[ทดลองอ่าน นิยายแปลลิขสิทธิ์] แผนทวงแค้นของขันทีวายร้าย

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 เกิดใหม่ใต้ภาวะคับขัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 589 ครั้ง
    4 ก.ย. 62

บทที่ 1

เกิดใหม่ใต้ภาวะคับขัน




 

“เจ้าบอกว่าชอบข้าไม่ใช่เหรอ เช่นนั้นก็ตายเพื่อข้าเสียเถิด!


ถ้อยคำนี้สะท้อนก้องในสมอง หลิงเซียวร้องตะโกนผุดลุกขึ้นนั่ง เหงื่อเย็นซึมสะท้านกาย


ภาพเบื้องหน้าสายตาคือห้องที่มีคราบเลือดสีแดงเข้มสาดกระจายบนพื้นและผนังห้อง มีดโค้งสำหรับตัดอวัยวะพิเศษแขวนอยู่รายรอบ ทั้งยังมีเชือกไว้สำหรับมัดไม่ให้ขยับตัวและเตียงแบบพิเศษ


ห้องนี้ดูคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็น...ห้องชำระกาย[1]!


หลิงเซียวมองดูหว่างขาตนเองตามสัญชาตญาณ ร่างกายยังไม่สึกหรอ เจ้าสิ่งนั้นยังคงนอนสงบนิ่งอยู่ที่หว่างขาอย่างเด่นชัด


เขาถอนหายใจโล่งอก ค่อยยังชั่ว ยังอยู่ดี...


ทว่ามือและเท้าของเขากลับถูกมัดไว้ ภายในห้องไม่มีคนอยู่ แต่มีเสียงโหวกเหวกมาจากปากประตู


หลิงเซียวดีใจที่ร่างกายตั้งแต่ศีรษะถึงช่วงเอวยังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ จึงก้มตัวลงไปกัดเชือกที่ผูกข้อมือ  แกะเชือกที่มัดข้อเท้าแล้วลงจากเตียง และเมื่อคำนึงถึงร่างกายเปลือยเปล่าของตนจึงหยิบชุดขันทีที่อยู่ด้านข้างมาสวมใส่ แล้วขยับไปใกล้ๆ ประตู มองลอดช่องออกไปด้านนอก


ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังเอะอะโวยวายปรากฏเงาร่างของหญิงสาวที่คุ้นตาอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย


หญิงสาวรูปโฉมงดงามเหนือผู้ใดกำลังหมอบบนพื้นด้วยท่าทางคล้ายล้มลง น้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาของนางดูแล้วชวนให้สงสารยิ่งนัก


โม่ฉีนี่! หลิงเซียวเบิกตากว้าง นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร


ไม่สิ ต้องถามว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร


เขาจำได้ว่าครู่ก่อนเขาและโม่ฉียังดื่มสุราชมจันทร์ในวังหลวงนี้อยู่เลย


เพียงแต่ว่าสุราจอกนั้นเป็นสุราพิษปลิดชีพ!


หลิงเซียวจับดูอุณหภูมิร่างกายของตนเองแล้วขมวดคิ้ว ในเมื่อเป็นสุราพิษแล้วไฉนตัวเขายังอุ่นอยู่


นี่มันเกิดอะไรขึ้น


ขณะที่เขากำลังสับสนอยู่ ทันใดนั้นก็เห็นขันทีหลายคนกำลังตรงมายังห้องที่เขาอยู่


พาให้หลิงเซียวตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าการถูกมัดล่อนจ้อนอยู่ในห้องชำระกายนั้นหมายถึงอะไร ใช่ว่าเขาไม่เคยผ่านมันมาก่อน


เมื่อเขาตระหนักถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาก็ได้แต่ปล่อยวางความสงสัยไปก่อน สายตากวาดมองรอบๆ ห้อง สุดท้ายจับจ้องไปยังหน้าต่างบานที่เปิดกว้าง


เมื่อเขาฉุกคิดขึ้นมาได้จึงรีบหลบหนีกระโดดข้ามหน้าต่างไป


ระหว่างทางเขายังแว่วเสียงอุทานโวยวายของขันทีด้านหลัง


หลิงเซียวเสแสร้งทำเป็นขันทีที่ผ่านทางมาแล้วเข้าร่วมการค้นหาจึงสามารถตบตาฝูงชนมาได้ ก่อนใช้ไหวพริบของตนกอปรกับผู้อื่นไม่เฉลียว อาศัยจังหวะเหมาะปลีกตัวออกมาเงียบๆ และมุ่งหน้าไปยังด้านที่ปราศจากผู้คน


เขามองไปยังกลุ่มค้นหาที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ขณะก้าวไปข้างหน้าด้วยความงงงวยก็ชนเข้ากับใครบางคน


