ตอนที่ 303 : ภาค 3.2 ตอนที่ 141

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 954 ครั้ง
    18 พ.ค. 62


มิติซากวิหารเฮอร์มีสเกิดการแปรปรวน

 

ยังไม่ทันที่ประตูมิติจะสมบูรณ์ดี บางสิ่งที่อยู่ภายในก็พุ่งพรวดออกมา

 

ในตอนนั้นเอง ประตูมิติที่ไม่เสถียรก็ถูกปิดลงอีกครั้ง

 

ส่วนหนึ่งเป็นผลกระทบจากการที่ประตูมิติไม่มั่นคง และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะพลังของตัวตนที่ฝ่าประตูมิตินี้ออกมา

 

กลางอากาศปรากฏเด็กน้อยผู้สวมใส่ชุดคลุมสีเทาที่มีตราสัญลักษณ์ของเมไจนักแก้ไขติดอยู่

 

หลังจากเด็กน้อยคนนั้นกล่าวออกมา ใบหน้าของชายชราผู้เป็นอาจารย์ก็ปรากฏรอยยิ้ม

 

"เมอร์ลิน!"

 

ถูกต้องแล้วเด็กน้อยที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศนั้นคือลูกศิษย์ของเขา

 

แต่ที่ทำให้ผู้คนตกใจจนตะลึงพรึงเพลิดก็คือกลิ่นอายพลังสีม่วงและสัญลักษณ์ของวอลอร์ดที่ปรากฏตรงหน้าผากของเด็กน้อย

 

"เป็นไปไม่ได้น่า เด็กคนนั้นสามารถทะลวงระดับไปถึงขั้นวอลอร์ดได้แล้ว"

 

ท่ามกลางสายตานับหลายสิบคู่ เมอร์ลินถูกจับจ้องเป็นตาเดียว

 

สัญลักษณ์บนหน้าผากที่ว่าคือร่องรอยสีม่วงจางๆ ที่สามารถพบให้ได้ในวอลอร์ดผู้หนึ่ง

 

หนึ่งขีดคืออัศวิน

 

สองขีดคือกษัตริย์

 

และสามขีดคือตำนาน

 

เหนือกว่านั้นขีดทั้งสามจะกลายเป็นรูปสามเหลี่ยมหากวอลอร์ดสามารถทะลวงไปได้ถึงขั้นเทพนักบุญ

 

เด็กทีเมอร์ลินใช้พลังของรอยสักสะกดพลังนี้ไว้ ยากที่ต่ำกว่าจักรพรรดิเวทย์จะมองเห็นสัญลักษณ์ของเขา

 

แต่เมื่อผ่านเหตุการณ์ที่พลังอักขระสูงขึ้น การปกปิดนี้อาจจะไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเมไจระดับตำนานไปได้ เด็กน้อยจึงยอมที่จะเปิดเผยพลังที่แท้จริง แต่ก็ยังกดพลังไว้ส่วนหนึ่งเพื่อไม่ให้ผู้คนตกตะลึงไปมากกว่านี้

 

หลังจากที่เมอร์ลินสลักอักขระเวทย์ไปได้สี่พันกว่าตัว พลังเวทย์ของอักขระเวทย์ระดับโบราณทำให้คุณภาพพลังอักขระเข้าขั้นระดับกษัตริย์ที่ทรงพลัง

 

แต่เมอร์ลินกดพลังอักขระของตัวเองลงมาให้เป็นเพียงระดับอัศวินที่พึ่งบรรลุเท่านั้น เขายังคงเก็บงำฝีมือไว้ส่วนหนึ่งเพื่อไม่ให้ผู้คนตกใจไปมากกว่านี้

 

วอลอร์ดคนหนึ่งถือกำเนิดย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดา

 

ยิ่งเป็นวอลอร์ดระดับอายุน้อยเช่นเขา เรื่องนี้ย่อมทำให้ทั้งเผ่าเทพเกิดการสั่นสะเทือน

 

"เมอร์ลินในที่สุดเจ้าก็ออกมา" วอลอร์ดไวท์ทีธกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่มีความสุข

 

เขาละทิ้งการเปิดประตูมิติ เพราะหลังจากที่เมอร์ลินออกมา ประตูมิตินั้นก็ถูกทำให้พังทลายไปแล้ว

 

ทุกคนล้วนมองหน้ากันและเข้าใจในเรื่องนี้ดี

 

