ตอนที่ 269 : ภาค 3.2 ตอนที่ 107

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11743
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1082 ครั้ง
    3 มี.ค. 62


เมอร์ลินตัดสินใจเข้าร่วมการต่อสู้

 

“หยั่งราก!

 

มือน้อยโบกออกไปด้านหน้า ซากต้นไม้ยักษ์ที่ตั้งตระหง่านก็ถูกพื้นดินดูดลงไปในทันที

 

ครืน!

 

เทพพฤกษาและจระเข้ทองคำร่วมมือกัน ฟ้าดินเหมือนจะถล่มลงมา

 

พลังที่น่าครั่นครามระเบิดออกมาอย่างฉับพลัน

 

คลื่นซัดไอม้วนไปเป็นทาง

 

โครม!

 

จระเข้ทองคำม้วนตัวกลายเป็นลูกหนาม ปลดปล่อยคลื่นทำลายล้างซัดออกไปทางมนุษย์ยักษ์สีเขียว

 

มนุษย์ยักษ์สีเขียวคือตัวแทนธาตุไม้ รอบๆ ตัวโอบล้อมไปด้วยกลิ่นอายธาตุไม้ที่เข้มข้น

 

ปัง!

 

หมัดสีเขียวที่เต็มไปด้วยอำนาจธาตุไม้ถูกชกออกไป อากาศพลันระเบิดออกมาเป็นชั้นๆ สร้างเสียงครึกโครมถี่ๆ จนน่าขนลุก

 

เทพพฤกษาทันทีที่ลงมือ ร่างก็หายเข้าไปในพื้นดิน

 

หมัดสีเขียวที่ส่องแสงราวกับหยกปะทะกับลูกกลมของจระเข้ทองคำ

 

โครม!

 

พลังของสัตว์รบอักขระระดับสีทองทั้งสองปะทะกันสร้างคลื่นกระแทกที่ร้ายกาจสาดซัดกระจายออกไปเป็นวงกว้าง

 

อำนาจทำลายล้างนี้อยู่ในระดับที่ไม่ต่างกัน

 

ร่างของทั้งสองกระเด็นถอยหลังออกไปอย่างรุนแรง

 

จระเข้สีทองม้วนตัวและกลายร่างเป็นรูปลักษณ์เดิม ส่วนมนุษย์ยักษ์สีเขียวถึงกับกระเด็นถอยหลังออกไปหลายก้าว

 

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง

 

ในช่วงเวลาที่พลาดพลั้ง ชั่ววินาทีหนึ่งร่างของเทพพฤกษาก็ปรากฏขึ้นมาจากพื้นดินและพุ่งทะลวงอากาศด้วยความเร็วราวกับคลื่นแสงเล็กๆ ดวงหนึ่งพุ่งเข้าสู่ร่างของมนุษย์ยักษ์สีเขียวอย่างรวดเร็ว

 

เทพพฤกษานั้นมีรูปร่างไม่ได้ใหญ่โตเหมือนดังเช่นสัตว์รบอักขระระดับสีทองทั่วไป ขนาดตัวของมันมีขนาดเท่ากับมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ทว่าอำนาจพลังของมันนั้นไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าสัตว์รบอักขระระดับสีทองทั่วไปเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังแข็งแกร่งกว่าระดับหนึ่งด้วยซ้ำ

 

“อ๊ะ ...” หญิงสาวที่อยู่ภายในร่างมนุษย์ยักษ์สีเขียวรู้สึกได้ถึงการโจมตีนี้

 

ร่างเล็กของเทพพฤกษาได้เข้ามาแทรกแซง มันไม่ใช่การโจมตีที่มุ่งเน้นอำนาจทำลายล้าง แต่เทพพฤกษามีจุดประสงค์ที่จะพุ่งเข้าไปในร่าง

 

มุมปากของเมอร์ลินถูกยกเป็นรอยยิ้ม

 

