ตอนที่ 11 : ข้าคือของเล่น? (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1437 ครั้ง
    6 พ.ย. 60

มนุษย์ยักษ์ร่างทองแขนโตพุ่งเข้าหาเมอร์ลินด้วยแรงกดดันที่มหาศาล

 

“พลังนี้น่ากลัวเกินไป ข้าไม่สามารถหลบมันได้แน่”

 

เมื่อไม่สามารถหลบหลีกการโจมตีนี้ได้ เมอร์ลินจึงรีบผนึกพลังปราณเซียนไว้ทั่วร่างอย่างฉับพลัน เขาคิดว่าอย่างน้อยพลังปราณเซียนนี้จะสามารถลดทอนความเสียหายจากการปะทะนี้ได้

 

ตูม!

 

เป็นไปตามคาดแม้เมอร์ลินจะเคลือบพลังปราณเซียนไว้ทั้งร่าง แต่ด้วยพลังหมัดของมนุษย์ยักษ์ร่างทองแขนโตที่ซัดเข้ามาก็ทำให้เขาลอยละลิ่วดั่งว่าวสายป่านขาด

 

เมอร์ลินนั้นปลิวไปเกือบหนึ่งร้อยเมตร

 

เมอร์ลินพยายามทรงตัว เขาใช้ขาทั้งสองข้างของเขายันกับพื้นเพื่อต้านแรงของหมัดจนหยุดนิ่ง เขาก็คิดได้ว่าเขาไม่อาจตั้งรับกับเหตุการณ์เช่นนี้ได้ ไม่เช่นนั้นแล้วไม่นานเขาอาจจะต้องถูกอัดเพียงฝ่ายเดียวจนต้องตายตกอยู่ที่นี่

 

ร่างเล็กกำหมัดแน่น เขาใช้พลังปราณเซียนของเขาผนึกพลังหน่วงเอาไว้ที่หมัด พลันหมัดข้างขวาของเขาก็เริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา เท้าเล็กๆ นั้นขยับเคลื่อนไหวเปลี่ยนตำแหน่งเพียงเล็กน้อย ว่าแล้วร่างของเด็กน้อยก็ถีบตัวออกไปและเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว

 

ย๊าก!

 

ร่างของเมอร์ลินพุ่งตัวออกไปดั่งลูกธนูออกจากแล่ง แสงสีฟ้าจากหมัดของเขาเปล่งออกมาเป็นเส้นแสง เขาพุ่งเข้าโจมตีมนุษย์ยักษ์ร่างทองแขนโตอย่างรวดเร็วและทรงพลัง

 

ซูม!

 

พลังหมัดอันทรงพลังของเมอร์ลินถูกซัดออกไปอย่างเต็มกำลังจนบังเกิดเป็นแสงวูบวาบเปล่งออกมา

 

แต่แล้วก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝัน เมื่อหมัดอันทรงพลังที่ซัดออกไปนั้นกลับถูกแขนอันใหญ่ยักษ์นั้นตั้งท่ารับเอาไว้อย่างง่ายดาย มิหนำซ้ำมันยังรับการโจมตีนี้ด้วยมือข้างเดียว 

 

เจ้านี่แข็งแกร่งเกินไป

 

พลังปราณเซียนระดับ 5 ของขั้นรวบรวมปราณไม่อาจทำอะไรมันได้ และดูเหมือนว่ากว่าเมอร์ลินจะรู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้ว เจ้าตัวประหลาดนั้นแสดงท่าทางที่พึงพอใจและฉีกยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียด

 

ทันใดนั้นเองร่างของเมอร์ลินก็ถูกมืออีกข้างหนึ่งประกบเข้ากับลำตัวของเขาอย่างรวดเร็ว

 

ปึง

 

มันเป็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเป็นอย่างมาก เพียงแค่พริบตาร่างของเมอร์ลินก็ถูกสองมือของตัวประหลาดนั้นคว้าจับประกบเอาไว้ได้

 

เมอร์ลินพยายามที่จะขยับตัว แต่นั้นก็เกินกำลังของเขา ภายใต้มือยักษ์คู่นี้เขาไม่อาจเคลื่อนไหวใดๆ ได้เลย และด้วยความรวดเร็วอีกเช่นกัน มือยักษ์นั้นก็เปลี่ยนตำแหน่งไปรวบที่ขาของเขาทั้งสองข้าง

 

ร่างเล็กนั้นถูกมือยักษ์ที่ทรงพลังฟาดลงกับพื้นอย่างรุนแรง เท่านั้นยังไม่พอมันยังขว้างร่างของเมอร์ลินราวกับสิ่งของไปเบื้องหน้า

 

ซูม!