ประตูมิติที่ไม่เสถียรแต่มีตัวตนระดับวอลอร์ดฝืนทะลวงออกมา การพังทลายย่อมเป็นสิ่งที่สามารถคาดเดาได้

 

"ยินดีด้วย วอลอร์ดเมอร์ลิน"

 

"ยินดีด้วย วอลอร์ดไวท์ทีธ ลูกศิษย์ของท่านได้บรรลุระดับวอลอร์ดสำเร็จแล้ว"

 

ผู้คนมากมายต่างก้าวออกมาข้างหน้าและกล่าวแสดงความยินดี พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนเป็นวอลอร์ดที่มีฐานะไม่ธรรมดาที่วอลอร์ดไวท์ทีธเชิญมาและสมาชิกของสมาคมนักแก้ไข

 

ภายในใจของวอลอร์ดไวท์ทีธรู้สึกฟูฟ่อง ไม่คิดเลยว่านอกจากเมอร์ลินจะรอดกลับมาได้แล้วยังสามารถทะลวงไปถึงระดับวอลอร์ดได้

 

เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างคลี่คลาย การเปิดประตูมิติในครั้งนี้จึงไม่จำเป็นอีกต่อไป

 

มีเมไจหลายคนที่เฝ้ารอการเปิดประตูมิติครั้งนี้รู้สึกผิดหวัง มองเมอร์ลินด้วยสายตาที่อิจฉา

 

ความจริงแล้วการเปิดประตูมิติในครั้งนี้ไม่ใช่การเปิดประตูมิติตามวาระของเผ่าเทพ แต่มันล้วนเป็นความประสงค์ของวอลอร์ดไวท์ทีธทั้งสิ้น

 

ทั้งกลุ่มเมไจระดับกษัตริย์ที่เชิญมาและทรัพยากรในการสร้างเกียร์เปิดประตูมิติ วอลอร์ดไวท์ทีธล้วนเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น

 

หลังจากผ่านการพูดคุยเล็กน้อย วอลอร์ดไวท์ทีธก็พาเมอร์ลินกลับไปยังมิติที่พักของเขาทันที

 

มือเหี่ยวย่นของชายชราโบกออกไปครั้งหนึ่ง รูปแบบอักขระของมิติส่วนตัวก็ถูกทำให้เปิดออก

 

สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้คนที่มองดูเป็นอย่างมาก

 

เมไจระดับตำนานผู้นี้ไม่แม้กระทั่งใช้เกียร์หรือร่ายวิถีอักขระออกมา แต่เขากลับสามารถสร้างรูปแบบอักขระประตูมิติออกมาได้อย่างฉับพลัน

 

นี่คือพลังของเมไจระดับตำนาน

 

เมอร์ลินมองดูอย่างเงียบงัน หากเป็นเมื่อก่อนเขาอาจจะมีท่าทีเหมือนกับคนอื่นๆ แต่เมื่อผ่านเหตุการณ์ในมิติซากวิหารเทพเฮอร์มีสมา การใช้รูปแบบอักขระไม่ใช่อะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับเขาอีกต่อไป

 

แม้เมอร์ลินจะไม่ใช่เมไจระดับตำนาน แต่การมีอยู่ของถุงมือสีคราม การโบกมือครั้งหนึ่งเพื่อสร้างประตูมิติก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่ยากเย็นนัก

 

"เห็นทีในครั้งนี้ข้าคงต้องปรึกษากับอาจารย์เรื่องการสร้างมิติส่วนตัว" เมอร์ลินคิดในใจ

 

มิติส่วนตัวนั้นเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกที่สะดวกสบายเป็นอย่างมาก การมีที่พักอาศัยติดตัวไปทุกๆ ที่ เปรียบเสมือนมีถ้ำบ่มเพาะส่วนตัวที่สามารถเข้าออกเมื่อไหร่ก็ได้

 

หากเป็นเมื่อก่อนเมอร์ลินไม่กล้าที่จะแตะต้องความคิดนี้ แต่เมื่อเขาได้ครอบครองรูปแบบอักขระหลายหมื่นรูปแบบ ความมั่นใจของเขากลับเต็มเปี่ยม

 

สายตาของชายชราผู้เป็นอาจารย์จดจ้องไปที่ถุงมือสีครามแวบหนึ่งแล้วละสายตาไป

 