“มันจบแล้ว ... ลาก่อนสาวน้อย” น้ำเสียงที่เยียบเย็นถูกเอ่ยออกมาอย่างน่าขนลุก

 

คนที่อยู่ข้างๆ เด็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนี้ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้าน แม้ว่าพวกเขาไม่รู้ความหมายของมัน แต่ดูเหมือนว่ามนุษย์ยักษ์สีเขียวนั้นจะถูกจัดการโดยจอมเสียบแล้วอย่างสมบูรณ์

 

นอกมิติการแข่งขัน

 

เหล่าผู้คุมกฎและตัวตนระดับสูงที่เคยผ่านสงครามมาแล้วล้วนพากันถอนหายใจออกมา

 

"คนของแดนตะวันตกนับว่าประมาทเกินไป" ผู้คุมกฎคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่าเสียดาย

 

"จะโทษว่าพวกเขาประมาทไปก็ไม่ได้ นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นอำนาจของสัตว์รบอักขระตนนี้มาก่อน" ผู้คุมกฎอีกคนกล่าวอย่างเคร่งขรึม ในดวงตามองภาพเบื้องหน้าอย่างลึกล้ำ

 

"เทพพฤกษา ... สัตว์รบอักขระตนนี้ไม่ใช่สัตว์รบที่มุ่งเน้นการโจมตี พลังทำลายของธาตุไม้สังหารนับได้ว่าอยู่เหนือกว่าเสียด้วยซ้ำ แต่เทพพฤกษาคือตัวตนที่อันตราย มันคือสัตว์รบอักขระที่แพรวพราวไปด้วยเทคนิคการก่อกวนที่หลากหลาย อีกทั้งยังถนัดซุ่มโจมตี มีลูกเล่นในการโจมตีที่ร้ายกาจ"

 

"คนของแดนตะวันตกคงคิดไม่ถึงว่าแดนตะวันออกจะซ่อนไพ่ที่ร้ายกาจใบนี้เอาไว้ ถือว่านี่คือการสั่งสอนแดนตะวันตกให้รู้สึกตัว เปลวไฟของธาตุไม้สังหารได้ถูกเทพพฤกษาดับลงแล้ว"

 

เหล่าผู้คุมกฎต่างพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนวอลอร์ดหลายคนนั้นไม่ได้มีท่าทีที่เปลี่ยนแปลงอารมณ์ใดๆ สายตาของผู้แข็งแกร่งกำลังจ้องมองการต่อสู้นี้อย่างเงียบๆ เท่านั้น

 

มิติการแข่งขัน

 

มนุษย์ยักษ์สีเขียวที่ถูกเทพพฤกษาโจมตีกลายเป็นยืนแข็งค้าง สติของผู้ควบคุมกลายเป็นมึนงงไปชั่วขณะ

 

ในตอนนั้นเองโอลามัสกำลังสั่งการจระเข้ทองคำให้โจมตีคู่ต่อสู้ แต่เป็นเสียงของเมอร์ลินที่เอ่ยห้ามปรามเอาไว้

 

"ไม่จำเป็นต้องโจมตีแล้ว เจ้ายักษ์สีเขียวนั้นได้หมดสภาพการต่อสู้ไปเรียบร้อยแล้ว"

 

ทันทีที่เมอร์ลินกล่าวจบ ร่างทั้งร่างของมนุษย์ยักษ์สีเขียวก็พลันเข่าอ่อนและล้มลง

 

ตูม!

