ตอนที่ 16 : ข้อตกลงการค้า (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1702 ครั้ง
    8 พ.ย. 60

เมอร์ลินมองชายแก่เจ้าของร้านกลับด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์และเอ่ย

 

"ทีนี้เจ้าเชื่อหรือยังว่าข้ามีคุณสมบัติที่จะมีน้ำยาฟื้นฟูพลังเวทย์ไว้ครอบครอง?" 

 

เมื่อเปิดเผยตัวตน เมอร์ลินเปลี่ยนสรรพนามจาก “ท่าน” เป็น “เจ้า”

 

จากท่าทางของเจ้าของร้าน ดูเหมือนว่าผู้ใช้อักขระนั้นเป็นตัวตนที่เต็มไปด้วยอำนาจ

 

เมอร์ลินจึงแสดงออกด้วยอำนาจของผู้ใช้อักขระที่เขามี

 

"อภัยให้ข้าด้วยท่านผู้ใช้อักขระ ข้านั้นมีตาแต่หามีแววไม่ ก่อนหน้านี้ที่ข้าบังอาจล่วงเกินท่าน โปรดให้อภัยแก่ข้าด้วย” ชายชราเดินออกมาจากเคาน์เตอร์และก้มลงขอโทษเมอร์ลินอย่างกราบกราณ เขาเอ่ยต่อ “ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วว่าน้ำยาเหล่านี้เป็นของจริงอย่างแน่นอน เมื่อทราบฐานะท่านแล้วข้านั้นไม่บังอาจตั้งข้อสงสัยใดๆ เกี่ยวกับท่านอย่างแน่นอน”  

 

ชายแก่เจ้าของร้านเอ่ยอย่างนอบน้อม เปลี่ยนท่าทีและการแสดงราวกับเป็นคนละคน แน่นอนว่าเขานั้นต้องการสร้างความพึงพอใจแก่เมอร์ลิน

 

อย่างที่รู้กันว่านอกจากชนชั้นสูงแล้ว บุคคลที่ไม่อาจจะทำให้ขุ่นเคืองใจได้คือผู้ใช้อักขระ พวกเขาคือตัวตนที่หากไม่อาจเป็นมิตรก็อย่าริให้เป็นศัตรู แม้แต่จอมเวทย์ผู้หนึ่งก็ยังต้องเกรงใจพวกเขา

 

"ฮืม ... " เมอร์ลินไม่กล่าวคำใดๆ เพียงแต่ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ออกมา

 

เมอร์ลินนิ่งอยู่นาน แต่ทว่าชายแก่ผู้นั้นกลับไม่มีท่าทีว่าจะพูดอะไรออกมา

 

"หากเจ้าไม่สนใจยาเหล่านี้ ข้าคงต้องกลับ" เมอร์ลินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

 

ชายชราเมื่อเห็นดังนั้นเขากลับร้อนใจเป็นอย่างมากและเอ่ยออกมาอย่างลนลาน

 

"ไม่ ... ไม่ .... ได้โปรด ... ท่านผู้ใช้อักขระอย่าพึ่งขุ่นเคืองใจ ข้านั้นสนใจ ข้าสนใจน้ำยาเหล่านี้" ชายแก่เจ้าของร้านนั้นตกอยู่ในภวังค์มากเกินไป จึงละเลยการแสดงออกเบื้องหน้า

 

เมอร์ลินเหลือบตามองชายชราและเอ่ยเย็นชา "เอาเป็นว่าข้าต้องการขายพวกมันในราคาขวดละ 200,000 เซนี่  เจ้ามีปัญหาหรือไม่?" 

 

ภายในพริบตาเมอร์ลินถือโอกาสเพิ่มราคาจาก 150,000 เซนี่ เป็น 200,000 เซนี่

 

แน่นอนว่าชื่อผู้ใช้อักขระนั้นสามารถเพิ่มราคาสินค้าได้ตามความต้องการของเขา เมอร์ลินย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้พลาดไปอย่างแน่นอน

 

"ไม่มีปัญหา ... หากท่านผู้ใช้อักขระมีความต้องการเช่นนั้นย่อมไม่มีปัญหา ข้าจะรับซื้อน้ำยาทั้งหมดนี้ในราคาที่ท่านเสนอ ขอท่านให้อภัยในความผิดพลาดของข้าด้วย" ชายแก่เจ้าของร้านรีบตอบตกลงแทบจะทันที เขานั้นไม่กล้าที่จะทำให้ผู้ใช้อักขระผู้หนึ่งขุ่นเคือง ต่อให้เสนอราคาที่มากกว่านี้เขาก็ยินดีที่จะจ่ายมัน

 

เมอร์ลินเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจและเอ่ย

 

"ข้ายังมีเรื่องที่จะต้องทำอยู่อีกมาก รีบไปเอาเงินมาให้ข้าได้แล้ว"

 

ชายแก่เจ้าของร้านเมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งอย่างลนลานเข้าไปยังด้านหลังร้าน

 

