ตอนที่ 315 : ภาค 3.2 ตอนที่ 153

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 918 ครั้ง
    13 มิ.ย. 62


หลังจากที่ได้ทราบว่าวอลอร์ดแม็กนีโต้สามารถยกระดับเป็นเทพนักบุญได้แล้ว หัวใจของเมอร์ลินก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้น

 

นี่ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขา

 

แม้เขาจะกลายเป็นระดับตำนาน แต่คนของแดนตะวันตกก็ยังสามารถคุกคามเขาได้ หากมีเทพนักบุญอย่างแม็กนีโต้อยู่เบื้องหลัง

 

ต่อให้แม็กนีโต้ไม่ได้มาเอง แต่ในแดนตะวันตกมีหรือจะขาดแคลนยอดฝีมือระดับตำนาน

 

จากการต่อสู้กับวอลอร์ดบาซู เมอร์ลินก็ตระหนักได้แล้วว่าระดับตำนานแต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา

 

ยิ่งพวกเขาสามารถบุกเบิกซากวิหารใหม่ๆ ได้ แน่นอนว่าจะต้องได้รับสมบัติเทพเจ้าสักชิ้นหนึ่งเหมือนเช่นเขา

 

แม้แต่ตัวจริงของวอลอร์ดบาซูในตอนนี้เอง ไม่แน่ว่าปัจจุบันเขาอาจจะมีเกียร์ระดับสีครามสักชิ้นสองชิ้นแล้วก็ได้ เพราะร่างที่เขาต่อสู้คือร่างเงาของวอลอร์ดบาซูในอดีตเท่านั้น ไม่ใช่ปัจจุบัน

 

ในปีถัดไป มีโอกาสเป็นไปได้สูงที่วอลอร์ดบาซูจะแก้มือเพื่อยึดตำแหน่งคืน

 

ต่อให้เป็นเมไจระดับตำนานแล้ว เมอร์ลินก็ต้องเผชิญกลับความหนักใจอยู่

 

"ตอนนี้ข้าควรคิดหาวิธีรักษาไวท์ทีธก่อนเป็นอันดับแรก"

 

เมอร์ลินตั้งสติและเสาะหาวิธีรักษาไวท์ทีธ

 

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เลือกเส้นทางที่จะไปขอร้องเทพนักบุญแม็กนีโต้ให้มาช่วยเหลือ

 

ต่อให้เมอร์ลินกับแดนตะวันตกไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน แต่ระหว่างวอลอร์ดไวท์ทีธกับเทพนักบุญแม็กนีโต้ก่อนหน้านี้ก็ไม่กินเส้นกันอยู่แล้ว

 

อันดับ 18 และ 19 ในทำเนียบวอลอร์ดศักดิ์สิทธิ์

 

พวกเขาได้แข่งขันต่อสู้กันมานับสิบๆ ปีแล้ว

 

ไม่มีทางที่เทพนักบุญแม็กนีโต้จะช่วยส่งเสริมให้วอลอร์ดไวท์ทีธยกระดับเป็นเทพนักบุญเท่าเทียมกัน

 

ทั้งนี้เมอร์ลินยังไม่รู้ว่าการที่แม็กนีโต้สามารถยกระดับเป็นเทพนักบุญได้ เขานั้นได้ใช้วิธีการฝืนยกระดับโดยใช้เกียร์ที่เขาสร้าง พลังอักขระของเขาจึงด้อยกว่าเทพนักบุญในระดับเดียวกัน

 

เมอร์ลินแจ้งที่มาของความขัดแย้งแก่วอลอร์ดระดับตำนานทั้งสอง พวกเขาต่างถอนหายใจออกมาอย่างหนักแล้วตัดทางเลือกที่จะไปขอความช่วยเหลือจากเทพนักบุญแม็กนีโต้

 

เมอร์ลินทดลองใช้เก้าอี้สีครามในการฟื้นฟู แต่ทว่ามันกลับไม่ประสบผลสำเร็จ

 