 

ร่างของเล็กนั้นปลิวออกไปด้วยความรวดเร็วและรุนแรง มันลอยละลิ่วออกไปไกลนับหลายร้อยเมตรได้

 

ไม่จบเพียงเท่านั้นเมื่อทิศทางที่เขาถูกขว้างออกไปดันไปขวางทางเข้ากับมนุษย์ยักษ์ร่างทองอีกตัวหนึ่งที่ยืนอยู่สายตาของมันนั้นมองเมอร์ลินที่ปลิวเข้ามาด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยาม

 

มนุษย์ยักษ์ร่างทองตัวนี้แม้ว่าลักษณะรูปร่างของมันจะคล้ายมนุษย์ แต่หัวของมันนั้นกลับเป็นหัวของนก มิหนำซ้ำข้างลำตัวของมันยังมีดาบปลายแหลมสะพายอยู่

 

การโจมตีเมื่อครู่นั้นทำให้เมอร์ลินเต็มไปด้วยความมึนงง จึงทำให้เขาไม่อาจบังคับตัวให้เปลี่ยนทิศทางของการลอยนี้ได้

 

แต่ในตอนนั้นเองเจ้าตัวประหลาดนั่นก็ทำสิ่งที่ไม่คาดฝัน มันยื่นมือออกมาข้างหน้าและดีดปลายนิ้วออกไปอย่างแผ่วเบา

 

ฮ่อง! พลันบังเกิดคลื่นพลังที่มองไม่เห็นส่งออกมา

 

ตูม!

 

ร่างของเมอร์ลินรับเข้ากับคลื่นพลังนั้นเข้าไปเต็มๆ

 

หากก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เคลือบพลังปราณเซียนเอาไว้เขาคงไม่อาจมีชีวิตรอด เจ้าตัวประหลาดเหล่านี้ล้วนแข็งแกร่งและเป็นตัวตนที่ทรงอำนาจ

 

ร่างของเมอร์ลินถูกคลื่นพลังกระแทกซัดกระเด็นไปยังทิศทางเดิมอีกครั้งหนึ่ง

 

ตุบ ตุบ

 

ด้วยพลังคลื่นกระแทกนั้นทำให้ร่างของเขาไถลมาจนถึงปลายเท้าของเจ้ามนุษย์ยักษ์ร่างทองแขนโตอีกครั้งหนึ่ง

 

“เจ้านั่นจงใจส่งข้าให้กับสหายของมัน” เมอร์ลินกัดฟันอย่างแค้นใจ

 

สภาพของเมอร์ลินในตอนนี้แทบจะเรียกว่าดูไม่ได้ เจ้าตัวประหลาดเหล่านี้มีพลังที่มากเกินไป สิ่งที่พวกมันทำคือการหยอกล้อกับเขาเพียงเท่านั้น นี่ไม่ใช่พลังที่แท้จริงของพวกมัน หากพวกลงมืออย่างจริงจังเขานั้นต้องจบชีวิตภายในการโจมตีเดียวเป็นแน่

 

เมอร์ลินเงยหน้าและจ้องไปที่ใบหน้าของเจ้าแขนโต ในตอนนี้มันกำลังเผยรอยยิ้มอันน่าสะอิดสะเอียดออกมา ดูเหมือนว่ามันคงถูกใจของเล่นชิ้นนี้เป็นอย่างมาก

 

“หรือข้าต้องมาจบชีวิตที่นี่” แววตาของเมอร์ลินในตอนนี้เต็มไปด้วยความหมองหม่น

 

แขนอันใหญ่ยักษ์ถูกเงื้อขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง ครั้งนี้ดูเหมือนว่ามันคงพร้อมที่จะจบชีวิตของเมอร์ลิน เด็กน้อยในตอนนี้ไม่ต่างจากมดปลวกที่พวกมันจะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ได้

 

แขนยักษ์ถูกซัดเหวี่ยงลงมาอย่างเต็มแรง

 

“ข้าไม่ยอมตายอย่างนี้แน่” เมอร์ลินเอ่ยในใจพร้อมกับฉายแววตาที่มุ่งมั่น

 

เขาใช้จังหวะที่เจ้าแขนโตย่ามใจแอบใช้วิชาตัวเบากระบวนท่าจันทร์เลือนรางหายไปจากตรงนั้นในพริบตา

 

พรึบ!