 

ในตอนนั้นเองหญิงสาวผู้ควบคุมยักษ์สีเขียวก็พลันได้สติขึ้น

 

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"  สายตาของเธอกวาดมองออกไปรอบๆ อย่างมึนงง

 

ทว่าเมื่อเธอได้เห็นสภาพห้องบังคับการแล้วเธอก็ตกใจเป็นอย่างมาก

 

ทั่วทั้งห้องถูกปกคลุมไปด้วยไม้เลื้อยประหลาด ไม้เลื้อยเหล่านั้นขยับเคลื่อนไหวราวกับอสรพิษร้าย

 

"เจ้าทำอะไรกับมัน ทำไมสัตว์รบอักขระตนนั้นถึงล้มลงได้" โอลามัสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เร้าร้อน ในดวงตาปรากฏความสงสัยใคร่รู้ เขามองเมอร์ลินด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนยากจะอธิบายออกมา

 

หึ หึ หึ

 

มุมปากของเด็กน้อยถูกยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

 

"เทคนิคกาฝาก ... เทพพฤกษาเมื่อเข้าสู่ร่างของศัตรูมันจะกลายเป็นกาฝากแฝงร่างเข้าไปในนั้นโดยที่ไม่ทำให้ศัตรูตาย เมื่อพลังของเทพพฤกษาสามารถครอบคลุมได้ทั้งร่าง ศัตรูก็จะถูกทำให้เป็นหุ่นเชิด" เมอร์ลินอธิบายช้าๆ อย่างใจเย็น การแสดงออกของเขานั้นดูสบายๆ ราวกับกำลังเดินอยู่ในสวนหลังบ้าน

 

เทคนิคกาฝากจะสามารถใช้ได้ก็ต่อเมื่อเทพพฤกษาอยู่ในระดับสีทองเท่านั้น เพราะการฝากกาฝากไว้ที่ร่างของศัตรู เทพพฤกษาจะต้องใช้พลังที่มหาศาลในการสร้างกาฝากแต่ละครั้ง ยิ่งศัตรูมีความแข็งแกร่งมากเท่าไหร่การใช้พลังก็ยิ่งต้องเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

 

เมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ด้านในของยักษ์สีเขียวก็ปรากฏเสียงกรีดร้องที่โหยหวนออกมา

 

กรี๊ดดดดดดด

 

ภายในร่างของธาตุไม้สังหาร ไม้เลื้อยเคลื่อนที่และขยายตัวอย่างรวดเร็ว

 

ในวินาทีนั้นเองปลายของไม้เลื้อยที่แหลมคมก็พุ่งโจมตีไปที่ร่างของหญิงสาว

 

ต่อให้หญิงสาวมีความแข็งแกร่งเทียบเท่าขอบเขตจอมเวทย์ แต่ในพื้นที่แคบๆ นี้ ย่อมไม่สามารถหลบหนีหรือป้องกันได้

 

ไม้เลื้อยมีพลังของเทพพฤกษา ตัวตนผู้มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ามหาจอมเวทย์ การต่อต้านนั้นนับว่าเป็นไปได้ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์

 

ส่วนแหลมของไม้เลื้อยพุ่งเข้าสู่ร่างของหญิงสาวอย่างมากมาย พวกมันชอนไชไปตามเส้นเลยราวกับพยาธิ และพุ่งเข้ายึดทุกส่วนในร่างกายของหญิงสาว

 

ในตอนนั้นเองหญิงสาวไม่มีแรงแม้แต่จะกรีดร้องออกมา

 

เทพพฤกษาไม่ได้ฆ่าเธอ แต่มันกลับทำให้ทั้งเธอและสัตว์รบอักขระของเธอได้กลายไปเป็นหุ่นเชิดของมันอย่างสมบูรณ์

 

วิ้งค์!

 

ประกายแสงในดวงตาของมนุษย์ยักษ์สีเขียวส่องประกายไปด้วยอำนาจสีเขียว

 

พุ่ง!

 

เทพพฤกษาพุ่งออกจากร่างและยืนอยู่กลางอากาศด้วยท่วงท่าที่เย่อหยิ่งเหนือสิ่งอื่นใด

 

ครืน ...