มูลค่าของน้ำยาฟื้นฟูพลังเวทย์ 20 ขวดนั้นถือว่ามีมูลค่าสูง มันเป็นเงินจำนวนมาก เขาจึงต้องเข้าไปเอาเงินที่เก็บไว้มาเพื่อจ่ายให้กับเมอร์ลิน

 

เมื่อชายแก่เจ้าของร้านได้เดินกลับออกมา เขานั้นได้นำไดมอนด์ 8 เม็ดออกมาและมอบให้แก่เมอร์ลิน 

 

เมอร์ลินรู้สึกแปลกใจ เมื่อคิดคำนวณในใจ น้ำยาจำนวน 20 ขวด ราคา 200,000 เซนี่ มันควรจะเป็นเงิน 4,000,000 เซนี่ ซึ่งสามารถนำไปแลกกับไดมอนด์ได้ 4 เม็ด

 

แต่เหตุใดชายแก่เจ้าของร้านจึงมอบไดมอนด์ให้แก่เขาถึง 8 เม็ด

 

นั่นไม่เท่ากับว่าเขาได้ขายน้ำยาไปขวดละ 400,000 เซนี่หรอกหรือ

 

เมอร์ลินหรี่ตาลงและเอ่ยถามเจ้าของร้าน "ทำไมเจ้าถึงนำไดมอนด์มาให้ข้าถึง 8 เม็ด ไม่ใช่ 4 เม็ด" 

 

ชายชรายิ้มออกมาด้วยท่าทีที่ประจบประแจงและเอ่ย

 

"อ่า ... ท่านผู้ใช้อักขระ จริงอยู่ว่าราคาของน้ำยาเพิ่มเวทย์นั้นอยู่ที่ 4 ไดมอนด์ ส่วนอีก 4 ไดมอนด์นั้น ข้าขอมอบเพื่อเป็นสินน้ำใจเล็กน้อยให้แก่ท่าน" 

 

เงิน 4 ล้านเซนี่เป็นเงินจำนวนไม่ใช่น้อยๆ แต่ชายชราคนนี้กลับมอบให้เมอร์ลินอย่างไม่เสียดาย

 

เมอร์ลินพยักหน้าช้าๆ สองสามครั้งและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “เจ้านับว่าอยู่เป็น กาลเวลาไม่ได้ทำให้สมองของเจ้าหยุดพัฒนา” 

 

เมอร์ลินทราบความคิดของชายแก่เจ้าของร้าน ทันทีที่เขาเปิดเผยตัวตน นามของผู้ใช้อักขระนั้นแทบจะทำให้เหล่าพ่อค้าร้องไห้และกราบกรานเพื่อของความเห็นใจ

 

การผูกสัมพันธ์กับผู้ใช้อักขระได้นั้นนับว่าเป็นโชคที่มหาศาล เมอร์ลินจึงไม่แปลกใจที่เขาได้รับการต้อนรับที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้ 

 

"หากเจ้าเป็นผู้เสนอมา เช่นนั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ไดมอนด์เหล่านี้ข้าจะรับมันไว้" เมอร์ลินกล่าวอย่างสุขุมและเต็มไปด้วยอำนาจ

 

เมอร์ลินรับไดมอนด์ทั้ง 8 เม็ดมาอย่างใจเย็น การแสดงออกของเขานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้อารมณ์

 

ตอนนี้เมอร์ลินนับว่าเป็นผู้หนึ่งที่มีความร่ำรวยแล้ว หลังจากนั้นเขาจึงหันหลังและเดินออกจากร้าน 

 

ชายแก่เจ้าของร้านรู้สึกประหวั่นในใจ เขาไม่แน่ใจว่าการปฏิบัติเมื่อครู่นั้นจะทำให้ผู้ใช้อักขระตัวน้อยจะพึงพอใจมากน้อยเพียงใด แต่เขานั้นก็ไม่กล้าที่จะเซ้าซี้ แม้จะเป็นเด็กน้อยแต่ก็เป็นผู้ใช้อักขระผู้หนึ่ง

 

หากไม่ได้เป็นมิตรก็อย่าได้เป็นศัตรูกับผู้ใช้อักขระ เขานั้นจำคำๆ นี้ได้เป็นอย่างดี เพราะนี่คือกฎที่เหล่าพ่อค้าที่ปฏิบัติต่อผู้ใช้อักขระสืบต่อกันมา

 

ชายชรายืนส่งผู้ใช้อักขระตัวน้อยจากไปด้วยสายตาที่อาลัยอาวรณ์  

 

การพบผู้ใช้อักขระนับเป็นโชคของพ่อค้า แต่โชคของเขากำลังจะเดินจากไปต่อหน้าต่อตา นั่นจึงทำให้ชายแก่เจ้าของร้านอดที่จะโศกเศร้าไม่ได้

 

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง ...