 

ร่างของเด็กน้อยจางหายออกไปก่อนที่หมัดจะถูกเหวี่ยงลงมาเพียงเสี้ยววินาที

 

ตูม!

 

การโจมตีของเจ้าแขนโตนั้นรุนแรงเป็นอย่างมาก แต่ทว่าร่างของเด็กน้อยกลับไม่อยู่ ณ จุดนั้นอีกต่อไป แต่มันกลับไปปรากฏอยู่บนหลังของเจ้าแขนโตราวกับหายตัว

 

เมอร์ลินใช้มือซ้ายยึดเหนี่ยวรั้งคอของเจ้าแขนโตเอาไว้ เขาผนึกพลังปราณเซียนไปที่มือขวาอย่างเข้มข้นบังเกิดแสงสีฟ้าเข้มเปล่งประกายออกมา

 

หมัดที่เต็มไปด้วยพลังปราณเซียนนั้นถูกระดมซัดไปที่ศีรษะของเจ้าแขนโตอย่างบ้าคลั่ง การโจมตีของเขาบังเกิดเสียงเลื่อนลั่นราวกับกัปนาท

 

ปัง! ปัง! ปัง!

 

แต่ทว่า ...

 

“บัดซบ! ไม่กระทบกระเทือนกับการโจมตีของข้าเลยแม้แต่น้อย”

 

ใบหน้าของเมอร์ลินนั้นกลายเป็นบิดเบี้ยวราวกับกินยาขม นั่นเพราะการโจมตีของเขากลับไม่ส่งผลใดๆ กับเจ้าแขนโตเลยแม้แต่น้อย

 

มิหนำซ้ำมันยังกระทำการท้าทายโดยการยืนนิ่งปล่อยให้เมอร์ลินโจมตีจนเกือบจะหมดแรง

 

มันคือตัวตนที่เย่อหยิ่ง การกระทำของมันนั้นเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม

 

เมอร์ลินรู้สึกคับแค้นใจเป็นอย่างมาก

 

ไวเท่าความคิด เมื่อจู่ๆ มืออันใหญ่ยักษ์นั้นโผล่มายังด้านหลังของเมอร์ลิน มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว เร็วเสียจนเมอร์ลินไม่อาจตั้งรับได้ 

 

มือนั้นคว้าจับร่างของเมอร์ลินอย่างเต็มมือและโยนขึ้นไปกลางอากาศ

 

เจ้าแขนโตใช้มืออีกข้างหนึ่งของมันง้างหมัดแล้วชกเข้าไปที่กลางลำตัวของเมอร์ลินอย่างรวดเร็ว

 

ตูม!

 

หมัดยักษ์นั้นเต็มไปด้วยพลัง มันถูกใช้ออกมาด้วยความรวดเร็วและรุนแรงเป็นอย่างมาก

 

แม้ร่างของเมอร์ลินจะเคลือบด้วยพลังปราณเซียน แต่มันก็ไม่อาจสกัดกั้นอาการบาดเจ็บที่ได้รับได้

 

ตึง!

 

ร่างเล็กนั้นถูกพลังหมัดซัดลอยไปกระทบกับเสาหินเข้าอย่างจัง

 

กระนั้นโชคดีที่เมอร์ลินยังคงสติเอาไว้ได้ แม้ว่าเขาจะได้รับการโจมตีที่รุนแรงแต่อาการบาดเจ็บนั้นก็ยังไม่ทำให้เขาถึงกับไร้สภาพ

 

เมื่อได้โอกาสเขาจึงทำการคว้าจับเกาะกับเสาหินไม่ให้ร่างของเขาร่วงหล่นลงไป

 

“ร้ายกาจเกินไปแล้ว เพียงแค่ระดับ 5 ของการรวบรวมปราณนั้นไม่เพียงพอที่จะรับมือกับมันได้”

 

ก่อนที่การโจมตีครั้งต่อไปจะเริ่มขึ้น เขาจะต้องพยายามเสาะหาทางรอดทางอื่น

 