 

ทันทีที่เทพพฤกษาใช้จิตสั่งการ ร่างของมนุษย์ยักษ์สีเขียวก็ยืนขึ้นตามคำสั่งและกลายมาเป็นลูกสมุนของเทพพฤกษาอย่างสมบูรณ์

 

"นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน!" โทมัสมองภาพเหตุการณ์อย่างอ้าปากค้าง คางยานจะถึงพื้น

 

หลายคนมองภาพนี้ด้วยสายตาที่ไม่เชื่อ

 

ภายนอกมิติการแข่งขัน

 

"หืม ... เด็กคนนี้กระทั่งสามารถใช้เทคนิคนี้ได้" วอลอร์ดคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาอย่างประหลาดใจ

 

มุมปากของวอลอร์ดไวท์ทีธปรากฏรอยยิ้มเล็กๆ

 

"เส้นทางวิถีอักขระที่เด็กคนนั้นใช้ ช่างดูคล้ายคลึงกับวิถีอักขระของเจ้ามาก อย่างบอกเชียวนะว่าเด็กคนนั้น ..." วอลอร์ดผู้สูงศักดิ์ผู้หนึ่งเอ่ยกับวอลอร์ดไวท์ทีธ

 

วอลอร์ดไวท์ทีธไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เขาเพียงยิ้มอย่างเงียบๆ เท่านั้น

 

"หึหึ เป็นอย่างที่คิดสินะ" วอลอร์ดคนนั้นกล่าวอย่างเงียบๆ การแสดงออกของวอลอร์ดไวท์ทีธนั้นได้ให้คำตอบกับเขาแล้ว เขาจึงไม่ต้องการที่จะตอแยอีกต่อไป

 

มิติการแข่งขัน

 

มนุษย์ยักษ์สีเขียวสูญเสียการควบคุมให้กับเทพพฤกษา ร่างทั้งร่างมีไม้เลื้อยเล็กๆ ผุดออกมาตามผิวหนัง รูปลักษณ์ของมันแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย

 

แม้ว่าเมอร์ลินจะไม่ใช่ผู้ที่ควบคุมโดยตรง แต่เขาก็สามารถสั่งการให้เทพพฤกษาถ่ายทอดคำสั่งอีกทีได้

 

ด้วยเหตุนี้เมอร์ลินจึงใช้พลังสมาธิควบคุมสัตว์รบอักขระเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น ส่วนสัตว์รบอักขระระดับสีทองอีกตัวนั้นกำลังถูกสัตว์รบอักขระของเขาควบคุมอีกทีหนึ่ง

 

เมอร์ลินจึงหลงเหลือพลังสมาธิเพื่อใช้ในการอื่นได้อีกมากมาย

 

ไกลออกไป

 

มนุษย์ยักษ์สีเหลือใช้พลังธาตุดินปิดทางหลบหนีของคนทั้งสองที่มาจากแดนเหนือ

 

โครม!

 

ศิลาขนาดมหึมาจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นจากพิภพและกวาดผ่านเบื้องหน้าราวกับพายุคลั่ง การโจมตีนี้ราวกับจะเป็นภัยพิบัติของโลก

 

ชายหญิงทั้งสองตกอยู่ในอาณาเขตศิลาคลั่ง ดินและหินมากมายโจมตีลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง

 

พวกเขาจะพยายามหลบหนี แต่ทว่าภัยพิบัตินี้ทรงพลังเกินไป

 

พวกเขาถูกหินมากมายอัดกระแทกเข้าที่ร่างหลายต่อหลายครั้งจนร่างกายสะบัดสะบอม

 

"ข้าจะไม่ไหวแล้ว" ชายหนุ่มคนนั้นกระอักเลือดออกมา ร่างกายทั่วร่างเต็มไปด้วยความบอบช้ำ

 

"ทนเอาไว้ พวกเราจะต้องรอดกลับไปที่ฐานให้ได้" หญิงสาวเอ่ยปลอบใจ สภาพของเธอในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับชายหนุ่มมากนัก

 

ในช่วงเวลานั้นเอง หญิงสาวเหมือนจะมองเห็นทางออก

 

ท่ามกลางพายุศิลาคลั่งนี้ยังมีช่องโหว่

 

"ทางนั้น" หญิงสาวตะโกนออกมา นัยน์ตาปรากฏความหวัง

 

ทั้งสองคนพุ่งไปที่ช่องโหว่ที่มีทันที

 

แต่ทว่า

 

ปัง!