เมอร์ลินพยายามใช้ทุกวิธีการ เขากระทั้งเรียกใช้มุงกุฎสีทองเพื่อเพิ่มพลังสมาธิและเก้าอี้สีครามในเวลาเดียวกัน หรือให้ผู้วอลอร์ดระดับตำนานทั้งสองผนึกพลังช่วยเหลือ แต่ก็ล้มเหลว

 

เมอร์ลินมองหาทรัพยากรที่เขามี

 

"น้ำตาแห่งความตาย" ของวิเศษที่สามารถรักษาได้ทุกโรคภัย

 

แต่น่าเสียดายที่อาการของวอลอร์ดไวท์ทีธนั้นไม่ใช่โรค แต่มันคือปัญหาในการบ่มเพาะ มันจึงไม่สามารถใช้ได้

 

ในขณะที่ทุกคนรู้สึกสิ้นหวัง เมอร์ลินได้เปิดหีบสมบัติของไวท์ทีธที่มอบให้

 

ทันทีที่เขาเปิดออกมา ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

 

ภายในหีบเล็กๆ ขนาดหนึ่งฟุต บรรจุเกียร์ระดับสีครามไว้ชิ้นหนึ่ง

 

มันมีรูปร่างคล้ายกับโซ่สีคราม

 

ทันทีที่เมอร์ลินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมัน เด็กน้อยก็รู้สึกตื่นเต้น

 

"ข้าเคยพบกับกลิ่นอายนี้มาก่อน"

 

เมอร์ลินมองโซ่สีครามเส้นนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน เข้าถึงกับใช้วิญญาณอักขระตรวจสอบ

 

ในตอนนั้นเองหัวใจของเขาก็เต้นเร็วยิ่งกว่าเดิมเมื่อเขาพบความจริงบางอย่าง

 

"โครงสร้างอักขระแบบนี้ มันคือ..." ใบหน้าของเด็กน้อยกลายเป็นยิ้มกว้าง

 

ดวงตาปรากฏความเข้าใจบางอย่าง

 

"โซ่ผนึกอสูร ... มันคล้ายคลึงกับโซ่ผลึกอสูรที่เคยใช้ผนึกจอร์มุนกานต์เมื่อครั้งอดีต โซ่นี้สามารถผนึกพลังสัตว์อสูรส่วนหนึ่งได้ แม้ว่ามันจะไม่ร้ายกาจเท่าโซ่ผนึกอสูรสีดำ แต่สมบัติระดับสีครามก็คงจะเพียงพอที่จะผนึกสัตว์อสูรระดับ 10 ได้"

 

สัตว์อสูรระดับ 10 คือสัตว์อสูรที่มีพลังเทียบเท่าขอบเขตจักรพรรดิเวทย์

 

เมอร์ลินมั่นใจว่าพลังในขอบเขตจักรพรรดิเวทย์จะสามารถกดดันให้วงเวทย์บ่มเพาะของวอลอร์ดไวท์ทีธควบรวมเข้าด้วยกันได้

 

เมอร์ลินนำแผนการที่เขาคิดไปบอกกล่าวแก่ระดับตำนานทั้งสอง

 

"อะไรนะ เจ้าคิดที่จะไปจับสัตว์อสูรระดับ 10 ที่หล่มอสูรอย่างนั้นหรือ?"

 

วอลอร์ดระดับตำนานทั้งสองตกใจเป็นอย่างมากกับความคิดของเด็กน้อย

 

"นี่นับว่าเสี่ยงเกินไป มันมีความเป็นไปได้ยากที่จะจับสัตว์อสูรที่ร้ายกาจขนาดนั้นได้ แม้แต่เทพนักบุญไปเองก็ไม่ใช่ว่าจะจัดการมันได้ง่ายๆ พวกเราควรเลือกวิธีขอร้องเทพนักบุญแม็กนีโต้ให้มาช่วยเหลือไม่ดีกว่าหรือ?"

 

วอลอร์ดระดับตำนานกล่าวแย้ง

 

เมื่อมาถึงขนาดนี้เมอร์ลินจึงเปิดเผยเรื่องของความขัดแย้งระหว่างเขาและคนของดินแดนตะวันตกออกไป พร้อมทั้งเรื่องที่ติดอยู่ในซากวิหารนานนับปีด้วย

 

วอลอร์ดระดับตำนานทั้งสองถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตรึงเครียด

 

"เพราะเหตุนี้ข้าจึงต้องการให้พวกท่านช่วยเหลือสักอย่างหนึ่ง" เมอร์ลินเอ่ย

 

"เจ้าต้องการให้พวกเราทำอะไร?"