ส่งผลให้เขาตกใจรีบสับฝ่ามือออกไป ทว่ากลับถูกหยุดไว้อย่างง่ายดาย


เขาตกตะลึง เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่อยู่เบื้องหน้า


คนผู้นี้มีคิ้วหนา ตาหงส์ ริมฝีปากบาง จมูกเป็นสันตรง ผมหวีอย่างพิถีพิถัน แต่งกายในชุดคลุมสีดำขลิบดิ้นไหมทอง สีหน้าเคร่งขรึม


“ฝ่าบาท” หลิงเซียวอุทานอย่างประหลาดใจ บุรุษผู้นั้นเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนปล่อยมือหลิงเซียว


หลิงเซียวพลันได้สติถือโอกาสที่บุรุษผู้นั้นปล่อยมือ รีบเผ่นหนีไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว


ชายคนนั้นเอามือไพล่หลัง ขมวดคิ้ว มองตามเงาร่างที่ห้อตะบึงไป


เมื่อไรกันที่วังหลวงมีขันทีหยาบคายไร้มารยาทเช่นนี้


หลิงเซียววิ่งจนเหนื่อยหอบ ก่อนหยุดพิงภูเขาจำลองเพื่อพักหายใจ ทำไมเขาถึงได้ซวยขนาดนี้นะ อุตส่าห์หนีมาได้ยังมาชนกับผู้ยิ่งใหญ่แห่งวังหลวงเข้าอีก


แต่ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่!


หลิงเซียวนั่งลงพิงภูเขาจำลอง


เขาชื่อหลิงเซียว มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดพร้อมหญิงสาวอีกคนที่ชื่อว่าโม่ฉี เขาชอบผู้หญิงคนนี้มาสิบปีแล้ว หลังจากประสบอุบัติเหตุพวกเขาก็มายังโลกนี้ คาดไม่ถึงว่าเมื่อโม่ฉีมาถึงโลกนี้กลับเผยความทะเยอทะยาน


เขาปกป้องโม่ฉีมาโดยตลอด จนกระทั่งนางพบใครบางคนที่ชอบ


เขายังช่วยให้นางสมหวังกับคนที่ชอบ...


แต่ว่าหลังจากนั้น...


หลิงเซียวจิตใจเหม่อลอย


“หลิงเซียว! หลิงเซียว!” เสียงเรียกของโม่ฉีที่ดังมาไม่ไกลเรียกให้หลิงเซียวลุกขึ้นยืน


เมื่อโม่ฉีเห็นเขาก็วิ่งมาหาอย่างมีความสุข “ข้ากำลังกลัวว่าเจ้าจะถูกจับไปอยู่เลย เหตุใดเจ้าไม่มาหาข้าล่ะ! ข้ากังวลแทบตาย!


หลิงเซียวหรี่ตามองโม่ฉีด้วยความเย็นชาทำเอานางกลัวลนลาน ค่อยๆ ถอยหลังไปสองก้าว ถามตะกุกตะกัก “กะ...เกิดอะไรขึ้น หลิงเซียว...”


เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ หลิงเซียวจ้องหญิงสาวตรงหน้าเขม็ง ในใจมีแต่ความเกลียดชัง


เขาช่วยผู้หญิงคนนี้จนนางได้สิ่งที่ต้องการในที่สุด


แต่สุดท้ายนางกลับตอบแทนเขาด้วยสุราพิษคร่าชีวิตจอกหนึ่ง!


เขาเข้าใจแล้ว เขาตายไปแล้ว


สิ้นชีพด้วยสุราพิษภายในงานฉลองที่สตรีผู้นี้จัดให้ หลังจากที่นางได้รับทุกสิ่งสมปรารถนาก็วางยาพิษเขาโดยไม่ลังเล!


นังหญิงแพศยา!


ใช้งานเขาจนหมดประโยชน์แล้วก็โยนทิ้ง


หลิงเซียวจ้องโม่ฉีอย่างเย็นชาด้วยสายตาราวกับจะบดขยี้กระดูก โม่ฉีรู้สึกเหมือนตกอยู่ในอันตรายจึงถอยกรูดสุดกำลัง โดยมีหลิงเซียวก้าวตามประชิด


โม่ฉีพยายามพูดกับหลิงเซียว “หลิงเซียว เจ้ายังไม่หายโกรธอีกเหรอ โกรธที่หลานเว่ยวางยาพาเจ้าเข้ามาในวังหลวงใช่หรือไม่


“เจ้าอย่าถือโทษโกรธเคืองเขาเลยนะ เขาแค่ทำเพื่อข้า เพราะข้าไม่อยากห่างจากเจ้า ต้องการให้เจ้ามากับข้า