 

เสียงที่ไร้อารมณ์ของเมอร์ลินดังขึ้น

 

"นี่ ... เจ้าของร้าน"

 

ชายชราเงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวัง เหมือนโชคของเขาจะวกกลับมาอีกครั้ง

 

ผู้ใช้อักขระตัวน้อยนั้นได้หยุดก่อนที่จะถึงประตูร้านและเอ่ยออกมา

 

ใบหน้าของชายชรานั้นเปลี่ยนเป็นสดใสในทันใด

 

"ท่านผู้ใช้อักขระ ไม่ทราบว่าท่านมีอะไรให้ข้ารับใช้"  เจ้าของร้านรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสและเต็มไปด้วยความนอบน้อม แม้เขาจะไม่รู้ว่าผู้ใช้อักขระตัวน้อยมีความประสงค์ในสิ่งใจ แต่เขานั้นมีเต็มใจเป็นอย่างยิ่งที่จะช่วยเหลือ ดวงตาของเขานั้นส่องประกายความหวังออกมา

 

"เจ้า ...” เมอร์ลินเหลือบมองชายชราและเอ่ยต่อ “เจ้าสนใจที่จะทำการค้ากับข้าหรือไม่?"

 

เมื่อสิ้นเสียงของผู้ใช้อักขระตัวน้อย เหมือนสวรรค์ถล่มมาต่อหน้าชายแก่เจ้าของร้าน โชคก้อนโตหล่นทับเขาเข้าให้แล้ว ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ร่างกายของเขาแสดงอาการสั่นออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เพราะความตื่นเต้นดีใจ

 

“จริง ... จริงหรือท่านผู้ใช้อักขระ” ดวงตาของชายชรานั้นเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขากำลังตื่นตนกและดีใจ

 

“คำพูดของข้านั้นทำมาจากทอง ข้าไม่เคยกลับคำพูด หรือเจ้าไม่เห็นค่าของมัน” เมอร์ลินหรี่ตาลงแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

 

"มิได้ ๆ ขอบคุณท่านผู้ใช้อักขระ หัวใจของท่านช่างกว้างยิ่งกว่ามหาสมุทร ข้ายินดีที่จะภักดีต่อท่าน ขอบคุณท่านที่ให้โอกาสข้า"  ชายแก่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นยินดี

 

"ฮืม ข้าไม่มีเวลามากนักงั้นเราควรทำข้อตกลงเวลานี้กันเลยทีเดียว” เมอร์ลินรักษาอาการเยือกเย็นของเขาไว้ เขาแสดงท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจออกมา

 

แน่นอนว่าชายแก่เจ้าของร้านนั้นไม่ได้มีท่าทางแปลกใจอันใดกับท่าทีของเด็กน้อย แม้คนตรงหน้านี้จะเป็นเด็กน้อยผู้เย่อหยิ่งแต่อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ใช้อักขระผู้หนึ่ง 

 

"เช่นนั้นเชิญท่านผู้ใช้อักขระเข้ามาด้านใน"  ชายแก่ตอบกลับท่าทียิ้มแย้ม คำพูดแต่ละคำของเขาล้วนแสดงความนอบน้อมต่อเมอร์ลิน

 

เมื่อประตูหลังร้านถูกเปิดออก คนทั้งสองจึงหายเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ชายแก่เจ้าของร้านพาเมอร์ลินเดินลัดเลาะผ่านโกดังเก็บสินค้าที่อยู่ด้านในไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ห้องรับแขกเล็กๆ ห้องหนึ่ง 

 

แน่นอนว่าเมอร์ลินถูกชายแก่เจ้าของร้านเชื้อเชิญให้เขานั่งตรงเก้าอี้ที่ใหญ่ที่สุดที่อยู่ตรงกลาง นั่นหมายความว่าเขานั้นได้ให้เกียรติต่อเด็กน้อยเป็นอย่างมาก

 

ตลอดการเดินเข้ามาใบหน้าชายแก่เจ้าของร้านนั้นยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกยินต่อโชคของเขาเป็นอย่างมาก

 

"เจ้าสนใจที่จะทำการค้ากับข้าใช่หรือไม่" เมอร์ลินเอ่ยถามชายแก่ที่นั่งตรงหน้าเขาอีกครั้งหนึ่งเพื่อยืนยัน ระหว่างนั้นเขาก็ส่งกลิ่นอายของพลังอักขระออกไปรอบๆ ห้องเพื่อแสดงอำนาจต่อชายแก่เบื้องหน้า

 

กลิ่นอายเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ชายชรารู้สึกกดดันแต่อย่างใด แต่เขากลับยินดีด้วยซ้ำที่ผู้ใช้อักขระตัวน้อยต้องการมอบข้อเสนอให้แก่เขา

 

"ข้ายินดี...ข้านั้นยินดีและเต็มใจเป็นอย่างมากที่จะทำการค้ากับท่าน"  ชายแก่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ปลื้มปิติ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางที่จะปฏิเสธคำพูดที่มีค่าดั่งทองนี้

 

"เจ้าทราบหรือไม่ ว่าเหตุใดจู่ๆ ข้าถึงต้องการทำการค้าใดกับเจ้า" เมอร์ลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและจ้องมองเจ้าของร้านอย่างไม่วางตา เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายทุกการกระทำของเขานั้นเต็มไปด้วยความสูงส่ง

 