แน่นอนว่าเป็นเมไจระดับตำนานผู้หนึ่งจะไม่สังเกตถึงของวิเศษชิ้นนี้ได้ยังไง

 

หลังจากจัดการให้เมอร์ลินกลับไปพักผ่อน วอลอร์ดไวท์ทีธก็เรียกเมอร์ลินให้มาเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายใน

 

เมอร์ลินบอกเล่าเรื่องของผู้คุมกฎทั้งสี่ตามตรง เมื่อเล่าถึงเรื่องเกียร์ที่มีพลังเทียบเท่าครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิเวทย์ ใบหน้าของวอลอร์ดไวท์ทีธก็ครึ้มลง บรรยากาศรอบตัวกลายเป็นอึมครึมมากขึ้น

 

สีหน้าปรากฏความโกรธ ใบหน้าบึ้งตึง ไม่พูดอะไรออกมาซักคำ

 

เมอร์ลินปิดบังเรื่องของร่องลึกแห่งความพิศวงและสมบัติครึ่งเซียนเอาไว้ และเสริมแต่งเรื่องของการพบโชคในวิหารลับแล ห้องลับที่สิบสอง

 

เขาปั้นแต่งเรื่องว่าภายในห้องลับที่สิบสองนั้นเต็มไปด้วยรูปแบบอักขระที่ไม่เป็นอันตราย อีกทั้งยังมีวาสนาโชคดีได้พบกับสถานที่ที่เต็มไปด้วยอักขระและสามารถสลักอักขระเวทย์ได้ จนกระทั่งสามารถบรรลุขอบเขตขั้นสีม่วง

 

วอลอร์ดนั่งฟังอยู่เงียบ ดวงตาเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่หลากหลาย

 

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เชื่อที่เมอร์ลินเล่าทั้งหมดและมากกว่าครึ่งเหตุผลของเมอร์ลินทำให้เขาเชื่อได้อย่างสนิทใจ

 

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เมอร์ลินก็หยุดเอ่ยและสะมือน้อยออกไปข้างหน้าครั้งหนึ่ง

 

ห้องโถงที่เป็นส่วนตัวก็ปรากฏอักขระเวทดาดาษอยู่เต็มอากาศ

 

"นี่มัน ..." ใบหน้าของวอลอร์ดไวท์ทีธกลายเป็นตกตะลึงพรึงเพลิด ไม่สามารถรักษาความสงบเยือกเย็นได้อีกต่อไป

 

หัวใจของวอลอร์ดไวท์ทีธถูกเขย่าอย่างรุนแรงเมื่อพบอักขระเหล่านี้

 

"อาจารย์ ... อักขระโบราณเก้าร้อยกว่าตัวเหล่านี้คือสิ่งที่ศิษย์พบในห้องลับของวิหาร โปรดรับไว้"

 

"เจ้าเจอมันที่ห้องลับวิหารลับแลอย่างนั้นหรือ?" วอลอร์ดไวท์ทีธกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยากจะเชื่อ

 

เมอร์ลินยิ้มและเอ่ย

 

"ถูกต้องแล้วอาจารย์"

 

"เยี่ยม! เยี่ยมมาก"

 

ในตอนนั้นเองวอลอร์ดไวท์ทีธก็ไม่เกรงใจที่จะรับของขวัญจากลูกศิษย์ตัวน้อย

 

มืออันเหี่ยวย่นกวาดออกไปด้านหน้า อักขระเวทย์มากมายในอากาศล้วนถูกแรงดึงดูดที่มหาศาล ดูเข้าไปในร่างของเขา

 

ชายชราในตอนนี้สลักอักขระเวทย์ไปได้เก้าพันกว่าตัวแล้ว ติดอยู่ที่ระดับตำนานมาหลายสิบปี

 

หลายปีมานี้ไม่มีวี่แววที่จะพัฒนาก้าวหน้าอีกต่อไปจนเขาแทบสิ้นหวังรู้สึกปลง

 

เหตุผลที่เขาติดอยู่ในระดับนี้ไม่ใช่เพราะขาดแคลนทรัพยากร แต่การสลักอักขระเวทย์ต่อไปนั้นยากเย็น การขยายวงเวทย์ก็มาถึงขีดสุด

 

อักขระเวทย์ทั่วไปไม่มีวี่แววว่าจะสลักมันได้อีกต่อไปแล้ว

 