เมื่อเมอร์ลินมองไปยังเบื้องล่างของเสาหินโบราณเขากับพบกับมนุษย์ยักษ์ร่างทองจำนวนนับร้อยตัวกำลังจ้องมองที่มาที่เขา และกวาดสายตาให้ไกลออกไปมนุษย์หินยักษ์นับหมื่นก็กำลังรอคอยจังหวะในการไล่ล่าเขาเช่นกัน

 

เมื่อเบื้องล่างไม่ใช่ทางออก ก็คงมีแต่ด้านบนเท่านั้นที่เป็นทางรอด

 

น่าเสียดายที่เขายังไม่บรรลุถึงระดับขั้นก่อลำต้น มิเช่นนั้นแล้วเขาคงสามารถเหาะเหินกลางอากาศเพื่อหลบหนี แต่ในยามนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็คือการปีนขึ้นไปบนยอดของเสาหินโบราณนี้เท่านั้น

 

เมอร์ลินเริ่มทำการปีนขึ้นไปในทันที ระหว่างนั้นเขาก็ลอบสังเกตเหตุการณ์เบื้องล่างไปด้วย

 

“ทำไมพวกมันถึงได้มีท่าทางที่กังวล?

 

เมอร์ลินมองไปยังเบื้องล่างเขาก็พบว่ามนุษย์ยักษ์ร่างทองเหล่านั้นมีท่าทีที่เปลี่ยนไป ทันทีที่เขาเริ่มปีนขึ้นไปบนยอดเสาหินโบราณ พวกมันก็แสดงความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

“ข้างบนสุดของเสาหินต้นนี้จะต้องมีอะไรแน่ๆ”

 

เมื่อเห็นดังนั้นเมอร์ลินจึงเร่งความเร็วในการปีนทันที เขาใช้วิชาตัวเบาพุ่งตัวขึ้นสู่บนยอดของเสาหินอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่าเขาจะคิดถูก ทันทีที่เขาเร่งความเร็วในการปีนป่าย มนุษย์ยักษ์ร่างทองนับร้อยก็เริ่มที่จะไม่อยู่นิ่งอีกต่อไป

 

ทันใดนั้นเองมนุษย์ยักษ์ร่างทองเหล่านั้นเริ่มคว่ำครวญหวีดร้องอย่างน่ากลัว

 

อู้... อู้... อู้...

 

เสียงร้องของเจ้าสัตว์ประหลาดเหล่านั้นถูกส่งออกมาอย่างเกรี้ยวกราดและมันก็แฝงไปด้วยแรงกดดันพลังเวทย์ที่รุนแรง พวกมันเริ่มทำการปล่อยลำแสงทำลายล้างจำนวนมากมุ่งตรงมาหาเขา

 

ฟิ้ว ... ฟิ้ว ... ฟิ้ว ...

 

ตูม ... ตูม ... ตูม ...

 

โชคดีที่เมอร์ลินมีวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศ เขาหลบหลีกลำแสงพวกนั้นอย่างว่องไว แต่กระนั้นก็ยังมีบางช่วงที่เกือบจะพลาดท่าเช่นเดียวกัน พลังเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจดูแคลนได้

 

ลำแสงหลากสีพุ่งเข้าจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง เมอร์ลินเร่งความเร็วเกือบเท่าตัวเพื่อให้ไปถึงบนยอดเสาหินให้เร็วที่สุด

 

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างบนนั้นจะเป็นอะไร มันจะสามารถทำให้เขามีชีวิตรอดได้หรือไม่ แต่ในวินาทีนี้มันคือสิ่งเดียวที่เป็นความหวังของเขา

 

เหล่ามนุษย์ยักษ์ร่างทองที่เคยนิ่งเฉย บัดนี้พวกมันกลับเริ่มเคลื่อนไหวและพุ่งตัวเข้ามาอย่างโกรธเกรี้ยว

 

“สิ่งของข้างบนคืออะไรกัน ทำไมพวกมันถึงแสดงอาการที่บ้าคลั่งขนาดนี้”

ในทีสุดเมอร์ลินก็มาถึงข้างบนยอดของเสาหินโบราณ ข้างบนนี้นับว่าธรรมดาและดูไม่พิเศษใดๆ

 