“ข้ารู้ว่าวังหลวงห้ามผู้ชายอยู่ เลยต้องลำบากเจ้าแกล้งปลอมเป็นขันทีสักหน่อย


“หลานเว่ยจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว! ตำแหน่งที่จัดสรรไว้ให้เจ้าก็อยู่ในตำหนักฉู่ซิ่วของข้า แค่รอให้หลินมามา[2]พาเราเข้าไปก็เรียบร้อยแล้ว


“หลิงเซียว เจ้าฟังอยู่หรือไม่ เจ้าเป็นอะไรกันแน่ เจ้าเป็นแบบนี้ช่างน่ากลัวนัก” น้ำเสียงโม่ฉีสั่นเครือ นางงดงามอย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อมองดวงตาไร้เดียงสาและท่าทีตื่นกลัวในยามนี้ล้วนกระตุ้นความรู้สึกอยากปกป้องของบุรุษทุกคนขึ้นมา ไม่มีชายใดปรารถนาจะเห็นนางโศกเศร้า


ทว่าบุรุษที่อยู่ตรงหน้านางไม่ใช่บุรุษจำพวกที่พ่ายแพ้ต่อน้ำตา หากแต่เป็นหลิงเซียวที่เคยถูกนางวางยาพิษเอาชีวิตจนสิ้นลมมาแล้วต่างหาก


หลิงเซียวสาวเท้าเข้าใกล้นางมากขึ้นๆ ในใจกำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดีให้สตรีนางนี้ดับดิ้นด้วยความทุกข์ทรมานที่สุด การแก้แค้นอย่างไรที่สาสมกับความจริงใจ ลุ่มหลง และโง่เขลาของตนในอดีต


ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากทางด้านหลังภูเขาจำลอง


“พวกเจ้าสองคนมาอยู่กันที่นี่เอง รีบตามข้ามาเร็วเข้า เรามีเวลาแค่หนึ่งก้านธูปเท่านั้น”


คนผู้หนึ่งเดินออกมาจากทางด้านหลังภูเขาจำลอง เป็นสตรีวัยกลางคนที่ยังคงเปี่ยมเสน่ห์


โม่ฉีมองเห็นนางก็ประหนึ่งได้พบผู้ช่วยชีวิต รีบไปหลบด้านหลังนางอย่างรวดเร็ว “หลินมามา หลิงเซียวทำตัวแปลกๆ เจ้าค่ะ”


หลินมามาขยับถอยห่างโม่ฉีเล็กน้อยอย่างแนบเนียน “แปลกก็ดีไม่แปลกก็ดี พวกเจ้าจะไปตำหนักฉู่ซิ่วหรือไม่”


โม่ฉีลนลานพยักหน้า “ไปเจ้าค่ะ”


หลินมามามองไปทางหลิงเซียว


หลิงเซียวเม้มริมฝีปาก เรื่องราวเหล่านี้บรรยากาศพวกนี้ช่างคุ้นเคยนัก


[1] ห้องที่ใช้สำหรับทำการตอนขันที

[2] มามาเป็นคำเรียกนางกำนัลอาวุโสหรือนางกำนัลที่เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ทำหน้าที่รับใช้เชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเช่น ไทเฮา ฮองเฮา พระสนม หรือเป็นแม่นมให้กับองค์ชายองค์หญิง และมีหน้าที่ควบคุมสั่งสอนบรรดานางกำนัล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 589 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น

  1. #140 toto (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 20:36

    โม่ฉีก็ดูเป็นคนดีนะ นางจะร้ายตอนไหน รึร้ายตั้งแต่เอาหลิงเซียวมาตอนนี่แล้ว

    #140
    0
  2. #124 PaulaPum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 08:02
    แปลลื่นดีค่ะ
    #124
    0
  3. #6 Ririn 10080 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 06:43
    เคยอ่านแปลของ

    nightynine99 นะแต่โดนซื้อลิขสิทธิ์เลยอดอ่านต่ออะรอเรื่องนี้ยุนุคะ
    #6
    1
    • #6-1 Taiseibooks(จากตอนที่ 1)
      6 กันยายน 2562 / 14:05
      อันนี้เป็นฉบับลิขสิทธิ์ค่ะ
      #6-1
  4. #5 Ririn 10080 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 06:39
    อ๋ออเคยอ่านแล้ววชื่อเรื่องการแก้แค้นของตัวเบียรึอะไรสักอย่างนี่แหละติดtop100อยู่นานเลยนะ
    #5
    0
  5. #4 ilovejaebum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 00:30
    อ่าาา เหมือนเคยอ่านแต่อ่านไม่จบ รอนะคับ : )
    #4
    0
  6. #3 ก็ว่างอ่ะ._. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 17:39

    รอซื้ออ
    #3
    0