"ข้านั้นเบาปัญญาเกิน ไม่อาจตอบคำถามของท่านได้ แต่หากท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดโปรดเอ่ยออกมา ข้านั้นยินดีที่จะทำตามโดยไม่ปริปากบ่น" ใบหน้าของชายแก่เจ้าของร้านนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเอ่ยตอบย่างประจบเอาใจ

 

"ดี ...” เมอร์ลินหยุดครู่หนึ่งและเอ่ย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าการค้าขายเมื่อครู่นั้นคือบททดสอบที่ข้ามอบให้กับเจ้า"

 

เมื่อได้ยินชายชราก็แสดงสีหน้าตกในออกมา

 

"ข้า .. ข้าไม่ทราบขอรับ"  ชายชราเอ่ยตอบอย่างลนลานและพลางถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

 

ชายชราไม่รู้เลยว่าการเสนอราคาเมื่อครู่เป็นการลองใจจากผู้ใช้อักขระ หากในตอนนั้นเขาเกิดการตระหนี่หยิบเงินมาเพียงแค่ 4 ไดมอนด์ เขาคงเป็นผู้ที่โชคร้ายไม่ผ่านบททดสอบจากผู้ใช้อักขระเป็นแน่

 

"ด้วยไมตรีของเจ้านั้นถือว่าเจ้าแสดงความจริงใจต่อข้า ข้าจึงยินดีที่จะร่วมทำการค้ากับเจ้า แน่นอนว่าหากจำหน่ายยาชนิดนี้ออกไปในตลาด ราคาของมันย่อมไม่หยุดอยู่ที่ 200,000 เซนี่  เพราะคุณสมบัติแฝงนี้มีความสามารถเหนือกว่าการฟื้นฟูพลังเวทย์เสียอีก 400,000 เซนี่จึงเป็นราคาที่เหมาะสมในเวลานี้

 

เมอร์ลินอมยิ้มและเอ่ยต่อ ผู้ใช้เวทมนต์ระดับสูงทุกคนเมื่อใช้เวทย์บทใหญ่ การร่ายเวทย์จึงเป็นตัวตัดสินในการชี้ชะตา หากพวกเขาร่ายเวทย์ได้รวดเร็วกว่าเดิมย่อมมีชัยเหนือคู่ต่อสู้ สำหรับผู้ใช้เวทมนต์ระดับสูง 400,000 เซนี่ แลกกับประโยชน์ที่ได้นี้แน่นอนว่าพวกเขานั้นยินยอมที่จ่ายมัน และเมื่อยาตัวนี้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง ราคาของมันก็ย่อมต้องสูงมากกว่านี้อย่างแน่นอน"

 

เมอร์ลินเอ่ยช้าๆ อย่างคล่องแคล่วและเรียบง่าย คำพูดของเขาทุกคำก็นั้นเต็มไปด้วยอำนาจและความน่าเชื่อถือ 

 

เมอร์ลินในยามนี้ เขานั้นไม่เหมือนเด็กน้อยอีกต่อไป

 

"การร่วมมือทางการค้าของข้านั้นคือหนทางที่ง่ายและไม่ยุ่งยาก ข้าจะผลิตน้ำยาชนิดนี้ให้เจ้าจำหน่ายเพียงเจ้าเดียว  ดังนั้นแล้วเจ้าย่อมสามารถกำหนดราคาได้ตามใจชอบ ข้อเสนอนี้เจ้าสนใจหรือไม่?"  เมอร์ลินมองไปที่ชายชราและยิ้ม

 

"ชายชราผู้นี้ไม่มีข้อคัดค้านใดๆ ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่ท่านพูด" ชายแก่เจ้าของร้านรีบตอบรับคำของเมอร์ลิน แน่นอนว่าข้อเสนอนี้เป็นประโยชน์ต่อเขาเป็นอย่างมาก ต่อให้ข้อเสนอของเด็กน้อยเลวร้ายกว่านี้เขาก็ยังยินดีที่จะยอมรับ

 

"ส่วนแบ่งของข้าคือ 70 : 30 ของกำไรทั้งหมด เจ้าว่าเหมาะสมหรือไม่" เด็กน้อยกล่าวอย่างราบเรียบ

 

"ย่อมเหมาะสม ข้ายินดีรับข้อเสนอของท่านทุกประการ"  แม้ในข้อเสนอนี้ ชายแก่จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่เขาก็ตอบรับอย่างน่าชื่นตาบาน ในแววตาของเขาไม่มีคำว่าเสียใจหรือผิดหวังเลยแม้แต่น้อย 

 

ต่อให้ชายชราได้รับส่วนแบ่งที่น้อยกว่านี้ เขาก็ยังถือว่าได้ประโยชน์ที่มหาศาลอยู่ดี

 

"ก่อนอื่นข้าต้องการรู้ข้อมูลของร้านยาในตลาดแห่งนี้ว่านอกจากข้าแล้ว มีร้านไหนอีกบ้างที่ร่วมมือกับผู้ใช้อักขระคนอื่นอีก" เมอร์ลินทำการสอบถามข้อมูลทางการตลาด แน่นอนว่าผู้ใช้อักขระนั้นมีความสามารถหลากหลายไม่ว่าจะเป็นการสลักอักขระลงยุทธภัณฑ์ การสร้างอุปกรณ์เวทย์ หรือการปรุงยา เขาต้องการทราบว่าเส้นทางการค้าของเขานั้นมีคู่แข่งหรือไม่