สิ่งเดียวที่เมอร์ลินมองเห็นในตอนนี้คือแท่นประหลาดที่ยื่นออกมาจากใจกลางของเสาหินโบราณ และบนแท่นนั้นปรากฏหินรูปร่างประหลาดที่มีลักษณะคล้ายดวงตาของมนุษย์วางอยู่

 

หินนี้ไม่ได้มีความพิเศษใดๆ มันไม่มีแต่มีกลิ่นอายของพลังเวทย์ ลักษณะของมันดูธรรมดาเป็นอย่างมาก แต่กระนั้นเมอร์ลินก็ยังให้ความสนใจกับมันมากเป็นพิเศษ

 

“แม้ว่ามันจะดูธรรมดา แต่ของสิ่งนี้จะต้องเป็นของวิเศษอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นแล้วเจ้าพวกนั้นคงไม่แสดงอาการที่โกรธเกรี้ยวขนาดนี้”

 

ไม่มีเวลาให้เมอร์ลินได้คิดมาก เพราะในตอนนี้เขากำลังถูกตัวตนที่ทรงอำนาจจำนวนมากไล่ล่า

 

แต่ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีที่เขากำลังพิจารณาหินนี้ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่มนุษย์ยักษ์ร่างทองจำนวนมากก็ลอยอยู่เต็มทั้งท้องฟ้าแล้ว

 

“แย่แล้ว”

 

เพียงช่วงแล่นความคิดเบื้องหน้าของเมอร์ลินก็ปรากฏวงเวทย์ที่ทรงพลังจำนวนมากบังเกิดขึ้นเต็มท้องฟ้า

 

เจ้าสัตว์ประหลาดเหล่านี้กำลังทำการโจมตีเขา!

 

กลไกของวงเวทย์ผสานกันและโคจรหมุนเวียนอย่างต่อเนื่อง เมื่อกระบวนการทำงานของวงเวทย์ทำงานได้อย่างครบถ้วน วงเวทย์เหล่านั้นก็บังเกิดลำแสงทำลายล้างที่ทรงอำนาจออกมา

 

ในตอนนั้นเองลำแสงทำลายล้างที่หลากสีก็พุ่งเข้าจู่โจมเมอร์ลินอย่างมืดฟ้ามัวดิน

 

ซูม! ซูม! ซูม!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.437K ครั้ง

29,359 ความคิดเห็น

  1. #26924 Lnw-Pm (@Lnw-Pm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:16
    อนาถ​ขนาดนี้ตายๆไปเถอะครับจะได้สบาย เฮ้อออพระเองตรู
    #26924
    0
  2. #25541 TaN-ICE (@TaN-ICE) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:10
    นี้พระเอกหรือกระสอบทรายสงสาร
    #25541
    0
  3. #25067 nananabanana (@nananabanana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 17:01
    ยืนสงบนิ่งสามนาทีไว้อาลัยแก่เมอร์ลินน้อย555555555
    #25067
    0
  4. #24563 DDGanesh (@DDGanesh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 16:51

    Thank you

    #24563
    0
  5. #23558 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 14:32