 

เงาดำพาดผ่านศีรษะ ฝ่ามือขนาดใหญ่ยักษ์พุ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับอุกาบาตรตกลงมาจากเส้นขอบฟ้า

 

แม้ว่าฝ่ามือนี้จะใหญ่โต แต่ทว่ามันกลับมีความรวดเร็วถึงขีดสุด

 

ยังไม่ทันทีชายหญิงทั้งสองจะหนีออกไปจากพายุศิลาคลั่ง ฝ่ามือยักษ์ก็ตบลงมาทับร่างจนเลือดสาดกระจายร่างแหลกเหลว

 

พวกเขาทั้งสองเหมือนยุงที่อิ่มเลือดตัวหนึ่ง เมื่อถูกฝ่ามือยักษ์ตบลงมา ร่างของพวกเขาก็กลายเป็นสิ่งที่น่าอนาถใจ

 

แต่ยังไม่ทันทีชายหนุ่มรูปร่างกำยำที่อยู่ในมนุษย์ยักษ์สีเหลืองจะดีใจ

 

ความรู้สึกหนึ่งก็พุ่งแล่นเข้ามาเข้ามาในหัว

 

"ฮืม ... ธาตุไม้สังหารเสียท่าพวกแดนตะวันออกอย่างนั้นหรือ?" ใบหน้าของชายหนุ่มครึ้มลงอย่างฉับพลัน

 

ห้าธาตุสังหารนั้นถูกสร้างขึ้นมาพร้อมๆ กัน พลังและความรู้สึกของพวกมันราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน การที่ธาตุใดธาตุหนึ่งพบกับอุบัติเหตุ แน่นอนว่าพวกเขาต้องรู้สึกรับรู้ได้

 

ไม่เพียงชายหนุ่มรูปร่างกำยำเท่านั้น กระทั่งอีกสามคนที่อยู่เฝ้าฐานก็รู้สึกได้เช่นเดียวกัน

 

"ดูเหมือนพวกเราจะประมาทพวกแดนตะวันออกเกินไป ไม่คาดคิดเลยว่าปีนี้จะมีคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้ลงแข่งขัน" ชายผู้มีเรือนผมสีฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง

 

ชายหนุ่มยืนอยู่บนไหล่ของมนุษย์ยักษ์ร่างสีฟ้า ทอดสายตาไปยังทิศทางที่เป็นฐานที่ตั้งของศูนย์ฝึกแดนตะวันออก รอบตัวมีพลังงานธาตุน้ำเคลื่อนไปรอบๆ อย่างเลือนลาง

 

"หึ ... มันน่าเจ็บใจนัก ไม่คิดเลยว่าเจ้าพวกแมลงหวี่เหล่านั้นกระเหิมเกริมขนาดนี้" หญิงสาวที่มีเรือนร่างยั่วยวนเร้าร้อนเอ่ยอย่างมีโทสะ รอบตัวของเธอมีเปลวเพลิงที่ลุกโชนตอบสนองต่ออารมณ์ของเธอ

 

พุ่ง!