 

"เท่าที่ข้าทราบ ทั้งตลาดแห่งนี้รวมถึงอีกหลายดินแดน การปรุงยาส่วนใหญ่นั้นแทบจะมาจากนักเวทย์ปรุงยา ข้าไม่เคยได้ยินเลยว่าจะมีผู้ใช้อักขระคนใดที่เดินทางในเส้นทางการปรุงยา ตลาดแห่งนี้จึงไม่มีร้านยาร้านไหนที่ทำร่วมมือกับผู้ใช้อักขระเลยชายชราตอบคำถามของเมอร์ลินด้วยรอยยิ้มและเอ่ยต่อ 

 

ทั้งนี้อาจเป็นเพราะปรุงยานั้นไม่คุ้มกับการเสียเวลาของผู้ใช้อักขระ พวกเขามักร่วมมือกับร้านค้าที่ผลิตของที่มีมูลค่าสูงอย่างร้านอุปกรณ์เวทย์ ร้านขายอาวุธ หรือร้านเครื่องประดับเสียมากกว่า จากประสบการณ์หลายปีที่ผ่านมาของข้า ท่านนั้นเป็นผู้ใช้อักขระคนแรกที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางของการปรุงยา

 

ชายชรายิ้มและแสดงใบหน้าที่ประจบเอาใจ

 

หากข้อตกลงของเราสำเร็จ เรานับว่าเป็นเจ้าแรกที่ผลิตน้ำยาจากผู้ใช้อักขระ"

 

เมอร์ลินพยักหน้าและใช้คิดวิเคราะห์

 

จริงอย่างที่ชายแก่คนนี้พูด การสลักอักขระลงอุปกรณ์นั้นย่อมทำกำไรได้มากกว่าการปรุงยา ผู้ใช้อักขระแต่ละคนล้วนย่อมมีความถนัดต่างกัน ในความถนัดที่มีหลากหลายแขนงนั้นเส้นทางปรุงยานั้นนับว่าไม่มีคนให้ความสนใจมากนัก เพราะดินแดนแห่งนี้นั้นมีนักเวทย์ปรุงยาอยู่แล้ว พวกเขาคงคิดไม่ถึงว่าหากผู้ใช้อักขระเป็นผู้ปรุงยาจะสามารถสร้างคุณสมบัติแฝงให้แก่ยาเหล่านั้นได้ ทั้งนี้ทั้งนั้นผู้ใช้อักขระจำต้องมีสูตรเฉพาะในการปรุงยาอีกด้วย การคิดค้นสูตรปรุงยานับว่าเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก เหมือนที่ข้าเสียเวลาไปหลายเดือนกับการทดลองสร้างสูตรยาเหล่านี้ขึ้นมา เมอร์ลินคิดใจใจ

 

ความสามารถของผู้ใช้อักขระแต่ละคนนั้นย่อมแตกต่างกันไป แม้จะสามารถใช้อักขระเวทย์ได้เหมือนกันแต่พวกเขาเหล่านั้นยังต้องเรียนรู้ไปเรื่อยๆ เพื่อเพิ่มระดับให้กับตนเอง

 

ยิ่งเข้าถึงศาสตร์ของอักขระเวทย์ได้มากเท่าไหร่ คนผู้นั้นก็จะได้รับอำนาจที่เหนือกว่าจากอักขระเวทย์ เมื่อสะสมความรู้ในศาสตร์เหล่านั้นได้มาก โอกาสที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวก็มีมากขึ้นเช่นกัน

 

"ในเมื่อเจ้าตกลงที่จะร่วมมือกับข้าแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ข้าต้องการคือวัตถุดิบที่ใช้ในการปรุงยาและห้องสำหรับปรุงยา นี่คือรายชื่อของสมุนไพรที่จะใช้ในการปรุงยา ในครั้งหน้าข้าจะเข้ามาปรุงยาที่นี่ ข้าหวังว่าเจ้าจะจัดการเรื่องเหล่านี้ได้อย่างเรียบร้อย” พูดจบเมอร์ลินก็ยื่นกระดาษที่จดรายชื่อสมุนไพรให้กับชายแก่เจ้าของร้าน

 

เมื่อชายแก่เจ้าของร้านเห็นรายชื่อสมุนไพร เขาก็ถึงกับแสดงท่าทีที่ตื่นตะลึง เพราะสมุนไพรในรายชื่อเหล่านี้ล้วนเป็นสมุนไพรระดับต่ำแทบทั้งสิ้น

 

การใช้สมุนไพรระดับต่ำมาปรุงยาระดับสูงเป็นเรื่องที่เหนือสามัญสำนึกของคนทั่วไป หากเหล่านักปรุงยาได้รับรู้พวกเขาคงกระอักเลือดเป็นแน่ เขาไม่คิดเลยว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะมีสามารถถึงขนาดนี้

 