ส่วนอักขระเวทย์ระดับโบราณนั้นหาได้ยาก การมีอยู่ของมันนับว่าเป็นสมบัติประจำตระกูล อีกทั้งอักขระเวทย์ระดับโบราณส่วนใหญ่ก็ถูกเขาสลักเข้าไปหมดแล้ว

 

อักขระที่ซ้ำกันนั้นไม่สามารถสลักลงไปได้อีก

 

ต่อให้เขาหาอักขระเวทย์ระดับโบราณมาได้ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นอักขระที่เคยสลักไปแล้ว

 

วอลอร์ดชราจึงได้แต่รู้สึกเศร้าใจ ผ่านมาหลายปีจึงหมดหวังและละทิ้งจะเส้นทางที่จะก้าวเดินต่อไป

 

ตอนนี้ได้รับอักขระเวทย์ระดับโบราณมา การสลักอักขระนั้นง่ายกว่าอักขระเวทย์ระดับธรรมดาหลายเท่าตัว ความหวังที่จะเข้าสู่ขอบเขตเทพนักบุญเริ่มมองเห็นอยู่รำไรแล้ว

 

"เพื่อเป็นการตอบแทนอักขระเวทย์เหล่านี้อาจารย์จะคะแนนศักดิ์สิทธิ์สิบล้านคะแนนเป็นการตอบแทนน้ำใจของเจ้า"

 

วอลอร์ดไวท์ทีธเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยินดี

 

เมื่อลูกศิษย์ของเขามอบโอกาสที่จะเป็นเทพนักบุญให้ เขาก็ไม่ใช้อาจารย์ที่ขี้เหนียว

 

สิบล้านคะแนนศักดิ์สิทธิ์นั้นมากมายมหาศาล

 

แต่เมื่อนำมาเทียบกับอักขระเวทย์ระดับโบราณเก้าร้อยกว่าตัวนั้นแทบจะประเมินค่าไม่ได้

 

"ขอบคุณท่านอาจารย์" เมอร์ลินกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

 

เขานั้นรู้ถึงคุณค่าของคะแนนศักดิ์สิทธิ์สิบล้านคะแนนดี นี่ไม่ใช่ของขวัญมูลค่าจำนวนน้อยๆ

 

ในตอนแรกเขาคิดที่จะส่งเสริมอาจารย์ของเขาให้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทพนักบุญเพื่อเป็นเบื้องหลังที่ดีให้กับเขา แต่ไม่คิดเลยว่าโชคก้อนใหญ่จะตกใส่หัว

 

ภายในใจของเด็กน้อยจึงเต็มไปด้วยความลิงโลด

 

"สิบล้านคะแนนคือก้าวแรก ข้ายังมีสมบัติที่ได้มาจากห้องลับที่สิบสองเพื่อนำไปแลกเป็นคะแนนศักดิ์สิทธิ์เหลืออยู่ หวังว่ามูลค่าของพวกมันจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง" เมอร์ลินคิดในใจ

 

"เมอร์ลิน ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้รับโชคจากสถานที่แห่งนั้นมา" ดวงตาของชายชราจ้องมองไปที่ถุงมือสีครามบนมือขวาของเด็กน้อย เพียงแต่สายตาของเขาไม่ได้มีความละโมบ ซ้ำยังเต็มไปด้วยความรู้สึกชื่นชม

 

เมอร์ลินรู้ดีอยู่แล้วว่าการมีอยู่ของถุงมือข้างนี้ย่อมไม่ลอดพ้นสายตาของเมไจระดับตำนาน

 

เขาจึงเอ่ยออกมาอย่างไม่ปิดปัง

 

"โชคดีที่ศิษย์รับของชิ้นนี้มาจากวิหารทะเลทราย" เมอร์ลินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ใสซื่อ

 

หัวคิ้วของชายชราขมวดเป็นปม

 

"วิหารทะเลทรายอย่างนั้นหรือ?"