 

มนุษย์ยักษ์สีแดงที่อยู่ด้านข้างปล่อยเปลวเพลิงออกมาจนพุ่งสูงทะลุชั้นฟ้า

 

คนของแดนตะวันออกกำลังทำให้พวกเขาเสียหน้า ในแววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความไม่ยอม

 

ไม่เพียงคนของแดนตะวันตกเท่านั้นที่รับรู้ถึงการสูญเสียของฝั่งตนเอง

 

ทั้งคนของแดนเหนือและแดนใต้ต่างก็รับรู้ถึงความสูญเสียนี้ คนที่พวกเขาส่งไปเกิดความผิดพลาด

 

แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าที่แดนตะวันออกนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขาก็รู้ว่าคนที่พวกเขาส่งไปได้ตายไปหมดแล้ว

 

เครื่องมือสื่อสารของคนเหล่านั้นส่งเสียงเตือน

 

"เอมิเรีย พวกเราต้องทำยังไงดี ดูเหมือนว่าธรรมเนียมเริ่มการแข่งขันนั้นจะล้มเหลว คนทั้งสองที่พวกเราส่งไปถูกกำจัดไปหมดแล้ว" ชายหนุ่มหน้าแหลมเอ่ยอย่างร้อนรน

 

"แผนการล้มเหลว มันจะต้องเกิดเรื่องไม่ปกติอย่างแน่นอน" หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีทองสลวยวิเคราะห์ออกมา

 

รูปร่างและหน้าตาของเธอคนนั้น เมื่อผู้คนมองเห็นในแว็บแรกพวกเขาจะต้องรู้ว่าเธอคนนี้มาจากตระกูลที่สูงศักดิ์

 

หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีทองสวมใส่ชุดนักรบที่สวยสง่า

 

เธอคนนี้ก็คือ "เอมิเรีย อัสคาเทล" หญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยเหลือเมอร์ลินนั่นเอง

 

โฮกกกกกก โฮกกกกกก

 

ข้างกายของเอมิเรียปรากฏสัตว์รบอักขระร่างมหึมาสองตัว หนึ่งเป็นสิงโตที่มีร่างเป็นเปลวเพลิง และอีกหนึ่งคือสิงโตที่มีร่างเป็นน้ำแข็ง

 

สิงโตทั้งสองปลดปล่อยกลิ่นอายที่สูงส่งออกมา รอบกายปรากฏพลังแสงสีทองส่องสว่างระยิบระยับบาดตา

 

พลังของพวกมันทั้งสองเพียงพอที่จะให้มหาจอมเวทย์ผู้หนึ่งสงบต่อแทบเท้าได้

 

นี่คือสิงโตคู่แฝด สัตว์รบอักขระระดับสีทองของตระกูลอัสคาเทล

 

เอมิเรียผู้เป็นสายเลือดที่มีพรสวรรค์ของตระกูล เธอได้รับพวกมันมาเพื่อการต่อสู้นี้โดยเฉพาะ

 

"รอตั้งรับ อย่าพึ่งเคลื่อนไหวโดยใช่เหตุ ตอนนี้พวกเราเหลือคนแค่สามคน การที่หอคอยผลึกในตอนนี้ไม่ใช่หนทางที่ฉลาดนัก" เอมิเรียเอ่ยด้วยอารมณ์ที่เยือกเย็น สติของเธอสั่งการไม่ให้ผลีผลาม

 

การฆ่าล้างเพื่อแก้แค้นไม่ใช่แนวทางในการแก้ปัญหา หากเดินหมากพลาดไป ศัตรูโฉยโอกาสทำลายหอคอยผลึก เกมส์จะพลาดทั้งกระดาน ในตอนนี้เธอจึงต้องรอบคอบกับการตัดสินใจเป็นอย่างมาก

 

ไกลออกไปยังฐานแดนตะวันออก

 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า จอมเสียบเจ้าเยี่ยมมาก ถึงกับสามารถยึดครองสัตว์รบอักขระของศัตรูได้ สัตว์รบอักขระของเจ้านั่นเยี่ยมจริงๆ" เซลล์เป็นคนแรกที่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

 

หลายคนที่อยู่ตรงนั้นมองเมอร์ลินด้วยแววตาที่ชื่นชม

 