แต่ด้วยตัวตนของเด็กน้อยที่มีฐานะเป็นผู้ใช้อักขระ ชายชราย่อมไม่กล้าสงสัยในความสามารถนี้

 

มันเป็นการดีเสียอีกที่ทำการค้าต้นทุนต่ำแต่ได้ผลตอบแทนที่สูง แม้ส่วนแบ่งของเขาจะน้อยกว่าแต่เขาเชื่อได้ว่าผลประโชยน์ที่จะได้รับกลับนั้นย่อมไม่มีจำนวนน้อยเป็นแน่

 

 "ข้าจะจัดการตามความประสงค์ของท่าน” ชายแก่เจ้าของร้านตอบรับคำสั่งของผู้ใช้อักขระตัวน้อยอย่างยินดี แน่นอนว่าเขาไม่กล้าที่จะพูดมากต่อหน้าผู้ใช้อักขระ และเรื่องเหล่านี้ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยที่เขาสมควรทำทั้งนั้น

 

“ดี...” เมอร์ลินเอ่ยออกมาอย่างพึงพอใจและเอ่ยต่อ

 

“ข้าคิดว่าเจ้ายังไม่ได้บอกชื่อของเจ้าแก่ข้า"  เด็กน้อยพูดพลางหลี่ตาลงมองชายชรา

 

การกระทำของเด็กน้อยนั้นไม่เหมือนกับเด็กน้อยทั่วไป เขานั้นเหมือนชนชั้นสูงหรือตัวตนที่ยิ่งใหญ่ ราวกับว่าเขานั้นผ่านโลกมาจำนวนมาก ชายแก่เจ้าของร้านสังเกตเห็นความจริงในข้อนี้

 

"ขออภัยท่านผู้ใช้อักขระ ข้านี่ยิ่งแก่ยิ่งเลอะเลือนชื่อของข้าคือดีวาส มาติน” มาติดเอ่ยตอบ

 

“อืม ...” เมอร์ลินคำรามเสียงต่ำออกมา

 

มาตินนั้นทำท่าทีที่อึกอักก่อนจะเอ่ยออกมา

 

“ข้าเองก็ยังไม่ทราบชื่อของท่าน ไม่ทราบว่าท่าน ...” ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวจบ เมอร์ลินก็พูดแทรก

 

“เจ้าสามารถเรียกข้าว่า เอเลน” เมอร์ลินด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

 

เพื่อเลี่ยงความวุ่นวายเมอร์ลินจึงได้สร้างนามแฝงของเขาขึ้น ก่อนหน้านี้เขาได้วางแผนในอนาคตของเขาไว้แล้ว โดยที่เรื่องที่เกิดปัจจุบันนี้เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น ต่อไปเขาจะใช้ร้านค้าแห่งนี้สร้างฐานอำนาจของตัวเอง

 

ในทันทีที่เขาได้ยินว่าเขาเป็นผู้ใช้อักขระเพียงคนเดียวที่อยู่ในเส้นทางการปรุงยา เขาก็ได้วางแผนไว้แล้วว่าจะทำการค้าที่สามารถทำการสั่นสะเทือนไปทั้งแผ่นดินนี้ แผนการของเขาทั้งหมดนี้จะเริ่มจากน้ำยาตัวแรกที่เขาผลิตออกมา นั่นก็คือน้ำยาฟื้นฟูพลังเวทย์ที่มีคุณสมบัติแฝงในการลดระยะเวลาการร่ายเวทย์

 

ดินแดนนี้มี 5 อาณาจักรใหญ่และอาณาจักรเล็กๆ อีกมากมายที่อยู่บนโลก สงครามจึงเป็นเรื่องที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้สำหรับเสือหลายตัวที่มาอยู่รวมกัน

 

น้ำยาชนิดนี้จึงเป็นประโยชน์อย่างมากในการสร้างความได้เปรียบในการทำสงครามหรือแม้กระทั่งการต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับสูง เพียงแค่น้ำยาชนิดนี้ชนิดเดียวเขาคาดว่ามันจะสามารถสร้างความสั่นสะเทือนให้กับอาณาจักรต่างๆ ได้

 

สูตรในการปรุงยานี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญเป็นอย่างมาก การปิดบังตัวตนของเขาจึงเป็นเรื่องที่สมควร

 

"ข้าทราบแล้วท่านอเลน ไม่ทราบว่าท่านมีสิ่งใดที่ต้องการอีกหรือไม่"  มาตินกล่าวออกมาอย่างนอบน้อม

 

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้ข้าต้องการแหวนเวทย์เจ้าสามารถหามันมาให้ข้าได้หรือไม่"

 

"แน่นอน ท่านเอเลนโปรดรอซักครู่"  มาตินเดินไปยังตู้กระจกที่อยู่ด้านหลังแล้วหยิบกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่งออกมา เขาแง้มฝากล่องตรวจสอบดูมันเล็กน้อยแล้วยื่นมันให้กับเมอร์ลินอย่างนอบน้อม

 

เมอร์ลินรับกล่องจากมาติดจากนั้นก็หยิบแหวนออกมาสวมที่นิ้วของเขา

 