 

"การจับสัตว์อสูรระดับ 10 จำเป็นต้องใช้ม้วนอักขระที่แข็งแกร่งเพื่อกำราบมันให้อยู่หมัด ด้วยกำลังของข้าเพียงคนเดียวไม่สามารถทำมันได้ จึงต้องขอให้พวกท่านช่วย" เด็กน้อยเอ่ยความต้องการออกไป

 

ชายชราทั้งสองถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าในที่สุดพวกเขาก็ตกลงช่วยเหลือเมอร์ลิน

 

"เจ้ามั่นใจหรือว่าจะสามารถสัตว์อสูรตัวนั้นได้ หรือต้องให้พวกเราไปช่วยด้วย"

 

"ไม่จำเป็น ข้าทำงานนี้คนเดียวจะสะดวกกว่า หากพวกท่านช่วยข้าสร้างม้วนอักขระนี้ขึ้นมาได้ ข้ามีความมั่นใจแปดในสิบส่วนว่าจะทำมันได้สำเร็จ"

 

เมอร์ลินไม่ต้องการให้ชายชราทั้งสองพบเห็นสิ่งของที่อยู่ในมือของเขา

 

กล่าวกันตามตรง เมอร์ลินในตอนนี้มีสมบัตินับไม่ถ้วนที่เป็นไพ่อยู่ในมือ อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่คนของเผ่าเทพที่แท้จริง

 

การเสี่ยงอันตรายในครั้งนี้เพียงเพราะเขาต้องการช่วยเหลือวอลอร์ดไวท์ทีธผู้มีน้ำใจกับเข้าเท่านั้น

 

เมอร์ลินเคยได้ยินเรื่องของโซโลมอนที่ไม่ใช่คนของเผ่าเทพมาแล้วบ้าง แม้เขาจะเป็นเทพอักขระผู้ยิ่งใหญ่ แต่ปัจจุบันเขากลับเป็นบุคคลที่ถูกห้ามให้กล่าวถึง

 

เมอร์ลินไม่ต้องการให้ตนเองเป็นเช่นนี้ ดินแดนแห่งนี้ยังมีประโยชน์กับเขาระยะยาว หากเขาสามารถไปมาทั้งสองดินแดนได้อย่างใจ มันจะเป็นประโยชน์กว่าไม่ใช่หรือ?

 

อีกทั้งแผนการในหัวที่คิดขึ้นมาในครั้งนี้ เมอร์ลินยังมีความมั่นใจเป็นอย่างมาก

 

ความจริงโอกาสที่จะจับสัตว์อสูรระดับ 10 ตัวนั้นได้มีถึงเก้าในสิบส่วนเสียด้วยซ้ำ

 

เวลาของวอลอร์ดไวท์ทีธเหลือแค่ไม่เกินหนึ่งเดือนก่อนที่เศษวงเวทย์บ่มเพาะจะสลาย

 

ระหว่างนี้เมอร์ลินได้คิดค้นรูปแบบของม้วนอักขระที่จะจับสัตว์อสูรขึ้นมา

 

เขาอ้างอิงจากบันทึกโบราณในห้องตำราของวอลอร์ดไวท์ทีธ มันเป็นบันทึกของเทพอักขระผู้เป็นเจ้าของเดิมของสัตว์อสูรตนนั้น

 

ผ่านไปเกือบสามวันในที่สุดเมอร์ลินและระดับตำนานทั้งสองก็สร้างม้วนอักขระสีครามได้สำเร็จ

 

ระดับตำนานทั้งสองรู้สึกทึ้งในความสามารถของเมอร์ลินเป็นอย่างมาก

 

ทั้งความรู้และทรัพยากรที่ใช้สร้างม้วนอักขระทั้งหมดล้วนเป็นของเมอร์ลินทั้งสิ้น เขาใช้คะแนนศักดิ์สิทธิ์แลกวัตถุดิบในการทำม้วนอักขระม้วนนี้มานับแสนคะแนน