กระทั่งโอลามัสก็ยังอดที่จะยอมรับในตัวของเมอร์ลินไม่ได้ แม้ว่าเขาจะมีสัตว์รบอักขระระดับสีทองเหมือนกัน แต่เทคนิคและการควบคุมสัตว์รบอักขระของเขากับเด็กน้อยนั้นนับว่ายังห่างชั้น

 

"พวกเราต้องทำยังไงต่อ"

 

เป็นโอลามัสที่เอ่ยถามต่อเมอร์ลิน

 

ในตอนแรกเขาทำท่าทีในการเป็นผู้นำกลุ่ม แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่ผ่านมา เขานั้นจึงรู้ซึ้งในความสามารถของตนเอง

 

แท้จริงแล้วควรจะเป็นเด็กน้อยที่ต้องเป็นผู้นำของกลุ่ม

 

คำถามของโอลามัสนำมาซึ่งความเงียบ เมอร์ลินไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา ท่าทางของเขานั้นสงบนิ่งเป็นอย่างมากราวกับจะเป็นน้ำแข็งที่เยือกเย็น

 

ครู่หนึ่งเด็กน้อยก็เอ่ยออกมา

 

"เหตุการณ์ตั้งรับนั้นผ่านไปแล้ว คราวนี้เราควรเป็นฝ่ายบุกบ้าง" แมอร์ลินอมยิ้มและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทีเล่นทีจริง

 

"มันไม่เสี่ยงเกินไปหรอกหรือ? การทิ้งฐานไว้ที่นี่ พวกมันอาจจะลอบเข้ามาจัดการกับหอคอยผลึกของเราได้" โอลามัสเอ่ยอย่างเป็นกังวล

 

เมอร์ลินส่ายศีรษะเล็กๆ

 

"มันจะไม่เป็นไร เพราะข้ายังคงอยู่ที่นี่"

 

"เจ้าหมายความว่าไง เจ้าจะให้พวกเราออกไปต่อสู้อย่างนั้นหรือ?" อาโกด้าเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ ในตอนนี้แต่ละสถาบันล้วนเหลือแต่ผู้ที่แข็งแกร่ง

 

หากไม่มีจอมเสียบ ต่อให้พวกเขาร่วมมือกัน พวกเขาก็ยังมองไม่เห็นความหวังที่จะชนะได้

 

"นั่นก็ไม่เช่นเดียวกัน พวกเราทุกคนจะยังอยู่ที่นี่" เมอร์ลินเอ่ยอย่างไม่แยแส

 

"เจ้าว่ายังไงนะ!" คนที่เหลือกล่าวออกมาอย่างไม่เข้าใจ

 

แต่เมอร์ลินไม่ได้ตอบคำถามของพวกเขา เขาได้ทำมันให้พวกเขาเห็นในทันที

 

"เทพพฤกษาออกไปจัดการได้" คำสั่งของเมอร์ลินถูกเอ่ยกึกก้อง

 

ทันใดนั้นเองร่างของเทพพฤกษาและธาตุไม้สังหารก็พุ่งทะลวงอากาศออกไปไวปานแสง

 

จนพวกเขาเหล่านั้นได้แต่มองอย่างอ้าปากค้าง

 

"มันเป็นไปได้ยังไงกัน เด็กคนนี้สามารถควบคุมสัตว์รบอักขระระยะไกลได้!"








.....................................................................