ราคาของมัน? เมอร์ลินมองไปที่มาตินและเอ่ยถาม

 

มาตินนั้นยังคงไว้ด้วยใบหน้าที่ยิ้มและเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า

 

"แหวนวงนี้ถือเป็นไมตรีจากข้า เพื่อเห็นแก่ความจริงใจของข้า ขอให้ท่านเอเลนโปรดรับไว้” 

 

มาตินกล่าวอย่างประจบเอาใจ แน่นอนว่าแหวนวงนี้มีมูลค่าที่สูงมาก แต่เขาเองนั้นสามารถคำนวณผลตอบแทนในอนาคตที่เขาจะได้รับมาได้ การลงทุนในครั้งนี้เขาย่อมได้รับผลตอบแทนที่มากกว่านี้อย่างแน่นอน

 

"ดี ...” เมอร์ลินพยักหน้าอย่างพึงพอใจและลุกขึ้นเอ่ย

 

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องเตือนเจ้าไว้ ในเรื่องตัวตนของข้านั้นห้ามเจ้าแพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด" เมอร์ลินกล่าวน้ำเสียงเด็ดขาดและเยือกเย็น

 

คำกล่าวเล็กน้อยนี้นั้นถึงกับทำให้ร่างกายของมาตินสั่นสะท้าน

 

"ข้าจะทำตามทุกความประสงค์ของท่าน ข้าจะเก็บฐานะและตัวตนของท่านไว้เป็นความลับ" 

 

แน่นอนว่าต่อให้เมอร์ลินไม่พูดออกมา มาตินก็ไม่คิดจะพูดมันออกไป เพราะร้านค้าที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ใช้อักขระ ตัวตนของผู้ใช้อักขระนั้นเป็นสิ่งสำคัญ

 

การแย่งชิงอำนาจของผู้ใช้อักขระระหว่างเหล่าพ่อค้านั้นเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง ในโลกนี้ไม่มีใครรับประกันได้เลยว่า ผู้ใช้อักขระที่เคยสนับสนุนร้านค้าของเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงไปสนับสนุนร้านค้าอื่น ดังนั้นแล้วร้านค้าต่างๆ จึงไม่ค่อยเปิดเผยข้อมูลของผู้ใช้อักขระของตน ตัวตนของผู้ใช้อักขระที่สนับสนุนจึงเป็นความลับสุดยอดของร้านค้า

 

"หมดเรื่องแล้ว วันที่ 1 ของเดือนหน้าข้าจะกลับมาที่นี่อีกครั้งหนึ่ง จงจัดเตรียมของทั้งหมดให้พร้อมและข้าหวังว่าเจ้านั้นจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง" กล่าวจบเด็กน้อยในชุดคลุมสีฟ้าที่แสนมอซอก็เดินจากทันที 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.702K ครั้ง

29,547 ความคิดเห็น

  1. #29228 วายุจัง (@inu47) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 20:18
    อเลน วอค์เกอร์...นึกถึงชื่อนี้เลย ตอนแรกอ่าน เอเลน... เดี๋ยวนะ เอเลน... ไททัน... เอิบ... ยังไงก็ห้ามชื่อเอเลนนะ ฮ้าๆๆๆ
    #29228
    0
  2. #28549 rakastansinua (@rakastansinua) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 13:13
    เยเกอร์
    #28549
    0
  3. #26311 🍥 Mo Chi 🍉 (@--Shadow--) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 22:29
    พ่อค้านิสัย เปลี่ยนไปมายิ่งกว่า กิ้งก่าเปลี่ยนสีอีกอ่ะ
    #26311
    4
    • #26311-3 rakastansinua (@rakastansinua) (จากตอนที่ 16)
      3 มิถุนายน 2562 / 13:15
      เหมือนจู่ๆเพื่อนร่วมห้องบอกว่าตัวเองเป็นลูกเจ้าของทรูwifi
      #26311-3
    • #26311-4 rakastansinua (@rakastansinua) (จากตอนที่ 16)
      3 มิถุนายน 2562 / 13:17
      แล้วเราก็จะขอให้เพื่อนแชร์เน็ตให้ทุกวันเพราะมันเป็นลูกเจ้าของทรู
      #26311-4
  4. #24571 DDGanesh (@DDGanesh) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 19:12

    Thank you

    #24571
    0
  5. #23697 BzIQ (@bziq) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 16:01

    ใช้คำได้ เชื่อถือ นับถือๆ / ขอบคุณคับ

    #23697
    0
  6. #23563 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 15:05