 

การกระทำที่บ้าระห่ำนี้ แม้แต่ระดับตำนานทั้งสองก็ยังอดที่จะรู้สึกตะลึงไม่ได้

 

เมอร์ลินไม่ได้รอช้า ในวันรุ่งขึ้นเขาจึงเดินทางไปยังหล่มอสูรในทันที

 

"ท่านแน่ใจนะว่าจะไม่ให้พวกเขาติดตามไปด้วย" หัวหน้าสมาคมนักแก้ไขเอ่ยขึ้น เขารับรู้จุดประสงค์ในการเดินทางของเมอร์ลิน

 

แต่การจะไปจับสัตว์อสูรระดับ 10 นั้นอันตรายเป็นอย่างมาก ต่อให้เป็นระดับตำนานคนหนึ่งก็ใช่ว่าจะสามารถต่อกรกับสัตว์อสูรระดับนี้ได้

 

ใบหน้าของวอลอร์ดหลายคนจึงเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ พวกเขากลัวว่าความมุทะลุของเด็กน้อยจะเป็นอันตรายต่อเขา

 

เมอร์ลินนับว่าเป็นระดับตำนานอีกคนหนึ่งที่อยู่ในสังกัดสมาคมนักแก้ไข หลังจากวอลอร์ดไวท์ทีธประสบเคราะห์ร้าย พวกเขาก็ไม่ต้องการที่จะสูญเสียระดับตำนานไปอีกคน

 

เมอร์ลินยิ้มและเอ่ย

 

"ไม่เป็นไร ข้าสามารถทำเรื่องพวกนี้เองได้"

 

กล่าวจบเมอร์ลินก็สะบัดชายเสื้อแล้วก้าวสู่วงเวทย์เคลื่อนย้าย

 

วูบ!

 

ร่างของเขาทะลวงมิติไปโผล่ยังอีกด้านหนึ่งของฟากมิติ

 

ทันทีที่เมอร์ลินกว่าออกมา เขาก็พบเมไจจำนวนมากที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่หล่มอสูร

 

ผู้คนเมื่อเห็นเมอร์ลินเดินออกจากแท่นเคลื่อนย้ายก็ปรากฏใบหน้าสงสัย

 

"เด็กคนนี้ไม่มีพลังอักขระบนร่างเลยแม้แต่น้อย เขาคือคนธรรมดา เขามาที่นี่ทำไมกัน?"

 

สายตาหลายคู่จดจ้องไปที่เมอร์ลิน

 

เมอร์ลินไม่ได้แยแสพวกเขาเลยแม้แต่น้อย มือน้อยแตะไปที่แหวนเวทย์และเรียกรูปปั้นปลาทองสีครามออกมา

 

"จงปรากฏ" เมอร์ลินเอ่ยเสียงเบาและโยนรูปปั้นออกไป

 

ในตอนนั้นเองอากาศรอบๆ ก็สั่นสะเทือน รูปปั้นปลาทองเปล่งแสงสว่างสีครามออกมาวาบหนึ่ง

 

พริบตาปลาทองสีครามขนาดเกือบห้าเมตรก็ปรากฏล่องลายกลางอากาศ ความว่างเปล่ารอบๆ ตัวของมันให้ความรู้สึกราวกับผืนน้ำมหาสมุทร

 

ผู้คนมองภาพนี้อย่างตาลุกวาว

 

"เกียร์ระดับสูง!"

 

หลายคนมีความโลภและต้องการที่จะแย่งชิง

 

อีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กน้อยที่ไม่มีการบ่มเพาะเท่านั้น การที่จะได้มานั่นย่อมง่ายดั่งพลิกฝ่ามือ อีกทั้งที่นี่คือหล่มอสูร การตายย่อมเป็นเรื่องที่ธรรมดาอยู่แล้ว

 

เจตนามุ่งร้ายปรากฏกระจายออกไปรอบด้าน

 

หลายคนอดใจไว้ไม่กระทำการอย่างบุ่มบ่าม พวกเขาต้องการรอให้เด็กน้อยเข้าไปในหล่มอสูรแล้วค่อยแย่งชิง