ปัจจุบันกลุ่มลับถึงกลุ่มที่ 10 ภาค 4
อ่านต่อจากเด็กดีเริ่มอ่านที่กลุ่มที่ 5
หากสนใจอ่านต่อล่วงหน้าสามารถติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่ เพจเซียนจอมเวทย์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.082K ครั้ง

29,419 ความคิดเห็น

  1. #28116 ni_ky (@ni_ky) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:02
    เมอร์ลินคือทีมเล่นยืนนึง ไม่ต้องการสายไหนทั้งไหน กูเป็นเองหมด งี้555555555
    #28116
    0
  2. #27984 DDGanesh (@DDGanesh) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 01:51

    THANK YOU

    #27984
    0
  3. #27381 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:19

    เมอร์ลินจะจัดการยังไงล่ะ

    #27381
    0
  4. #27380 ปลาไม่มีขน (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 19:54

    แทงค์ให้ป้อมเอง แครี่เอง ดาเมจเอง ซับเอง คุมทีมเอง เล่นฅนเดียวเถอะ

    #27380
    0
  5. #27379 MaNop Oulue (@nopsaran00) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 18:28
    นี่มันเดอะแบก นี่นา เมอลินบวกแล้ว เพื่อนๆจะกันป้อมอย่างเดียวเลยเหรอเนี่ย
    #27379
    0
  6. #27377 จิล (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 00:51

    เมอร์ลินยังมีเทพพฤกษาอีกหลายตัวไใช่ไหม

    #27377
    0
  7. #27376 Thank You (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:55

    ขอบคุณครับ

    #27376
    0
  8. #27374 ebony967 (@ebony967) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 19:38
    ง่ายๆแบกทีม5555ซัพเทพ
    #27374
    0
  9. #27373 FanUj (@FanUj) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 17:34

    ิอยากอ่านต่ออีกแล้ววววอ่าไรท์~
    #27373
    0
  10. วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 12:07

    เขาคือความหวังของหมู่บ้าน

    #27371
    0
  11. #27370 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 11:16
    ชาวบ้านอึ้งแล้วอึ้งอีกกับความเทพของพี่แก
    #27370
    0
  12. #27369 AikoLovemovie (@AikoLovemovie) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 09:52
    เอาจริงคนในเรื่องไม่ควรตื่นเต้นอะไรกับเมอร์ลินเเล้วอ่ะ555เห็นๆอยู่ว่าความเทพมันเกินสามัญสำนึก
    #27369
    0
  13. #27368 saisine_ (@saisine_) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 09:31
    นุเมอร์สู้!!
    #27368
    0
  14. #27367 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 09:28

    เมอร์ลิน สุดเจ๋งอ่ะ

    #27367
    0
  15. #27366 kamolthip234mew (@kamolthip234mew) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 09:18
    ฆ่ามันนน!!!!!!! สนุกมาก มาต่อเร็วๆน้าาา
    #27366
    0
  16. #27365 Thossapol (@Thossapol) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 08:05
    ขอบคุณครับ
    #27365
    0
  17. #27364 noomnim66 (@noomnim66) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 08:01
    สนุกมากกกก
    #27364
    0
  18. วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 07:04
    สำหรับเมอร์ลิน ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้ 555
    #27363
    0
  19. #27362 pss933 (@pss933) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 06:33
    อ่านมานานพึ่งรู้ว่าควบคุมระยะไกลไม่ได้
    #27362
    0
  20. #27361 Lov3 Me :) (@yui068640062) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 06:20

    ขอบคุณค่ะ
    #27361
    0
  21. #27360 Gouyjeng (@Gouyjeng) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 05:04

    ก็เมอร์ลินอะ
    #27360
    0
  22. #27359 now108 (@now108) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 03:41
    กำลังมันเลยมาต่อไวๆนะค้า^^
    #27359
    0
  23. วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 02:40

    กรี้ดๆๆๆๆๆกำลังฟินนนน
    #27358
    0
  24. #27357 UgiSnowQeen (@UgiSnowQeen) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 02:16
    ไม่มีอะไรที่เมอร์ลินทำบ่อได้555 สกิลพระเอกเด้อออค่า
    #27357
    0
  25. #27356 Noong7 (@Noong7) (จากตอนที่ 269)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 02:01
    เทพให้สุดแล้วหยุดที่ฆ่ามานนนนนน
    #27356
    0