว ขอนั่งชิว อีกสักพักพร้อมกับปลาหมึกแถวกลางสองตัว ซื้อของคนที่ให้เช่าเปลนั่นแหละ

เช่าเขามาห้าสิบใช้ไปตั้งหลายชั่วโมง ไว้มาชิวใหม่ เจอกันทะเล 

ผลงานอื่นๆ ของ หนุ่มจันท์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น