 

แต่ทว่าในวินาทีถัดมา ความคิดของพวกเขาก็ถูกแช่แข็งแทบจะรีบเก็บความมุ่งร้ายเหล่านั้นไว้ไม่ทัน

 

เมื่อพวกเขาเห็นเด็กน้อยที่ดูธรรมดาทะยานขึ้นไปบนตัวของปลาทอง

 

ทันทีที่ปลาทองสีครามถูกกระตุ้น ร่างของมันก็ระเบิดกลิ่นอายของจักรพรรดิเวทย์ออกมา แม้ว่ามันจะเป็นกลิ่นอายของจักรพรรดิเวทย์ที่อ่อนแอ แต่ทว่ากลิ่นอายนี้กลับกดขี่ผู้คนเป็นอย่างมาก

 

ผู้คุมกฎบางคนที่อยู่ในละแวกนั้นถึงกับเข่าอ่อน ส่วนผู้มีการบ่มเพาะต่ำกว่านั้นกลับทรุดลงทั้งหมด

 

นี่คืออำนาจของจักรพรรดิ!

 

ปัง!

 

เสียงของอากาศระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง

 

ร่างของปลาทองกลายเป็นเส้นแสงสีครามเพียงไม่กี่สิบเมตรจากนั้นก็หายไปกับความว่างเปล่า ความเร็วของมันราวกับว่าจะทะลวงมิติออกไป นี่คือความเร็วของจักรพรรดิเวทย์

 

ผู้คนต่างมองภาพนี้อย่างสั่นเทิ้มและอ้าปากค้าง หลายคนใจหายวาบ รู้สึกโชคดีที่ไม่ได้โจมตีเด็กน้อย

 

นั่นคือคนที่พวกเขาไม่ควรจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยได้

 

เมอร์ลินใช้ปลาทองสีครามเดินทางเป็นพาหนะ ด้วยความเร็วระดับจักรพรรดิเวทย์ทำให้ครั้งนี้เขาเดินทางได้รวดเร็วยิ่งกว่าเดิม

 

หล่มอสูรแบ่งสัดส่วนทั้งหมดเป็นสามชั้น เพียงเวลาชั่วโมงกว่าๆ เขาก็เดินทางมาถึงชั้นในของหล่มอสูรแล้ว

 

เมอร์ลินสั่งให้ปลาทองหยุดอยู่บริเวณชายขอบของส่วนใน พยายามจะไม่เข้าไปให้ลึกมากนัก

 

"ข้าไม่รู้ว่าด้านในมีสัตว์อสูรระดับ 10 อยู่กี่ตัว แม้ตำนานจะเล่าว่ามันมีแค่ตัวเดียว แต่ข้าก็ไม่ควรที่จะประมาท"

 

เด็กน้อยยืนยืดหลังเหยียดตรงสองมือไพล่อยู่บนหลังของปลาทองสีคราม สายตาของเขามองตรงไปยังส่วนลึกของหล่มอสูรชั้นในอย่างเยือกเย็น

 

เพียงเวลาไม่นานเบื้องหน้าก็ปรากฏหมอกควันดำที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายด้านลบซัดสาดออกมาอย่างรุนแรง ภาพเบื้องหน้าราวกับกำลังจะถูกความมืดกลืนกิน

 

ผืนฟ้าสีดำแผ่ขยายออกมาอย่างรวดเร็ว

 

ทันทีที่เจ้าถิ่นรับรู้ถึงแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือน พวกมันจึงรีบออกมาต้อนรับทันที

 

"ไม่จำเป็นต้องเข้าไปด้านใน ยังไงพวกมันก็ออกมาต้อนรับอยู่แล้ว" มุมปากของเด็กน้อยถูกยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

 

มือน้อยเรียกม้วนอักขระสองม้วนออกมา

 

"จงออกมา ... เทพพฤกษา แอรีส"

 

เมอร์ลินเรียกสัตว์รบทั้งสองออกมา

 

ตอนนี้สัตว์รบทั้งสองล้วนอยู่ในระดับสมบูรณ์พร้อมกันหมดแล้ว พลังรบล้วนเทียบกับครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิเวทย์ ไม่ต่ำกว่านี้อย่างแน่นอน

 

หลังจากนั้นเมอร์ลินก็เรียกโซ่สีครามออกมากำไว้ในมือ

 

มือข้างหนึ่งถือโซ่อีกข้างสวมถุงมือสีคราม

 

ครืน!