    ไม่เสียแรงที่เคยมีชีวิตมาหลายร้อยปีในชีวิตที่แล้ว สุดยอดๆ

    #23563
    0
  7. #23213 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 01:27
    ประจบประแจงมากค่ะมาติน 555
    #23213
    0
  8. #22901 Achoui_winniemark7 (@bongkochakron) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:02
    เมอลินยังเทพเหมือนเดิม
    #22901
    0
  9. #22777 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 18:15
    <p>ขอบคุณครับ</p>
    #22777
    0
  10. #21780 Conflagration (@leafre-algorithm) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 03:51
    ขอบคุณครับ
    #21780
    0
  11. #21311 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:22
    ขอบคุณครับ
    #21311
    0
  12. #20761 Talamaza (@Talamaza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 19:36
    ผู้ที่ใช้น้ำยานี้จะทำให้คนผู้นั้นสามารถ"เเร็พ"ได้กันเลยทีเดียว
    #20761
    1
    • #20761-1 ลูกอ๊อตเผือก (จากตอนที่ 16)
      19 มีนาคม 2561 / 12:42
      แร็พร่ายเวทย์คิดแล้วเฟี้ยวฟ้าวมาก 555
      #20761-1
  13. #20713 #DESTINY# (@MarkTC) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 12:09
    สนุกมากๆๆครับ
    #20713
    0
  14. #20384 than1024 (@than1024) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 13:02
    ขออนุญาตถาม ลดระยะเวลาการร่ายเวทคืออะไรเช่น บทเวท นะโมตัสสะ......ไปจนจบ นั่นนับเวลาได้ แล้วลดระยะเวลาร่ายคืออะไร ระหว่าง
    1.ลัดเวท ขึ้นต้นนิดนึงแล้ว จบ
    2.พูดเร็วขึ้น ทำให้จบเร็ว
    #20384
    4
    • #20384-3 poiice222 (@poiice222) (จากตอนที่ 16)
      13 พฤศจิกายน 2560 / 06:39
      หมายถึงเพิ่มความเร็วในการร่ายค่ะ ช่วยให้เวทย์สัมฤทธิ์ผลเร็วขึ้น
      #20384-3
    • #20384-4 อิอิ (จากตอนที่ 16)
      17 เมษายน 2561 / 22:54
      เอาแบบเห็นภาพง่ายๆ ก็ จาก ร้อง เป็น แร๊พ ไรงี้



      ร้องเพื่อไม่ให้ผิดพลาดสะดุดเลยร้อง(สวด)ช้า แต่พอใช้ยาปุ๊บก็แร๊พได้สะดุดไม่ผิดพลาดเพื่อร่ายใหม่



      เห็นภาพม่ะ เพราะปกติถ้าไม่ใช้ยาร่ายไวจนพลาดสะดุดต้องร่ายใหม่ ก็เลยร่ายกันได้ช้าตามประสบการณ์(เลเวล)แต่ละคน ก็ว่ากันไป อิอิ
      #20384-4
  15. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 12:30
    ได้ทีแล้วเอาใหญ่เลย
    #20383
    0
  16. #20382 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 11:52
    ขอบคุณค่ะ สนุกมากกก
    #20382
    0
  17. #20091 rimuzin222 (@rimuzin222) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 10:12
    ทำไมอายุไม่แน่นอนเลยเดียว10ขอบเดียว9ขวบมาตอนนี้8ขวบอิกงง เลย
    #20091
    1
    • #20091-1 supakamon (@supakamon) (จากตอนที่ 16)
      6 สิงหาคม 2560 / 19:17
      เขาหมายถึงเมื่อเกือบหนึ่งปีก่อน และอธิบายว่าได้เงินและคทามาอย่างไงครับ
      #20091-1
  18. #19197 Yume (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 15:27
    ยอดเยี่ยม สนุกดีค่ะ ขอบคุณค่ะ
    #19197
    0
  19. #18096 นักอ่านฝึกหัด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 23:41
    ตอนบอกวัตถุดิบน่าจะบอกวัตถุดิบดีดีผสมมั่วๆไปด้วย แล้วก็เก็บไว้ทดลองผสมยาตัวอื่น

    #18096
    0
  20. #17853 Zee-A (@Zee-A) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 22:44
    ตามหามานาน ชอบเกี่ยวกับการต่อสู้ กำลังภายใน จอมเวทย์พอดีเลยค่ะ 
    ชอบตรงที่เขียนยาวๆ แล้วเอามาซอยเป็นตอนจะได้ลงทุกวันนี่แหละ จี้ดี
    #17853
    0
  21. #17647 jojo taroz (@fjsnvif) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 10:09
    อ่านมาถึงบทนี้หัวเราะฮาเลย อเลน วอล์คเกอร์ก็มา. ขอบคุณครับ
    #17647
    0
  22. #17343 Unnilium (@litium) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 11:40
    พระเอกเทพ
    #17343
    0
  23. #16249 kungging1 (@kungging1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:39
    ขายยารวยทั้งนั่น
    #16249
    0
  24. #16141 manudgift (@manudgift) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 18:02
    เป็นเรื่องที่ต้องตั้งใจอ่านมากๆ ไม่งั้นจะงง 555555 ผสมผสานมีนู่นนี่ นับถือไรท์มากค่ะ
    #16141
    0
  25. #14930 Achoui_winniemark7 (@bongkochakron) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 23:00
    ชอบแนวแฟนตาซีแบบนี้ค่ะกลิ่นอายยุโรป อ่าห์ฟินน คิดภาพหนุ่มน้อยใส่ชุดคลุม ฮู้ดปิดหน้าได้ถนัดตาเลย
    #14930
    0