 

วิหารทะเลทรายคือสถานที่ที่เขาแนะนำให้กับเมอร์ลิน เขาเคยไปสำรวจที่นั่นหลายครั้งและมันไม่มีสมบัติอะไรหลงเหลืออยู่แล้ว

 

"เจ้าพบห้องลับที่นั่นอีกเช่นกันอย่างนั้นหรือ?" ชายชรารู้สึกแปลกใจในโชคของคนตัวเล็ก

 

การพบห้องลับในวิหารหนึ่งแห่งนั้นนับได้ว่าเป็นโชคชะตา แต่การพบห้องลับแห่งที่สองนั้นย่อมไม่ใช่เพราะโชคช่วยอย่างแน่นอน

 

เด็กน้อยส่ายศีรษะและยังคงยิ้ม

 

"ผิดแล้ว ศิษย์เจอมันที่ห้องพักผ่อนของเทพเฮอร์มีส ตอนที่ศิษย์เจอมันมันไม่ได้มีรูปร่างแบบนี้"

 

เมอร์ลินไม่ต้องการอธิบายให้มากความ

 

มือเล็กสะบัดออกไป ถุงมือสีครามกลายเป็นกลุ่มละอองดวงดาวและก่อร่างเป็นเก้าอี้สีครามตัวใหญ่

 

"เก้าอี้ตัวนี้!" ดวงตาของชายชราพลันเบิกโพรง

 

แน่นอนว่าเขาเคยเห็นเก้าอี้ตัวนี้ แต่มันไม่ใช่สีครามแต่เป็นสีดำ

 

"เจ้าสามารถแก้ไขรูปแบบของมันได้?" ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ตกตะลึง มองเมอร์ลินอย่างไม่เชื่อสายตา

 

เมอร์ลินยิ้มและเอ่ย

 

"ถูกต้องแล้ว"  มือเล็กสะบัดออกไปอีกครั้งหนึ่ง เก้าอี้สีครามก็กลายเป็นละอองดวงดาวก่อตัวเป็นถุงมือสีครามในมือของเด็กน้อย

 

ในตอนนั้นเองวอลอร์ดไวท์ทีธก็รับรู้แล้วว่าเมอร์ลินสามารถแก้ไขรูปแบบอักขระของมันได้ มิหนำซ้ำสมบัติเทพเจ้าชิ้นนี้ยังยอมรับเด็กน้อยให้เป็นเจ้านายของมันอย่างสมบูรณ์

 

ชายชรารู้สึกอิจฉาและชื่นชมไปพร้อมๆ กัน

 

เขาเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยลองแก้ไขรูปแบบอักขระของเก้าอี้เพื่อครอบครองมัน

 

นับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เก้าอี้ตัวนั้นเป็นสมบัติเทพเจ้าชิ้นเดียวที่ไม่เคยถูกเคลื่อนย้าย

 

"เจ้าโชคดีมากที่ได้รับสมบัติที่สร้างมาจากหินยูนิเวิร์ส"

 

เมื่อวอลอร์ดไวท์ทีธกล่าวออกมา เมอร์ลินก็รู้สึกความสนใจขึ้นมาทันที เดิมทีแล้วเขาก็สงสัยที่มาของหินชนิดนี้เช่นกัน

 

"หินยูนิเวิร์ส? มันคือวัตถุชนิดใดกัน"

 

เมื่อเห็นท่าทีที่สนใจของเมอร์ลิน วอลอร์ดไวท์ทีธจึงอธิบายลูกศิษย์ของเขา

 

"หินยูนิเวิร์ส ว่ากันว่าแม้แต่เทพเจ้าด้วยกันเอง หากมีผู้ใดได้ครอบครองก็ยังรู้สึกอิจฉา มันมีพลังในการดูดกลืนและช่วยในการฟื้นฟูพลังอย่างยิ่งยวด"

 

"ตำนานกล่าวว่าในยุคสมัยของเทพเจ้า บนสวนสรรค์แห่งอีเดนมีสะเก็ดดาวลูกหนึ่งตกลงมาจากฟากฟ้า การมาของมันทำให้ทั้งชั้นสวรรค์สั่นสะเทือน เมื่อสะเก็ดดาวตกลงสู่พื้นดินก็ก่อเกิดต้นไม้ต้นหนึ่งงอกเงยขึ้นมา ต้นไม้ต้นนี้พิเศษเป็นอย่างมาก ในยามรุ่งโรจน์กิ่งก้านของมันทอดยาวไปถึงร้อยไมล์ปลดปล่อยพลังฟื้นฟูที่น่าเหลือเชื่อ ทำให้ใต้ร่มไม้นี้เป็นสถานที่บ่มเพาะของเหล่าเทพเจ้า"

 

"ชื่อของต้นไม้ต้นนี้คือมหาต้นไม้ดีมิเตอร์"