 

เมอร์ลินปลดปล่อยพลังอักขระของตนออกมาอย่างเต็มที่ ไม่เก็บงำอีกต่อไป

 

ในตอนนั้นเองภายในรัศมีนับสิบไมล์ก็ปรากฏแรงกดดันครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิเวทย์ที่แข่งแกร่งกดทับลง

 

เรือนผมสีขาวและชุดคลุมยาวสีเทาปลิวไสวแม้ไร้แรงลม

 

พลังรบของเมอร์ลินในตอนนี้สามารถเรียกได้ว่าต่อกรกับระดับจักรพรรดิเวทย์ได้

 

ถึงแม้จะไม่สามารถคุกคามได้ แต่ก็เพียงพอที่จะไม่ทำให้เขาเป็นอันตราย

 

ครืน ... ครืน ... ครืน ...

 

ในตอนนั้นเองบนผืนฟ้าสีดำก็ปรากฏกรงเล็กยักษ์ยื่นออกมา สาดกลิ่นอายจักรพรรดิเวทย์ตลบคละคลุ้ง

 

ครั้งนี้มันไม่ได้มารูปแบบร่างแยกเหมือนครั้งก่อน เหตุผลเป็นเพราะเมอร์ลินเปิดเผยพลังที่คู่ควรที่จะปรากฏตัวออกมา

 

สีหน้าของเด็กน้อยไม่มีความกังวลเลยแม้แต่น้อย

 

"ดี ไม่ต้องมีลูกเล่นให้มากมาย ปรากฏตัวออกมาเถอะ เวลาของข้าเองก็มีไม่มากนัก"

 

สิ้นเสียงของเมอร์ลิน

 

สัตว์อสูรตนนั้นก็แผดเสียงร้องคำรามออกมา

 

อ๋าวววววววว!

 

เสียงนี้ทำให้แผ่นฟ้าและแผ่นดินเกิดความสั่นสะเทือน

 

ในเวลาเดียวกันกรงเล็บยักษ์ที่ยื่นออกมาจากผืนฟ้าสีดำก็ตวัดไปยังทิศทางของเมอร์ลิน

 

อากาศที่ว่างเปล่าบังเกิดร่างเงาของกรงเล็บมหึมาสาดซัดกลิ่นอายทำลายล้างของจักรพรรดิเวทย์พุ่งตรงมายังเมอร์ลิน

 

ดวงตาของเด็กน้อยเปลี่ยนเย็นชาอย่างฉับพลัน

 

มือน้อยแตะไปที่แหวนเวทย์ เรียกของสิ่งหนึ่งออกมา

 

"ปราการสุริยันต์!" เมอร์ลินเค้นเสียงคำรามออกมา

 

สาดพลังกระตุ้นเกียร์ระดับสีครามชิ้นนี้อย่างเต็มที่

 

เวิง!

 

พลังงานรูปทรงกลมสีครามปรากฏและขยายออกไปอย่างรวดเร็ว

 

พริบตาภายในรัศมีร้อยเมตรก็ปรากฏคลื่นพลังที่แข็งแกร่งสีฟ้าเป็นม่านพลังห่อหุ้มร่างของเมอร์ลินและบริวารเอาไว้

 

โครม!

 

กรงเล็กยักษ์ตบลงมาที่ม่านพลังสีครามอย่างรุนแรง แรงปะทะนี้ปรากฏคลื่นกระแทกระเบิดออกมาเป็นชั้นๆ กระจายออกไปรอบทิศ

 

"จงแหลกไปซะ" เสียงคำรามของเด็กน้อยตวาดออกไปพร้อมๆ กับมือขวาที่สะบัดออกไป

 

ในตอนนั้นเองปราการสุริยันต์ก็ถูกกระตุ้นพลังอย่างเต็มที่

 

หลายจุดของม่านพลังสีครามบังเกิดคลื่นสัมผัสราวกับกระแสไฟฟ้าวิ่งแล่นออกไป

 

พลังระดับจักรพรรดิเวทย์ถูกกระตุ้นและรวมศูนย์อยู่ที่จุดเดียวจากนั้นก็ยิงออกไป

 

ซูม!