    ดวงตาเทพเจ้า รึป่าว 55

    #23558
    0
  6. #23208 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 00:55
    ช่วงแรกๆพระเอกก็จะเละๆหน่อย สู้เขาเมอร์ลินน้อย
    #23208
    0
  7. #23096 kakura4450 (@kakura4450) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 14:54
    น่าสมเพศ จริงๆ -เป็นพระเอกรื่องนี่ได้ยังไง
    #23096
    0
  8. #22036 Woolpink (@Woolpink) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 14:15
    ทำไมไม่หนีออกมา? ._.
    #22036
    0
  9. #21973 มงคล วัฒนาวรสกุล (@mooleang) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 07:10
    ขอบคุณครับ
    #21973
    0
  10. #21776 Conflagration (@leafre-algorithm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 22:37
    อึม....
    #21776
    0
  11. #21306 AmbusH08 (@AmbusH08) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 16:01
    ตายแน่ๆ 555
    #21306
    0
  12. #20399 sunisaaiw1992 (@sunisaaiw1992) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 22:26
    สนุกกลับมาอ่านรอบสองแล้ว
    #20399
    0
  13. #20361 mátyás (@fekete) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 12:02
    เขาก็บอกตลอดว่าพระเอกเก็บตัวฝึกจนคนลืม แกแทบไม่ออกไปเจอผู้คนเลย หวังให้รู้สึกนึกคิดให้เหมาะกับปสกผู้บำเพ็ญเพียรหลายร้อยปีก็นี่ไง แกฝึกกับตัวเองไม่ได้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ทำอะไรให้คนทั้งโลกจดจำตั้งแต่ต้นสักหน่อย ที่เมื่อก่อนเท่ก็เพราะพลังเยอะไง แต่ตอนนี้ไม่เท่แล้วเพราะพลังหายหมดต้องมาเริ่มเก็บเวลใหม่
    #20361
    0
  14. #20348 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 12:43
    คคหสต. อ่านมาตั้งเยอะผู้อ่านน่าจะเข้าใจตัวตนของเทียนหลงบ้างนะค่ะ ก่อนที่จะมาอยู่ในร่างของเมอร์ลินนี่ ฝึกวิชาเซียนมาก็จริงแต่ก็เอาแต่เก็บตัวเพราะตั้งใจจะบรรลุขั้นสุดท้ายให้ได้ ระหว่างฝึกนี่ออกมาแค่3ครั้ง เรื่องในสำนักไม่ยุ่งจนคนในสำนักแทบจะลืมไปหมดแล้ว ประสบการณ์การต่อสู้ก็ไม่ผาดโผนเหมือนคนอื่น แล้วยิ่งมาในโลกใหม่นี่ปราณเซียนก็ไม่เหลือเริ่มฝึกใหม่แต่บรรลุแต่ละขั้นได้ไวเพราะเคยฝึกมาก่อน ผู้แต่งก็บรรยายอยู่นะคือพูดง่ายๆโลกใหม่นี่วิชาคนละสายกับโลกเก่าที่เทียนหลงเคยอยู่มาทั้งชีวิต มีเพียงวิธีบำเพาะพลังที่บังเอิญเข้ากันได้กับพลังเวทย์ ตอนนี้มีแค่วิชาตัวเบาที่พึ่งจะใช้ได้ดีแต่ก็ยังไม่บรรลุขั้นสุด เพลงกระบี่ธุลีดินชาติใหม่ยังไม่รื้อเลย เทียนหลงฝึกวิชามาหลายร้อยปีก็จริงแต่ก็เป็นการเก็บตัวในถ้ำ จะเอาประสบการณ์ต่อสู้และไหวพริบมากมายมาจากไหน อ่านต่อไปจะเห็นว่าเทียนหลงในร่างของเมอร์ลินจะเก่งขึ้นเรื่อยๆ นี่มันพึ่งเริ่มต้นเอง โน่นเลยไปพบท่านตาแล้วยังต้องฝึกวิชาต่อถึงจะแข็งแกร่งจริง เริ่มบรรลุเพลงกระบี่ธุลีดินและสำเร็จเป็นจอมเวทย์แล้วววว

    เทียนหลงอายุเป็นร้อยๆปีก็จริง แต่ก็เอาแต่เก็บตัวฝึกวิชาเซียน ก็เหมือนเก่งบุ๋นไม่เก่งบู๊แหละคุณ วิชาต่อสู้ไม่ผาดโผนมาสู้จริงๆในร่างเด็ก7ขวบ มันก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป ประสบการณ์น้อยก็ต้องประเมินสถานะการณ์พลาดบ้าง

    เรื่องนี้จะสนุกขึ้นเรื่อยๆนะค่ะ รออ่านพาร์ทรีไรท์จ้าาาาา
    #20348
    2
    • #20348-1 ท่านโซ (@TanSoSoDa) (จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2560 / 15:57
      ขอบคุณที่ชี้แจงให้ครับ เหตุผลที่ผมเขียนตามนี้เลยครับ
      #20348-1
    • #20348-2 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 11)
      7 พฤศจิกายน 2560 / 20:01
      ยินดีค่ะ เราเป็นFCนะ สู้ๆค่ะ
      #20348-2
  15. #20346 555DT (@555DT) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 11:43
    ถ้าเคยอยู่จุดสูงสุดมาแล้วมันต้องตัดสินใจได้ดีกว่านี้นะครับ ก็มีความสามารถสูงกว่านี้เทคนิคอะครับ แต่นี้เหมือนเป็นเด็กพึ่งหัดเดินยังไม่รู้อะไรเลย
    #20346
    1
  16. #20057 snowprincemn (@snowprincemn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 01:25
    เข้าใจว่าจุดประสงค์ของผู้เขียน คือต้องการให้พระเอกมาเจอกับดวงตาบนยอดเสาหิน
    จึงสร้างสถานการ์กดดันเหล่านี้ขึ้นมา แต่ผู้เขียนอาจเผลอลืมไปว่าพระเอกคือผู้บำเพ็ญเพียร
    จนกำลังจะได้เป็นเซียนแต่กลับมาเกิดในภพภูมินี้ในร่างเด็กชายอายุ 7 ขวบ