 

"ตอนหลังในยุคแห่งการเสื่อมโทรมของเทพเจ้า มหาต้นไม้ดีมิเตอร์ถูกเทพเจ้าอสูรตนหนึ่งตัดโค่นจนตายลง"

 

"ผ่านไปหลายหมื่นปีแกนกลางของมหาต้นไม้ดีมิเตอร์ได้กลายเป็นหิน ในยุคเสื่อมโทรมมีเทพเจ้าตนหนึ่งค้นพบคุณสมบัติของหินยูนิเวิร์ส และนำมันมาสร้างเป็นสมบัติเทพเจ้าที่ทรงพลัง"

 

"ภายหลังเผ่าเทพได้ค้นพบสมบัติเทพเจ้าที่ทำมาจากหินยูนิเวิร์สและใช้มันจนสร้างความครั่นครามให้กับเผ่าเทพ ช่วงสงครามแยกดินแดนในปีนั้นเทพอักขระโซโลมอนใช้สมบัติเทพเจ้าที่ทำมาจากหินยูนิเวิร์สกวาดผ่านเผ่าอสูรจนสามารถขับไล่ให้ไปอยู่บนดวงจันทร์ เรื่องนี้ทำให้สมบัติเทพเจ้าที่ทำมาจากหินยูนิเวิร์สมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก"

 

กล่าวมาถึงตรงนี้ดวงตาของเมอร์ลินก็เบิกกว้างขึ้น หัวใจของเขาเต้นโครมครามอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินชื่อของเทพอักขระที่วอลอร์ดไวท์ทีธเอ่ยออกมา

 

"ท่านอาจารย์ ท่านช่วยพูดอีกครั้งได้หรือไม่ว่าเทพอักขระคนนั้นมีชื่อว่าอะไร?"

 

วอลอร์ดไวท์ทีธตกใจไม่น้อยที่ตนเผลอเอ่ยชื่อเทพอักขระออกมา

 

ในเผ่าเทพการเอ่ยชื่อเทพอักขระออกมาตรงๆ นั้นเป็นสิ่งต้องห้าม นามของเทพอักขระที่เอ่ยออกมาได้นั้นเรียกขานเทพอักขระในยุคสมัยเท่านั้น

 

แต่เมื่อพลั้งเผลอไปแล้ว ชายชราก็ยากที่จะถอยกลับ

 

อย่างไรเสียเด็กคนนี้ก็เป็นลูกศิษย์ของเขา

 

"เมอร์ลินเจ้าจงจำไว้ อย่าได้เอ่ยชื่อของเทพอักขระออกมาตรงๆ ต่อหน้าผู้อื่น เทพอักขระที่ข้าเอ่ยถึงเมื่อครู่คือเทพอักขระรุ่นที่ 18 ชื่อของเขาคือ โซโลมอน"

 

โซโลมอน!

 

"โซโลมอนอย่างนั้นหรือ?"

 

หัวใจของเมอร์ลินถูกเขย่าอย่างรุนแรง เมื่อได้ยินชื่อนี้ในดินแดนแห่งนี้

 

มหาจักรพรรดิโซโลมอนของแดนมนุษย์คือเทพอักขระของดินแดนเกาะลอยฟ้าบาบิโลนอย่างนั้นหรือ?

 

หากเป็นอย่างนั้น นั่นก็มีความเป็นไปได้ว่าสมบัติชิ้นสุดท้ายนั้นอาจเป็นสมบัติเทพที่ทำมาจากหินยูนิเวิร์ส!






.....................................................................

ปัจจุบันกลุ่มลับถึงกลุ่มที่ 10 ภาค 4
อ่านต่อจากเด็กดีเริ่มอ่านที่กลุ่มที่ 6
หากสนใจอ่านต่อล่วงหน้าสามารถติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่ เพจเซียนจอมเวทย์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 954 ครั้ง

29,471 ความคิดเห็น

  1. #28568 Om-Yim (@ja-aum) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 16:28

    สนุกดีค่ะ ไรท์มีความอดทนสูงมากนี่ยอมรับเลย ตามอ่านมาตั้งแต่ปีที่ก่อนๆ จนลืมไปแล้วว่าเคยอ่านเรื่องนี้ เลยกลับมาอ่านใหม่อีกรอบ นี่ก็วันที่ 5 แล้วค่ะ อ่านใหม่หมดเลย ยอมรับว่าแอบข้ามๆบางวรรคแต่ไม่เยอะนะ กลัวไรท์เสียใจจัง ติดงอมแงมมากเลย อ่านทั้งวัน ไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกลจให้ ??’???????’???????’?????