 

โครม!

 

อำนาจสีครามราวกับจะเป็นพลังของเทพเจ้าพุ่งทะลุทะลวงร่างเงาของกรงเล็บยักษ์ออกไป มิหนำซ้ำอำนาจนี้ยังพุ่งทะยานตรงไปยังร่างของสัตว์ยักษ์ที่หลบซ่อนอยู่ในผืนฟ้าสีดำ

 

อ๋าวววววววววว!






.....................................................................

ปัจจุบันกลุ่มลับถึงกลุ่มที่ 10 ภาค 4
อ่านต่อจากเด็กดีเริ่มอ่านที่กลุ่มที่ 6
หากสนใจอ่านต่อล่วงหน้าสามารถติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่ เพจเซียนจอมเวทย์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 918 ครั้ง

29,471 ความคิดเห็น

  1. #28783 lovegrate99 (@lovegrate99) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 16:35
    ึึ.

    .
    #28783
    0
  2. #28747 siney (@asakurayo2004) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:21

    ค้างงงงงงง เต่องงงงง
    #28747
    0
  3. #28744 suga112 (@suga112) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:31

    ค้างไปดิ

    #28744
    0
  4. #28743 bjmixx_2 (@Bjmixx_) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 17:20
    ช่วยอาจารย์ให้ได้นะ
    #28743
    0
  5. #28742 KanitinMax (@KanitinMax) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 17:12
    ไรท์เรียก ปลาทอง 555
    #28742
    0
  6. #28741 FanUj (@FanUj) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 17:09

    นึกถึงหอกลองกินุสอ่าา
    #สู้ๆนะไรท์
    #28741
    0
  7. #28740 ป๊อปเปอร์... (@sonada2525) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 16:55
    สู้ๆ ครับบบบบ
    #28740
    0
  8. #28739 Qsadgu (@Qsadgu) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 16:32
    หอกกินนุไปไหนน้า
    #28739
    0
  9. #28738 finny999 (@finny999) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 16:05
    ยิ่งแต่งยิ่งดี​ ไรท์พัฒนาดียิ่งขึ้น
    #28738
    0
  10. วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 15:16

    สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #28737
    0
  11. #28736 F9tiss (@F9tiss) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 14:53
    เมอร์ลินสู้

    ช่วยอาจารย์ให้ได้น้าา~
    #28736
    0
  12. #28735 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 13:22
    รอตนต่อไป
    #28735
    0
  13. #28733 Lovely_Otaku (@Lovely_Otaku) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 12:58
    กำลังสนุกเลย!!!!
    #28733
    0
  14. #28732 Lenning (@Lenning) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 11:37
    สู้มันเมอร์ลิน!!
    #28732
    0
  15. #28730 noomnim66 (@noomnim66) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 10:51
    ทำให้ได้น้าาา
    #28730
    0
  16. #28729 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 10:51
    จัดไป ยังไงก็ต้องช่วยอาจารย์ให้ได้ ไม่งั้นตัวเราก็ไม่รอด
    #28729
    0
  17. #28727 smathi_gap (@smathi_gap) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 10:33
    สู้ไปอย่าได้ถอย....เอามันไปช่วยอาจารย์ให้ได้...
    #28727
    0
  18. #28726 โรคุโก๊ะ (@pss933) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 10:08
    จากที่อ่านเรื่องนี้มานานมันต้องไม่จบง่ายๆแน่เดี่ยวสัตว์อสูรตัวนั้นก็จะมีพลังเพิ่มเป็นจักรพรรดิเวทย์2วงเวทย์แล้วเมอร์ลินก็จะงัดไม้ตายออกมาใช้เพิ่มอีก
    #28726
    0
  19. #28725 MarkTheLegend (@MarkTheLegend) (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 09:57
    โหดแล้ว พี่ลิน
    #28725
    0