    ถึงอย่างนั้นพระเอกก็ยังคงมีความทรงจำและสติปัญญารวมถึงประสบการณ์นับพันปี
    จากภพภูมิก่อนติดตัวมาด้วย การสู้รบปรบมือ ความคิดความอ่านในการประเมินสถานะการณ์
    ย่อมต้องแตกต่างไปจากเหล่ามนุษย์ปกติธรรมดาสามัญทั่วไป

    หลายสิบหลายร้อยเท่า เมื่อเจอกับสถานการณ์สู้กับมนุษย์ตัวโตเหล่านี้
    ย่อมต้องใช้เชาว์ปัญญามากกว่ากำลังเข้าห้ำหั่นเพื่อให้รู้แพ้ชนะไปข้าง
    เพราะพระเอกควรที่จะประเมินด้วยสติปัญญาอันเฉียบแหลมและวิสัยอันเยือกเย็นของผู้บำเพ็ญเพียร

    และรู้ได้ว่าสถานการณ์เช่นนี้ตนย่อมสู้ไม่ได้ แทนที่จะพุ่งเข้าใส่ให้เสียกำลัง
    ควรคิดหาทางหนีให้ได้โดยเร็วจะดีกว่า ไม่ใช่ทำตัวโลดโผนโจนทะยาน ทำตัวบ้าระห่ำ
    สอดรู้สอดเห็นไปทั่วอย่างในปัจจุบันนี้ ไม่ต่างอะไรกับเด็ก 7 ขวบที่ตนสิงอยู่





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 มิถุนายน 2560 / 01:28
    #20057
    0
  17. #18821 park (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 18:45
    มันแค่นิยายนะคุณ เขาแต่งมาให้อ่านก็ดีแค่ไหนละ
    #18821
    0
  18. #18139 13 เหรียญ (@undeath13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 17:05
    ควรเรียบเรียงภาษาใหม่ จะกำลังภายในหรือแฟนตาซีจ๋าเอาสักอย่าง อย่าหลุดคาแรคเตอร์ มันอยู่มาพันๆปี ไม่เยือกเย็น ไม่แสดงความสามารถของสมองซีกซ้าย-ขวาเลย