    ส่วนตัวชอบที่ชื่อตัวละครแต่ละตัวเอาชื่อของเทพที่คนในชีวิตจริงเชื่อ แล้วก็ชื่อที่แบบ เออรู้สึกว่ามันมีความหมายมาตั้งแต่ต้น หรือตามนิยายอะไรก็แล้วแต่ แต่คือชอบบบ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 มิถุนายน 2562 / 16:49
    #28568
    8
    • #28568-7 Om-Yim (@ja-aum) (จากตอนที่ 303)
      4 มิถุนายน 2562 / 16:45


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 มิถุนายน 2562 / 16:51
      #28568-7
    • #28568-8 Om-Yim (@ja-aum) (จากตอนที่ 303)
      4 มิถุนายน 2562 / 16:45


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 มิถุนายน 2562 / 16:50
      #28568-8
  2. #28368 Lov3 Me :) (@yui068640062) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:16
    ขอบคุณค่ะ
    #28368
    0
  3. #28363 เป็ดน้อยแว่นกลม (@armmooo) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 20:36
    ไปเอาเตียงมา!!
    #28363
    1
    • #28363-1 Wang_jiaying (@Wang_jiaying) (จากตอนที่ 303)
      19 พฤษภาคม 2562 / 00:01
      ใจเย้นนนนนน เผื่อเป็นชิ้นอื่น
      #28363-1
  4. #28361 Thank You (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 18:28

    ขอบคุณครับ

    #28361
    0
  5. #28360 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:56
    รอตอนต่อไป
    #28360
    0
  6. #28359 pocky43 (@pocky43) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:35
    เป็นอีกตอนที่ไม่ค้าง
    #28359
    0
  7. #28358 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:04

    เมอร์ลินได้ของวิเศษมาเยอะเลย แต่น่าเสียดายหัวหน้าค้างคาวน่ะ

    #28358
    0
  8. #28357 ebony967 (@ebony967) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 15:00
    ถ้าสะสมครบพี่เมอดีดนิ้วทีคงหายไปครึ้งโลก
    #28357
    0
  9. #28356 Saku442274 (@Saku442274) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 14:32

    เมอร์ลินใกล้รวบรวมสมบัติของโซโลมอนครบแล้ว~~~
    #28356
    0
  10. #28355 FanUj (@FanUj) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 13:24

    มุ่งหน้าสู่เทพอักขระ
    #สู้ๆนะไรท์
    #28355
    0
  11. #28354 ตะกอนใจ (@monstersmile) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:59
    เทพอักขระคนต่อไปคือเมอลิน
    #28354
    0
  12. #28353 toonzana (@lnw03200) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:28
    เตียงที่อยู่ในภูเขาลูกที่สี่แหงมๆ
    #28353
    0
  13. #28352 ddlovepp (@puilikedd) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:58
    จ้ะ รุ้สึกค้างอ่า 55 รออีก2วันนน
    #28352
    0
  14. #28351 Uaa Jirapat (@tronny) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:53
    ปมเก่าไปปมใหม่มะซะงั้นนน
    #28351
    0
  15. #28350 AtthasetNithee (@AtthasetNithee) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:23
    ค้างงงงงงงงงง
    #28350
    0
  16. #28349 ป๊อปเปอร์... (@sonada2525) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:22
    ค้างงงงง อีกแล้ววว
    #28349
    0
  17. #28348 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:21
    โซโลมอนคงเป็นเมอร์ลินเวอชันอดีต
    #28348
    1
    • #28348-1 llLy (@japjai02) (จากตอนที่ 303)
      20 พฤษภาคม 2562 / 05:33
      ทำไมเราคิดแบบนี้เหมือนกัน5555
      #28348-1
  18. #28347 suga112 (@suga112) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:20

    เมื่อไหร่จะไปแก้แค้นนนนไปฆ่ามันนน

    #28347
    0
  19. #28346 Zetstty_Letty (@Zetstty_Letty) (จากตอนที่ 303)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:18
    อ่าวโซโลมอน กลายเป็นเทพไปซะงั้น 555
    #28346
    0