    ลมปราณใช้ได้หลากหลายไม่ใช่หรือ ทำไมไม่แสดงความเชี่ยวชาญ นี้ทำอย่างกับเด็กฝึกหัด
    #18139
    2
    • #18139-1 บุตรแห่งลม (@pich-got7) (จากตอนที่ 11)
      27 ธันวาคม 2559 / 17:02
      +1 เห็นด้วยเต็มกำลัง
      #18139-1
    • #18139-2 ilovegi66samsung (@ilovegi66samsung) (จากตอนที่ 11)
      14 มีนาคม 2560 / 15:51
      ถ้าคิดซักนิดนะครับ พลังมันเหลือไม่ถึงหนึ่งในร้อยของพลังเดิม และกำลังอยู่ในอันตราย ที่ต้องเอาตัวรอด ผมว่าก็ปรกตินะครับ ที่จะมีท่สทางแบบนั้น
      #18139-2
  19. #17363 Potatoray (@Potatoray) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 23:15
    พระเอกตายจบ...โดนลิงฆ่า
    #17363
    0
  20. #14750 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 01:21
    จบบบบบบ
    #14750
    0
  21. #13040 Herezaaa (@Herezaaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 02:24
    สร้างปัญหาเองนาสำรวจไปทั่วเยอะไปป่ะแค่แอบเจ้านายออกมาไม่ใช่รึไง
    #13040
    0
  22. #12725 BabyLord (@numounza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 08:36
    อ่านมาหลายตอน เจอ สวรรค์ กับ บัดซบ เยอะมาก
    #12725
    0
  23. #12720 ploybp (@ploybp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 21:24
    เนื้อเรื่องสนุกน่าติดตามมากๆเลยค่ะชอบแนวนี้อยู่แล้วด้วยแต่ขอตินิดนึงนะค่ะ. อยากให้ปรับปรุงการใช้คำการบรรยายเนื้อเรื่องให้สวยมากกว่านี้ค่ะ. เราว่าการใช้คำยังดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ทั้งๆที่เนื้อเรื่องดีมากค่ะ
    #12720
    0
  24. #11443 darksight (@darksightsociety) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 15:45
    ย่อหน้า 1: หวนแหน = หวงแหน
    ย่อหน้า 1: ก้อนนี้เสียซะแล้วล่ะ = ก้อนนี้เสียแล้ว
    ย่อหน้า 2: สาดแส่ง = สาดแสง
    ย่อหน้า 2: โปร่งใส่ = โปร่งใส
    ย่อหน้า 4: ละอองสีทองพุ่งเขาใส่ = พุ่งเข้าใส่
    ย่อหน้า 4: ทุลนทุลาย = ทุรนทุราย
    ย่อหน้า 6: เค้าก็รู้สึก = เขาก็รู้สึก
    ย่อหน้า 6: ทุบทีหัว = ทุบตีหัว
    ย่อหน้า 6: ทุลนทุลาย = ทุรนทุราย
    ย่อหน้า 14: จึงถึงเจ้านาย = จึงถูกเจ้านาย
    ย่อหน้า 15: ปรากฎตัว = ปรากฏตัว
    ย่อหน้า 16,17: ผ้าคลุมเวท = ผ้าคลุมเวทย์
    ย่อหน้า 18: สำคัญเป็นอย่างมา = เป็นอย่างมาก
    ย่อหน้า 18: ปรากฎเป็น = ปรากฏเป็น
    ย่อหน้า 19: เป็นหาที่วิเวก = ไปหาที่วิเวก
    ย่อหน้า 20: อักขระเวท = อักขระเวทย์
    ย่อหน้า 20: ปรากฎขึ้น = ปรากฏขึ้น


    ตรวจอักขระย้อนหลัง
    -ขอบคุณท่านโซ-
    #11443
    0
  25. #11441 darksight (@darksightsociety) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 15:13
    ย่อหน้า 3: ที่เค้าถูกซัด = ที่เขาถูกซัด
    ย่อหน้า 3: ไว้ที่หมัดของเขาไว้ 2 วิ
    = ไว้ที่หมัดของเขาชั่วอึดใจ 
    ย่อหน้า 5: ที่เค้าซัดออกไป = ที่เขาซัดออกไป
    ย่อหน้า 8: ถูกขวางมายัง = ถูกขว้างมายัง
    ย่อหน้า 8: ผอมเพียว = ผอมเพรียว
    ย่อหน้า 10: ไม่ใช่ใดอื่น = ไม่ใช่อื่นใด
    ย่อหน้า 12: จุดจบของเค้า = จุดจบของเขา
    ย่อหน้า 12: ภาพตัวเขาในตอน = ภาพตัวเขาในตอนนี้
    ย่อหน้า 14: ไหนเลยข้าจะยอม = ไหนเลยเขาจะยอม
    ย่อหน้า 14: ปรากฎอยู่ = ปรากฏอยู่
    ย่อหน้า 15: แล้วผนึกพลังผนึกพลังปราณ
    แล้วผนึกพลังปราณ
    ย่อหน้า 16: มือซ้ายของมันก็ง้างหมัดแล้วต่อยเข้ามายังที่ร่าง
    มือซ้ายของมันง้างหมัดแล้วต่อยเข้ามายังร่าง
    ย่อหน้า 18: เขาควันจับเสาหิน = เขาคว้าจับเสาหิน
    ย่อหน้า 18: มิคาดของตายตก = มิคาดต้องตายตก
    ย่อหน้า 19: การกระทำเขา = การกระทำของเขา
    ย่อหน้า 19: พลันกลับหายไป = พลันหายไป
    ย่อหน้า 23: ตู๊มๆๆๆ = ตู้มๆๆๆ
    ย่อหน้า 26: เต็มทั้งฟ้า = เต็มท้องฟ้า


    ตรวจอักขระย้อนหลัง
    -ขอบคุณท่านโซ-

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 สิงหาคม 2559 / 15:14
    #11441
    0